II SA/Wa 1684/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Protokolant Paulina Okrój, Ref. Stażysta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2019 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej także: "Prezes ARiMR" lub "organ") - działając na podstawie przepisów art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 5 ust. 2 i art. 17 w związku z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm. - dalej także: "u.d.i.p.") - po rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. (dalej także: "skarżące Stowarzyszenie" lub "strona skarżąca") - odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie przyznanych nagród pracownikom niepełniącym funkcji publicznych w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w okresie od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia złożenia wniosku, tj. do dnia [...] maja 2018 r., z podaniem imienia, nazwiska, wysokości nagrody, stanowiska oraz uzasadnienia przyznania nagrody. Zaskarżona decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydana została w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] maja 2018 r., na adres poczty elektronicznej Agencji i Restrukturyzacji Rolnictwa, za pośrednictwem e-PUAP, wpłynął wniosek Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Strona skarżąca wniosła o udostępnienie informacji: - o przyznanych nagrodach pracownikom centrali Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w okresie od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia złożenia wniosku, poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty nagrody, stanowiska oraz uzasadnienia przyznania nagrody, - o przyznanych nagrodach pracownikom oddziałów regionalnych Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w okresie od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia złożenia wniosku, poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty nagrody, stanowiska oraz uzasadnienia przyznania nagrody, - o przyznanych nagrodach pracownikom biur powiatowych Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w okresie od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia złożenia wniosku, poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty nagrody, stanowiska oraz uzasadnienia przyznania nagrody. W odpowiedzi na powyższy wniosek strony skarżącej, Prezes ARiMR pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. przekazał skarżącemu Stowarzyszeniu informację dotyczącą przedłużenia terminu procedowania sprawy, wraz z podaniem uzasadnienia. W treści przedmiotowego pisma organ wskazał, że nie jest w posiadaniu gotowych informacji w zakresie przyznanych nagród (z podaniem imienia, nazwiska, wysokości nagrody, stanowiska oraz uzasadnienia przyznania nagrody) pracownikom pełniącym funkcje publiczne, tj. zatrudnionym na stanowiskach: Prezesa ARiMR, Zastępcy Prezesa ARiMR, dyrektorów oddziałów regionalnych ARiMR i ich zastępców, kierowników biur powiatowych ARiMR i ich zastępców, dyrektorów departamentów/biur w Centrali ARiMR i ich zastępców oraz kierowników biur w oddziałach regionalnych ARiMR i ich zastępców od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] maja 2018 r. W związku z powyższym, Prezes ARiMR zwrócił się do strony skarżącej o wskazanie szczególnego znaczenia dla interesu publicznego. W dniu [...] lipca 2018 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, powołując się na przepisy art. 104 k.p.a. oraz art. 5 ust. 2 i art. 17 w związku z art. 16 u.d.i.p. - wydał decyzję nr [...], którą odmówił skarżącemu Stowarzyszeniu udostępnienia informacji publicznej w zakresie przyznanych nagród pracownikom niepełniącym funkcji publicznych w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w okresie od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia złożenia wniosku, tj. do dnia [...] maja 2018, z podaniem imienia, nazwiska, wysokości nagrody, stanowiska oraz uzasadnienia przyznania nagrody. W uzasadnieniu wydanej decyzji Prezes ARiMR wskazał, iż odmowa przekazania informacji dotyczących pracowników, którzy nie pełnią funkcji publicznych, następuje na podstawie art. 5 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ zauważył, że ustawodawca w przepisie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zdecydował się na zhierarchizowanie dwóch prawnie chronionych wartości: prywatności osoby fizycznej oraz wolności pozyskiwania i rozpowszechniania informacji, dając prawu do ochrony prywatności pierwszeństwo przed prawem dostępu do informacji publicznej. Organ wskazał, że bezpośrednią konsekwencją tego faktu jest to, że informacje dotyczące sfery prywatności jednostki, znajdujące się w posiadaniu administracji, nie tracą swojego prywatnego charakteru, a w związku z tym nie mogą być udostępnione. Prezes ARiMR stwierdził jednocześnie, iż prawo do ochrony prywatności na gruncie wyżej wymienionej ustawy nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Organ wskazał bowiem, że może ono zostać wyłączone w dwóch przypadkach. Po pierwsze - wówczas, gdy sam zainteresowany (osoba, której prywatności dany dokument dotyczy) zrezygnuje z przysługującego mu prawa do ochrony, zaś po drugie - kiedy prawo do ochrony prywatności podlega ograniczeniu, albowiem dotyczy informacji o osobie pełniącej funkcję publiczną, mającej związek z pełnieniem takiej funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Mając powyższe na względzie, Prezes ARiMR uznał, że wnioskodawca żąda udostępnienia danych będących niewątpliwie danymi stanowiącymi informację publiczną, do których dostęp podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Prezes ARiMR, powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2499/13 - wskazał, że ustawodawca połączył pojęcie "prywatności" z prawną kategorią osoby fizycznej. "Prywatność osoby fizycznej" jest zatem, jak uznał organ odwołując się do wspomnianego orzeczenia NSA, pewną sytuacją prawną konkretnego człowieka. Jest to pewna korzystna sytuacja prawna podlegająca ochronie chociażby przez to, że informacje mieszczące się w zakresie pojęcia prywatności nie mogą być co do zasady udostępniane (poza wyjątkami ustawowo określonymi), nawet w ramach realizacji publicznego prawa podmiotowego innego podmiotu do uzyskania informacji publicznej. W tej sytuacji, Prezes ARiMR zauważył, że ocena wniosku strony skarżącej z dnia [...] maja 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, w pierwszej kolejności, wymagała ustalenia kręgu osób, które chociażby w części okresu mieszczącego się w przedziale czasowym od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia złożenia wniosku (tj. do dnia [...] maja 2018 r.), pełniły funkcję publiczną w jednostkach organizacyjnych ARiMR. Organ wskazał, że pojęcie "osoby pełniącej funkcje publiczne" na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej zdefiniował m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 94/16, w którym stwierdził, że "osobą pełniąca funkcję publiczną jest niewątpliwie funkcjonariusz publiczny, w rozumieniu art. 115 § 13 k.k., ale pojęcie to - na gruncie art. 5 ust. 2 ustawy u.d.i.p. - należy rozumieć znacznie szerzej. Na podstawie tej ustawy osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne lub inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Organ wskazał, że funkcję publiczną pełnią także osoby, które wykonują powierzone zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze indywidualnym lub ogólnospołecznym". Z kolei, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 369/17, Prezes ARiMR stwierdził, iż za pełniące funkcje publiczną uznać należy osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Zdaniem organu, cechą wyróżniającą takie osoby jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Prezes ARiMR uznał, że wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucje zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Ponadto, Prezes ARiMR przywołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2130/15, w którym NSA wyłączył z zakresu pojęcia "osób pełniących funkcje publiczne" czynności o charakterze wyłącznie usługowym podejmowane nawet w ramach instytucji publicznych. Organ podniósł, iż NSA stwierdził w uzasadnieniu wspomnianego wyroku, iż czynności te "nie dają podstaw do kwalifikowania osób wykonujących te czynności jako osób pełniących funkcje publiczne lub osób mających związek z pełnieniem tych funkcji". Jednocześnie, jak zauważył organ, NSA uznał, że "również działania osób znajdujących się w strukturze instytucji publicznej mające charakter wyłącznie pomocniczy, doradczy, opiniujący, konsultujący, których wyniki nie są wiążące, tzn. mogą być uwzględnione (lub nie) przez inny podmiot kształtujący bezpośrednio w ramach instytucji publicznej sytuację prawną innych osób, nie pozwalają osób takich (pracowników, doradców, opiniujących, konsultantów) traktować jako osoby pełniące funkcje publiczne, mające związek z pełnieniem tych funkcji w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p.". Biorąc pod uwagę powyższe, Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyjął, iż do kręgu osób pełniących funkcje publiczne w ARiMR, w przypadku których informacja o osiąganym wynagrodzeniu stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na wniosek należą: Prezes ARiMR, Zastępcy Prezesa ARiMR, dyrektorzy oddziałów regionalnych ARiMR i ich zastępcy, kierownicy biur powiatowych ARiMR i ich zastępcy, dyrektorzy departamentów/biur w Centrali ARiMR i ich zastępcy oraz kierownicy biur w oddziałach regionalnych ARiMR i ich zastępcy. W świetle powyższego, organ uznał, że informacja w zakresie przyznanych nagród pracownikom zatrudnionym na innych stanowiskach pracy, niż wskazane powyżej, podlega ograniczeniu ze względu na ochronę ich prywatności na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto, organ powołał się na § 16 Regulaminu wynagradzania pracowników ARiMR, stanowiącego załącznik do Zarządzenia nr 7/2004 Prezesa ARiMR z dnia 9 lutego 2004 r. w sprawie wprowadzenia regulaminu wynagradzania pracowników ARiMR, wskazując, iż ujawnienie wysokości wynagrodzenia bez zgody pracownika stanowi naruszenie jego dobra osobistego, w rozumieniu art. 23 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1025). Organ wskazał bowiem, że do kategorii dóbr osobistych pracownika, podlegających ochronie na mocy art. 23 i art. 24 Kodeksu cywilnego należy informacja o wysokości wynagrodzenia, która wiąże się z prawem do prywatności. W tej sytuacji, zdaniem organu, pracodawca bez zgody pracownika nie ma prawa ujawnić wysokości wynagrodzenia za pracę zatrudnionego. Tym samym, organ uznał, że żądanie udostępnienia informacji w zakresie przyznanych nagród pracownikom niepełniącym funkcji publicznych w ARiMR, w okresie od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia złożenia wniosku, tj. do dnia [...] maja 2018 r., z podaniem imienia, nazwiska, wysokości nagrody, stanowiska oraz uzasadnienia przyznania nagrody, spełnia powyżej opisane przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej. W związku z powyższym, Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stwierdził, że wnioskowane informacje mogłyby pozwolić na ujawnienie informacji dotyczących sfery prywatnej, m.in. ustalenia sytuacji majątkowej osób, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...]. Wnosząc w petitum skargi o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa ARiMR, a także o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postepowania sądowego, skarżące Stowarzyszenie zarzuciło organowi: - naruszenie art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę prawa do uzyskiwania informacji o działalności władz publicznych - poprzez błędne, zbyt daleko idące, ograniczenie na kanwie niniejszej sprawy, - naruszenie art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie, w jakim owe przepisy konstytucyjne stanowią podstawę ograniczenia prawa do informacji publicznej - poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu dopuszczalności ograniczenia dostępności informacji o premiach przyznanych pracownikom sfery budżetowej, niepełniącym funkcje publiczne, - naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę ograniczania dostępności informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej - poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do uznania, iż ujawnienie informacji o imionach i nazwiskach pracowników, którym przyznano nagrodę, narusza prywatność tych pracowników, a w konsekwencji także - poprzez błędne zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca stwierdziła, że ujawnienie informacji o nagrodach przyznanych pracownikom sfery budżetowej (sfery finansów publicznych) nie narusza ich prywatności, a zatem nie zachodzi podstawa do zastosowania przez organ przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., gdyż informacja o przyznanych nagrodach nie ingeruje w sferę osobistą pracownika, a ma związek z okolicznościami wynikającymi ze stosunku służbowego. Zdaniem strony skarżącej, osoba, która wstępuje w sferę publiczną, musi liczyć się z tym, że informacje o jej publicznej działalności mogą się stać przedmiotem zainteresowania społeczeństwa oraz że informacje te będą stanowić informację publiczną (bowiem, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., staną się informacjami o sprawach publicznych). Strona skarżąca podkreśliła, że z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku m.in. osób i podmiotów gospodarczych, które zawierają z podmiotami władzy publicznej umowy cywilnoprawne, tudzież w sytuacji pracowników, którzy podejmują pracę w instytucjach publicznych. W treści skargi strona skarżąca wyszczególniła trzy sfery: sferę intymną, sferę prywatną i sferę publiczną, w których występują poszczególne osoby (w tym także pracownicy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa). Strona skarżąca wskazała, iż w każdej z tych sfer różny jest zakres informacji publicznych odnoszących się do danej osoby, które mogą zostać udostępnione. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, o ile informacje dotyczące sfery intymnej nie mogą zostać ujawniane, a informacje dotyczące sfery prywatnej mogą zostać ujawnione w niepełnym zakresie, o tyle informacje dotyczące sfery publicznej powinny zostać udostępnione. Do takiej konstatacji, w opinii strony skarżącej, skłania istota prawa do informacji publicznej, którego przedmiotem jest zapewnienie uprawnionym osobom zdobycia wiedzy o sprawach publicznych. Według skarżącego Stowarzyszenia, oczywistym jest, że informacje dotyczące sfery prywatnej danej osoby mogą być udostępnione tylko w pewnym zakresie. Jednakże, jak zauważyła strona skarżąca, jeżeli dana osoba występuje wyłącznie w sferze publicznej, wówczas powinny zostać udostępnione wszelkie informacje. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, ostatnia z wymienionych sytuacji dotyczy informacji o nagrodach dla pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W ocenie strony skarżącej, uznać należy, że nagrody te nie są w żaden sposób związane ze sferą prywatną danej osoby, albowiem dotyczą pracy zawodowej, a zwłaszcza jej szczególnego aspektu (vide: nagród). Strona skarżąca podniosła, że nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej nie są przekazywane, zgodnie z obowiązującym prawem, ze względu np. na określoną trudną sytuację rodzinną określonego pracownika, ale ze względu na to, w jaki sposób on pracuje, a ściślej - w związku z jego osiągnięciami w pracy zawodowej. Stowarzyszenie [...] podniosło, iż ujawnienie informacji o nagrodach (imionach i nazwiskach pracowników, którym je przyznano, kwotach nagród oraz uzasadnieniu ich przyznania) nie powoduje naruszenia prywatności pracowników, bowiem nie wkracza w ich sferę osobistą, czy też intymną. Według strony skarżącej, za sprawą ujawnienia tych informacji skarżące Stowarzyszenie nie uzyska jakichkolwiek informacji o prywatnym życiu nagrodzonych, a jedynie wiedzę o tym aspekcie ich działania, który tyczy się sfery publicznej, w której i tak na co dzień występują. Strona skarżąca zauważyła jednocześnie, że nie uzyska również żadnych informacji o stanie zamożności, albowiem ujawnienie informacji o nagrodzie nie jest wystarczającą przesłanką do ujawnienia takich informacji, a ponadto nie dowie się niczego o życiu prywatnym, rodzinnym, towarzyskim, jak i personalnym. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej mają związek ze szczególnymi osiągnięciami w pracy zawodowej, a zatem okolicznościami stricte zawodowymi. Strona skarżąca wyraźnie podkreśliła, że nie każda informacja dotycząca określonej osoby jest informacją, której ujawnienie może naruszyć prywatność. Ponadto, zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, nie każda informacja o osobie dotyczy sfery prywatności danej osoby, niezależnie od tego, czy osoba ta pełni funkcje publiczne, czy też nie. W ocenie strony skarżącej, tak, jak osoba, która zawiera umowę z instytucją publiczną musi się liczyć z tym, że informacje o tej umowie będą jawne, tak również osoba, która podejmuje pracę w urzędzie, musi się liczyć z tym, że informację o jej pracy będą jawne i dostępne dla obywateli i obywatelek. W związku z tym, zdaniem strony skarżącej, obywatele mają prawo wiedzieć, kto pracuje w urzędzie oraz czy otrzymał nagrodę. W konsekwencji, skarżące Stowarzyszenie uznało, że nie ulega wątpliwości, iż nagroda ma związek z publiczną sferą działalności pracownika, a więc nie jest związana z jego sytuacją prywatną. Stowarzyszenie [...] uznało także, iż nie można wykluczyć, że przyznawanie nagród w danym urzędzie nie jest skorelowane z określonymi osiągnięciami danej osoby, ale z innym względami i czynnikami pozaprawnymi, np. towarzyskimi, politycznymi, etc. W tej sytuacji, strona skarżąca uznała, że nikt inny, jak społeczeństwo sprawujące społeczną kontrolę (co jest możliwe dzięki dostępności informacji), nie dokona lepszej oceny tego, czy dana nagroda została w istocie przyznana za osiągnięcia w pracy zawodowej. W konsekwencji, strona skarżąca wskazała, że osoba, która zawiera umowę z instytucją publiczną, musi się liczyć z tym, że informacje o pracy tej osoby będą jawne i dostępne dla obywateli. Nie ulega więc wątpliwości, że informacja o przyznanej nagrodzie za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej ma - zdaniem strony skarżącej - związek z publiczną sferą działalności pracownika. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stwierdził, że pracownicy ARiMR, których działania mają jedynie charakter pomocniczy, usługowy, konsultacyjny, opiniujący i których wyniki nie są wiążące, nie mogą być stawiani w kręgu osób sprawujących funkcje publiczne. Prezes ARiMR wskazał również na szereg orzeczeń sądów administracyjnych, a także na przepisy o ochronie danych osobowych, których celem jest ochrona prywatności w rozumieniu art. 47 Konstytucji RP. Organ zwrócił również uwagę na regulacje europejskie, w tym m.in. na przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 119, str. 1 z późn. zm., dalej: "RODO"), w świetle których, zgodnie z art. 4 pkt 1 RODO, "dane osobowe" oznaczają wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"). Organ zauważył, że możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej. Organ podkreślił także, iż pojęcie danych osobowych, na gruncie RODO, obejmuje wszelkie informacje dotyczące osoby fizycznej, o ile możliwe jest zidentyfikowanie tej osoby. W związku z powyższym, Prezes ARiMR stwierdził, że żądanie udostępnienia informacji w zakresie przyznanych nagród pracownikom niepełniącym funkcji publicznych w ARiMR, w okresie od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia złożenia wniosku, tj. do dnia [...] maja 2018 r., z podaniem imienia, nazwiska, wysokości nagrody, stanowiska oraz uzasadnienia przyznania nagrody, spełnia powyżej opisane przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej. Ponadto, Prezes ARiMR podniósł, że ujawnienie wysokości wynagrodzenia bez zgody pracownika stanowi naruszenie jego dobra osobistego, w rozumieniu art. 23 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1025 ze zm.). Organ zauważył bowiem, że do kategorii dóbr osobistych pracownika, podlegających ochronie na mocy art. 23 i art. 24 Kodeksu cywilnego należy informacja o wysokości wynagrodzenia, która wiąże się z prawem do prywatności. Organ uznał, że pracodawca bez zgody pracownika nie ma prawa ujawnić wysokości wynagrodzenia za pracę zatrudnionego. Tymczasem, jak uznał organ, udostępnienie wnioskowanych przez skarżące Stowarzyszenie informacji pozwoliłoby na ujawnienie informacji dotyczących sfery prywatnej, w tym m.in. ustalenia sytuacji majątkowej osób, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Ustosunkowując się z kolei do zarzutu strony skarżącej w przedmiocie naruszenia przez organ art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa podniósł, że "przepisy normujące zasadę jawności i przejrzystości finansów publicznych stanowią lex specialis w stosunku do regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednakże stosowane są łącznie, ponieważ w przepisach ustawy o finansach publicznych sprecyzowany został zakres informacji publicznej dotyczącej finansów publicznych oraz szczegółowe przejawy jawności finansów publicznych. Natomiast w ustawie o dostępie do informacji publicznej określono szczegółową procedurę udostępniania informacji publicznej, znajdującą zastosowanie również w odniesieniu do informacji z zakresu finansów publicznych i gospodarowania środkami publicznymi" (vide: Rafał Bucholski, Ustawa o finansach publicznych. Komentarz prawno-finansowy, Wydawnictwo sejmowe, Warszawa 2014 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego, obowiązującego w dacie wydania owego aktu lub podjęcia spornej czynności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizując pod tym kątem skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W., należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził bowiem, że Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], odmawiającą stronie skarżącej udostępnienia informacji publicznej w zakresie przyznanych nagród pracownikom niepełniącym funkcji publicznych w Agencji Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa, w okresie od [...] stycznia 2017 r. do dnia złożenia wniosku, tj. [...] maja 2018, z podaniem imienia, nazwiska, wysokości nagrody, stanowiska oraz uzasadnienia przyznania nagrody, nie dopuścił się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zdaniem Sądu, wydając sporną decyzję, Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie dopuścił się również naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym przede wszystkim prawidłowo zinterpretował i w konsekwencji właściwie zastosował w sprawie normy prawne wyrażone w przepisach art. 16 ust. 1 i 2 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Sąd uznał bowiem, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wydając wspomnianą decyzję z dnia [...] lipca 2018 r., odmawiającą udostępnienia skarżącemu Stowarzyszeniu informacji publicznej, zasadnie przyjął, że odmowa przekazania w analizowanej sprawie wnioskowanej informacji dotyczącej nagród pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, którzy nie pełnią funkcji publicznych, następuje na podstawie art. 5 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, dokonując wszechstronnej analizy argumentacji strony skarżącej przedstawionej w toku całego postępowania administracyjnego, zasadnie przyjął w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 61 Konstytucji RP, albowiem - wbrew stanowisku skarżącego Stowarzyszenia - organ ten, odmawiając udostępnienia informacji o nagrodach wypłaconych pracownikom Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa niepełniącym funkcji publicznych, nie ograniczył w sposób nadmierny konstytucyjnego prawa do informacji publicznej. Analizując niniejszą sprawę, warto