II SA/Wa 1652/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M. N. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego E. N. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku – oddala skargę – Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: Prezes ZUS) decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2014 r., którą odmówił małoletniemu M. N. przyznania renty w drodze wyjątku. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2012 r. E. N. przedstawiciel ustawowy małoletniego M. N. zwróciła się do Prezesa ZUS o przyznanie świadczenia w drodze wyjątku dla syna. We wniosku podniosła, iż jej zmarły mąż a ojciec dziecka B. N. był jednym żywicielem rodziny, ona sama jest osobą niezdolną do pracy. Wskazała, iż mąż do 1999 r. był rybakiem, po rozwiązaniu zakładu pracy podejmował się wszelkich możliwych prac, często były to prace bez umowy o pracę. Prezes ZUS rozpoznając powyższy wniosek decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. odmówił przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku na rzecz małoletniego M. N.. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż wprawdzie zgon ojca dziecka nastąpił w czasie ubezpieczenia, jednakże z akt sprawy wynika, że na przestrzeni 48 lat życia B. N. wnioskodawczyni udokumentowała 15 lat, 2 miesiące i 17 dni okresów składkowych. W 10-leciu przypadającym przed dniem śmierci (od [...] lutego 2002 r. do [...] lutego 2012 r.) zamiast 5 lat okresów składkowych i nieskładkowych, wymaganych do przyznania świadczenia w trybie zwykłym - udokumentowano tylko 4 miesiące i 21 dni tych okresów. W czasie zatrudnienia nastąpiła nieuzasadniona przerwa w okresach od [...] czerwca 1997 r. do [...] grudnia 1998 r. i od [...] lutego 1999 r. do [...] września 2011 r. W związku z powyższym nie stwierdzono szczególnych okoliczności, które spowodowałyby niespełnienie warunków do renty w trybie zwykłym. Powyższa decyzja w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy została utrzymana w mocy decyzją Prezesa ZUS z dnia [...] grudnia 2012 r., w której podtrzymał wcześniejszą argumentację wskazując, iż z akt sprawy nie wynika aby ojciec dziecka nie mógł kontynuować zatrudnia na skutek szczególnych okoliczności spowodowanych stanem zdrowia, co wyklucza możliwości przyznania świadczenia na podstawie art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W wyniku wniesionej skargi na powyższą decyzję przez E. N. przedstawiciela ustawowego małoletniego M. N. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 listopada 2013 r. wydanym w sprawie II SA/Wa 317/13 uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa ZUS z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] listopada 2012 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd zarzucił, że Prezes ZUS w sposób niewystarczający rozważył przesłankę o szczególnych okolicznościach dotyczących niespełnienia warunków wymaganych w ustawie do uzyskania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Sąd wskazał, iż organ nie dokonał ustaleń, czy ojciec dziecka zarejestrował się we właściwym dla miejsca zamieszkania Powiatowym Urzędzie Pracy i czy aktywnie poszukiwał zatrudnienia w podanym okresie. Czy uzyskał pomoc w urzędzie zatrudnienia w przekwalifikowaniu się (uczestniczył w kursach lub szkoleniach, czy wreszcie otrzymał jakąkolwiek propozycję zatrudnienia od pośrednika pracy). Tym samym organ dopuścił się naruszenia reguł procesowych zawartych w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezes ZUS w dniu [...] maja 2014 r. wydał decyzję nr [...] na podstawie art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), w której omówił małoletniemu M. N. przyznania renty rodzinnej w drodze wyjątku. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż do przyznania świadczenia w drodze wyjątku wszystkie przesłanki, o jakich mowa w art. 83 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), powinny być spełnione łącznie, a brak choćby jednej z nich wyklucza możliwość przyznania świadczenia. Organ wskazał, iż renta rodzinna jest pochodną świadczenia, jakie przysługiwałoby osobie zmarłej. W związku z powyższym w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlega spełnienie powyższych przesłanek przez osobę zmarłą, a następnie przez wnioskodawcę - członka rodziny po osobie zmarłej. W analizowanym przypadku renta rodzinna w drodze wyjątku dla małoletniego dziecka nie może być przyznana, ponieważ w sprawie nie została spełniona przesłanka szczególnych okoliczności, o których mowa w ww. przepisie. Z akt sprawy wynika, że na przestrzeni 48 lat życia ojca dziecka udokumentowano 15 lat, 2 miesiące i 17 dni okresów składkowych w dziesięcioleciu przypadającym przed dniem śmierci (od [...] lutego 2002 r. do [...] lutego 2012 r.) zamiast 5 lat okresów składkowych i nieskładkowych, wymaganych do przyznania świadczenia w trybie zwykłym – udokumentowano tylko 4 miesiące i 21 dni tych okresów. Organ wyjaśnił, iż nie kwestionuje, iż zgon ojca dziecka nastąpił w czasie ubezpieczenia co może być uznane za szczególną okoliczność w rozumieniu art. 83 ustawy. Jednakże w okresach od [...] czerwca 1997 r. do [...] grudnia 1998 r. i od [...] lutego 1999 r. do [...] września 2011 r. B. N. nie wykonywał pracy ani innej działalności podlegającej opłaceniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Organ podniósł, iż ponownie przeanalizowano aktywność zawodową ojca dziecka w wykazanych przerwach w ubezpieczeniach. Jak wynika z nadesłanego zaświadczenia Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] kwietnia 2014 r. ojciec dziecka był zarejestrowany jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku jedynie w krótkim okresie czasu od [...] czerwca 2010 r. do [...] grudnia 2010 r., co wskazuje, iż nie był on osobą aktywnie poszukującą pracy. W skierowanych do Prezesa ZUS wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy E. N. zarzuciła organowi brak wszechstronnego rozważenia i wyjaśnienia okoliczności sprawy wskazała, iż ojciec dziecka w chwili śmierci pozostawał w zatrudnieniu. Prezes ZUS w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] maja 2014 r. odmawiającą przyznania renty w drodze wyjątku. W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał swoją wcześniejszą argumentację wskazując, że renta w drodze wyjątku nie może być przyznana, ponieważ nie została spełniona przesłanka dotycząca braku uprawnień do świadczenia w trybie zwykłym z powodu szczególnych okoliczności w postaci trudnych do przezwyciężenia przeszkód, zdarzeń lub trwałych stanów, na które osoba ubezpieczona nie miała wpływu. Organ wskazał, iż w okresach od [...] czerwca 1997 r. do [...] grudnia 1998 r. oraz od [...] lutego 1999 r. do [...] września 2011 r., tj. przez okres wynoszący łącznie ponad 14 lat nie został udokumentowany jakikolwiek okres zatrudnienia poparty opłacaniem składek na ubezpieczenie społeczne oraz ubezpieczenia emerytalne i rentowe, co spowodowało brak uprawnień do świadczenia w trybie zwykłym. Wprawdzie przepis art. 83 ww. ustawy nie uzależnia przyznania świadczenia od określonego okresu lub długości przerw pomiędzy poszczególnymi okresami zatrudnienia, jednak przyczyny, dla których osoba nie nabyła uprawnień do emerytury lub renty, muszą być takie, że istnieje możliwość potraktowania ich jako okoliczności szczególnych, wyjątkowych (por. wyrok WSA z dnia 21.10.2009 r., sygn. akt II SA/Wa 714/09). W sprawie nie zostały wykazane szczególne okoliczności uniemożliwiające przezwyciężenie przeszkód w kontynuowaniu ubezpieczenia oraz nabyciu uprawnień do świadczenia w trybie zwykłym, bowiem w wykazanych przerwach wobec ojca dziecka nie była orzeczona przez lekarza orzecznika ZUS całkowita niezdolność do pracy. Natomiast fakt