II SA/Wa 1621/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Olga Żurawska-Matusiak, Protokolant Referent stażysta Aleksandra Olczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. sprawy ze skargi I. M. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych – oddala skargę – Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], na podstawie art. 8 ust. 2 oraz art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.); art. 138 § 2 k.p.a.; art. 87 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z dnia 30 kwietnia 2004 r. z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5 z późn. zm.) oraz decyzji Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego Zabezpieczenia Społecznego nr H1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczącej zasad przechodzenia od rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 do rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 oraz stosowania decyzji i zaleceń Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego (Dz. Urz. UE C 106 z dnia 24 kwietnia 2010 r.); art. 67 ust. 3 i 71 ust.1 pkt b (ii) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz. (WE) L 149 z 5 lipca 1971 r. z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 1 z późn. zm.), a także § 2 ust. 1 pkt 1 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2009 r. nr 136, poz. 1118 z późn. zm.) w związku z art. 2 i 80 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (...) (Dz. Urz. (WE) L 74 z dnia 27 marca 1972 r. z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 1 z późn. zm.), a także decyzją Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 199 z dnia 13 października 2004 r. w sprawie wzorów formularzy niezbędnych do stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (seria E 300) (2005/204/WE) (Dz. Urz. (WE) L 73 z dnia 18 marca 2005 r.) – po rozpatrzeniu odwołania I. M od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], orzekającej o odmowie przyznania (...) prawa do zasiłku dla bezrobotnych, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Do wydania powyższych decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. I. M. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] (PUP) w dniu 11 lutego 2008 r. Dnia 11 lipca 2008 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] (WUP) wpłynął wniosek I. M. o przyznanie jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Do wniosku została dołączona dokumentacja, w tym formularz E-301 z dnia 3 czerwca 2008 r. potwierdzający okres ubezpieczenia przebyty na obszarze [...] i [...] ([...]) w dniach od 15 stycznia 2006 r. do 5 kwietnia 2008 r. Biorąc pod uwagę, że wskazana w formularzu końcowa data okresu ubezpieczenia w [...] była późniejsza niż dzień rejestracji wnioskodawczyni w PUP, WUP zwrócił się w dniu 21 lipca 2008 r. do właściwej [...] instytucji z prośbą o weryfikację wskazanego w formularzu E-301 okresu ubezpieczenia. W dniu 13 sierpnia 2008 r. do WUP wpłynął kolejny formularz E-301, wydany w dniu 6 sierpnia 2008 r., w którym potwierdzono ww. okres ubezpieczenia I. M w [...], przy czym jako okresy zatrudnienia wskazano okresy od 15 września 2005 r. do 31 stycznia 2006 r. oraz od 17 lutego 2006 r. do 4 stycznia 2008 r. W obu ww. formularzach E-301 jako sposób rozwiązania stosunku pracy wskazano rezygnację pracownika. Biorąc pod uwagę wymienione wyżej okoliczności Marszałek Województwa [...] wydał w dniu [...] sierpnia 2008 r. decyzję o przyznaniu I. M. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 lipca 2008 r. na okres 6 miesięcy pomniejszony o okres 90 dni karencji. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, po rozpatrzeniu którego Minister Pracy i Polityki Społecznej wydał w dniu [...] października 2008 r. decyzję, znak: [...], orzekającą o uchyleniu decyzji organu I instancji oraz odmowie przyznania I. M. zasiłku dla bezrobotnych. W wyniku skargi I. M. wniesionej na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 13/09, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że organ II instancji naruszył wyrażony w art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego zakaz orzekania na niekorzyść strony odwołującej się poprzez niewykazanie w treści swojej decyzji, że wcześniejsza decyzja Marszałka Województwa [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Minister Pracy i Polityki Społecznej przeprowadził ponowne postępowanie odwoławcze, po czym wydał w dniu [...] sierpnia 2009 r. decyzję, znak: [...], orzekającą o uchyleniu decyzji organu I instancji oraz odmowie przyznania I. M. zasiłku dla bezrobotnych. Uwzględniając skargę I. M na powyższą decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej, wyrokiem z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1794/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że organ II instancji przy ponownym rozpoznaniu odwołania nie zastosował się do oceny prawnej wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2009 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2010 r. Wyrokiem z dnia 13 września 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. akt I OSK 651/10 oddalił skargę kasacyjną organu. Ponownie orzekając w sprawie Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tej decyzji Minister Pracy i Polityki Społecznej zwrócił uwagę na wątpliwości co do dopuszczalności uznania I. M za osobę bezrobotną w dniu 11 lutego 2008 r., a w konsekwencji wskazał na konieczność rozstrzygnięcia tej kwestii przez właściwy organ – Starostę [...] lub w II instancji Wojewodę [...] – przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania Pani I. M. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. I. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej, który wyrokiem z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 766/11, skargę oddalił. Dnia 13 marca 2012 r. do WUP wpłynęła kopia decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...], orzekającej o uchyleniu wcześniejszej decyzji tego organu z dnia 18 lutego 2008 r.; odmowie uznaniu I. M za osobę bezrobotną z dniem 11 lutego 2008 r. oraz uznaniu jej za osobę bezrobotną z dniem 6 kwietnia 2008 r., w związku z czym Marszałek Województwa [...] orzekł w dniu [...] kwietnia 2012 r. w drodze decyzji administracyjnej o odmowie przyznania I. M. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że wymieniona nie może być uznana za osobę posiadającą podczas pracy za granicą miejsce zamieszkania w Polsce w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia 1408/71. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym podniosła m.in., że organ I instancji przy wydaniu zarówno swojej decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. oraz decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. oparł się na tych samych dowodach i tych samych przepisach prawa, lecz rozstrzygnięcia w tych decyzjach były rozbieżne. Ponadto wyjaśniła, że nie mogła ubiegać się o prawo do zasiłku w [...], że podczas pobytu za granicą nie przekazywała środków finansowych do Polski z uwagi na fakt, że nie prowadziła wspólnego gospodarstwa domowego ze swoimi członkami rodziny zamieszkującymi w Polsce. Wyjeżdżając do [...] "nie zlikwidowała" rachunku bankowego w Polsce, które "było 'zawiadywane' przez jej mamę", nie inwestowała środków finansowych na remont mieszkania w [...], a jedynie je odmalowała. Odwołująca nie wskazała ponadto, że do czerwca 2006 r. oraz od stycznia 2008 r. posiadała w Polsce miejsce zameldowania na pobyt stały, a wymeldowanie się w czerwcu 2006 r. nie stanowi o jej zamiarze zmiany miejsca zamieszkania. W swoim odwołaniu I. M. zakwestionowała również, przywołane w treści uzasadnienia decyzji organu I instancji, poglądy doktryny dotyczące kryteriów ustalania "centrum interesów życiowych" dla celów ustalenia rezydencji podatkowej. W tym kontekście I. M. przywołuje inne publikacje oraz orzecznictwo sądowe innych państw UE, a także orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ETS) – w sprawach C-372/02 (Adanez-Vega), C-76/76 (di Paolo) oraz C-102/91 (Knoch) – oraz polskich organów administracyjnych dotyczące ustalania miejsca zamieszkania oraz centrum interesów życiowych. Minister Pracy i Polityki Społecznej, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, wskazał, iż Marszałek Województwa [...] działał w przedmiotowej sprawie w oparciu o przepisy przywołanych powyżej rozporządzeń 1408/71 i 574/72 oraz ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 67 ust. 1 i 3 rozporządzenia 1408/71 bezrobotny ubiegający się o świadczenia z tytułu bezrobocia ma prawo do uwzględnienia, w koniecznym zakresie, okresów ubezpieczenia przebytych pod działaniem ustawodawstw innych państw członkowskich UE, pozostałych państw EOG lub Szwajcarii pod warunkiem spełnienia ostatniego okresu ubezpieczenia na terytorium państwa członkowskiego, w którym bezrobotny ubiega się o zasiłek dla bezrobotnych. W rozpatrywanej sprawie I. M. ubiega się o prawo do zasiłku dla bezrobotnych na terytorium Polski. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednak, że ostatni okres ubezpieczenia spełniła ona na terytorium [...]. W związku z powyższym zgodnie z art. 67 ust. 3 ww. rozporządzenia okres ten nie może być co do zasady uwzględniony przy ustalaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych na terytorium Polski. Wyjątek od powyższej zasady wprowadza art. 71 ust. 1 pkt b (ii) powołanego rozporządzenia, który stanowi, że pracownik najemny, który oddaje się do dyspozycji służb zatrudnienia na terytorium państwa, gdzie zamieszkuje lub który powraca na to terytorium, korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa tak, jakby był tam ostatnio zatrudniony. Jednakże, aby bezrobotny mógł korzystać ze świadczeń dla bezrobotnym w państwie, w którym nie był ostatnio zatrudniony (na podstawie art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia 1408/71) musi on nie tylko oddać się do dyspozycji służb zatrudnienia, ale także udokumentować fakt zamieszkania w tym państwie podczas zatrudnienia w innym państwie członkowskim UE, EOG lub Szwajcarii. Stanowisko takie potwierdził ETS w orzeczeniu w sprawie C-128/83 – Guyot (ECR 1984/9/03507), stwierdzając, iż art. 71 rozporządzenia 1408/71 nie ma zastosowania do osoby bezrobotnej, która w trakcie wykonywania ostatniej pracy mieszkała w państwie miejsca zatrudnienia. Organ zauważył, iż kwestią kluczową dla interpretacji powyższego przepisu jest rozumienie słowa "powraca". Zgodnie z orzeczeniem ETS w sprawie C-76/76 - di Paolo (ECR 1977/1/00315) pojęcie państwa, w którym pracownik zamieszkuje, pojawiające się w art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia 1408/71, musi zostać ograniczone do państwa, gdzie pracownik, chociaż pracujący w innym państwie, w dalszym ciągu stale przebywa i gdzie mieści się także stałe centrum jego interesów. Dodanie słów "lub który powraca na to terytorium" oznacza jedynie, że pojęcie zamieszkania w danym państwie niekoniecznie wyklucza czasowy pobyt w innym państwie. Kwestia interpretacji powyższego przepisu została szeroko omówiona w decyzji Komisji Administracyjnej nr 160 z dnia 28 listopada 1995 r., dotyczącej zakresu stosowania artykułu 71 (1) (b) (ii) rozporządzenia Rady (EWG) 1408/71 w sprawie prawa do zasiłku dla bezrobotnych na rzecz pracowników niebędących pracownikami przygranicznymi, którzy w trakcie swojego ostatniego okresu zatrudnienia mieszkali na stałe na obszarze państwa członkowskiego innego niż państwo właściwe (96/172/WE) (Dz. Urz. (WE) L 49 z 28 lutego 1996 r.). Zgodnie z ww. decyzją, art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia 1408/71 może być stosowany do pewnych kategorii pracowników, np. sezonowych, marynarzy, pracowników transportu międzynarodowego i pewnych innych kategorii, które również utrzymują bliskie związki z krajem swego pochodzenia. Nie można jednak zaakceptować tego, aby z powodu zbyt szerokiej interpretacji pojęcia miejsca stałego zamieszkania, zakres stosowania art. 71 rozporządzenia 1408/71 rozszerzono na wszystkich pracowników migrujących, którzy mają stałe zatrudnienie w państwie członkowskim i którzy pozostawili swoje rodziny w kraju swojego pochodzenia. Mając na uwadze ww. przepisy prawa oraz orzecznictwo ETS, za kryteria ustalania miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia 1408/71 należy uznać długość oraz ciągłość okresu zamieszkiwania przed wyjazdem zainteresowanej osoby, długość i cel jej nieobecności, charakter zatrudnienia podjętego w innym państwie, sytuację rodzinną pracownika oraz zamiar osoby zainteresowanej w takiej postaci, jaka wynika ze wszystkich