zaznaczyć na wstępie, że nie jest sporne pomiędzy organem i stroną skarżącą, że wnioskowana przez skarżące Stowarzyszenie informacja jest informacją publiczną, albowiem co do zasady informacja o wysokości zarobków, czy też nagród osoby zatrudnionej przez podmiot publiczny stanowi informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, również informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych. Z tych środków pochodzą m. in. wynagrodzenia, a także nagrody osób zatrudnionych w organach administracji publicznej. Informacją publiczną jest zatem informacja o wydatkach podmiotu publicznego na nagrody dla pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia, czy też nagrody konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego. W ocenie Sądu, bez znaczenia dla uznania takich danych za informację publiczną pozostaje okoliczność, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą urzędu, czy osoby pełniącej funkcję publiczną oraz wówczas, gdy żądana informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji. To ma bowiem jedynie znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 powołanej ustawy (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1282/16). Przedmiotem sporu jest natomiast to, czy Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, jako organ administracji publicznej zobowiązany niewątpliwie do udzielenia informacji publicznej, zasadnie odmówił udostępnienia żądanej informacji, powołując się na potrzebę ochrony prawa do prywatności pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, którzy nie pełnią funkcji publicznej. Nie budzi wątpliwości, że w sytuacji, gdy żądana informacja publiczna dotyczy nagrody otrzymanej przez konkretnego pracownika wskazanego z imienia i nazwiska, dochodzi do kolizji dwóch konstytucyjnych praw jednostki, tj. prawa do prywatności i prawa do informacji publicznej. W tej materii wypowiadał się już Trybunał Konstytucyjny, który przyjął, że możliwość ingerencji w prawo do prywatności ma znacznie szerszy zakres w stosunku do osób pełniących funkcje publiczne, niż do pozostałych osób. W swoim orzecznictwie Trybunał Konstytucyjny nie wyłączył jednak a priori ochrony prywatności osób pełniących funkcje publiczne. Rozważając bowiem konstytucyjność wyłączenia, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że podstawowym problemem jest określenie związku między życiem prywatnym takiej osoby a działalnością publiczną. Jego istnienie oznacza, że informacja powinna się wiązać z funkcjonowaniem instytucji, w szczególności mogłaby mieć znaczenie dla ukształtowania się poglądu o sposobie jej funkcjonowania. Trybunał Konstytucyjny uznał, że w każdym konkretnym przypadku należy ważyć obie chronione prawem wartości. Jednocześnie, Trybunał Konstytucyjny zauważył, że nie można przy tym przyjąć nieskrępowanej swobody interpretacyjnej. W każdym wypadku musi istnieć bowiem wyraźne powiązanie określonych faktów z życia prywatnego z funkcjonowaniem osoby, której dotyczą, w instytucji publicznej. Tylko wtedy więc, jak stwierdził Trybunał, jeśli ujawnione zdarzenia oddziaływają na sferę publicznego funkcjonowania podmiotu, usprawiedliwiona będzie ingerencja w sferę życia prywatnego. Warto zauważyć jednocześnie, że Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie stoi ponadto na stanowisku, że wkraczanie w sferę prywatności, również tam, gdzie w wyraźny sposób styka się ona ze sferą publiczną, musi być dokonywane w sposób ostrożny i wyważony, z należytą oceną racji, które przemawiają za taką ingerencją. Mamy bowiem do czynienia z dobrami równorzędnymi. Ograniczenia dotyczące pewnych praw chronionych konstytucyjnie mogą być wprowadzane z uwagi na dobro wspólne. Do praw takich, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, należy prawo do prywatności. Nie zawsze jednak, zdaniem Trybunału, dobro wspólne przeważa nad interesem indywidualnym (por. m.in. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05, OTK-A 2006 r. nr 3, poz. 30). Warto zauważyć, że w niektórych sytuacjach ustawodawca w przepisach szczególnych nakazał wobec wybranych grup osób - funkcjonariuszy - ujawnienie statusu materialnego poprzez składanie różnego rodzaju oświadczeń majątkowych. W związku z tym, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że w stosunku do osób nieobjętych obowiązkiem ujawniania swoich dochodów prawodawca dopuszcza możliwość ograniczeń wynikających chociażby z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Uwzględniając powyższe uwagi, należy zatem wyodrębnić dwie grupy pracowników, których sytuacja prawna w zakresie prawa do ochrony informacji o ich wynagrodzeniach, czy też nagrodach jest różna. Pierwsza grupa to pracownicy, którzy pełnią funkcję publiczną i w stosunku do których wyłączona jest w tym zakresie ochrona ich prywatności, jeżeli żądana informacja pozostaje w związku z pełnioną funkcją, o czym stanowi przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Drugą grupę stanowią natomiast pracownicy podmiotu publicznego, którzy nie pełnią funkcji publicznej i wobec których możliwe jest zastosowanie przepisów chroniących ich prawo do prywatności. Wobec tej grupy, rozważając możliwość udostępnienia informacji o nagrodach otrzymanych przez konkretnych pracowników, organ powinien każdorazowo analizować, czy jest ona niezbędna z punktu widzenia celów prawa do informacji publicznej, a także czy nie narusza godności i intymności osoby, której taka informacja dotyczy. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne". W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednak, iż osobą pełniącą funkcję publiczną, czy też osobą mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Za pełniące funkcję publiczną uznać należy osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą takie osoby jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 5/14, wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 663/14, czy też wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 395/14). Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdził, że za pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa pełniących funkcje publiczne lub mających związek z pełnieniem funkcji publicznych, w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., uznać należałoby nie tylko kierowników komórek organizacyjnych w strukturze Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, czy też pracowników, wydających decyzje administracyjne z upoważnienia organu, ale także innych pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania wywierające wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym. Dotyczy to w szczególności pracowników merytorycznych wydziałów urzędu lub innych komórek organizacyjnych, którzy w indywidualnych sprawach innych podmiotów prowadzą postępowania administracyjne i choć nie wydają decyzji administracyjnych, to jednak przygotowują całość materiału dowodowego takiej sprawy, a nawet przedstawiają projekty decyzji administracyjnych, czy też osób uprawnionych do wydawania zaświadczeń w imieniu organu lub przyjmowania wniosków w indywidualnych sprawach administracyjnych. Natomiast za stanowiska o charakterze usługowym, czy też technicznym uznać należy "szeregowych" pracowników urzędu (Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa) nieposiadających żadnego wpływu na procesy decyzyjne, wykonujących szeroko rozumiane czynności pomocnicze (np. osoby zajmujące się obsługą biurową, informatyczną, utrzymaniem czystości, obsługą sekretariatu, sprawami stricte administracyjnymi związanymi z odpowiedzialnością za pracę personelu obsługowego i administracyjnego, itp.). W niniejszej sprawie Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmowę udostępnienia żądanej informacji o wypłaconych nagrodach ograniczył tylko do stanowisk zajmowanych przez osoby - pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa niepełniących funkcji publicznej. W tym miejscu stwierdzić należy, że dane dotyczące konkretnej osoby fizycznej oznaczonej z imienia i nazwiska, w tym dane o wynagrodzeniu, zaliczają się do danych osobowych podlegających ochronie na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz.922). Przepis art. 1 tej ustawy stanowi się, że każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych, a przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą, lub dobro osób trzecich w zakresie i trybie określonym ustawą. Z kolei, według art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, danymi osobowymi, w rozumieniu ustawy, są wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Natomiast, w odniesieniu do żądania opartego o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, w myśl art. 5 ust. 1 tej ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Informacja o wysokości zarobków oraz nagród oznaczonej osoby fizycznej, a więc dotycząca jej sfery materialnej, jest informacją odnoszącą się do prywatności tej osoby, która korzysta z szerokiej ochrony prawnej co do udostępnienia jej osobom trzecim. Oznacza to, że dostęp do informacji publicznej może zostać ograniczony przez organ zobowiązany do jej udostępnienia z powołaniem się na ochronę prywatności w sytuacji, gdy informacja dotyczy osób niepełniących funkcji publicznych. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze, należy stwierdzić, iż w przypadku osoby niepełniącej funkcji publicznej, zatrudnionej w urzędzie, przesłanka prywatności ogranicza prawo strony skarżącej do informacji publicznej, stanowiąc tym samym zasadną podstawę do wydania obu spornych decyzji odmownych. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku wyrażonemu przez skarżące Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W., uznać należy, że informacja o wysokości nagród, analogicznie do wypłaconych wynagrodzeń, dotyczy prywatności (sfery prywatnej) pracownika, co znajduje swoje potwierdzenie również w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, czego przykładem mogą być m.in. powołane przez organ wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 3185/14, a także z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 796/14, czy też z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 695/15. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, warto jednak wyraźnie zauważyć, że treść przepisów art. 47 oraz art. 61 ust. 1-3 Konstytucji RP, polega na wskazaniu współistnienia obu wartości konstytucyjnych (prawa dostępu do informacji publicznej i prawa do ochrony prywatności) oraz uzasadnieniu przyczyn prymatu jednej z tych wartości w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, organ nie naruszył art. 61 ust. 3 Konstytucji RP poprzez jego rzekomo błędną wykładnię, albowiem do ograniczenia konstytucyjnego prawa do informacji może dojść z uwagi na prywatność osoby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że o zakresie tego ograniczenia decydują w niniejszej sprawie, obok powołanych norm konstytucyjnych, przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej i ustawy o ochronie danych osobowych. Według Sądu, treść art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych prowadzi do wniosku, że ochrona danych osobowych, a więc także ochrona prywatności przysługuje nie tylko zidentyfikowanej, ale także możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej (vide: wyrok m.in. NSA z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OSK 475/14, czy też wyrok NSA z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 695/14). Warto również zauważyć, że sfera prywatności jest chroniona także przez art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.). W sytuacjach, w których prawo dostępu do informacji i związane z nim prawo do przekazywania informacji może łączyć się z wkroczeniem w sferę prywatności, pojawia się konieczność harmonizacji art. 8 i art. 10 Konwencji. Granicę chronionych dóbr, w odniesieniu do osób pełniących funkcje publiczne stanowi, według orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, sfera intymności oraz życia rodzinnego (vide: m.in. L. Garlicki /w:/ L. Garlicki, P. Hofmański, A. Wróbel, Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Tom I. Komentarz do art. 1-18, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2010, s. 646-647). Nie jest przy tym kwestionowane, że jakkolwiek wartość związana z transparentnością życia publicznego nie może prowadzić do całkowitego przekreślenia i zanegowania ochrony związanej z życiem prywatnych osób wykonujących funkcje publiczne, to osoby wykonujące funkcje publiczne z momentem ich podjęcia muszą zaakceptować szerszy zakres ingerencji w sferze ich prywatności, niż w wypadku innych osób (vide: m.in. uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ingerencja w prywatność osoby, polegająca na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia zasadniczego, czy też nagrody wypłaconej osobie pełniącej funkcje publiczną nie przekracza granicy intymności wyznaczonej przepisami art. 47 i art. 61 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 8 i art. 10 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Mieści się w ramach wyjątku sformułowanego w art. 5 ust. 2 zdanie drugie ustawy o dostępie do informacji publicznej, odczytywanego w kontekście równoważnych norm konstytucyjnych ustanawiających prawo do dostępu do informacji publicznej oraz ochronę prywatności. Nie można natomiast, z przywołanych w uzasadnieniu skargi norm wnioskować o możliwości dostępu do informacji o wynagrodzeniu, czy też wypłaty nagród w przypadkach innych osób, a więc pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa niepełniących funkcji publicznych. W tej sytuacji, Sąd stwierdził, że w analizowanej sprawie nie naruszono zasad postępowania administracyjnego, w szczególności wynikających z przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, należy przyjąć, że Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną z dnia [...] lipca 2018 r. odmawiającą skarżącemu Stowarzyszeniu udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej nagród pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa niepełniących funkcji publicznych ze względu na ich prywatność, dokonał wyczerpującej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jednocześnie, Sąd uznał, że organ uzasadnił wydaną decyzję w sposób wymagany przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.