zarejestrowania ojca dziecka w charakterze osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku w okresie od [...].06.2010 r. do [...].12.2010 r. nie może być uznany za szczególną okoliczność w rozumieniu art. 83 ustawy, bowiem zgodnie z przepisami ww. ustawy okres pozostawania bez pracy, nawet potwierdzony formalną rejestracją bezrobotnego w Urzędzie Pracy nie stanowi ani okresu składkowego, ani okresu nieskładkowego. Organ wyjaśnił, iż długotrwały stan bezrobocia bez wykazanej aktywności zmierzającej do zmiany tej sytuacji nie ma charakteru okoliczności szczególnej, o której mowa w art. 83 ustawy, co potwierdza ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych. Odmienna interpretacja prowadziłaby bowiem do przyznawania świadczenia w drodze wyjątku jako swoistej rekompensaty wszystkim osobom, które niezależnie od przyczyn braku zatrudnienia, nie wypracowały odpowiedniego stażu ubezpieczeniowego (por. wyrok WSA z dnia 19.04.2005 r., sygn. akt II SA/Wa 2345/04 i wyrok WSA z dnia 06.05.2010 r., sygn. akt II SA/Wa 2073/09). Zmarły ojciec dziecka w okresie przerw w ubezpieczeniu jedynie przez krótki okres był osobą zarejestrowaną w urzędzie pracy, natomiast z akt sprawy nie wynika, aby aktywnie poszukiwał pracy. Natomiast podejmowanie zatrudnienia bez umowy o pracę było wynikiem powstania okoliczności, które sam ubezpieczony kształtował. Podejmowanie zatrudnienia bez zgłoszenia do ubezpieczenia i odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne ma ten skutek, że osoba, która podejmie takie zatrudnienie, świadomie godzi się z powstaniem negatywnych konsekwencji w zakresie przyszłych uprawnień do świadczenia z ubezpieczeń społecznych (por. wyrok NSA z dnia 5.04.2002 r., sygn. akt II SA 3741/01). Reasumując organ stwierdził, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że ojciec dziecka nie spełnił warunków do świadczenia przyznawanego na zasadach ogólnych, na skutek szczególnych okoliczności, co wyklucza możliwość przyznania świadczenia, na podstawie art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Same zaś trudne warunki materialne, jak i brak środków utrzymania nie stanowią wystarczającego uzasadnienia do przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Świadczenie na podstawie przepisu art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie jest bowiem świadczeniem socjalnym, przyznawanym wyłącznie według potrzeb, nawet gdy potrzeby te są uzasadnione. Decyzja Prezesa ZUS stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. N. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego E. N.. W której zarzuciła organowi: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy z uwagi na nieuznanie zgonu ojca skarżącego, jego stanu zdrowia oraz niezawinione trudności w znalezieniu pracy za szczególne okoliczności w rozumieniu art. 83 u.e.r.f.u.s., II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, 77, 80 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2013, poz. 267 z późn. zm. – dalej k.p.a.) z uwagi na brak wszechstronnego rozważenia i wyjaśnienia przez organ II instancji okoliczności sprawy, brak podjęcia przez organ kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy oraz brak wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do nieuwzględnienia przesłanek warunkujących przyznanie świadczenia i przekroczenia granic uznania administracyjnego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2014 r. i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniosła m.in. iż w sprawie udokumentowane zostało 15 lat, 2 miesiące i 17 dni okresów składkowych ojca dziecka. B. N. miał w chwili śmierci, tj. [...] lutego 2012 r., 48 lat, a zatem mógłby, gdyby nie nagła śmierć w drodze do pracy, pracować jeszcze co najmniej przez 20 lat. W tym kontekście należy zauważyć, iż okres ubezpieczeniowy wskazany przez skarżącego jest na tyle