II SA/Wa 1607/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 8 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia Komendanta Głównego Policji w sprawie ze skargi P. W. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.- Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie powyższego orzeczenia spowoduje nieodwracalne szkody finansowe (wstrzymane nagrody i premie świąteczne) i które mogę w dalszym ciągu ponieść w postaci utraty 50 % dodatku służbowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ); zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Z treści powołanego przepisu wynika, że konieczną przesłanką wstrzymania wykonania danego aktu jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa na stronie skarżącej. Przy czym podkreślić należy, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter fakultatywny, o czym świadczy użyty w powyższym przepisie zwrot "sąd może". Zaznaczyć również należy, że o nieodwracalności skutku wynikającego z podjętego przez organ rozstrzygnięcia można mówić tylko wówczas, gdy wywołuje ono stan, który w żadnych okolicznościach nie będzie mógł ulec zmianie lub zniesieniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 127/04 (niepubl.) oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 - Lex nr 281811). Orzeczenie o wymierzeniu dyscyplinarnej kary nagany nie zawiera samo w sobie elementu wykonalności, gdyż kara ta, jak stanowi art. 134a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.), oznacza jedynie wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Jedyną zaś czynnością wykonawczą (o charakterze technicznym), związaną bezpośrednio z prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym jest włączenie tego dokumentu do akt osobowych policjanta (art. 135o ust. 5 tej ustawy). Orzeczenie dyscyplinarne o wymierzeniu kary nagany nie wywołuje również – automatycznie i bezpośrednio – skutków związanych z uposażeniem ukaranego funkcjonariusza, którego zasady kształtowania zostały zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.). Przepisy przywołanego rozporządzenia nie przewidują możliwości obniżenia uposażenia zasadniczego policjanta ukaranego karą dyscyplinarną nagany. Możliwość taka występuje natomiast wyłącznie w odniesieniu do dodatku funkcyjnego (§ 8 ust. 8) oraz służbowego (§ 9 ust. 5). Jednakże rozstrzygnięcia w tym zakresie nie wynikają wprost z orzeczenia dyscyplinarnego, lecz z odrębnego aktu, w ramach którego rozważane są przesłanki prowadzące do obniżenia wskazanych dodatków m.in. z powodu naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną (§ 8 pkt 1). Należy przy tym zaznaczyć, że obniżenie uposażenia funkcjonariuszowi z tytułu wymierzenia kary nagany nie zawsze wiąże się z uszczupleniem w sferze majątkowej ukaranego, a jeśli miałoby w ogóle miejsce to obniżenie wynagrodzenia następuje w odrębnym trybie i przybiera formę zmniejszenia świadczenia pieniężnego. Utracone należności pieniężne, w przypadku uwzględnienia skargi, zostają zwrócone wraz z odsetkami, nie czyniąc co do zasady nieodwracalnego skutku w sferze materialnej skarżącego. Tak więc rozkaz personalny dotyczący uposażenia będzie mógł zostać wzruszony, ale w odrębnym postępowaniu kończącym się jego wydaniem (por. postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych w: Warszawie z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 891/15, Szczecinie z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 1342/14 oraz Łodzi z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 811/14, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Po drugie zaś należy podkreślić, że nawet w sytuacji uznania zakwestionowanego orzeczenia za akt podlegający wykonaniu, skarżący nie uszczegółowił swojego żądania na tyle, aby można było z pełnym przekonaniem stwierdzić, że zaskarżone orzeczenie spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci znacznego obniżenia uposażenia. Wykazanie bowiem istnienia szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej, leży po jego stronie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 oraz 11 maja 2011 r., sygn. akt I FZ 88/11, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec zatem podnoszonej obawy wyrządzenia znacznej szkody majątkowej należy uznać, że nie została uprawdopodobniona przez skarżącego przede wszystkim ze względu na brak konkretnych okoliczności wskazujących tego rodzaju zagrożenie w tej sprawie (brak wskazania danych kwotowych dotyczących wysokości uposażenia). Analiza akt sprawy również nie potwierdza prawdopodobieństwa, jakie może wywołać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia