II SA/Wa 1693/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi J. K. na orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę Komendant [...] Policji orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...], na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r., poz. 171 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J.K., utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] o uznaniu ww. policjanta winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzeniu kary dyscyplinarnej upomnienia. K[...]P w uzasadnieniu wyjaśnił, że J.K. – policjant Zespołu [...] Komendy Powiatowej Policji w P. został obwiniony o to, że: I.w dniu [...] września 2022 r. w P. rozpoczynając o godz. 08:00 służbę w PdOZ KPP w P., będąc zobowiązanym do dokonania przeglądu wyposażenia pomieszczeń podczas każdej zmiany służby, zaniechał przeprowadzenia tej czynności, czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 u.P. w zw. z § 22 ust. 1 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, zwane dalej Zarządzeniem nr 130 KGP; II.w dniu [...] września 2022 r. o g. 09:06, pełniąc służbę w PdOZ KPP w P., pobierając osobę z pokoju nr 1, będąc zobowiązanym każdorazowo przed otworzeniem drzwi pokoju, w którym przebywa osoba umieszczona w pomieszczeniu, sprawdzić przez wizjer jej zachowanie, zaniechał wykonania tej czynności, czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 u.P. w zw. z § 10 ust. 3 Zarządzenia nr 130 KGP; III.w dniu [...] września 2022 r. o g. 09:50, pełniąc służbę w PdOZ KPP w P., pobierając osobę z pokoju nr 2, będąc zobowiązanym każdorazowo przed otworzeniem drzwi pokoju, w którym przebywa osoba umieszczona w pomieszczeniu, sprawdzić przez wizjer jej zachowanie, zaniechał wykonania tej czynności, czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 u.P. w zw. z § 10 ust. 3 Zarządzenia nr 130 KGP; IV.w dniu [...] września 2022 r. o g. 10:00, pełniąc służbę w PdOZ KPP w P., pobierając osobę z pokoju nr 3, będąc zobowiązanym każdorazowo przed otworzeniem drzwi pokoju, w którym przebywa osoba umieszczona w pomieszczeniu, sprawdzić przez wizjer jej zachowanie, zaniechał wykonania tej czynności, czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 u.P. w zw. z § 10 ust. 3 Zarządzenia nr 130 KGP; V.w dniu [...] września 2022 r. w P. rozpoczynając o godz. 20.00 służbę w PdOZ KPP w P., będąc zobowiązanym do dokonania przeglądu wyposażenia pomieszczeń podczas każdej zmiany służby, zaniechał przeprowadzenia tej czynności, czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 u.P. w zw. z § 22 ust. 1 Zarządzenia nr 130 KGP; VI.dniu [...] września 2022 r. o godz. 21:21, pełniąc służbę w PdOZ KPP w P., pobierając osobę z pokoju nr 2, będąc zobowiązanym każdorazowo przed otworzeniem drzwi pokoju, w którym przebywa osoba umieszczona w pomieszczeniu, sprawdzić przez wizjer jej zachowanie, zaniechał wykonania tej czynności, czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 u.P. w zw. z § 10 ust. 3 Zarządzenia nr 130 KGP; VII.w dniu [...] września 2022 r. pełniąc służbę w PdOZ KPP w P. około godziny 21:22, będąc zobowiązanym do wykrywania przestępstw i wykroczeń oraz ścigania ich sprawców, nie dopełnił obowiązków służbowych, w ten sposób, że nie zareagował na ujawnione uszkodzenie materaca przez osadzonego, które to spowodowało straty w wysokości 130,47 złotych, na szkodę Komendy [...] Policji, które stanowiło czyn określony w art. 124 § 1 kw., czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 4 u.P. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 4 u.P.; VIII.w dniu [...] września 2022 r. pełniąc służbę w PdOZ KPP w P. około godz. 21:22 będąc zobowiązanym do niezwłocznego informowania o wydarzeniach nadzwyczajnych lub innych zdarzeniach stanowiących zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa osób umieszczonych w pomieszczeniu, a także o stwierdzonych nieprawidłowościach w wyposażeniu, pomimo pozyskania wiedzy o uszkodzeniu materaca przez osadzonego, nie dopełnił swoich obowiązków, w ten sposób, że nie powiadomił o tym fakcie swojego przełożonego lub dyżurnego jednostki, czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 4 u.P. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 3 Zarządzenia nr 130 KGP; IX.w dniu [...] września 2022 r. w godz. 03:10 - 03:20 w P. pełniąc służbę w PdOZ KPP w P., będąc zobowiązanym do kontroli zachowania osób umieszczonych w pomieszczeniu na bieżąco, przez wizjer drzwi pokoju, zaniechał wykonania kontroli osoby umieszczonej w pokoju nr 4, czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 u.P. w zw. z § 12 ust. 1 Zarządzenia nr 130 KGP; X. w dniu [...] września 2022 r. w godz. 04:20 - 04:25 w P. pełniąc służbę w PdOZ KPP w P., będąc zobowiązanym do kontroli zachowania osób umieszczonych w pomieszczeniu na bieżąco, przez wizjer drzwi pokoju, zaniechał wykonania kontroli osoby umieszczonej w pokoju nr 4, czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 u.P. w zw. z § 12 ust. 1 Zarządzenia nr 130 KGP; XI. dniu [...] września 2022 r. pełniąc służbę w PdOZ KPP w P. około godz. 07:22 będąc zobowiązanym do wydawania posiłków oraz napojów osobom umieszczonym w pomieszczeniu oraz odnotowanie tego w książce przebiegu służby, wykonał tę czynność w sposób nieprawidłowy, w ten sposób, że wydał posiłek osobie osadzonej nie dokumentując tego faktu w książce przebiegu służby, czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 u.P. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 12 Zarządzenia nr 130 KGP. Postępowanie dyscyplinarne przeciwko J.K. wszczęte zostało postanowieniem KPP w P. nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r. (w dniu [...] marca 2023 r. przełożony dyscyplinarny wydał postanowienie o zmianie zarzutów, obwiniając policjanta o naruszenie dyscypliny służbowej w sposób opisany we wskazanych wyżej zarzutach). KPP w P. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. uznał [...] J.K. winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną upomnienia. J.K., reprezentowany przez pełnomocnika, w przewidzianym ustawowo terminie złożył odwołanie, zarzucając naruszenie: art. 132a ust. 1 u.P., poprzez przyjęcie, że zachowanie obwinionego było zawinione, art. 134h ust. 1 u.P., poprzez wymierzenie obwinionemu kary niewspółmiernej do popełnionych przewinień dyscyplinarnych oraz stopnia zawinienia, art. 134ha ust. 2 u.P. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prowadzącą do poczynienia ustaleń faktycznych na niekorzyść obwinionego, art. 135e ust. 1 u.P., poprzez zaniechanie inicjatywy dowodowej i brak przesłuchania zgłoszonych przez obwinionego świadków oraz zawnioskowanych przez ww. dowodów z dokumentów, co nie pozwoliło na poczynienie dokładnych ustaleń faktycznych, a okoliczności sprawy wymagały pogłębienia materiału dowodowego, art. 135f ust. 7 pkt 1, 4 i 5 u.P., poprzez przyjęcie, że zgłoszone przez obwinionego w dniu 3 kwietnia 2023 r. wnioski dowodowe i zgłoszone w nich okoliczności nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy oraz w sposób oczywisty zmierzają do przedłużenia postępowania, art. 135g u.P., poprzez wydanie orzeczenia na podstawie wadliwie wyjaśnionego stanu faktycznego sprawy, uwzględnianie jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść [...] J.K., rozstrzyganie na niekorzyść obwinionego wszystkich niedających się usunąć wątpliwości, wynikających z wybiórczej, dowolnej oceny materiału dowodowego, a także z oceniania materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia, z wyraźnym pominięciem dowodów świadczących na korzyść policjanta, art. 135j ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 132 ust 4b u.P., poprzez niewyjaśnienie, dlaczego w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie znaleziono podstaw do odstąpienia od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i nie poprzestano na przeprowadzeniu z policjantem rozmowy dyscyplinującej, art. 135j ust. 5 u.P., poprzez uznanie, że stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby nie uzasadniają przypuszczenia, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej, art. 135j ust. 6 u.P., poprzez brak wyjaśnienia w sposób prawidłowy, wyczerpujący i przekonujący przyczyn, dla których organ I Instancji nie uwzględnił okoliczności wskazanych przez obwinionego, a mających znaczenie w sprawie w zakresie wskazującym na nieumyślność jego działania, która wyłącza przypisanie odpowiedzialności dyscyplinarnej, a także brak wskazania w orzeczeniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto obwiniony wskazał, że organ I instancji błędnie przyjął, iż doszło do naruszenia dyscypliny służbowej w sposób opisany w zarzutach, ponieważ obwiniony nie był świadomy popełniania przewinień dyscyplinarnych, a tym samym dopuścił się ich z winy nieumyślnej. Podniósł także, że złożone w dniu [...] kwietnia 2023 r. wnioski dowodowe, zmierzające do kompleksowego wyjaśnienia sprawy i mające istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, nie zostały uwzględnione. