II SA/Wa 1661/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Asystent sędziego Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2011 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy oddala skargę Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., wydaną na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku [...] R.P. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy, odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Minister Obrony Narodowej w dniu [...] sierpnia 2007 r. wydał decyzję nr [...] o zwolnieniu z dniem [...] czerwca 2007 r. [...] R.P. z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej Ministra Obrony Narodowej, a po rozpoznaniu wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] września 2007 r., utrzymał w mocy powyższą decyzję. Decyzje te stały się przedmiotem skargi R.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2021/07, uchylił zaskarżone decyzje Ministra Obrony Narodowej, stwierdzając w uzasadnieniu wyroku, iż ostatnim dniem okresu pozostawania skarżącego w rezerwie kadrowej był dzień [...] września 2007 r., a zatem zwolnienie ze służby "z upływem okresu pozostawania w rezerwie kadrowej" mogło nastąpić dopiero w dniu [...] października 2007 r. W związku z sądową weryfikacją decyzji dotyczących zwolnienia R.P. z zawodowej służby wojskowej, Minister Obrony Narodowej w dniu [...] grudnia 2008 r. wydał decyzję nr [...], w której stwierdził, że zwolnienie [...] R.P. z zawodowej służby wojskowej i przeniesienie do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej, nastąpiło z dniem [...] października 2007 r. W dniu [...] grudnia 2008 r. R.P. został zapoznany z treścią powyższej decyzji. Na tę okoliczność sporządzona została notatka służbowa, w której stwierdzono, że R.P. odmówił przyjęcia decyzji oraz potwierdzenia na piśmie jej odbioru. Wnioskiem z dnia [...] maja 2009 r. R.P. zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej o uzupełnienie powyższej decyzji o właściwe pouczenie o prawie odwołania. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., wydanym na podstawie art. 111 § 1 k.p.a., Minister Obrony Narodowej odmówił uzupełnienia decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r., co do prawa odwołania. W dniu [...] czerwca 2010 r. R.P. skierował do Ministra Obrony Narodowej wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., podnosząc, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa – art. 116 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2009 r. oraz że była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Ponadto podniesiono, iż decyzja ta zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, albowiem ustawa stanowiła o rozstrzygnięciu zaistniałego stanu faktycznego w ściśle określony sposób, natomiast organ dokonał odmiennej oceny, a w konsekwencji podjął decyzję sprzeczną z obowiązującymi regulacjami prawnymi w tym zakresie. Minister Obrony Narodowej wszczął postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] i odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku, stwierdził, iż zwolnienie wnioskodawcy z zawodowej służby wojskowej i przeniesienie do rezerwy było zgodne z obowiązującymi w tej mierze przepisami prawa. Podkreślił, iż kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia analizowanej sprawy ma stanowisko wyrażone w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2021/07. W wyroku tym Sąd, dokonując wywodu prawnego, bardzo precyzyjnie podkreślił, że stosownie do treści art. 111 pkt 10 wojskowej ustawy pragmatycznej, żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. W rozpoznawanej sprawie ostatnim dniem okresu pozostawania żołnierza w rezerwie kadrowej był dzień [...] września 2007 r., a zatem okres ten kończył się o godz. 24.00 tego samego dnia. Skoro zaś, zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej następuje z upływem okresu pozostawania w rezerwie kadrowej, to zwolnienie ze służby mogło nastąpić dopiero w dniu [...] października 2007 r., a nie jak błędnie wskazano w dniu [...] września 2007 r., tj. przed upływem okresu pozostawania w rezerwie kadrowej. W świetle tak sformułowanej oceny prawnej, zawartej w uzasadnieniu powołanego wyroku, organ administracji w oparciu o treść art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), będąc związany prawomocnym orzeczeniem sądu, podjął deklaratoryjną decyzję administracyjną stwierdzającą fakt zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej w ściśle określonej dacie wynikającej z treści prawomocnego wyroku. Dlatego też – zdaniem organu – nieuprawniony jest zarzut rażącego naruszenia prawa polegającego na niezastosowaniu dyspozycji art. 116 powołanej wojskowej ustawy pragmatycznej, jak również obarczenia kwestionowanego rozstrzygnięcia wadą powodującą nieważność z mocy prawa, albowiem – jak wskazano powyżej – organ zastosował się do wiążącej oceny prawnej zawartej we wskazanym prawomocnym wyroku. Także za niezasadny uznano zarzut, że decyzja w chwili jej wydania była niewykonalna i jej niewykonalność ma charakter trwały. Przepis stanowiący podstawę prawną zwolnienia [...] z zawodowej służby wojskowej określał "sztywny" termin zwolnienia mający charakter terminu prawa materialnego. Termin ten nie mógł wolą organu bądź strony zostać przedłużony bądź skrócony. Przepis określał datę zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej, która to data była niezależna od daty faktycznego zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Dlatego też [...] "podlegał zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w dacie upływu okresu pozostawania w rezerwie kadrowej, którą to datę ustalił Sąd na dzień [...] października 2007 r. W konsekwencji