okoliczności sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – treści oświadczenia I. M. z dnia 23 czerwca 2008 r. – wynika, że przed wyjazdem do [...] nieprzerwanie zamieszkiwała ona w Polsce, a powodem jej wyjazdu był cel zarobkowy. Okoliczności te mogłyby sugerować, że w trakcie pobytu w [...] I. M. posiadała w Polsce stałe miejsce zamieszkania. Jednakże, z informacji przedstawionych w ww. zarówno oświadczeniu, a także w obu jej odwołaniach od decyzji organu I instancji wynika, że przez ponad dwa lata zamieszkiwała ona w [...] "pod stałym adresem", a jej kontakty z zamieszkującymi w Polsce rodzicami ograniczały się w zasadzie do kontaktów telefonicznych. I. M. podczas pobytu w [...] nie prowadziła wspólnego gospodarstwa domowego z najbliższymi jej członkami rodziny – rodzicami – zamieszkującymi w Polsce. W oświadczeniu I. M. wyraźnie zaznaczyła, że jej ostatni stosunek pracy na terytorium [...] został zawarty na czas nieokreślony, co oznacza, że jej praca w tym państwie miała charakter stały. W dniu 27 czerwca 2006 r., tj. po ponad 9 miesiącach przebywania w [...], wymieniona wymeldowała się z adresu stałego zameldowania na terytorium Polski i zameldowała się w kraju ponownie dopiero w dniu 11 stycznia 2008 r. Organ zauważył, że w treści swojego odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. I. M. oświadczyła, że przyjeżdżając z [...] do Polski, zmieniła ona miejsce zamieszkania. Okoliczności te wskazują, że podczas pobytu w [...] miała ona w tym państwie stałe miejsce zamieszkania. Wobec powyższego brak jest podstaw, aby na mocy preferencyjnego art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia 1408/7 uznać wnioskodawczynię za osobę, która podczas pracy za granicą utrzymywała miejsce stałego zamieszkania w Polsce. Tym samym, wobec faktu, że I. M. nie spełniła ostatniego okresu ubezpieczenia na terytorium Polski, nie jest możliwe, zgodnie z art. 67 ust. 3 ww. rozporządzenia, uwzględnienie okresów ubezpieczenia spełnionych przez nią na obszarze [...] przy ustalaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych na terytorium Polski. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. M. wniosła o uchylenie decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2012 r., zarzucając jej naruszenie rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego dla pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i dla członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w związku z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jak również wyrażonej art. 7 k.p.a. zasady dochodzenia prawdy obiektywnej. W ocenie skarżącej, krzywdzącym i niezrozumiałym jest wybiórcze cytowanie złożonych przez nią oświadczeń, nieuwzględnienie treści całości oświadczeń, jak również intencji w nich zawartych. Powyższe dotyczy także, zdaniem skarżącej, przywołania w decyzji orzeczeń ETS-u tylko w tej części orzeczenia, które argumentują tok wywodów organu. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie organu analiza okoliczności faktycznych w dacie orzekania dokonana została prawidłowo, a rozstrzygnięcie wydane zostało zgodnie z obowiązującym stanem prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Skarga nie może zostać uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zagadnienie uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje obecnie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepisy tej ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej ustawą. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a wymienionej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji, stażu, przygotowania zawodowego, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104 a i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Ponadto, do wskazanego okresu 365 dni zalicza się okresy wykonywania pracy, świadczenia usług, opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, opłacania składek na Fundusz Pracy i zatrudnienia wymienione w lit. b – i pkt 2 ust. 1 oraz ust. 2-4 powołanego art. 71 ustawy. Ustawodawca odrębnie ukształtował uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych w przypadku świadczenia pracy na terenie państw Wspólnoty Europejskiej, przyjmując