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i w tym zakresie uniewinnienie obwinionego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych w znacznej części. Ponadto, na podstawie art. 1351 ust. 1 u.P. wniósł o: przedłożenie do akt postępowania dokumentacji (zarządzenia, procedury, itp.) dotyczące zasad postępowania przeciwepidemiologicznego w PdOZ w Komendzie Powiatowej Policji w P. w przypadku podejrzenia/stwierdzenia wystąpienia chorób zakaźnych u osób zatrzymanych; przedłożenie do akt niniejszego postępowania dokumentacji zakupu materaca "[...]", który uległ uszkodzeniu w dniu [...] września 2022 r., a następnie: dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy w zakresie wyceny ruchomości: celem wyceny wartości szkody, ustalenia zakresu szkody powstałego na mieniu (czy uszkodzenia materaca było szkodą całkowitą), - przedłożenie do akt postępowania listy obecności lub potwierdzenia uczestnictwa w szkoleniach, zajęciach doskonalenia zawodowego w miejscu pełnienia służby, zajęć odbywających się dla funkcjonariuszy Zespołu Ochronnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w P. w latach 2021-2022, w szczególności [...] J.K., przedłożenie do akt postępowania dokumentacji dotyczącej atestów wizjerów zamontowanych w PdOZ w KPP w P., a następnie: dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu inżynierii materiałowej celem ustalenia, czy wizjery zamontowane w PdOZ w KPP w P. umożliwiają obserwację osób osadzonych w pokojach, jaka jest widoczność przez wizjery pomieszczenia dla osób zatrzymanych w KPP w P., czy istnieje możliwość obserwacji przez wizjer całego pomieszczenia dla osób zatrzymanych w KPP w P., przeprowadzenie w drodze eksperymentu procesowego czynności mających na celu ustalenie, czy wizjery zamontowane w PdOZ w KPP w P. umożliwiając obserwację osób osadzonych w pokojach, jaka jest widoczność przez wizjery pomieszczenia dla osób zatrzymanych w KPP w P., czy istnieje możliwość obserwacji przez wizjer całego pomieszczenia dla osób zatrzymanych w KPP w P., przeprowadzenie i dopuszczanie dowodu z przesłuchania świadków: • [...] M.J., [...] R.B., [...] M.Z., [...] M.S., celem ustalenia obowiązywania zasad i procedur w PdOZ w KPP w P., ilości przeprowadzonych i odbytych szkoleń i zajęć w zakresie doskonalenia zawodowego w miejscu pracy w latach 2021-2022, przebiegu pełnienia służby w PdOZ w KPP w P., zakresu szkody powstałej na mieniu, prawidłowości działania wyposażenia jednostki, czy wizjery zamontowane w PdOZ w KPP w P. umożliwiają obserwację osób osadzonych w pokojach, jaka jest widoczność przez wizjery pomieszczenia dla osób zatrzymanych w KPP w P., czy istnieje możliwość obserwacji przez wizjer całego PdOZ w KPP w P.. Komendant [...] Policji na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego ustalił, że w dniu [...] listopada 2022 roku [...] ([...]) J.B. - Naczelnik Wydziału [...] KPP w P., poinformował raportem KPP P., że w dniu [...] września 2022 r. przebywając w magazynie PdOZ KPP w P. w obecności [...] M.Z. zauważył, iż jeden z materacy nowego typu jest uszkodzony. W związku z powyższym podjął szereg czynności zmierzających do ustalenia okoliczności w jakich doszło do szkody w mieniu. Rozpytany w dniu [...] października 2022 r. na powyższą okoliczność [...] J.K. potwierdził, że do uszkodzenia materaca doszło podczas jego służby. Ponadto wskazał, że sprawcą był D.K.. Z książki przebiegu służby [...] wynikało, że ww. został przyjęty do PdOZ KPP w P. w dniu [...] września 2022 r. w godzinach 14.40 - 15.02 i osadzony w pokoju nr 2. Przyjęcia dokonał [...] R.B.. Na podstawie poczynionych ustaleń, [...] ([...]) J.B. postanowił dokonać przeglądu monitoringu wizyjnego na podstawie którego ustalił, że do zniszczenia mienia w postaci materaca doszło w dniu [...] września 2022 r. około godziny 21.01. Ponadto, na podstawie zapisów zawartych w książce przebiegu służby ustalił, że w chwili zdarzenia służbę w PdOZ pełnił [...] J.K.. Dodatkowo w treści przedmiotowego raportu wskazał, że analizując nagrania monitoringu oraz zapisy książki przebiegu służby ujawnił szereg nieprawidłowości w sposobie pełnienia służby przez policjantów Zespołu Ochronnego Wydziału Prewencji KPP w P.. KPP w P. po zapoznaniu się z treścią przedmiotowego raportu wydał w dniu [...] listopada 2022 r. postanowienie nr [...] o zleceniu przeprowadzenia czynności wyjaśniających [...] w sprawie ujawnionych nieprawidłowości w sposobie pełnienia i dokumentowania służby w PdOZ przez funkcjonariuszy KPP w P.. Do przeprowadzenia czynności wyznaczony został rzecznik dyscyplinarny [...] R.K. - Komendant Komisariatu Policji w T.. Czynności wyjaśniające, po ich uprzednim przedłużeniu, zostały zakończone w dniu [...] stycznia 2023 r. Rzecznik dyscyplinarny na podstawie zgromadzonego materiału stwierdził, że doszło do naruszenia dyscypliny służbowej przez funkcjonariuszy Zespołu Ochronnego Wydziału Prewencji KPP w P. i wniósł o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec m.in. [...] J.K.. Na podstawie zawartych w sprawozdaniu wniosków KPP w P. w dniu [...] lutego 2023 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne m.in. przeciwko [...] J.K.. Do przeprowadzenia przedmiotowego postępowania wyznaczony został [...] P.K. - Zastępca Komendanta Komisariatu Policji w G.. Przesłuchany w dniu [...] marca 2023 r. w charakterze świadka [...] ([...]) J.B. zeznał, że w dniu [...] września 2022 r. podczas pobytu w PdOZ KPP w P. ujawnił w obecności [...] M.Z., że jeden z materacy na których śpią zatrzymani jest uszkodzony. Policjant oświadczył mu, że nie ma wiedzy w jakich okolicznościach doszło do uszkodzenia materaca. Z uwagi na powyższe świadek dokonywał rozpytań funkcjonariuszy pełniących służbę w PdOZ KPP w P.. Podczas rozpytania [...] J.K. ustalił, że to podczas jego służby w dniu [...] września 2022 r. jeden z zatrzymanych, tj. D.K. uszkodził materac. Potwierdzał to również monitoring wizyjny z dnia [...] września 2022 r. Z nagrania wynikało, że zatrzymany o godzinie 21.01.24 dokonuje rozerwania powłoki zewnętrznej materaca. Mężczyzna próbuje jeszcze uszkodzić drugi materac oraz inne wyposażenie pokoju, lecz nieskutecznie. Uszkodzenia mienia nie zostało w żaden sposób udokumentowane przez [...] J.K.. Na potrzeby udokumentowania okoliczności uszkodzenia materaca [...] ([...]) J.B. dokonał zabezpieczenia monitoringu wizyjnego z PDOZ od dnia [...] września 2022 r. do dnia [...] września 2022 r. Wykonane czynności opisał w raporcie skierowanym do KPP w P.. Ponadto wskazał, że podczas przeglądu monitoringu wizyjnego ujawnił szereg nieprawidłowości w sposobie pełnienia służby przez [...] J.K., tj. w dniu [...] września 2022 r., po przejęciu służby nie dokonał przeglądu pomieszczeń oraz trzykrotnie pobierając osoby zatrzymane z pokoi, nie sprawdził przez wizjer ich zachowań przed otwarciem drzwi, w dniu [...] września 2022 r., po przejęciu służby nie dokonał przeglądu pomieszczeń, wyprowadzając osobę z pokoju nr 2, nie sprawdził przez wizjer jej zachowania przed otwarciem drzwi, nie reagował na niszczenie mienia, a także nie poinformował przełożonego oraz dyżurnego jednostki o jego zniszczeniu, w dniu [...] września 2022 r., dwukrotnie nie dokonał kontroli osoby umieszczonej w pomieszczeniu nr 2 oraz nie udokumentował jej posiłku. Przesłuchany w dniu [...] marca 2023 r. w charakterze obwinionego [...] J.K. wyjaśnił, że podtrzymuje okoliczności wskazane w treści notatki służbowej z dnia [...] stycznia 2023 r. Ponadto dodał, że potrzeba zawiadomienia o fakcie zniszczenia materaca "wyleciała mu z głowy", ponieważ była ogłoszona wszawica i miał kilka dni wolnego. Uczynił to natychmiast po powrocie do służby, przy pierwszej sposobności rozmowy z naczelnikiem, wskazując jednocześnie okoliczności zajścia. W jego ocenie zwłoka w tym przypadku nie miała wpływu na przebieg czynności wykrywczych. Podczas kolejnego przesłuchania w charakterze obwinionego, które zostało przeprowadzone w dniu [...] marca 2023 r., J.K. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Jednocześnie odniósł się do zarzutu wymienionego w punkcie VII stwierdzając, że zareagował na ujawnione uszkodzenie materaca, poprzez odebranie go osadzonemu. Ww. notatkę służbową obwiniony sporządził w trakcie przeprowadzonych czynności wyjaśniających nr [...]. W jej treści wskazał, że żaden z przepisów zarządzenia nr 130 KGP nie wskazuje formy w jakiej przegląd ma zostać wykonany. Dodał, że podczas przekazania zmiany dokonał przeglądu wyposażenia w sposób zwyczajowo przyjęty w jednostce otrzymując ustne informacje od funkcjonariusza przekazującego służbę i dokonując analizy zapisów książki przebiegu służby, która nie wskazywała na jakiekolwiek zdarzenia mogące chociażby w stopniu minimalnym wskazywać na jakiekolwiek nieprawidłowości w wyposażeniu, czy też w działaniu wyposażenia. Potwierdza to pierwsza przeprowadzona przez niego kontrola, która nie wykazała jakichkolwiek nieprawidłowości w tym zakresie. Dodatkowo wskazał, że z uwagi na zły stan techniczny wizjerów (słaba przejrzystość obrazu i kiepski kąt pola widzenia) nie korzysta z nich. Zamiast tego, po zwolnieniu zasuwy i otworzeniu zamka, uchyla drzwi pozostawiając założony łańcuch zabezpieczający. Drzwi nie są jeszcze otwarte, co umożliwia mu przeprowadzenie kontroli przez powstałą szczelinę pomiędzy krawędzią drzwi a futryną, przed ich technicznym otworzeniem. W jego ocenie powyższa metoda doje mu lepszy wgląd na sytuację w pokoju niż zaglądając przez zamazany wizjer. Ponadto oświadczył, że cały czas obserwował osadzonego i widział jego próby dokonania zniszczeń wyposażenia pokoju. Osadzony był agresywny, wobec powyższego odczekał odpowiedni czas, dając mu możliwość uspokojenia się. Dopiero, gdy D.K. uspokoił się zdecydował się na bezpośrednią konfrontację z osadzonym, a tym samym podejmując odpowiednie czynności, tj. zabranie uszkodzonego materaca z pokoju. Ocenił, że postąpił w sposób prawidłowy i adekwatny do zaistniałej sytuacji. Jednocześnie w treści notatki oznajmił, że brak kontroli zachowania osadzonego przez wizjer w dniu [...] września 2022 r. o godzinie 3.10 i 4.20 mogło być spowodowane rozproszeniem uwagi przez czynniki zewnętrzne. Dodatkowo z uwagi na fakt, że jest to czynność rutynowa i powtarzalna łatwo ją przeoczyć lub pominąć. Ponadto wskazał, że mogło to wynikać z przemęczenia, czy też zażywania w owym czasie leku [...]