II SA/Wa 1636/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.) Sędziowie WSA Danuta Kania Sławomir Antoniuk Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] o cofnięciu E. G. pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Komendant Wojewódzkiego Policji w [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 5 i art. 18 ust. 5 pkt 2 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576) cofnął E. G. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że E. G. nie posiada miejsca stałego pobytu na terytorium RP oraz nie dopełnił obowiązku przedstawienia właściwemu organowi Policji aktualnych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego, wymaganych przepisami od posiadaczy broni. Organ wskazał, że fakt nieposiadania miejsca stałego pobytu na terytorium RP potwierdza w decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] oraz w wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 5/15. Odnośnie orzeczenia lekarskiego i psychologicznego organ wskazał, że strona poprzez swojego pełnomocnika w dniu [...] lutego 2015 r. wyraziła wolę niezwłocznego uzupełnienia wymaganych badań, lecz do dnia wydania decyzji nie uczyniła tego. Od decyzji tej E. G., działając poprzez pełnomocnika, wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik strony zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 2 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału oraz dowolną - na bazie przypuszczeń - jego ocenę, a także nieprzesłuchanie strony i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym przyczyny braku złożenia przez nią orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Ponadto podniósł, iż organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję w czasie, kiedy jego mocodawca przebywał na terenie [...], pozbawił go czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Wskazał też na naruszenie przez organ I instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 5 i art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez uznanie, że E. G. nie posiada miejsca stałego pobytu na terenie RP oraz uznanie, że nieprzedstawienie orzeczeń lekarskiego i psychologicznego stanowi przesłankę do cofnięcia jego mocodawcy pozwolenia na broń. Podkreślił, iż E. G. jest osobą niekaraną, o spokojnym usposobieniu, nie nadużywającą alkoholu, nigdy nie naruszył porządku prawnego na terenie RP, posiadał broń w sposób nienaganny, nie używał jej bezcelowo, a jego stan psychofizyczny, cel posiadania broni gazowej, miejsce pobytu w kraju i za granicą pozostały niezmienione od lat, tj. od czasu wydania mu pozwolenia na broń. Podniósł także, iż organ prowadzący postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia jego mandantowi pozwolenia na broń nie może ustalać stanu faktycznego w oparciu o rozstrzygnięcie toczącej się od 2012 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie sprawy dotyczącej zezwolenia na pobyt czasowy. Podniósł także, że organ winien ustalić miejsce pobytu E. G. w oparciu o przedłożony przez niego wniosek oraz deklaracje zawarte w aktach postępowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wskazał również, że E. G. jest obywatelem [...], jego żona i syn przebywają na terenie RP na podstawie zezwolenia na osiedlenie, dlatego też jego pobyt na terenie RP wiąże się integralnie z pobytem jego rodziny. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że na etapie postępowania odwoławczego, pismem z dnia [...] czerwca 2015 r., zwrócił się do Departamentu Legalizacji Pobytu Urzędu do Spraw Cudzoziemców o udzielenie szczegółowych informacji w kwestii pobytu E. G. ma terytorium RP. W uzyskanej w dniu [...] czerwca 2015 r. odpowiedzi Urząd do Spraw Cudzoziemców poinformował, iż E. G. legalizował swój pobyt w RP od dnia [...] maja 2002 r. Wojewoda [...] zezwolił mu wówczas na zamieszkanie na czas oznaczony. Następnie od [...] sierpnia 2012 r. organ ten kilkukrotnie odmawiał cudzoziemcowi udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (dane z [...] maja 2012 r. wskazują, że jako miejsce pobytu w RP wymieniony deklarował pobyt w [...] przy ul. [...] W dniu 25 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ostatnią decyzję Wojewody [...] w przedmiotowej sprawie, a Naczelny Sąd Administracyjny - rozpatrując skargę kasacyjną - przekazał niniejszą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ wyjaśnił, że w celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat pobytu E. G. na terytorium RP, Komendant Główny Policji w dniu [...] lipca 2015 r. skierował do Wydziału Archiwum i Ewidencji Cudzoziemców Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniosek o udostępnienie danych przetwarzanych w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców. W dniu [...] lipca 2015 r. organ otrzymał odpowiedź. Z otrzymanego pisma wynika, iż ostatnim wydanym E. G. dokumentem na terytorium RP jest karta pobytu wydana w dniu [...] sierpnia 2010 r. przez Wojewodę [...], ważna do dnia [...] lipca 2012 r. Ponadto ostatnim wpisem w rejestrze jest informacja z dnia [...] listopada 2014 r. dotycząca uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji. Organ ustalił również, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 5/15, oddalający skargę T. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie jest prawomocny, bowiem została od niego złożona skarga kasacyjna. Aktualnie sprawa oczekuje na wyznaczenie terminu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. akt II OSK 1666/15. Przystępując do oceny zebranych w sprawie dowodów organ na wstępie wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jako miejsce pobytu stałego danej osoby określa się miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe czynności życiowe, a w szczególności mieszka, nocuje, przygotowuje i spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do bytowania, przyjmuje wizyty gości, przyjmuje korespondencję, itp. Nie można mieć kilku równorzędnych miejsc pobytu stałego. Wsparciem dla tego stanowiska jest m. in. orzecznictwo sądowe powstałe na tle stosowania art 25 Kodeksu cywilnego, zawierającego określenie miejsca zamieszkania. Zgodnie z tym przepisem pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Organ wyjaśnił, że w celu zbadania czy strona spełnia warunki określone w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji organ I instancji przeprowadził szereg czynności zmierzających do ustalenia aktualnego miejsca przebywania E.G. W toku tych czynności ustalono, że strona pod wskazanym w aktach adresem, tj. ul. [...] w [...], zamieszkiwała około 18 lat temu. Wysłanie korespondencji na adres spółki "[...]" w [...], na ul. [...], gdzie strona w przeszłości prowadziła działalność gospodarczą, też nie przyniosło oczekiwanego skutku. Ustalono bowiem na podstawie rozmowy z administratorem budynku, że Spółka nigdy nie miała tam biur i nie prowadziła działalności. Ustalono jedynie, że E. G. był zameldowany w [...] na ul. [...] na pobyt czasowy, tj. od dnia [...] sierpnia 2010 r. do dnia [...] lipca 2012 r. Podczas przeprowadzania wywiadu, Komendant [...] Komisariat KMP w [...] uzyskał potwierdzenie, iż E. G. wraz z żoną był zameldowany pod wskazanym adresem, jednakże obecnie rodzina już tam nie mieszka; najprawdopodobniej przebywa w [...] przy ul. [...]. Po telefonicznym kontakcie z żoną wymienionego uzyskano informację, że w związku z tym, iż w 2012 r. nie przedłużono mu zezwolenia na pobyt na terenie Polski, wrócił do [...] i przebywa w [...]. Organ w dalszej części uzasadnienia wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że E. G. w dniu [...] lutego 2015 r. ustanowił pełnomocnika do prowadzenia sprawy dotyczącej cofnięcia mu pozwolenia na broń gazową. W dniu [...] lutego 2015 r. (data wpływu do organu) pełnomocnik strony poinformował, że rodzina E. G. (żona i syn) przebywa na terenie RP na podstawie udzielonego im przez Wojewodę [...] zezwolenia na osiedlenie, zatem pobyt jego mocodawcy jest związany integralnie z pobytem w Polsce jego bliskich. W ocenie organu bezsprzecznie E. G. nie przebywa w Polsce od 2012 r. Ponadto organ podniósł, że nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2015r., sygn. akt IV SA/Wa 5/15, oddalono skargę w przedmiocie odmowy udzielenia tej osobie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Organ wskazał także, że w dniu [...] lipca 2012 r. utraciła ważność karta pobytu strony na terenie RP. Zdaniem organu okoliczności te dowodzą, iż w chwili obecnej E. G. nie posiada na terytorium RP miejsca stałego pobytu. W takiej sytuacji przywołany art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji nakazuje organom Policji cofnięcie stronie przyznanego wcześniej uprawnienia do posiadania broni. Odnosząc się natomiast do drugiej przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, organ wyjaśnił, że kwestia zdolności psychofizycznej do posiadania broni nie jest obojętna z punktu widzenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, ze względu na możliwe skutki używania broni. Nie może więc być żadnych wątpliwości, że dana osoba jest w pełni zdolna psychicznie i fizycznie do jej posiadania. Natomiast celem tego obowiązku, z uwagi na to, że broń palna jest niebezpiecznym narzędziem, jest ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, dla którego zagrożenie mogą stworzyć osoby nieposiadające zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania nią. Komendant Główny Policji stwierdził, że E. G. obowiązku, o którym mowa w art. 15 ust. 4 ustawy nie wykonał i w związku z tym zostały spełnione przesłanki art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy, pozwalające organom Policji cofnąć mu pozwolenie na broń. Strona nie przedstawiając aktualnych orzeczeń nie potwierdziła w sposób prawem przewidziany swojej zdolności do dysponowania bronią, tj. braku zaburzeń psychicznych, innych istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego, uzależnienia od alkoholu lub od substancji psychotropowych, itp. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu, iż organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję w czasie, kiedy E. G. przebywał na terenie [...], pozbawił go czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, Komendant Główny Policji wskazał, że strona skorzystała ze swoich uprawnień i ustanowiła pełnomocnika. Od dnia złożenia pełnomocnictwa wszelka korespondencja była kierowana do pełnomocnika na wskazany przez niego adres. Ponadto w przedmiotowej sprawie nie zachodziła konieczność osobistego udziału strony. Na powyższą decyzję E. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik, tj.: 1) art. art. 7, 8, 10, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na to, że organ odwoławczy nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, do czego zobowiązany był na podstawie art. 77 § 1 k.p.a., przez co nie wykazał należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, jak tego wymaga art. 7 k.p.a. i nie sporządził uzasadnienia decyzji odpowiadającej wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a., w szczególności przez: • uznanie, że postępowanie administracyjne w przedmiocie zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony stanowi podstawę do ustalenia braku miejsca pobytu skarżącego na terenie RP w sytuacji, gdy w postępowaniu sądowoadministracyjnym oczekuje na rozpoznanie skarga kasacyjna; • niewyjaśnienie przyczyny braku złożenia badania lekarskiego oraz badania psychologicznego; • pozbawienie skarżącego czynnego udziału w sprawie poprzez wydaniu decyzji bez jego udziału; • pominięciu przy ustalaniu okoliczności sprawy niekaralności skarżącego oraz okoliczności, że posiadał broń w sposób nienaganny, nie używał jej bezcelowo, nie naruszał porządku prawnego na terenie RP, a jego usposobienie, stan psychofizyczny, cel posiadania broni gazowej, miejsce pobytu w kraju i za granicą pozostały bez zmian od czasu wydania pozwolenia na broń, • dokonaniu ustaleń sprzecznych z prawdą obiektywną przez wskazanie, że przedstawiciel organu prowadził rozmowę telefoniczną z T. G., podczas gdy rozmowy takiej nie było oraz przez błędne przyjęcie na podstawie rozmowy z administratorem budynku, że "[...]" Sp. z o. o., której udziałowcem był skarżący, nie prowadziła działalności pod adresem [...] w [...], 2) art. 50-53 oraz art. 88 k.p.a. przez niezastosowanie wobec skarżącego wskazanych w tych przepisach środków przewidzianych w celu wykonania przez niego badań lekarskich i psychologicznych. II. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 5 i art. 18 ust 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez uznanie, że skarżący nie posiada miejsca stałego pobytu na terenie RP oraz uznanie, że nieprzedstawienie badania lekarskiego i psychologicznego stanowi przesłankę do cofnięcia pozwolenie na broń bez zastosowania przymusu administracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że sprawa o zezwolenie na pobyt czasowy skarżącego na terytorium RP jest w toku. W postępowaniu tym wnioskodawca jednoznacznie wskazał na miejsce swojego pobytu na terenie RP, które to miejsce pozostaje od co najmniej 6 lat niezmienione. Skarżący wskazał miejsce swojego pobytu na terenie RP, czym też wypełnił obligatoryjną przesłankę uzyskania pozwolenia na broń. Okoliczność ta pozostaje niezmieniona od lat, tak samo jak i inne okoliczności wpływające na wydanie pozwolenia na broń, jak respektowanie porządku prawnego na terenie RP, posiadanie i użytkowanie broni zgodnie z jej przeznaczeniem. Ponadto wskazał, że bezsporne w sprawie pozostaje, że skarżący jest obywatelem [...]. Jego żona T. oraz syn [...] przebywają na terenie RP na podstawie zezwolenia na osiedlenie. Jego pobyt na terenie RP wiąże się integralnie z pobytem jego rodziny. W chwili składania pisma z dnia [...] lutego 2015 r., tj. pisma którym pełnomocnik skarżącego zgłosił się do udziału w postępowaniu, przebywał on na terenie [...]. Wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni w czasie jego pobytu poza granicami RP stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a więc prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, bez zgromadzenie pełnego materiału dowodowego w sprawie, poprzez jego dowolną a nie swobodną ocenę, opartą na przypuszczeniach. Niewyjaśniona została okoliczność braku przedłożenia stosownych dokumentów lekarskich w terminie, kwestia udzielenia skarżącemu prawa do udziału w sprawie poprzez złożenie wyjaśnień. Nie ustalono miejsca pobytu skarżącego w oparciu o przedłożony wniosek oraz deklaracje zawarte w aktach postępowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 5/15. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o dwie podstawy materialnoprawne, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 5 oraz art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy pozwolenia na broń nie wydaje się osobom nieposiadającym miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Art. 18 ust. 5 cytowanej ustawy stanowi zaś, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5 ustawy. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 4 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 2 pkt 1 i 2, czyli w celu ochrony osobistej oraz ochrony osób i mienia, obowiązana jest raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji. Należy zauważyć, że wedle powołanego wyżej art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji nieposiadanie na terytorium RP miejsca stałego pobytu stanowi przesłankę do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia broń. Oznacza to, że w przypadku ustalenia, iż dana osoba nie ma miejsca stałego pobytu na terytorium RP, obowiązkiem właściwego organu Policji jest cofnięcie pozwolenia na broń. W oparciu o zebrane w sprawie dowody, zdaniem Sądu, organy Policji w sposób prawidłowy przyjęły, że skarżący nie posiada stałego miejsca pobytu na terytorium RP. Wydana skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2010 r. karta pobytu była ważna do dnia [...] lipca 2012 r. W dniu [...] sierpnia 2012 r. ponownie odmówiono skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Potwierdza to znajdujące się w aktach sprawy pismo Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2015 r. (karta nr 95 akt administracyjnych). Zaznaczyć przy tym należy, że okoliczności te nie są kwestionowane przez skarżącego. W sprawie ponadto został wydany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 5/15, oddalający skargę na decyzję w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. W ocenie Sądu, nie ma przy tym znaczenia, że wyrok ten jest nieprawomocny. Istotne jest bowiem to, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie legitymował się aktualną decyzją zezwalającą mu na zamieszkanie na terytorium RP. Ponadto organ ustalił, że skarżący zamieszkiwał pod adresem wskazanym w aktach sprawy około 18 lat temu. Nie zamieszkuje również pod adresem, pod którym był zameldowany na pobyt czasowy od dnia [...] sierpnia 2010 r. do [...] lipca 2012 r. Nie można zatem uznać, że skarżący ma miejsce stałego pobytu na terytorium RP. Istniała wobec tego przesłanka skutkująca obligatoryjnym cofnięciem skarżącemu pozwolenia na broń. Bez znaczenia w sprawie pozostaje natomiast fakt, iż rodzina skarżącego przebywa na terytorium RP. Jak już wskazano wyżej okoliczność braku miejsca stałego pobytu na terytorium RP stanowi przesłankę do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń. Ustalenie przez organ istnienia tej przesłanki było zatem wystarczające do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Drugorzędne znaczenie ma w tej sytuacji nieprzedstawienie przez skarżącego aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Z akt sprawy wynika, że skarżącemu zostało przyznane pozwolenie na broń palną gazową w celu ochrony osobistej. Stosownie zatem do treści art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) skarżący obowiązany był raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w art. 15 ust. 3 ustawy. Bezsprzecznie skarżący w toku postępowania takich orzeczeń nie przedstawił, mimo deklarowanej woli ich przedłożenia. Nie dołączył ich również do złożonego w terminie ustawowym odwołania do Komendanta Głównego Policji. Okoliczności te są również bezsporne. Jak słusznie wskazuje organ, kwestia zdolności psychofizycznej do posiadania broni nie jest obojętna z punktu widzenia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie może bowiem być żadnych wątpliwości, czy dana osoba jest w pełni zdolna psychicznie i fizycznie do posiadania broni. W pełni uzasadnione było zatem cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń również na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Podniesione w skardze zarzuty są niezasadne. Postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało w sprawie w sposób prawidłowy. Zebrane dowody w pełni potwierdzały istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności. Związane z osobą skarżącego okoliczności – jego niekaralność, nienaganne posiadanie broni, nienaruszanie porządku prawnego terytorium RP, jego usposobienie itp. – wobec stwierdzonych w toku postępowania przesłanek do cofnięcia pozwolenia na broń, nie miały natomiast żadnego znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący nie był również pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu. Skarżący wiedział, że prowadzone jest postępowanie w jego sprawie i w jego toku działał poprzez swojego pełnomocnika. Zgodzić się należy z organem, że charakter prowadzonych w toku postępowania czynności nie wymagał osobistego udziału skarżącego. Nie zachodziła w sprawie konieczność zastosowania art. 50-53 k.p.a. Przepisy te odnoszą się do czynności w postępowaniu, które mają być przeprowadzone przed organem je prowadzącym. Przedstawienie aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego nie jest taką czynnością. Orzeczenie te wydawane są przez upoważnionego lekarza i psychologa, a nie przez organ. Ponadto należy zwrócić uwagę, że zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.) może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa w takim wypadku ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Bez znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy jest również to, czy przedstawiciel organu prowadził rozmowę telefoniczną z żoną skarżącego na temat miejsca jego pobytu, a także czy skarżący prowadził działalność gospodarczą pod adresem ul. [...] w [...]. Pozostałe dowody zebrane w sprawie potwierdzały bowiem, że skarżący nie posiada miejsca stałego pobytu na terytorium RP. Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny uzasadniał zatem zastosowanie przez organ dwóch wskazanych w decyzji podstaw prawnych cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, przy czym dla zastosowania takiego rozstrzygnięcia wystarczająca była podstawa z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji, który to przepis nie pozostawiał organowi Policji żadnych możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W tej sytuacji należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.