II SA/Wa 1631/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Janusz Walawski WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2010 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę R. P. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 17 lipca 2008 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia R. P. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Postępowanie to zostało wszczęte w związku z informacją uzyskaną przez organ o prowadzonym przez Posterunek Policji w U., pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w G., postępowaniu przygotowawczym przeciwko R. P. o przestępstwo z art. 178a § 2 k.k. W toku postępowania organ uzyskał informację o stronie z Krajowego Rejestru Karnego, opinię z Koła Łowieckiego [...] w G. oraz opinię środowiskową dotyczącą strony. Sąd Rejonowy w G. Wydział II Karny prawomocnym wyrokiem nakazowym z dnia [...] sierpnia 2008 r. sygn. akt [...] uznał R. P. winnym popełnienia występku z art. 178a § 2 k.k., tj. kierowania w dniu 20 czerwca 2008 r. rowerem po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości i wymierzył mu za to karę grzywny oraz orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku. Kolejnym wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2008 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w G. Wydział II Karny uznał R. P. za winnego popełnienia występku z art. 178a § 2 k.k., tj. kierowania rowerem w dniu 13 czerwca 2008 r. po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości za co skazał go na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby, karę grzywny oraz orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Powyższy wyrok został zmieniony przez Sąd Okręgowy w N. Wydział II Karny wyrokiem z dnia [...] listopada 2008 r. sygn. akt [...] w ten sposób, że z orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wyłączone zostały pojazdy, do których kierowania uprawnia prawo jazdy kategorii T. [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. cofnął R. P. pozwolenie na broń palną myśliwską uznając, iż strona spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w związku z czym na podstawie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2, cofnięcie jej pozwolenia na broń palną myśliwską jest uzasadnione. Od tej decyzji R. P. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, który decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji uznając, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający do jej ostatecznego rozstrzygnięcia. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji uzyskał protokoły przesłuchań funkcjonariuszy Policji biorących udział w zatrzymaniu strony w dniach 13 czerwca 2008 r. oraz 20 czerwca 200 r. Ponadto zwrócił się do Komendy Powiatowej Policji w G. o dodatkowe przesłuchanie w charakterze świadków tychże funkcjonariuszy Policji oraz przesłuchanie strony w celu ustalenia okoliczności, w jakich doszło do popełnienia przez nią czynów z art. 178a § 2 k.k. W wyniku przeprowadzenia tych czynności do akt postępowania włączone zostały protokoły przesłuchania świadków oraz notatka urzędowa z dnia 27 kwietnia 2009 r., z której wynikało, że R. P. stawił się w dniu 27 kwietnia 2009 r. do Komendy Powiatowej Policji w G. w celu uczestniczenia w przesłuchaniu świadka, w stanie nietrzeźwości. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 20 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) cofnął R. P. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na wydane w stosunku do R. P. wyroki karne. Ponadto wskazał, że z treści protokołów uzyskanych z Sądu Rejonowego Wydział Karny w G. wynika, że w dniu 13 czerwca 2006 r. podczas przeprowadzenia kontroli drogowej R. P. zachowywał się arogancko i lekceważąco w stosunku do funkcjonariuszy Policji i Straży Granicznej, wykonujących obowiązki służbowe, używając przy tym słów wulgarnych. Podniósł też, iż z materiałów uzyskanych z Komendy Powiatowej Policji w G. wynika, że R. P. w dniu 27 kwietnia 2009 r. stawił się w Komendzie Policji, celem uczestniczenia jako strona w przesłuchaniu świadka, w stanie nietrzeźwości, co uniemożliwiło dokonanie zaplanowanej czynności. Organ powołał się także na zeznania funkcjonariuszy Policji i funkcjonariusza Straży Granicznej uzyskane z Komendy Powiatowej Policji w G., z których wynikało, że R. P., w czasie podejmowanych w stosunku do niego interwencji w dniu 13 czerwca 2008 r. oraz 20 czerwca 2008 r., zachowywał się w stosunku do funkcjonariuszy w sposób arogancki, lekceważący oraz nie podporządkował się wydawanym przez nich poleceniom. Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, iż zaistniał związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy popełnionymi przestępstwami, za które strona została skazana prawomocnymi wyrokami Sądu a obawą, że może on użyć posiadanej broni w sposób zagrażający bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. Za uzasadnione organ uznał twierdzenie, że nie można traktować R. P. jako osoby, która gwarantuje przestrzeganie prawa. Od powyższej decyzji R. P. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, w którym wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania, bądź też o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędne przyjęcie, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem publicznym, a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a., polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy. Zakwestionował ustalenia organu, iż dwukrotne popełnienie przez niego czynu z art. 178a § 2 k.k. oraz jego zachowanie w trakcie interwencji Policji wskazują na istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy popełnionymi przestępstwami a obawą, iż użyje on broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący powołał się na dobre opinie z miejsca zamieszkania oraz macierzystego koła łowieckiego. Komendant Główny Policji, rozpoznając powyższe odwołanie, decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zawarty w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji katalog przestępstw skutkujących cofnięciem pozwolenia na broń nie obejmuje wprost przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Katalog ten nie jest jednak zamknięty, a jedynie przykładowy, o czym świadczy użyty przez ustawodawcę wyraz "w szczególności". Przepis ten zatem stanowi dla organów Policji właściwych w sprawach pozwoleń na broń wytyczną interpretacyjną co do przesłanek faktycznych i prawnych sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Organy te mają zatem prawo i obowiązek uwzględniać wszelkie okoliczności mogące mieć wpływ na rodzaj decyzji kończącej sprawę. Popełnione przez stronę przestępstwa, chociaż zostały umieszczone w kodeksie karnym w rozdziale: "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", w istocie pośrednio godzą w życie lub zdrowie człowieka. Prowadząc rower na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości, którego to czynu dopuścił się dwukrotnie, w odstępie kilku dni, R. P. zachowywał się nieodpowiedzialnie, narażając w ten sposób nie tylko własne życie i zdrowie, ale także innych uczestników ruchu. W ocenie organu, dopuszczenie się przez stronę tego rodzaju przestępstw, stwierdzonych prawomocnymi wyrokami sądów, rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może ona korzystać z posiadanej broni, czyli stworzyć zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ podkreślił ponadto, że z protokołów przesłuchań policjantów, którzy podjęli wobec R. P. interwencję w dniach 13 oraz 20 czerwca 2008 r. wynika, że zachowywał się on wobec nich arogancko i lekceważąco, a podczas drugiego zdarzenia funkcjonariusze musieli użyć siły, by doprowadzić go do radiowozu. W ocenie organu, R. P. doskonale zdawał sobie sprawę z możliwych konsekwencji swojego zachowania, albowiem policjantów, którzy zatrzymali go w dniu 13 czerwca 2008 r. "prosił, by zapomnieli o zdarzeniu i wymierzyli mu karę grzywny", bo jest myśliwym i nie chce być karany przez sąd. Zdaniem organu o lekceważeniu przez skarżącego norm i zasad zachowania świadczy również fakt, iż zaproszony do udziału w postępowaniu administracyjnym przy przesłuchaniu świadka, stawił się w KPP G. w stanie nietrzeźwości, co było powodem, dla którego przesłuchanie przesunięto na inny termin. Komendant Główny Policji wskazał także, że pozytywna opinia o R. P. z miejsca zamieszkania oraz z macierzystego koła łowieckiego, jak również prawidłowe przechowywanie broni, nie eliminują z obrotu prawnego skazujących, prawomocnych wyroków sądów karnych, jakie zapadły w jego sprawie i jakie mają w niniejszej sprawie charakter wiążący dla ustalenia, czy spełnione są przesłanki z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Wyroki te powodują, że strona nie posiada nieskazitelnej opinii, jakiej wymagają organy Policji od osób posiadających tak szczególne prawo, jakim jest pozwolenie na broń. Z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, postawa strony wobec porządku prawnego ma istotne znaczenie dla interesu społecznego. Tylko bowiem posiadacz pozwolenia, który nie narusza ładu prawnego, daje rękojmię używania i posiadania broni zgodnie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że nie dopatrzył się naruszenia przez organ I instancji art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Organ I instancji przed wydaniem decyzji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i prawny w sprawie, a zebrany w sprawie materiał dowodowy przeanalizował mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Wydana decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane w art. 107 § 1 i k.p.a., a w jej uzasadnieniu wyjaśniono, z jakich powodów pozwolenie na broń zostało stronie cofnięte. W sprawie brak też przesłanek do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 lub § 2 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. P. zarzucił organowi naruszenie: 1. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż należy on do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, 2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, prowadzące do wadliwego ustalenia stanu faktycznego, polegające na przyjęciu, iż popełnienie przez niego dwóch takich samych czynów karalnych z art. 178a § 2 k.k. oraz jego zachowanie w trakcie popełniania tych czynów pozwala na stwierdzenie, iż zaistniał związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy popełnionymi przestępstwami a obawą, że użyje on broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi podniósł, że Komendant Główny Policji nie wykazał zaistnienia związku przyczynowo–skutkowego pomiędzy popełnionymi przestępstwami, za które został skazany a obawą, że może on użyć posiadanej broni w sposób zagrażający bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. Nie uzasadnia takiego związku stwierdzenie, iż miarą osobistej odpowiedzialności jest to, aby będąc w stanie nietrzeźwości nie prowadzić jakiegokolwiek pojazdu. Skarżący zarzucił, że organ pomniejszył znaczenie pozytywnych opinii o nim w miejscu zamieszkania i z Koła Łowieckiego [...]. Zwrócił również uwagę, że czyny, za które został skazany nie miały żadnego związku z bronią. Według niego organy nie mogą stosować takiej wykładni przepisów ustawy, że każda osoba skazana winna mieć cofnięte pozwolenie na broń. Istotne jest bowiem to, czy osoba ta posługiwała się bronią, czy zagrażała zdrowiu lub życiu innych osób, a zatem czy całokształtem swego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ ponownie podkreślił, że pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem. Świadome działanie przeciwko ustanowionemu porządkowi prawnemu taką rękojmię zaś niweczy i świadczy jednoznacznie, iż osoba taka nie powinna posiadać pozwolenia na broń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga R. P. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2009 r. cofająca skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Materialnoprawną przesłanką wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r. (sygn. akt II OSK 97/05, nie publ.), posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustawa o broni i amunicji przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń łączy z utratą przez posiadacza broni przymiotów uzasadniających jej dalsze posiadanie. Jedną z takich przesłanek mogą być okoliczności przewidziane w zastosowanym w sprawie przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zważywszy na spójność przepisów ustawy o broni i amunicji, zarówno w zakresie kwestii pozwolenia na broń, jak i jej cofnięcia, dla wykładni zastosowanych przez organy przepisów, na podstawie których cofnięto skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni, pomocny może być przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Powołany przepis nie przewiduje systemu licencjonowania legalistycznego, tj. takiego, w którym uprawnienie do posiadania broni uzyskuje się po spełnieniu określonych warunków. Został tutaj natomiast wprowadzony system licencjonowania oportunistycznego, tj. uzależniającego uzyskanie uprawnienia do posiadania broni od stosownej zgody (pozwolenia) właściwego organu Policji w drodze decyzji administracyjnej. Tego aspektu, dającego organom Policji szerokie pole dla ocenienia okoliczności uzasadniających odmowę przyznania obywatelowi uprawnienia do posiadania broni, aczkolwiek podlegającej sądowej kontroli, nie można tracić z pola widzenia przy analizowaniu zakresu uprawnień organu Policji do oceny, czy zaistniały przesłanki wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy dla cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Przepis ten, podobnie jak to ma miejsce na gruncie art. 10 ust. 1 ustawy, daje organowi Policji szeroki zakres możliwości dokonywania oceny, jakie to okoliczności faktyczne, leżące po stronie posiadacza broni lub podmiotu ubiegającego się o pozwolenie na broń, są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wbrew stanowisku zajętemu w skardze, organ Policji przy dokonywaniu oceny, że skarżący należy do kategorii podmiotów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, mógł powołać się na zapadłe wobec skarżącego wyroki karne za czyny z art. 178a § 2 k.k. Wynika to z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który w sposób przykładowy wymienia okoliczności mogące świadczyć o możliwości ze strony posiadacza broni użycia jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sformułowanie zawarte w tym przepisie, a odnoszące się do faktu skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, ma charakter kwalifikowany. Oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest niejako w sposób bezwarunkowy nią związany. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest jednak otwarty (niewyczerpany). Powołany przepis nie stwarza więc dla organu Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innego przestępstwa umyślnego może uzasadniać użycie broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby (np. nadużywanie alkoholu, dopuszczanie się czynów nagannych), czy też ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie psychiczne i inne) (tak m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05, nie publ.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący dwukrotnie, w odstępie kilku dni, tj. 13 oraz 20 czerwca 2008 r. dopuścił się czynów z art. 178a § 2 k.k., kierując rowerem po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości, za co został skazany prawomocnymi wyrokami przez Sąd Rejonowy w G. Popełniając, dwukrotnie w krótkim odstępie czasu, ten sam rodzaj czynu w sposób umyślny, skarżący wykazał się nieodpowiedzialnością oraz lekceważącym stosunkiem do obowiązującego prawa. O lekceważącym stosunku skarżącego do obowiązującego porządku prawnego świadczy również jego zachowanie w stosunku do funkcjonariuszy, przeprowadzających czynności służbowe w czasie jego zatrzymania. Z ustaleń organu wynika, że zachowywał się on wobec nich arogancko i lekceważąco, a przy drugim zatrzymaniu funkcjonariusze musieli użyć siły, aby doprowadzić go do radiowozu. Negatywnie o osobie skarżącego świadczy także to, iż w toku postępowania administracyjnego na wyznaczony termin przesłuchania świadka stawił się w stanie nietrzeźwości. W ocenie Sądu, charakter popełnionych przez skarżącego czynów, jego zachowanie w czasie zatrzymania przez funkcjonariuszy Policji, a także incydent, jaki miał miejsce w toku postępowania administracyjnego w związku z wyznaczonym terminem przesłuchania świadka, uprawniały organy Policji do przyjęcia, że skarżący z uwagi na swoje cechy osobowościowe oraz stosunek do obowiązującego porządku prawnego stwarza obawę użycia broni w celach określonych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Powyższej ocenie nie przeczy fakt, że R. P. posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania oraz w macierzystym kole łowieckim. Opinie te nie mogą mieć przesądzającego znaczenia dla uznania racji skarżącego, gdyż R. P. zaprezentował wyjątkowo lekceważącą postawę wobec obowiązującego ładu prawnego. Wskazane opinie w żadnym zakresie nie odnoszą się natomiast do tych faktów i zdarzeń z życia skarżącego, z których organ wywiódł uzasadnioną obawę użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Należy jednocześnie podkreślić, iż wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, czyny uzasadniające obawę, o jakiej stanowi przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie muszą mieć związku z użyciem broni, albowiem normodawca wykluczył możliwość przyznania (zachowania) broni wszystkim osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało skutkować – zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – cofnięciem pozwoleń na broń palną myśliwską przez właściwy organ. Obowiązek taki nakłada bowiem na organ przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, stanowiąc, iż "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń (...)". Broń palna jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę nieodpowiedzialną, zdolną do agresywnych zachowań oraz wykazującą lekceważący stosunek do prawa. Organy administracji dokonując oceny przepisów oraz oceny stanu faktycznego sprawy muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony. Odnosząc się do zarzutów skargi, dotyczących uchybienia przepisom postępowania, należy podkreślić, że takie uchybienia mogą prowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy są na tyle ważkie, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, organ dokonał oceny zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego oraz wskazał na przesłanki, którymi kierował się cofając skarżącemu pozwolenie na broń. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.