znaczący, iż uzasadnia przyznanie świadczenia. Na uwagę zasługuje także fakt, iż ojciec dziecka w chwili śmierci znajdował się w stosunku zatrudnienia i nic nie stało na przeszkodzie, aby zatrudnienie to było kontynuowane. Wykazywał zatem wolę podejmowania pracy i opłacania składek, jednakże na skutek szczególnych okoliczności, jakimi była zła sytuacja na rynku pracy w miejscu jego zamieszkania, nie mógł zrealizować wymagań do uzyskania zwykłego świadczenia. Okoliczności te uzasadniają jednak przyznanie świadczenia w drodze wyjątku. Ponadto skarżąca podkreśliła, że przepis art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach nie może być interpretowany jedynie w ten sposób, że dopiero stwierdzenie całkowitej niezdolności do pracy usprawiedliwia brak aktywności zawodowej osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia w drodze wyjątku. Organ powinien rozważyć, czy wiek oraz stan zdrowia, a także sytuacja na rynku pracy w miejscu zamieszkania skarżącego nie miały wpływu na niewypracowanie świadczenia w trybie zwykłym. Ojciec małoletniego odprowadzał składki na ubezpieczenia społeczne do 1999 r., kiedy to został zwolniony z "[...]", gdzie pracował jako rybak. Od tego momentu, ze względu na złą sytuację na rynku zatrudnienia, nie mógł znaleźć stałej pracy. Aby zapewnić utrzymanie rodzinie, musiał chwytać się każdej pracy, nawet dorywczej, niewliczającej się do okresu ubezpieczenia. Nie chciał w ten sposób omijać wymogów stawianych przez ustawy ubezpieczeniowe, a jedynie zapewnić byt swojej rodzinie. Z powyższych względów należy uznać, iż "szczególne okoliczności", o których mowa w art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych zostały spełnione. W odpowiedzi na skargę Prezes ZUS wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innym słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.), ubezpieczonym i pozostałym po nich członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków przewidzianych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury lub renty, nie mogą ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może przyznać w drodze wyjątku świadczenie w wysokości nieprzekraczającej odpowiednich świadczeń przewidzianych w ustawie. Z treści powołanego przepisu wynikają trzy przesłanki warunkujące ubezpieczonemu bądź też pozostałym po nim członkom rodziny przyznanie świadczenia w drodze wyjątku. Po pierwsze, niespełnienie wymagań dających prawo do emerytury lub renty musi być spowodowane szczególnymi okolicznościami; po drugie, ubiegający się o to świadczenie nie może podjąć pracy lub innej działalności zarobkowej, objętej ubezpieczeniem społecznym z powodu całkowitej niezdolności do pracy lub wieku; po trzecie, osoba ta nie ma niezbędnych środków utrzymania. Przyznanie przedmiotowego świadczenia ustawa uzależnia od łącznego (kumulatywnego) spełnienia wszystkich trzech wymienionych przesłanek. Brak choćby jednej z nich wyklucza tę możliwość. Należy jednocześnie podkreślić, że świadczenie to nie jest świadczeniem socjalnym, przyznawanym wyłącznie według, potrzeb ze względu na trudną sytuację materialną wnioskodawcy. Jest to świadczenie, które może być przyznane w razie nieznacznego niedopełnienia warunków do uzyskania renty na zasadach ogólnych. Ponadto z przepisu art. 83 ust. 1 ustawy o rentach i emeryturach wynika, iż przede wszystkim konieczne jest wykazanie, że ubezpieczony, którego praca stanowi źródło uprawnień do świadczenia z ubezpieczenia społecznego, nie wypracował prawa do "normalnego" świadczenia ubezpieczeniowego na skutek jakichś szczególnych okoliczności. Wyjaśnienia również wymaga, że wnioskowana przez skarżącą renta rodzinna w drodze wyjątku jest świadczeniem pochodnym od świadczenia jakie przysługiwałoby osobie zmarłej. Organ był zatem obowiązany, w pierwszej kolejności zbadać spełnienie ww. przesłanek przez zmarłego ojca wnioskodawcy, a następnie przez samego wnioskodawcę. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zmarły w wieku 48 lat ojciec wnioskodawcy B. N. nie nabył prawa do świadczenia ustawowego albowiem w ostatnim dziesięcioleciu przed śmiercią nie uzyskał 5 – letniego okresu składkowego i nieskładkowego zaliczonego do uprawnień emerytalno – rentowych, a jedynie 4 miesiące i 21 dni tych okresów. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego wymieniony w okresie od [...] czerwca 1997 r. do [...] grudnia 1998 r. i od [...] lutego 1999 r. do [...] września 2011 r. nie wykonał ani pracy, ani innej działalności podlegającej opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenia emerytalno – rentowe. W okresie tym nie była orzeczona wobec niego niezdolność do pracy ani też nie wykazano innych okoliczności, które uniemożliwiłyby mu w tym okresie podejmowanie zatrudnienia. Wskazać należy, iż skarżąca wskazała, iż mąż w 1999 r. utracił stałą pracę i w związku z tym musiał podejmować zatrudnienie bez ubezpieczenia aby utrzymać rodzinę. Nie można jednak zadaniem Sądu tych okoliczności uznać jako wykluczających wszelkie zatrudnienie przy jednoczesnym barku jakichkolwiek dowodów by osoba zainteresowana podejmowała próby ich przezwyciężenia. Skarżąca nie wykazała aby jej mąż brał udział w jakichkolwiek kursach, starał się o uzupełnienie wykształcenia ograniczała się do stwierdzenia, że w jego wieku przekwalifikowanie się byłoby bardzo trudne. Podnieść jednak należy zdaniem Sądu, iż w chwili utraty pracy w 1999 r. mąż skarżącej miał zaledwie 36 lat i przez okres 12 lat przerwy w ubezpieczeniu, tj. od dnia [...] lutego 1999 r. do dnia [...] września 2011 r. nie tylko jak to sama wskazała pracował bez ubezpieczenia to również nie był zarejestrowany jako osoba poszukująca pracy. Jak bowiem wynika z zaświadczenia Powiatowego Urzędu Pracy w K. Filia w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. B. N. był zarejestrowany jako osoba poszukująca pracy przez okres zaledwie 6 miesięcy, tj. od [...] czerwca 2010 r. do [...] grudnia 2010 r., co zdaniem Sądu przemawia za uznaniem, iż organ prawidłowo ocenił, że w sprawie brak jest szczególnych okoliczności, dla których zmarły nie wypracował świadczenia, ponieważ przyczyną do braku uprawnień do renty w trybie zwykłym nie był ani stan zdrowia ubezpieczonego, ani też inne zdarzenie zewnętrzne, niezależne od jego woli, którego nie można było przewidzieć i któremu nie można było zapobiec. Nie ma również usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a, polegający na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Należy bowiem mieć na względzie, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek małoletniego M. N. reprezentowanego przez przedstawicielkę ustawową E. N.. Zatem to ona powinna w toku postępowania administracyjnego przedstawić dowody albo przynajmniej wskazać dowody na istnienie tych okoliczności które podnosi w skardze. Wynika to z treści znowelizowanego art. 7 k.p.a., który nakazuje organowi podejmowanie czynności wyjaśniających stan faktyczny sprawy na żądanie strony, w sytuacji, gdy dowody na potwierdzenie istnienia danej okoliczności znajdują się w posiadaniu tej strony i ona z nich wywodzi dla siebie skutki prawne, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Jeżeli skarżący wniósł o udzielenie świadczenia rentowego w drodze wyjątku, która to pomoc jest wszak świadczona z pieniędzy podatnika, to miał obowiązek wskazać dowody świadczące, że zostały spełnione przesłanki z art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach (...), ale tego nie uczynił. W tym stanie rzeczy uzasadnienie zaskarżonej decyzji, również w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, odpowiada wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądem administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.