w art. 71 ust. 7 powołanej ustawy w jej stanie prawnym obowiązującym na dzień złożenia wniosku o przyznanie prawa do zasiłku, iż do okresu wymaganego do nabycia prawa do zasiłku zalicza się także okresy zatrudnienia w państwach, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c (państwach członkowskich Unii Europejskiej, państwach Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależących do Unii Europejskiej, państwach niebędących stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy mogą korzystać ze swobody przepływu osób na podstawie umów zawartych przez te państwa ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi) na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej. W świetle postanowień art. 67 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 149 z dnia 5 lipca 1971 r. ze zm.), bezrobotny ubiegający się o świadczenia z tytułu bezrobocia ma prawo do uwzględnienia w koniecznym zakresie okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia przebytych pod działaniem ustawodawstwa innych państw członkowskich Unii Europejskiej (UE), pozostałych państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) lub Konfederacji Szwajcarskiej (Szwajcarii) pod warunkiem spełnienia ostatniego okresu ubezpieczenia na terytorium kraju, w którym bezrobotny ubiega się o zasiłek dla bezrobotnych. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, iż skarżąca ostatni okres ubezpieczenia spełniła na terytorium [...]. Wynika to zarówno z oświadczenia strony z dnia 16 kwietnia 2009 r., jak i formularza E 301 wystawionego przez [...] urząd pracy. Zatem uprawnienie skarżącej do zasiłku dla bezrobotnych, na zasadach określonych prawodawstwem [...], niewątpliwie mogło zostać zrealizowane, poprzez rejestrację w odpowiednim urzędzie pracy tego właśnie kraju. Skoordynowany system zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej przewiduje możliwość ubiegania się o świadczenie w innym kraju, niż ostatnio świadczył pracę, lecz jest skierowany tylko do określonej grupy osób pozostających bez pracy. Dotyczy to pracowników najemnych, którzy oddają się do dyspozycji służb zatrudnienia na terytorium państwa, gdzie zamieszkują, lub którzy powracają na to terytorium. Wówczas korzystają oni ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa tak, jakby byli tam ostatnio zatrudnieni – art. 71 ust. 1 pkt b (ii) 67 rozporządzenia Rady Nr 1408/71. W ocenie Sądu, Minister Pracy i Polityki Społecznej dokonał prawidłowej wykładni ww. przepisu (przywołując stanowisko ETS-u) i zasadnie uznał, iż skarżąca nie jest podmiotem, do którego adresowana jest powyższa norma prawna. Z akt sprawy wynika, iż skarżąca opuściła Polskę we wrześniu 2005 r., po wcześniejszym rozwiązaniu stosunku służbowego z Komendą Powiatową Państwowej Straży Pożarnej w [...], w której pełniła służbę stałą od dnia 1 lutego 1999 r. Na terytorium [...] pozostawała do stycznia 2008 r., wymeldowując się z pobytu stałego w Polsce. Pozostając w [...], skarżąca pracowała zawodowo od [...] lutego 2006 r. do [...] stycznia 2008 r. na podstawie umów zawartych na czas nieokreślony. W okresie pobytu w [...] nie była uważana w Polsce za rezydenta dla celów podatkowych. Od dochodów uzyskiwanych z tytułu zatrudnienia w [...] rozliczała się w tym państwie. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Wobec tych przyznanych przez skarżącą okoliczności organ miał podstawy przyjąć, iż I. M. w okresie zatrudnienia w [...] miała tam miejsce zamieszkania. Skarżąca nie może być zatem traktowana jako osoba mająca podczas pracy miejsce zamieszkania w Polsce, a w konsekwencji nie może skorzystać z uprawnień określonych w art. 71 ust. 1 pkt b (ii) 67 rozporządzenia nr 1408/71. Reasumując, w ocenie Sądu, rozstrzygając w niniejszej sprawie, organ nie naruszył przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. W sprawie nie doszło również do takiego naruszenia przepisów procesowych, które obligowałyby Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchyla decyzję jedynie wówczas, gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), oceniły zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.), a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.