. W podsumowaniu wskazał, że jak do tej pory nie było zastrzeżeń, co do sposobu pełnienia przez niego służby. Nadmienił również, że policjanci nie zawsze wykonują swoje zadania zgodnie z przepisami. Jednakże podmioty zewnętrzne, uprawnione do kontroli PdOZ nigdy nie podnosiły uwag w tym zakresie. Policjanci starają się dostosować do okoliczności, a ich postępowanie nigdy nie przyczyniło się do jakichkolwiek naruszeń i zagrożeń dla zdrowia oraz życia osób osadzonych, czy też funkcjonariuszy Policji. Uważa, że powyższe wpływa na poprawę bezpieczeństwa tych osób. Z treści zeznań złożonych przez obwinionego w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających o wykroczenie wynika, że za pomocą kamery monitoringu widział, jak osadzony dokonuje "manipulacji" z materacem. Dopiero po dłuższej obserwacji zachowania D.K., podszedł do niego i zabrał mu materac, ujawniając jednocześnie, że jest rozerwany na szwie do 1/3 długości. Z uwagi na sytuację sanitarną, tj. zgłoszono oficjalnie wszawicę, nie odłożył materaca, do tzw. "brudownika", a jedynie położył w pokoju obok. Ponadto zeznał, że osadzony chwilami zachowywał się irracjonalnie, a powodem mogło być odstawienie alkoholu. Opisane okoliczności popełnienia przewinień dyscyplinarnych zostały udokumentowane zebranymi dowodami w postaci nagrań z monitoringu wizyjnego(płyty oznaczone nr 2, 6 i 7), zeznaniami [...] ([...]) J.B. oraz załączoną do akt postępowania dokumentacją. Ocena materiału dowodowego wskazuje, że zachowanie J.K. w zakresie zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych było zawinione. W świetle art. 132a pkt 1 i 2 u.P. przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi, bądź nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. [...] J.K., jako funkcjonariusz Policji odpowiednio przeszkolony, z ponad dwunastoletnim stażem służby oraz zdobytym w jej trakcie doświadczeniem, godził się na to, że odstępując od dokonania przeglądu wyposażenia pomieszczeń podczas każdej zmiany służby, sprawdzenia przez wizjer zachowania osoby, nie informując przełożonego lub dyżurnego jednostki o uszkodzeniu materaca, wykonania kontroli osoby przebywającej w pomieszczeniu, a także udokumentowania faktu wydania posiłku w książce przebiegu służby, narusza przepisy regulujące sposób pełnienia służby w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych celem wytrzeźwienia. Ponadto przewidywał, że nie reagując na zachowanie osadzonego nie wykonuje ustawowych zadań Policji. Tym samym zawinienie policjanta w odniesieniu do zarzucanych mu czynów nie budzi wątpliwości. Organ przytoczył art. 132 ust. 1 u.P., art. 132 ust. 3 pkt 3 i pkt 4 u.P. Wskazał, że na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 4 u.P. do zadań policjanta pełniącego służbę należy wykrywanie wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Natomiast zgodnie z dyspozycją wynikającą z zarządzenia nr 130 KGP policjant zobowiązany jest: § 10 ust. 3 - każdorazowo przed otworzeniem drzwi pokoju, w którym przebywa osoba umieszczona w pomieszczeniu, sprawdzenia przez wizjer jej zachowania; § 12 ust. 1 - kontrolowania zachowania osoby umieszczonej w pomieszczeniu na bieżąco przez wizjer drzwi pokoju; § 14 ust. 2 pkt 3 - niezwłocznego informowania dyżurnego zmiany o wydarzeniach nadzwyczajnych lub innych zdarzeniach stanowiących zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa osób umieszczonych w pomieszczeniu, a także o stwierdzonych nieprawidłowościach w wyposażeniu i zabezpieczeniu technicznym oraz podejmowania przedsięwzięć zmierzających do eliminacji ujawnionego zagrożenia i odnotowanie tego w książce przebiegu służby; § 14 ust. 2 pkt 12 - wydawania posiłków oraz napojów osobom umieszczonym w pomieszczeniu oraz odnotowania tego w książce przebiegu służby; § 22 ust. 1 - przeglądu wyposażenia pomieszczenia oraz poprawności działania znajdujących się w nim urządzeń, w tym urządzeń wpływających na poziom bezpieczeństwa osób przebywających w pomieszczeniu. K[...]P wskazał, że odwołanie skarżącego, nie zawiera okoliczności i argumentów, które mogłyby wpłynąć na zmianę zaskarżonego orzeczenia w zakresie wymiaru kary dyscyplinarnej. Za niezasadne uznał zarzuty dotyczące niewystarczającego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz niepodjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy przez wykazanie jej okoliczności. Rzecznik dyscyplinarny prowadzący przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne zgromadził niezbędny materiał dowodowy i podejmował czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. K[...]P wyjaśnił, że złożone w trakcie postępowania wnioski dowodowe nie podlegały uwzględnieniu, ponieważ okoliczności, które miały by być udowodnione, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy lub zostały już udowodnione, a tym samym ich realizacja spowodowałaby nieuzasadnione przedłużenie prowadzenia postępowania dyscyplinarnego. K[...]P odnosząc się do kwestii wymiaru kary wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 134h ust. 1 u.P. obwinionemu wymierza się karę dyscyplinarną współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz stopnia zawinienia. Upomnienie jest najłagodniejszą z przewidzianych przez ustawodawcę kar dyscyplinarnych, która ma na celu wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania. Zatem wymierzenie wskazanej kary dyscyplinarnej w ocenie K[...]P należało uznać za współmierne do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i stopnia zawinienia [...] J.K.. W przedmiotowej sprawie zostało wykazane, że obwiniony naruszył obowiązujące go normy prawne, a jego zachowanie świadczy o lekceważącym stosunku do przepisów i obowiązków służbowych. Dodatkowo przełożony dyscyplinarny nie znalazł okoliczności wpływających na złagodzenie wymiaru kary. J.K., reprezentowany przez adwokata, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie orzeczenia K[...]P z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...], o rozważenie zastosowania art. 135 P.p.s.a. i uchylenie orzeczenia KPP w P. z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...], o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 132 ust. 3 pkt 3 u.P., poprzez błędne przyjęcie, że doszło do naruszenia dyscypliny służbowej, polegające na zawinionym niewykonaniu obowiązków wynikających z § 22 ust. 1 Zarządzenie nr 130 KGP, polegającym na zaniechaniu przeglądu wyposażenia pomieszczeń podczas każdej zmiany służby (zarzut został powtórzony); - art. 132 ust. 3 pkt 3 u.P., poprzez błędne przyjęcie, że doszło do naruszenia dyscypliny służbowej, polegające na zawinionym niewykonaniu obowiązków wynikających z § 10 ust. 3 Zarządzenie nr 130 KGP, polegającym na zaniechaniu sprawdzenia przez wizjer zachowania osoby umieszczeniu w pomieszczeniu, przed otworzeniem drzwi do pokoju (zarzut został powtórzony jeszcze trzykrotnie); - art. 132 ust. 3 pkt 4 u.P. w związku z art. 1 ust 2 pkt 4 u.P., poprzez błędne przyjęcie, że doszło do naruszenia dyscypliny służbowej, polegające na niedopełnieniu obowiązków służbowych, w ten sposób, że skarżący nie zareagował na ujawnione uszkodzenie materaca przez osadzonego, które to spowodowało straty w wysokości 130,47 złotych, na szkodę Komendy [...] Policji, które stanowiło czyn określony w art. 124 § 1 k.w.; - art. 132 ust. 3 pkt 4 u.P., poprzez błędne przyjęcie, że doszło do naruszenia dyscypliny służbowej, polegające na zawinionym niewykonaniu obowiązków wynikających z § 14 ust. 2 pkt 3 Zarządzenie nr 130 KGP, polegającym na zaniechaniu obowiązku niezwłocznego powiadomienia swojego przełożonego lub dyżurnego jednostki o wydarzeniach nadzwyczajnych lub innych zdarzeniach stanowiących zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa osób umieszczonych w pomieszczeniu, a także o stwierdzonych nieprawidłowościach w wyposażeniu, pomimo pozyskania wiedzy o uszkodzeniu materaca przez osadzonego; - art. 132 ust. 3 pkt 3 u.P., poprzez błędne przyjęcie, że doszło do naruszenia dyscypliny służbowej, polegające na zawinionym niewykonaniu obowiązków wynikających z § 12 ust. 1 Zarządzenie nr 130 KGP, polegającego na zaniechaniu kontroli zachowania osób umieszczonych w pomieszczeniu na bieżąco, przez wizjer drzwi pokoju (zarzut został powtórzony); - art. 132 ust. 3 pkt 3 u.P., poprzez błędne przyjęcie, że doszło do naruszenia dyscypliny służbowej, polegające na zawinionym niewykonaniu obowiązków wynikających z § 14 ust. 2 pkt 12 Zarządzenia nr 130 KGP w ten sposób, że zaniechał udokumentowania wydania posiłku i napojów osobom umieszczonym w pomieszczeniu, w książce przebiegu służby, pomimo wykonania tej czynność; - art. 135g ust. 2 u.P., przez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść skarżącego uwzględniając jedynie materiał dowodowy obciążający skarżącego, oceniany w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia z wyraźnym pominięciem dowodów świadczących na korzyść skarżącego; - art. 135g ust. 1 i 2 u.P. wobec wydania orzeczenia na podstawie wadliwie wyjaśnionego stanu faktycznego sprawy, poprzez uwzględnianie jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść skarżącego, rozstrzyganie na niekorzyść skarżącego wszystkich niedających się usunąć wątpliwości, wynikających z wybiórczej, dowolnej oceny materiału dowodowego; - art. 135j ust. 6 u.P. poprzez brak wyjaśnienia w sposób prawidłowy, wyczerpujący i przekonujący przyczyn, dla których organ nie uwzględnił okoliczności wskazanych przez skarżącego, a mających znaczenie w sprawie w zakresie wskazującym na nieumyślność jego działania, która wyłącza przypisanie odpowiedzialności dyscyplinarnej, a także brak wskazania w orzeczeniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; - art. 134 ha ust. 2 u.P., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prowadzącą do poczynienia ustaleń faktycznych na niekorzyść skarżącego funkcjonariusza w szczególności wynikających z: 1) raportu sporządzona przez nadkomisarza J.B. ówczesnego Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w P.; 2) protokół przesłuchania świadka J.B. ówczesnego Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w P.; 3) pominięcie wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego pismem z dnia [...] kwietnia 2023 r. i zaniechanie własnej inicjatywy dowodowej, mającej na celu wyjaśnienie czy istniały obiektywne możliwości wykonania przez; - art. 135e ust. 1 u.P. poprzez zaniechanie inicjatywy dowodowej i brak przesłuchania zgłoszonych przez skarżącego świadków oraz zawnioskowanych przez niego dowodów z dokumentów, co nie pozwoliło na poczynienie dokładnych ustaleń faktycznych, a okoliczności sprawy wymagały pogłębienia materiału dowodowego; - art. 135 f ust. 7 pkt 1 u.P. poprzez przyjęcie, że zgłoszone przez skarżącego pismem z dnia [...] kwietnia 2023 r. wnioski dowodowe i zgłoszone w nich okoliczności nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy wnioski dowodowe zgłoszone przez niego zmierzają do kompleksowego wyjaśnienia sprawy, a okoliczność na jakie zostały zgłoszone ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie; - art. 135 f ust. 7 pkt 1 i 4 5 u.P. poprzez przyjęcie, że zgłoszone przez skarżącego pismem z dnia 3 kwietnia 2023 r. wnioski dowodowe w sposób oczywisty zmierzają do przedłużenia postępowania, podczas gdy wnioski dowodowe zgłoszone zostały w terminach przewidzianych przez ustawodawcę i maja na celu wyjaśnić okoliczność istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym w szczególności ustalenie, czy skarżący ponosi odpowiedzialności za zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne; - art. 132a ust. 1 u.P. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że zachowanie skarżącego było zawinione podczas, gdy przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi lub nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć czego nie można przypisać zachowaniu skarżącego; - art. 134h ust. 1 u.P. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przy wymiarze kary zachowania skarżącego przed rzekomym popełnieniem zarzucanego mu czynu, tj. stanu zdrowia podczas pełnienia służby, pełnienia tej służby jednoosobowo, a także przebiegu jego dotychczasowej służby, które to okoliczności powinny być wzięte pod uwagę przy wymiarze kary, a przez to wymierzenie odwołującemu kary niewspółmiernej do czynu, o które został obwiniony; - art. 135j ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 132 ust. 4b u.P., poprzez niewyjaśnienie, dlaczego w okolicznościach niniejszej sprawy nie znaleziono podstaw do odstąpienia od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i poprzestaniu na przeprowadzeniu ze skarżącym rozmowy dyscyplinującej; - art. 135j ust. 5 u.P. poprzez uznanie, że stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby nie uzasadniają przypuszczenia, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej, podczas gdy okoliczności zdarzenia świadczą o nieumyślności w działaniu skarżącego i braku świadomości popełnienia jakiegokolwiek przewinienia; - art. 134h u.P., poprzez wymierzenie obwinionemu kary z pominięciem ustawowych dyrektyw wymiaru tej kary, a w szczególności nierozważnie, jakie skutki miało dopuszczenie się przez skarżącego zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego, jakie rodziło następstwa dla służby, a także nierozważenie dotychczasowego przebiegu służby skarżącego; - art. 135j ust. 2 pkt 6 u.P., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia w sposób niewłaściwy, w szczególności poprzez powtórzenie niemalże w całości uzasadnienia organu pierwszej instancji, nie ustosunkowując się rzetelnie do zarzutów ponoszonych przez skarżącego w toku prowadzonego postępowania; - art. 135n ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 135f ust. 3 w zw. z art. 135j ust. 9 u.P., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne dotknięte było rażącymi uchybieniami, na skutek których istotnie zostało ograniczone prawo do obrony skarżącego, przede wszystkim w wyniku oddalenia wniosków dowodowych zgorszonych przez niego, a które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i zmierzały do wyjaśnienia wszystkich okoliczność sprawy; - art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 1 i art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 775), w zw. z art. 135j ust. 1 pkt 3 u.P. poprzez niepodjęcie z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a tym samym zapewnienia stronie bezstronności, równego traktowania, nieuwzględnienie w postępowaniu przed organem I stopnia wszystkich wniosków dowodowych skarżącego, w szczególności wniosków dowodowych zgłoszonych pismem z dnia [...] kwietnia 2023 r., brak rzetelnego i dokładnego wyjaśnienia sytuacji panującej w miejscu wykonywania służby skarżącego, głównie warunków wykonywania obowiązków służbowych przez funkcjonariuszy pełniących służbę w PdOZ. Pełnomocnik w uzasadnieniu skargi przytoczył przepisy u.P. oraz omówił szerzej argumentację zarzutów. Pełnomocnik podniósł m.in., że organ winien przede wszystkim wykazać, że skarżący pomimo tego, iż posiadał możliwość wykonania zleconych mu czynności, które nie wykraczały poza zakres jej obowiązków, nie uczynił tego w sposób prawidłowy i w odpowiednim terminie, zgodnie z Zarządzeniem, pomimo, że miał ku temu realne możliwości, w szczególności zatem organ powinien ustalić, czy skarżący mógł, przed otworzeniem drzwi do pokoju, w którym przebywały osoby tam umieszczone, dokonać sprawdzenia przez wizjer zachowania tych osób. Podnoszone bowiem zarówno w toku postępowania wyjaśniającego jak i w toku przesłuchania przez skarżącego okoliczności, w zakresie braku widoczności przez wizjer zachowania osób przebywających w pomieszczeniu. W ocenie skarżącego organ dyscyplinarny nie sprostał temu zadaniu i nie wykazał w uzasadnieniu orzeczenia, w sposób przekonujący, iż skarżący był w stanie wykonać ciążące na nim obowiązki w sposób przewidziany w Zarządzeniu Komendanta, błędnie uznając, że materiał dowodowy utrwalony w aktach postępowania dyscyplinarnego jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Pełnomocnik podkreślił, że to na przełożonych spoczywa obowiązek zapewnienia funkcjonariuszowi odpowiednich warunków dla wykonywania powierzonych mu zadań, udzielania mu pomocy poprzez odpowiedni nadzór nad procesem służby, organizowania służby w taki sposób, by obciążać funkcjonariusza obowiązkami w rozmiarze umożliwiającym, przy dołożeniu przezeń przeciętnej staranności i sumienności, ich należyte wykonanie. W przypadku zatem, niedysponowania odpowiednimi warunkami i sprzętem, wykonywanie obowiązków zgodnie z wydawanymi Zarządzeniami jest niemożliwe. Podniósł, że "Zobowiązanie funkcjonariusza w karcie opisu stanowiska pracy do zapoznania się z regulaminami, instrukcjami i przepisami obowiązującymi na jego stanowisku służbowym nie wyłącza obowiązku służbodawcy, jako organizatora procesu służby, zaznajamiania funkcjonariuszy z zakresem ich obowiązków i sposobem wykonywania służby na wyznaczonych stanowiskach (p. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 19 maja 2021 r. sygn. II SA/Go 714/20)". Organ wskazanych w powyższym zakresie ustaleń nie poczynił, odmawiając przy tym uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego, uznając, że nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a ich przeprowadzenie jest nieprzydatne dla stwierdzenia okoliczności wskazanych w treści zarzutów. Tymczasem, dla wykazania, że działanie funkcjonariusza było zawinione, należało ustalić, czy miał on obiektywną możliwość wykonania swoich obowiązków, bowiem dopiero wówczas, gdyby okazało się, że wizjer w drzwiach pomieszczeń umożliwia dokonanie sprawdzenia zachowania osób przebywających w tych pomieszczeniach pozwalało wykonywać wszystkie zlecone czynności na bieżąco, a pomimo tego policjant ich nie podjął lub wykonała je nieprawidłowo, niestarannie, można byłoby uznać jego działanie za zawinione. Organ nawet nie podjął próby dokonania oceny czy wizjery zamontowane w PdOZ w KPP w P. umożliwiając obserwację osób osadzonych w pokojach, jaka jest widoczność przez wizjery pomieszczenia dla osób zatrzymanych w KPP w P., czy istnieje możliwość obserwacji przez wizjer całego pomieszczenia dla osób zatrzymanych w KPP w P., mimo podnoszonych przez skarżącego argumentów w tym zakresie. Co istotne organ w uzasadnieniu orzeczenia, w żadnym zakresie nie odniósł się do podnoszonych przez skarżącego okoliczności w tym przedmiocie, odmawiając jednocześnie przeprowadzenia zgłoszonych wniosków dowodowych mających na celu wyjaśnienie tej kwestii. Wskazano, że "Niedokładne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, w tym przede wszystkim okoliczności popełnienia czynu, jest rażącym błędem, który skutkuje uchyleniem orzeczenia dyscyplinarnego przez sąd. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 stycznia 2023 r. III SA/Łd 737/22). Skarżący zaznaczył, że z akt sprawy nie wynika, aby organy przeprowadziły adekwatne postępowanie dowodowe na okoliczność ustalenia faktycznego w zakresie możliwość wykonywania przez funkcjonariusza obowiązków służbowych zgodnie z przepisami. Zwłaszcza wobec faktu pełnienia przez funkcjonariusza służby PdOZ samodzielnie i tym samym nadmierne obciążenie ich pracą. Ponadto odmowa uwzględnienia wniosku dowodowego na tej podstawie, że okoliczność, która ma być udowodniona nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy oraz przeprowadzenie dowodów jest nieprzydatne do stwierdzenia okoliczności wskazanych w treści zarzutów (art. 135f ust. 7 pkt 1 i 2 u.P. oraz analogiczny w treści art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k.) powinno następować jedynie w wyjątkowych wypadkach. Odmowa uwzględnienia wniosku na tej podstawie jest możliwa wówczas, gdy teza dowodowa wskazuje, iż chodzi o okoliczność całkowicie uboczną, niepozostającą w żadnym związku z inkryminowanym zdarzeniem. Powód ten należy pojmować ściśle i oddalenie z tej przyczyny wniosku dowodowego powinno mieć miejsce tylko w wypadkach zupełnie niewątpliwych, gdy jest oczywiste, że okoliczność która ma być udowodniona, nie ma i nie może mieć żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 17 stycznia 2013 r., II AKa 269/12, Lex numer 1307459). Ponadto jak podkreśla się w orzecznictwie niedopuszczenie dowodu powinno mieć miejsce tylko w wypadkach zupełnie niewątpliwych, gdy jest oczywiste, że okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma i nie może mieć żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, a uzasadnienie postanowienia w tym przedmiocie musi być szczególnie precyzyjne (por. SN z dnia 27 stycznia 1999 r., IV KKN178/96, OSNPP 9/1999, poz. 13). Organ nie wyjaśnił, jakie okoliczności brał pod uwagę uznając, że brak jest podstaw, aby przyjąć, że do uchybień nie doszło właśnie w wyniku obiektywnych przeszkód. Skarżący dodał, że Zarządzenie nr 130 KGP nie określa formy i sposobu dokonania przeglądu wyposażenia pomieszczeń. Brak jest uregulowania wskazującego na konkretny sposób dokonania takiego przeglądu. Żaden przepis Zarządzenia nr 130 KGP nie obliguje policjanta pełniącego służbę w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzanych w celu wytrzeźwienia do konkretnego sposobu dokonywania przeglądu wyposażenia pomieszkania i dopuszcza w tym zakresie dowolną formę dokonania przeglądu pomieszczenia. Ponadto okoliczność dotycząca ogłoszenia stanu epidemiologicznego, ma istotne znacznie dla sposobu postępowania i stosowanych procedur przez funkcjonariuszy i wykonywania przez nich obowiązków służbowych. Z akt sprawy nie wynika, aby organy przeprowadziły adekwatne postępowanie dowodowe na okoliczność ustalenia faktycznego zakresu obowiązków przypisanych funkcjonariuszom w okresie ogłoszenia stanu epidemiologicznego, zwłaszcza w kontekście wyjaśnień skarżącego i zawnioskowanych przez niego dowodów. Skarżący zaznaczył również m.in., że Zarządzenie nr 130 KGP nie zawiera definicji terminu "niezwłocznie". W okolicznościach niniejszej sprawy należało ustalić czy skarżący w ogóle nie zgłosił uszkodzenia materaca, czy uczynił to po upływie pewnego okresu, a jeżeli tak, to co było przyczyną, z powodu której zgłosił on uszkodzenie materaca w danym dniu. Skarżący wskazał, że "Kwestie winy w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym wobec funkcjonariusza Policji należy wyjaśniać w kontekście art. 132a ustawy o Policji. Organ wymierzając policjantowi karę za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego ma obowiązek udowodnić, że policjant 1) miał zamiar popełnienia tego przewinienia, to jest chciał je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godził; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Wszelkie wątpliwości, co do zamiaru popełnienia deliktu lub braku wymaganej ostrożności organy dyscyplinarne winny rozstrzygać na korzyść osoby funkcjonariusza" (II SA/Rz 477/09 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, LEX nr 583082 - wyrok z dnia 3 grudnia 2009 r.). Skarżący mając na uwadze treść art. 134 u.P. podniósł, że z okoliczności sprawy wynika, że zdarzenia wskazane w orzeczeniu miały charakter incydentalny i nie zdarzyły się wcześniej w czasie wieloletniej służby skarżącego, zatem z dużym prawdopodobieństwem można stwierdzić, że nie zdarzyłoby się także później mimo użycia mniej dolegliwego środka, odstąpienia od jej wymierzenia w oparciu o art. 135j ust. 5 ustawy lub nawet umorzenia postępowania w oparciu o art. 132 ust. 4a ustawy. W niemniejszej sprawie nie wyjaśniono, dlaczego nie znaleziono podstaw do odstąpienia od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i poprzestaniu na przeprowadzeniu ze skarżącym rozmowy dyscyplinującej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przewinienia dyscyplinarne mające charakter incydentalny, obiektywnie niezamierzone, które nie wynikają ze złej woli funkcjonariusza, mogą być kwalifikowane jako przypadki mniejszej wagi (zob. wyrok WSA w Olsztynie z 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 867/13). Organ nie dokonał oceny wagi naruszenia dyscypliny służbowej, w tym stwierdzenia, czy jest to przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi w rozumieniu art. 132 ust. 4b u.P. Komendant [...] Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odniósł się do zarzutów skargi. Podniósł m.in., że dyspozycja wynikająca z art. 132 ust. 4b u.P. jest uprawnieniem a nie obowiązkiem organu i może nastąpić jedynie w przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi. Nie oznacza to jednak, że w uzasadnieniu organ każdorazowo musi odnieść się do tego przepisu i wskazywać dlaczego jego nie zastosował. Wskazując, że skarga w dużej mierze powiela argumentacje zawartą w odwołaniu, pełnomocnik podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego. Organ nie wnosił o przeprowadzenie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie podlegała uwzględnieniu. Zarówno zaskarżone orzeczenie Komendanta [...] Policji, jak i utrzymane nim w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] kwietnia 2023 r. nie naruszają prawa. Zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. przepisów zawartych w rozdziale 10 ustawy o Policji "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów", w tym art. 132 ust. 3 pkt 3 i 4 tej ustawy i właściwie te przepisy zastosowały w związku z przepisami Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji (§ 22 ust. 1, § 10 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 3, § 12 ust. 1, § 14 ust. 2 pkt 12) i art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Organy nie naruszyły również przepisów postępowania dyscyplinarnego, w tym art. 135g ust. 1 i ustawy o Policji. Orzeczenie dyscyplinarne wydane zostało w niniejszej sprawie przez uprawnionego przełożonego dyscyplinarnego, tj. Komendanta Powiatowego Policji w P.. Postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Odwołanie składa się do wyższego przełożonego dyscyplinarnego za pośrednictwem przełożonego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji (art. 135k ust. 1 i 2 ustawy o Policji). Prawidłowo zatem zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne wydane zostało przez Komendanta [...] Policji. Odpowiedzialność dyscyplinarna, którą ponoszą policjanci związana jest ze szczególnym charakterem służby w Policji. Jak wielokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny (por. wyroki: z dnia 23 września 1997r. sygn. akt K 25/96, publ. OTK 3-4/97/36; z dnia 27 stycznia 2003 r. sygn. akt SK 27/02, publ. OTK-A 1/03/2; z dnia 8 października 2002 r. sygn. akt K 36/00, publ. OTK-A 2002/5/63), specyfika statusu pracowniczego kategorii umundurowanych funkcjonariuszy służb publicznych powoduje, że funkcjonariusz służby mundurowej od momentu powołania poddać się musi regułom pełnienia służby nacechowanej istnieniem specjalnych uprawnień, ale też szczególnych obowiązków. Wskazaną specyfikę pracy w służbach mundurowych Trybunał Konstytucyjny uznał za przesłankę uzasadniającą dopuszczalność wprowadzania z jednej strony wyższych wymagań personalnych, kwalifikacyjnych czy charakterologicznych wobec kandydatów do służby, z drugiej zaś - odmiennego i bardziej rygorystycznego niż w wypadku pozostałych profesji, ukształtowania zasad utraty statusu pracowniczego. Wymagania stawiane policjantowi - z uwagi na charakter służby są znacznie wyższe niż obywatela nie służącego w Policji. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Stosownie do art. 132 ust. 2 ustawy, naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest także, zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji, niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. W ocenie Sądu zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, co do trafności ustaleń organu w zakresie stwierdzenia popełnienia przez skarżącego przewinień dyscyplinarnych, o których mowa w punktach od I do XI orzeczenia dyscyplinarnego. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie była dowolna. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegającego na błędnym przyjęciu, że skarżący popełnił zarzucane czyny, jest całkowicie nietrafny. Materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do tego, że skarżący popełnił zarzucane mu czyny. Ustalenia organu są prawidłowe. W ocenie Sądu wszystkie ustalone przez organ okoliczności popełnienia przewinień dyscyplinarnych zostały wykazane i udokumentowane zebranymi w postępowaniu dyscyplinarnym dowodami (nagrania z monitoringu wizyjnego) i zeznaniami J.B. a także załączoną do akt postępowania dokumentacją. W sprawie jest bezsporne, że w dniu [...] listopada 2022 roku [...] ([...]) J.B. - Naczelnik Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w P., poinformował raportem Komendanta Powiatowego Policji w P., że w dniu [...] września 2022 roku przebywając w magazynie PdOZ KPP w P. w obecności [...] M.Z. zauważył, iż jeden z materacy nowego typu jest uszkodzony. W związku z powyższym podjął szereg czynności zmierzających do ustalenia okoliczności w jakich doszło do szkody w mieniu. Rozpytany w dniu [...] października 2022 roku na powyższą okoliczność skarżący potwierdził, że do uszkodzenia materaca doszło podczas jego służby. Ponadto wskazał, że sprawcą był D.K.. J.B. postanowił dokonać przeglądu monitoringu wizyjnego na podstawie którego ustalił, że do zniszczenia mienia w postaci materaca doszło w dniu [...] września 2022 roku około godziny 21.01. Ponadto, na podstawie zapisów zawartych w książce przebiegu służby ustalił, że w chwili zdarzenia służbę w PdOZ pełnił [...] J.K.. Dodatkowo w treści przedmiotowego raportu wskazał, że analizując nagrania monitoringu oraz zapisy książki przebiegu służby ujawnił szereg nieprawidłowości w sposobie pełnienia służby przez policjantów Zespołu [...] Wydziału [...] KPP w P.. Przesłuchany w dniu [...] marca 2023 roku w charakterze świadka [...] ([...]) J.B. zeznał, że w dniu [...] września 2022 roku podczas pobytu w PdOZ KPP w P. ujawnił w obecności [...] M.Z., że jeden z materacy na których śpią zatrzymani jest uszkodzony. Policjant oświadczył mu, że nie ma wiedzy w jakich okolicznościach doszło do uszkodzenia materaca. Z uwagi na powyższe świadek dokonywał rozpytań funkcjonariuszy pełniących służbę w PdOZ KPP w P.. Podczas rozpytania [...] J.K. ustalił, że to podczas jego służby w dniu [...] września 2022 roku jeden z zatrzymanych, tj. D.K. uszkodził materac. Potwierdzał to również monitoring wizyjny z dnia [...] września 2022 roku. Uszkodzenia mienia nie zostało udokumentowane przez [...] J.K.. Ponadto wskazał, że podczas przeglądu monitoringu wizyjnego ujawnił szereg nieprawidłowości w sposobie pełnienia służby przez [...] J.K., tj.: w dniu [...] września 2022 roku, po przejęciu służby nie dokonał przeglądu pomieszczeń oraz trzykrotnie pobierając osoby zatrzymane z pokoi, nie sprawdził przez wizjer ich zachowań przed otwarciem drzwi, w dniu [...] września 2022 roku, po przejęciu służby nie dokonał przeglądu pomieszczeń, wyprowadzając osobę z pokoju nr 2, nie sprawdził przez wizjer jej zachowania przed otwarciem drzwi, nie reagował na niszczenie mienia, a także nie poinformował przełożonego oraz dyżurnego jednostki o jego zniszczeniu. W dniu [...] września 2022 roku, dwukrotnie nie dokonał kontroli osoby umieszczonej w pomieszczeniu nr 2 oraz nie udokumentował w książce przebiegu służby wydania jej posiłku. Wszystkie te ustalenia są w ocenie Sądu prawidłowo udokumentowane i wykazane w postępowaniu dyscyplinarnym i nie ma wątpliwości co do przebiegu służby skarżącego w zakresie ujętym w postawionych zarzutach. Popełnienie czynów objętych zarzutami postawionymi skarżącemu znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu dyscyplinarnym. Nie ma wątpliwości, że wszystkie czyny objęte zarzutami wyczerpały znamiona przewinienia dyscyplinarnego określonego odpowiednio z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 22 ust. 1 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 roku w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia (czyn ujęty w zarzucie I), 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, w zw. z § 10 ust. 3 Zarządzenia nr 130 (II); art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 10 ust. 3 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji (III); art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 10 ust. 3 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji (IV); art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 22 ust. 1 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji (V); art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 10 ust. 3 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji (VI); art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji, w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 4 tej ustawy (VII), art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 14 ust. 2 pkt 3 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji (VIII); art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 12 ust. 1 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji (IX); art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 12 ust. 1 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji (X) i art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 14 ust. 2 pkt 12 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji (XI). Wskazania wymaga, że zgodnie z § 10 ust. 3 zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych celem wytrzeźwienia policjant każdorazowo przed otworzeniem drzwi pokoju, w którym przebywa osoba umieszczona w pomieszczeniu, sprawdzenia przez wizjer jej zachowania; zgodnie zaś z § 12 ust. 1 -zobowiązany jest do kontrolowania zachowania osoby umieszczonej w pomieszczeniu na bieżąco, przez wizjer drzwi pokoju, stosownie do 14 ust. 2 pkt 3 – zobowiązany jest do niezwłocznego informowania dyżurnego zmiany o wydarzeniach nadzwyczajnych lub innych zdarzeniach stanowiących zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa osób umieszczonych w pomieszczeniu, a także o stwierdzonych nieprawidłowościach w wyposażeniu i zabezpieczeniu technicznym oraz podejmowania przedsięwzięć zmierzających do eliminacji ujawnionego zagrożenia i odnotowanie tego w książce przebiegu służby zaś zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 12 – zobowiązany jest do wydawania posiłków oraz napojów osobom umieszczonym w pomieszczeniu oraz odnotowania tego w książce przebiegu służby; stosownie do § 22 ust. 1 -zobowiązany jest do przeglądu wyposażenia pomieszczenia oraz poprawności działania znajdujących się w nim urządzeń, w tym urządzeń wpływających na poziom bezpieczeństwa osób przebywających w pomieszczeniu. Zawinienie w popełnieniu wszystkich wymienionych w zarzutach czynów jest niewątpliwe. W sprawie jest bezsporne, że skarżący przesłuchany w dniu [...] marca 2023 r. podtrzymał okoliczności wskazane w treści notatki służbowej z dnia [...] stycznia 2023 r. Skarżący podał też wówczas, że potrzeba zawiadomienia o fakcie zniszczenia materaca "wyleciała mu z głowy", ponieważ była ogłoszona wszawica i miał kilka dni wolnego. Wskazywał, że uczynił to natychmiast po powrocie do służby, przy pierwszej sposobności rozmowy z naczelnikiem, wskazując jednocześnie okoliczności zajścia. Podczas kolejnego przesłuchania w charakterze obwinionego, w dniu [...] marca 2023 r., skarżący nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Skarżący w odniesieniu do zarzutu VII wskazał, że zareagował na ujawnione uszkodzenie materaca, poprzez odebranie go osadzonemu. Skarżący wskazał też na zły stan techniczny wizjerów i tłumaczył, że lepszy wgląd na sytuację w pokoju można uzyskać po zwolnieniu zasuwy, otworzeniu zamka i uchyleniu drzwi z pozostawionym łańcuchem zabezpieczającym. Tego rodzaju argumentacja nie tylko nie świadczy o braku winy w popełnieniu zarzucanych czynów dyscyplinarnych, ale potwierdza zawinienie. Także okoliczność, że skarżący uważa swoje działania dotyczące uszkodzenia materaca za prawidłowe nie zmienia tego, że nie zareagował na ujawnione uszkodzenie materaca. Nie podjął działania widząc, jak osadzony dokonuje, jak sam wskazał, "manipulacji". Tymczasem, zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, do zadań policjanta pełniącego służbę należy wykrywanie wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Nie ma wątpliwości, że brak właściwego działania spowodował straty w mieniu Policji. Tłumaczenie z kolei braku prawidłowych działań w odniesieniu do kontroli zachowania osadzonego przez wizjer rutyną, czy powtarzalnością czynności, przemęczeniem, czy innymi czynnikami zewnętrznymi także nie świadczy o braku winy. Tłumaczenie zaś, że policjanci nie zawsze wykonują swoje zadania zgodnie z przepisami stanowi nieuzasadnione uogólnienie i także nie zwalnia skarżącego z odpowiedzialności za prawidłowe wykonywanie zadań. Na podstawie całości materiału dowodowego w sprawie nie można wyprowadzić twierdzenia o nieumyślności działań skarżącego, z samych wyjaśnień skarżącego wynika lekceważenie przepisów regulujących obowiązki funkcjonariusza pełniącego służbę w PDOZ. Regulacje te, przy ich prawidłowym stosowaniu, mają zaś służyć bezpieczeństwu, tak osadzonych, jak i samych funkcjonariuszy Policji. W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym, potwierdził popełnienie przez skarżącego zarzucanych mu czynów. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga, że na gruncie zgromadzonego materiału dowodowego nie ma wątpliwości, że zachowanie skarżącego było zawinione. Zgodnie z art. art. 132a pkt 1 i 2 ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi, bądź nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Sąd podziela stwierdzenie organu, że skarżący, jako policjant z ponad dwunastoletnim stażem służby, mający doświadczenie zawodowe, odpowiednio przeszkolony godził się na to, że odstępując od dokonania przeglądu wyposażenia pomieszczeń podczas każdej zmiany służby, sprawdzenia przez wizjer zachowania osoby, nie informując przełożonego lub dyżurnego jednostki o uszkodzeniu materaca, wykonania kontroli osoby przebywającej w pomieszczeniu, a także udokumentowania faktu wydania posiłku w książce przebiegu służby, narusza przepisy regulujące sposób pełnienia służby w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych celem wytrzeźwienia. Skarżący miał świadomość obowiązków spoczywających na nim podczas służby. Zasadnie organ stwierdził, że skarżący przewidywał, że nie reagując na zachowanie osadzonego nie wykonuje ustawowych zadań Policji. W ocenie Sądu jest bezsporne, że zachowanie skarżącego w zakresie zarzucanych przewinień było zawinione. Nie jest tym samym zasadny zarzut naruszenia art. 132a ust. 1 ustawy o Policji. Skarżący podnosi, że sam fakt zaniechania podjęcia czynności w sprawie uszkodzenia materaca oraz brak zgłoszenia tego faktu do bezpośredniego przełożonego nie spowodował strat w mieniu Policji. Podkreślenia wymaga jednakże, że to uszkodzenie materaca przez osadzonego spowodowało straty na szkodę Policji, zaś skarżący obwiniony był o to, że nie dopełnił obowiązków służbowych w ten sposób, że nie zareagował na ujawnione uszkodzenie materaca przez osadzonego (przewinienie VII). Popełnienie tego przewinienia wykazano jednoznacznie w postępowaniu dyscyplinarnym. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji wskazać należy, że nie ma podstaw do wyprowadzenia twierdzenia o rozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść skarżącego. Zgodnie z tymi przepisami, przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego (ust. 1), obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego (ust. 2). W sprawie tej nie było wątpliwości w zakresie ustaleń stanu faktycznego, który jest bezsporny, nie można tym samym mówić o niedających się usunąć wątpliwościach. Przełożony dyscyplinarny nie naruszył art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji. W ocenie Sądu zarówno rzecznik dyscyplinarny, jak i przełożony dyscyplinarny badali i poddali ocenie wszystkie okoliczności mające znaczenie w sprawie. Niezasadne są także pozostałe zarzuty skargi, w tym zarzut naruszenia art. 134ha ust. 2 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny kształtują swoje przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. W sprawie nie ma mowy o dowolnej ocenie materiału dowodowego, co wykazano już wyżej i nie ma podstaw do twierdzenia, że ustalenia faktyczne były "poczynione" na niekorzyść skarżącego. Ustalenia faktyczne są bezsporne i nie były czynione "na niekorzyść" skarżącego. Okoliczność poniesienia przez skarżącego odpowiedzialności dyscyplinarnej za popełnienie czynów stanowiących przewinienia dyscyplinarne nie może być kwalifikowana jako działanie na niekorzyść strony. Podstawę wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniach dyscyplinarnych stanowią ustalenia faktyczne (art. 134ha ust. 2 ustawy o Policji). W ocenie Sądu prawidłowo przełożony dyscyplinarny stwierdził, że skarżący popełnił zarzucane przewinienia dyscyplinarne. Stosownie do ust. 2 art. 134ha, przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny kształtują swoje przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. W sprawie niniejszej podstawę rozstrzygnięć stanowiły ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu dyscyplinarnym. Z akt sprawy wynika, że rzecznik dyscyplinarny i przełożony dyscyplinarny ukształtowali swoje przekonanie w sprawie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów. Przełożony dyscyplinarny dokonał ich swobodnej oceny z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a uznając skarżącego winnym popełnienia zarzucanych przewinień dyscyplinarnych nie naruszył powołanych przepisów. Sąd stwierdził jednocześnie, że nie stanowi naruszenia prawa odmowa uwzględnienia wniosków dowodowych wnioskowanych przez skarżącego w piśmie z [...] kwietnia 2023 r. W ocenie Sądu nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 135f ust. 1 pkt 1, 4 i 5 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że zgłoszone przez obwinionego wnioski dowodowe i podniesione okoliczności nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, zmierzają do przedłużenia postępowania podczas, gdy zdaniem pełnomocnika zmierzają one do kompleksowego wyjaśnienia sprawy, złożone zostały w terminach przewidzianych przez ustawodawcę. Zgodnie z powołanymi przepisami, wniosek dowodowy obwiniony zgłasza na piśmie rzecznikowi dyscyplinarnemu, który rozstrzyga o uwzględnieniu wniosku albo odmawia, w drodze postanowienia, uwzględnienia wniosku, jeżeli: 1) okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy; 4) wniosek dowodowy w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania; 5) wniosek dowodowy został złożony po zakreślonym terminie, o którym wnioskodawca został zawiadomiony. Przepisy te nie zostały naruszone. Rzecznik dyscyplinarny odmówił postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2023 r. uwzględnienia wniosków dowodowych. Zasadnie przyjęto, że okoliczności, które miały być udowodnione, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślenia wymaga, że ani kwestia zasad postępowania przeciwepidemicznego w PDOZ, ani materiały dotyczące wartości zniszczonego materaca, ani dokonanie wyceny materaca przez biegłego, czy uzupełnienie materiałów o wykaz funkcjonariuszy biorących udział w szkoleniach z zakresu wykonywania obowiązków służbowych w PDOZ, atesty wizjerów zainstalowanych w drzwiach pokoi, w których przebywają osadzeni, ustalenia czy wizjery umożliwiają obserwację zachowania osadzonych a także przesłuchanie jako świadków funkcjonariuszy pełniących służbę w PDOZ na okoliczność odbytych szkoleń z zakresu pełnienia służby w PDOZ nie było w tej sprawie niezbędne do wyjaśnienia jakichkolwiek wątpliwości co do ustaleń faktycznych. Zasadnie rzecznik dyscyplinarny wydał [...] kwietnia 2023 r. postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych stwierdzając, że okoliczności, które miały być tymi środkami udowodnione nie mają dla rozstrzygnięcia sprawy odpowiedzialności dyscyplinarnej skarżącego. Nie sposób podważyć twierdzenie, że obowiązki spoczywające na funkcjonariuszach pełniących służbę w PDOZ muszą być realizowane niezależnie od występowania stanu epidemii. Wartość uszkodzonego materaca nie ma znaczenia dla faktu nie podjęcia przez funkcjonariusza czynności zmierzających do wykrycia i ukarania sprawcy uszkodzenia. Rzecznik dyscyplinarny wskazał też, że w sprawie uszkodzenia materaca zostało przeprowadzone odrębne postępowanie, które wyjaśniło okoliczności zdarzenia. Zasadnie wskazano, że uczestnictwo w zajęciach doskonalenia zawodowego ma na celu podniesienie kwalifikacji funkcjonariuszy pełniących służbę w PDOZ ale nie jest warunkiem koniecznym do właściwego realizowania nałożonych obowiązków. Kwestia jakości wizjera nie jest regulowana Zarządzeniem nr 130 KGP, które nie przewiduje nadto żadnych odstępstw od obowiązku wykorzystywania wizjerów w sposób określony w Zarządzeniu. Prawidłowo zdaniem Sądu Komendant Powiatowy w P. w dniu [...] kwietnia 2023 r. oddalił zażalenie na to postanowienie. W ocenie Sądu, nie było też podstaw – z uwagi na prawidłowo i wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy – przeprowadzania dodatkowego postępowania uzupełniającego wnioskowanego