czego Minister Obrony Narodowej kwestionowaną deklaratoryjną decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. stwierdził fakt zwolnienia [...] z zawodowej służby wojskowej w dacie wynikającej z orzeczenia Sądu. Organ wskazał, iż podobne stanowisko w sprawie ustalenia faktycznego terminu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1197/08, w myśl którego fakt, że wypowiedzenie dokonane przez właściwy organ jest decyzją, ma znaczenie dla kwestii odwoławczych oraz możliwości zaskarżenia tego typu aktu do sądu administracyjnego. Nie może natomiast zostać odczytany w ten sposób, iż w przypadku wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ mamy do czynienia z decyzją, która skutek prawny wywołuje dopiero z momentem uprawomocnienia się. Skoro żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ, to upływ terminu wypowiedzenia skutkuje zwolnieniem z tej służby. Podając powyższe, organ uznał, iż zwolnienie [...] z zawodowej służby wojskowej i przeniesienie do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej, odbyło się z poszanowaniem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednocześnie organ stwierdził, że w analizowanej sprawie nie występują żadne z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Minister Obrony Narodowej, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ ponownie podniósł, iż będąc związany prawomocnym orzeczeniem sądu, podjął deklaratoryjną decyzję administracyjną stwierdzającą fakt zwolnienia [...] z zawodowej służby wojskowej w ściśle określonej dacie wynikającej z treści prawomocnego wyroku. Nie zgodził się przy tym ze stanowiskiem strony odnośnie związania organów administracji publicznej jedynie treścią sentencji prawomocnych wyroków. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, stwierdził, iż prawomocne orzeczenia sądów wiążą nie tylko w zakresie sentencji dokonanych rozstrzygnięć, ale również w kwestii dokonanej w uzasadnieniu oceny prawnej danego stanu faktycznego. W skardze na powyższą decyzję, skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, R.P. wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając decyzję o jego zwolnieniu, wskazał, iż zwolnienie powinno nastąpić zgodnie z prawem, w dniu następnym. W konsekwencji, zgodnie z art. 116 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, uległy uchyleniu skutki decyzji, jakie wynikały dla żołnierza zawodowego z tego tytułu. Wydanie przez Ministra Obrony Narodowej kolejnej decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., w której organ wbrew przepisowi ustalił nową, inną datę zwolnienia z dniem [...] października 2007 r., odbyło się z rażącym naruszeniem prawa. Rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w art. 116 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i pozbawia skarżącego prawa do należnego mu odszkodowania. Skarżący wskazał przy tym na wyrok tutejszego Sądu z dnia 6 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 280/10, w uzasadnieniu którego podano, iż wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Ministra Obrony Narodowej z datą zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, może otworzyć drogę do ubiegania się o wydanie decyzji i przyznanie odszkodowania w trybie art. 116 ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2010 r. skarżący ponownie podniósł, powołując się na wyroki Sądu Najwyższego, że związanie organów administracji publicznej prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego dotyczy tylko samej sentencji orzeczenia, a nie poglądów prawnych wyrażonych w jego uzasadnieniu. Takie też stanowisko prezentował przedstawiciel organu w prowadzonej korespondencji. Wskazał też na niekonsekwencje organu w sprawach o podobnym stanie faktycznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest trybem nadzwyczajnym wzruszenia decyzji ostatecznej, której ochrona została wyrażona w art. 16 k.p.a. Istotą tego postępowania jest wyłącznie ustalenie, czy badana decyzja obarczona jest wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Na gruncie niniejszej sprawy nie można przyjąć istnienia tego rodzaju podstaw. Błędne jest bowiem przekonanie skarżącego, że decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., stwierdzająca zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej i przeniesienie do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej, z dniem [...] października 2007 r., obarczona jest wadą nieważności. Zasadnie organ podnosi, iż decyzja ta wynikała z oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2021/07. W wyroku tym Sąd, dokonując wykładni przepisu art. 111 pkt 10 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892), podkreślił, iż w rozpoznawanej sprawie ostatnim dniem okresu pozostawania żołnierza w rezerwie kadrowej był dzień [...] września 2007 r., a zatem okres ten kończył się o godz. 24.00 tego samego dnia. Skoro zaś zwolnienie żołnierza niewyznaczonego na stanowisko służbowe następuje z upływem okresu pozostawania w rezerwie kadrowej, to zwolnienie ze służby mogło nastąpić dopiero w dniu [...] października 2007 r., a nie jak błędnie przyjęto w dniu [...] września 2007 r., tj. przed upływem okresu pozostawania w rezerwie kadrowej. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie organu administracyjnego oceną prawną odnosi się do określonych elementów uzasadnienia zapadłego wyroku. Pomimo bowiem użycia w art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pojęcia "orzeczenie", chodzi w nim nie tylko o sentencję, lecz także o uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. To w uzasadnieniu przedstawione jest rozumowanie, które doprowadziło sąd do określonej konkluzji prawnej. Analiza treści uzasadnienia wyroku pozwala także na sprecyzowanie zakresu przedmiotowego ferowanych ocen, tj. ustalenie, co wziął pod uwagę sąd, uwzględniając wniesioną skargę lub oddalając ją (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09). Nie można więc zgodzić się ze skarżącym, że związanie organów administracji publicznej prawomocnym orzeczeniem dotyczy tylko samej treści jego sentencji, a nie poglądów prawnych wyrażonych w jego uzasadnieniu. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. W przedmiotowej sprawie decyzja stwierdzająca zwolnienie skarżącego z dniem [...] października 2007 r. wynikała z oceny prawnej dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2021/07. Tak też wskazania Sądu co do dalszego postępowania postrzegał sam skarżący, stwierdzając w skardze, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję o zwolnieniu, wskazując w uzasadnieniu, że zwolnienie powinno nastąpić zgodnie z prawem w dniu następnym (a nie [...] września 2007 r.). Podnosił jednakże, iż organ, dokonując zwolnienia, powinien był zastosować przepis art. 116 ustawy pragmatycznej i uznać, że data zwolnienia – [...] września 2007 r. nie uległa zmianie. Przepis ten stanowił, w brzmieniu obowiązującym na dzień zwolnienia ([...] grudnia 2008 r.), iż w razie uchylenia orzeczenia, o którym mowa w art. 111 pkt 11 i 13-15 lub art. 112 ust. 1 pkt 1, albo uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez organ wojskowy, ulegają uchyleniu skutki tego orzeczenia lub decyzji, jakie wynikły dla żołnierza zawodowego z tego tytułu (ust. 1). W przypadkach, o których mowa w ust. 1, data zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie ulega zmianie, przy czym uznaje się, że zwolnienie żołnierza zawodowego nastąpiło w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ (ust. 2). W ust. 3 przewidziano, że żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w ust. 1, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie w wysokości sześciokrotności kwoty uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość, a w przypadku, gdy stanowisko służbowe, które żołnierz zawodowy zajmował przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, nie istnieje, według stawek na porównywalnym pod względem stopnia etatowego i grupy uposażenia stanowisku służbowym, obowiązujących w dniu uprawomocnienia się orzeczenia lub decyzji wymienionych w ust. 1. Nie sposób nie zauważyć, że zastosowanie regulacji z art. 116 ustawy pragmatycznej nie skutkowałoby reaktywowaniem stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, data zwolnienia nie uległaby zmianie i nastąpiłoby ono z dniem [...] września 2007 r., a nie [...] października 2007 r. Zatem niezastosowanie wskazanego przepisu nie ma w istocie wpływu na wynik sprawy i nie może stanowić podstawy wzruszenia ostatecznego rozstrzygnięcia, gdyż nie nosi wyraźnych cech rażącego naruszenia prawa, a więc takiego, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji i powyższe stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 kwietnia 1996 r., sygn. akt III SA 565/95, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela. Argument skarżącego, iż organ, odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji nr [...], pozbawił go prawa do odszkodowania, o którym mowa w art. 116 ust. 3, nie może odnieść skutku. Przepis art. 116 został wprowadzony na podstawie art. 1 pkt 51 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 176, poz. 1242). Z uzasadnienia do projektu ustawy wynika, iż proponowane w niej rozwiązania mają na celu poprawę efektywności systemu kadrowego w Siłach Zbrojnych RP. Wskazano, iż dotychczasowe przepisy ustawy pragmatycznej nie zawierały regulacji dotyczących spraw związanych z uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności decyzji zwalniającej żołnierza z zawodowej służby wojskowej. W takich przypadkach w większości uznawano, że żołnierz nie został zwolniony ze służby i wypłacono mu uposażenie za cały czas, jaki upłynął od dnia zwolnienia. Często były to okresy kilkuletnie. Nowe brzmienie art. 116 ustawy porządkuje ten obszar. W razie zaistnienia takich przypadków ulegać będą uchyleniu skutki tego orzeczenia lub decyzji, jakie wyniknęły dla żołnierza zawodowego z tego orzeczenia w jego stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej. Natomiast data zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie ulegnie zmianie. Uznawać się będzie, że zwolnienie żołnierza zawodowego nastąpiło w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ. Jednocześnie przyjęto, że żołnierzowi takiemu będzie przysługiwało od Skarbu Państwa odszkodowanie w wysokości sześciokrotności kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość, a w przypadku, gdy stanowisko, które żołnierz zawodowy zajmował przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, nie istnieje, według stawek na porównywalnym pod względem stopnia etatowego i grupy uposażenia stanowisku służbowym, obowiązującym w dniu uprawomocnienia się orzeczenia lub decyzji. Organy orzekające w sprawie dokonały właściwej analizy całości sprawy i prawidłowo odmówiły stwierdzenia nieważności przedmiotowego wypowiedzenia. Decyzja ta nie zawiera wad, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności przez zastosowanie art. 156 § 1 k.p.a. Została ona wydana przez właściwy organ, skierowano ją do właściwej strony postępowania, opiera się na istniejącej podstawie prawnej (przy jej wydaniu nie doszło do rażącego naruszenia prawa), nadaje się do wykonania, a jej wykonalność nie powoduje czynu zagrożonego karą, nie zawiera także wad powodujących jej nieważność z mocy przepisów prawa. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.