w postępowaniu odwoławczym, przeprowadzania dowodu z opinii biegłego z zakresu inżynierii materiałowej, eksperymentu procesowego dotyczącego widoczności wizjerów, przesłuchiwania wnioskowanych świadków w celu ustalenia zasad i procedur obowiązujących w Pomieszczeniu dla Osób Zatrzymanych w Komendzie Powiatowej Policji w P.. Wszystkie podnoszone okoliczności nie były niezbędne do dokonania jakichkolwiek ustaleń mających znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy dyscyplinarnej. W sprawie przesłuchano świadka J.B. ([...]), skarżącego, jak również przeprowadzono oględziny książki pełnienia służby oraz monitoringu wizyjnego, włączono do akt materiały z czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie. Nie było potrzeby uzupełniania materiału dowodowego, który to materiał pozwalał na precyzyjne ustalenie stanu faktycznego. Sam skarżący nie zaprzecza ustaleniom stanu faktycznego, a jedynie próbuje wskazywać, że w tym stanie faktycznym nie ponowi odpowiedzialności dyscyplinarnej. Brak jest jednakże podstaw do wyprowadzenia takiego twierdzenia. Sąd nie podziela tym samym zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 135e ust. 1, art. 135f ust. 7 pkt 1, pkt 4 i 5 ustawy o Policji. Argumentacja skarżącego, że organ nie wykazał, aby skarżący był w stanie wykonać ciążące na nim obowiązki zgodnie z Zarządzeniem Komendanta Głównego Policji nie jest zrozumiała w sytuacji, gdy skarżący nie informował przełożonego o wadach wizjerów, czy innych trudnościach, które nie pozwalały mu na należyte wypełnianie obowiązków. W żadnym razie nie ma podstaw do twierdzenia o ograniczeniu prawa do obrony. Prawa obwinionego nie zostały ograniczone w postępowaniu dyscyplinarnym. Skarżący korzystał z pomocy obrońcy, składał wnioski dowodowe, uczestniczył w postępowaniu. To, że nie uwzględniono wniosków dowodowych nie świadczy o naruszeniu art. 135n ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 135f ust. 3 w zw. z art. 135j ust. 9 ustawy o Policji. Zgodnie z ostatnim z powołanych przepisów, w przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby w Policji przełożony dyscyplinarny, przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego, wzywa obwinionego do raportu w celu wysłuchania go. W raporcie uczestniczy rzecznik dyscyplinarny. O terminie raportu należy zawiadomić wskazaną przez obwinionego, w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania w sprawie, zakładową organizację związkową. Przedstawiciel zakładowej organizacji związkowej będący policjantem może uczestniczyć w raporcie, chyba że obwiniony nie wyrazi na to zgody. Obwinionemu oraz zakładowej organizacji związkowej, w przypadku gdy obwiniony wyraził zgodę na udział jej przedstawiciela w raporcie, doręcza się sprawozdanie w terminie umożliwiającym zapoznanie się z nim przed raportem. Powołanie się na ten przepis jest całkowicie chybione. Skarżącemu wymierzono najłagodniejszą z kar dyscyplinarnych i nic nie wskazuje, aby zmierzano do wymierzenia kary wydalenia ze służby za popełnione przewinienia dyscyplinarne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wskazania wymaga, że zgodnie z tym przepisem, obwinionemu wymierza się karę dyscyplinarną współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz stopnia zawinienia. Zgodnie z art. 134h ust. 1a ustawy o Policji, przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa negatywne dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, dotychczasowy przebieg służby, opinię służbową, okres pozostawania w służbie, a także istotne w sprawie okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające. W sprawie tej skarżącemu wymierzono – za popełnienie jedenastu przewinień dyscyplinarnych – karę upomnienia. Kara upomnienia oznacza, zgodnie z art. 134a ustawy o Policji, wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Jest to najniższa kara dyscyplinarna i jest ona współmierna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych. Przełożony dyscyplinarny wymierzając karę upomnienia uwzględnił m.in. okoliczności popełnienia przewinień, stopień naruszenia ciążących na skarżącym obowiązków, zachowanie obwinionego, dotychczasowy przebieg służby, opinię przełożonego, w której wskazano, że obwiniony dotychczas w sposób dostateczny wywiązywał się z nałożonych obowiązków, uwzględniono, że dba o należytą realizację nakładanych obowiązków, uwzględniono też m.in. okres pozostawania w służbie. Wszystkie niezbędne dyrektywy wymiaru kary zostały w sprawie uwzględnione. Wymierzenie w tej sprawie kary dyscyplinarnej było działaniem prawidłowym a wymierzenie najłagodniejszej z kar nie narusza prawa. Uzasadnienie orzeczenia przełożonego dyscyplinarnego i wyższego przełożonego dyscyplinarnego spełnia wymagania prawa. Dla zgodności z prawem orzeczenia dyscyplinarnego nie jest wymagane odnoszenie się do każdego argumentu obwinionego w sytuacji, gdy podnoszona argumentacja nie zmienia ustaleń faktycznych i nie daje podstaw do wyprowadzenia twierdzenia o braku winy w popełnieniu zarzuconych przewinień dyscyplinarnych. Całkowicie niezrozumiałe są natomiast zarzuty dotyczące tego, że przełożony dyscyplinarny nie wyjaśnił dlaczego nie odstąpił od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i nie poprzestał na przeprowadzeniu rozmowy dyscyplinującej. Zgodnie z art. 132 ust. 4b ustawy o Policji, w przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi przełożony dyscyplinarny może odstąpić od wszczęcia postępowania i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia dyscyplinarnego udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą. Podkreślenia wymaga, że możliwość odstąpienia od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i przeprowadzenia ze sprawcą przewinienia dyscyplinarnego udokumentowanej w formie notatki rozmowy dyscyplinującej jest uprawnieniem a nie obowiązkiem przełożonego dyscyplinarnego. Decyzja w tym zakresie należy wyłącznie do przełożonego dyscyplinarnego, który ocenia, czy można uznać, że dane przewinienie dyscyplinarne jest przewinieniem dyscyplinarnym mniejszej wagi. Przełożony dyscyplinarny nie musi uzasadniać dlaczego nie uznał przewinienia za przewinienie mniejszej wagi i nie poprzestał na rozmowie dyscyplinującej. Treść wydanego orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] kwietnia 2023 r. w wystarczającym stopniu wskazuje na zasadność wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w związku z popełnieniem wszystkich wymienionych w orzeczeniu przewinień dyscyplinarnych. Z uzasadnienia orzeczenia jasno wynika, że organ nie miał wątpliwości co do konieczności wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w niniejszej sprawie. Zasadnie organ w toku postępowania ocenił stopień zawinienia czynów jako znaczny, zwłaszcza, gdy wziąć pod uwagę bezpieczeństwo osób osadzonych i samych funkcjonariuszy Policji. Trudno zgodzić się z twierdzeniem skargi, że "zdarzenia wskazane w orzeczeniu miały charakter incydentalny". Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślenia wymaga także, iż do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzut skargi dotyczący naruszenia ustawy o Policji w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. , art. 80 k.p.a., art. 107 k.p.a. i art. 140 k.p.a. nie jest trafny. Postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariusza Policji ma charakter postępowania represyjnego, w związku z tym w ustawie o Policji wprost w art. 135p ust. 1 wskazano, że w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące porządku czynności procesowych, z wyjątkiem art. 117 i art. 117a, wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych oraz konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się przepisu art. 184 Kodeksu postępowania karnego. Kwestia braku możliwości stosowania w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wynika zatem wprost z ustawy i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest jednolite stanowisko w tym zakresie (v. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 527/06, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący miał w toku postępowania dyscyplinarnego zapewnione prawa, o których mowa w art. 135f ustawy o Policji. Z praw tych skarżący korzystał. Zaskarżone orzeczenie nie narusza art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji. Zawiera ono zarówno pełne uzasadnienie faktyczne jak i prawne. Odmienna ocena dowodów dokonana przez stronę stanowi jednie polemikę z ustalonym stanem faktycznym. Ocena dowodów przeprowadzona została z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania. Stan faktyczny został ustalony na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego i zebranego w sposób wyczerpujący i przede wszystkim wystarczający dla dokonania niezbędnych w sprawie ustaleń. Uzasadnienie orzeczenia zawiera wszystkie wymagane elementy i w sposób przekonujący wyjaśnia przyczyny wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej upomnienia. W świetle powyższego, podniesione przez skarżącego zarzuty w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego go orzeczenia dyscyplinarnego, jak i samego postępowania dyscyplinarnego nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), orzekł jak w wyroku.