II SA/Wa 1705/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego - oddala skargę - Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., którą odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznego rozkazu personalnego Dowódcy Marynarki Wojennej nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r., w sprawie wyznaczenia J. R. na stanowisko służbowe starszego radcy prawnego w Wydziale [...]. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: [...] J. R. na podstawie rozkazu nr [...] Dowódcy Marynarki Wojennej z dnia [...] czerwca 1994 r. został wyznaczony na stanowisko starszego radcy prawnego Wydziału [...]. Pismem z dnia 7 stycznia 2014 r. oficer ten wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o wypłatę "różnicy w wysokości uposażenia otrzymywanego podczas pełnienia zawodowej służby wojskowej pomiędzy grupą uposażenia jaką otrzymywał, a grupą uposażenia jaką powinien otrzymywać". Z treści pisma wynikało, że wnioskodawca wnosi o stwierdzenie nieważności m.in. rozkazu nr [...] Dowódcy Marynarki Wojennej z dnia [...] czerwca 1994 r., na podstawie którego został wyznaczony na stanowisko starszego radcy prawnego w Wydziale [...]. We wniosku wskazał, że uposażenie, które powinien otrzymywać na stanowisku służbowym starszego radcy prawnego powinno być zakwalifikowane do grupy uposażenia U-10, natomiast na podstawie zaskarżonego rozkazu zostało zakwalifikowane do grupy uposażenia U-13. W związku z tym, zdaniem wnioskodawcy, doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa, tj. art. 224 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 5 w zw. z art. 75 ustawy o radcach prawnych. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., wydanym na podstawie art. 157 § 2, art. 126 i art. 268a K.p.a., Minister Obrony Narodowej wszczął na wniosek J. R. postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy Marynarki Wojennej z dnia [...] czerwca 1994 r., w sprawie wyznaczenia oficera na stanowisko służbowe starszego radcy prawnego w wydziale [...]. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 oraz art. 268a K.p.a., Minister Obrony Narodowej odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy Marynarki Wojennej z dnia [...] czerwca 1994 r. w sprawie wyznaczenia oficera na stanowisko służbowe starszego radcy prawnego w Wydziale [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż uposażenie radców prawnych - żołnierzy zawodowych do dnia 14 września 1997 r., było normowane wyłącznie ustawą o uposażeniu żołnierzy i wydanymi na jej podstawie przepisami wykonawczymi, na co wskazywał w sposób wyraźny i niebudzący wątpliwości przepis art. 75 ust. 3 ustawy o radcach prawnych (Dz. U. z 1982 r. Nr 19, poz. 145 z późń. zm.). Reguły zaliczenia poszczególnych stanowisk służbowych do odpowiednich grup uposażenia żołnierzy zawodowych precyzował natomiast art. 11 ust. 4 ustawy o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18 z późn. zm.). Polegały one na tym, że właściwy organ wojskowy zaliczał poszczególne stanowiska do odpowiednich grup uposażenia ustalonych dla stanowisk podstawowych i dla grup pośrednich, w zależności od zakresu wykonywanych zadań służbowych, ponoszonej odpowiedzialności i wymaganych kwalifikacji, natomiast grupy uposażenia dla stanowisk podstawowych i pośrednie grupy uposażenia określał Minister Obrony Narodowej. Według § 12 zarządzenia Nr 10/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 marca 1993 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy (Dz. Rozk. MON 1993, poz. 7) stosowało się 32 grupy uposażenia, natomiast organem wojskowym właściwym do zaliczenia poszczególnych stanowisk do odpowiednich grup uposażenia był Szef Departamentu Finansów Ministerstwa Obrony Narodowej. Mając na uwadze powyższe organ wskazał, iż w dniu [...] czerwca 1994 r., tj. w dniu wydania zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy Marynarki Wojennej, poziom wynagrodzenia radców prawnych regulował art. 22 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. Wskazany artykuł nie miał jednak zastosowania do radców prawnych - żołnierzy zawodowych, a stanowisko takie wynika m.in. z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 października 1995 r. (sygn. akt III ARN 46/95), który orzekł, że: "nie może być uznany za trafny pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że organ wojskowy zaliczając stanowisko służbowe radcy prawnego do właściwej grupy zaszeregowania miał ustawowy obowiązek uczynić to na poziomie nie niższym niż głównego specjalisty, bowiem obowiązek taki nie wynika z przepisów o uposażeniu żołnierzy, a przepis art. 22 ust. 1 zdanie drugie ustawy o radcach prawnych, nie ma zastosowania do radców prawnych będących żołnierzami zawodowymi i wykonującymi zawód w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej". Wskazując na powyższe, Minister Obrony Narodowej nie zgodził się z wnioskodawcą, że organ w sposób rażący naruszył przepisy ustawy o radcach prawnych, wyznaczając go na stanowisko służbowe starszego radcy prawnego z grupą uposażenia U-13, która zdaniem wnioskodawcy nie była przyporządkowana stanowisku zajmowanemu przez głównego specjalistę. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. można bowiem mówić jedynie wtedy, gdy wystąpią łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. W rozpatrywanej sprawie żadna ze wskazanych przesłanek jednak nie zaistniała. Natomiast przepisy prawa, których rażące naruszenie zarzuca wnioskodawca, obowiązują dopiero od dnia 15 września 1997 r. Tego dnia weszły bowiem w życie zmiany dokonane ustawą z dnia 22 maja 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 75, poz. 471 z późn. zm.). W ustawie o radcach prawnych został zmieniony m.in. art. 8 ust. 5 i art. 75 oraz został wprowadzony nowy art. 224. W związku z tymi zmianami stosunek służbowy oraz wynikające z niego prawa i obowiązki radców prawnych i aplikantów radcowskich będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, w zakresie nieokreślonym ustawą o radcach prawnych określały przepisy odrębnych ustaw. W konsekwencji dokonanej zmiany, w dniu [...] października 1997 r. Minister Obrony Narodowej wydał na podstawie art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy zawodowych oraz w zw. z wejściem w życie ustawy o radcach prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 75, poz. 471) decyzję Nr [...] w sprawie zaszeregowania stanowisk służbowych żołnierzy zawodowych - głównych specjalistów oraz radców prawnych. W decyzji tej stanowiska służbowe żołnierzy zawodowych - radców prawnych zaszeregowane zostały na poziomie stanowisk służbowych żołnierzy zawodowych - głównych specjalistów. Decyzja ta weszła w życie z dniem podpisania, z mocą od dnia 15 września 1997 r., tj. od dnia, w którym zgodnie z ustawą o radcach prawnych, przepisy tej ustawy zaczęto stosować również do żołnierzy zawodowych - radców prawnych. Mając na uwadze powyższe rozważania oraz przywołane wyroki Sądu Najwyższego (sygn. akt III ARN 46/95, sygn. akt III ARN 47/95, sygn. akt III ARN 48/95), organ wskazał, iż przepis art. 22 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych nie miał zastosowania do radców prawnych będących żołnierzami zawodowymi i wykonującymi zawód w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej. Natomiast przepisy prawa, których naruszenie w sposób rażący zarzucił wnioskodawca nie obowiązywały w czasie, gdy [...] J. R. zajmował stanowisko służbowe starszego radcy prawnego, na które został wyznaczony na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy Marynarki Wojennej z dnia [...] czerwca 1994 r. Reasumując organ stwierdził, iż zaskarżony rozkaz nie jest obarczony żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy J. R. wyraził niezadowolenie z wydanej decyzji. Minister Obrony Narodowej, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., którą odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznego rozkazu personalnego Dowódcy Marynarki Wojennej nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ podkreślił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy decyzja podlegająca kontroli dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Jest to instytucja procesowa stanowiąca wyjątek od ustanowionej w art. 16 § 1 K.p.a. ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. W ocenie organu, w rozpatrywanej sprawie nie można przyjąć, że doszło do naruszenia jakiegokolwiek przepisu prawa. W konsekwencji nie można wykazać, że treść rozstrzygnięcia pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisów prawa oraz, że charakter tego naruszenia powoduje, iż rozstrzygnięcie to nie może zostać zaakceptowane jako akt pochodzący od organu praworządnego państwa. Organ ponownie podkreślił, że uposażenie radców prawnych - żołnierzy zawodowych do dnia 14 września 1997 r., było normowane wyłącznie ustawą o uposażeniu żołnierzy i wydanymi na jej podstawie przepisami wykonawczymi, na co wskazywał w sposób wyraźny i niebudzący wątpliwości przepis art. 75 ust. 3 ustawy o radcach prawnych. Reguły zaliczenia poszczególnych stanowisk służbowych do odpowiednich grup uposażenia żołnierzy zawodowych precyzował natomiast art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy. Organ powołał się też ponownie na wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 października 1995 r. sygn. akt III ARN 46/95, stwierdzając w konkluzji, iż nie można zgodzić się z wnioskodawcą, że organ w sposób rażący naruszył przepisy ustawy o radcach prawnych, wyznaczając go na stanowisko służbowe starszego radcy prawnego z grupą uposażenia U-13. W ocenie organu, okoliczności podniesione w zaskarżonej decyzji, świadczą o tym, że rozkaz personalny Dowódcy Marynarki Wojennej nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r., w sprawie wyznaczenia [...] J. R. na stanowisko służbowe starszego radcy prawnego w Wydziale Prawnym Marynarki Wojennej, został wydany zgodnie z obowiązującym, na dzień jego wydania, stanem prawnym. Dlatego też organ rozpatrując niniejszą sprawę w pierwszej instancji słusznie odmówił stwierdzenia nieważności wymienionego rozkazu personalnego, gdyż w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2014 r., a także zasądzenie kosztów postepowania. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż rozkaz personalny nr [...] Dowódcy Marynarki Wojennej kwalifikował go w zakresie uposażenia do grupy U-13, co stanowiło w jego ocenie rażące naruszenie przepisu art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, bowiem uposażenie wynikające z grupy U-13 było zdecydowanie niższe od uposażenia przypisanego głównemu specjaliście (U-10) w Dowództwie Marynarki Wojennej, gdzie wykonywał obowiązki radcy prawnego, a stanowisko głównego specjalisty expressis verbis nie występowało. Na poparcie słuszności swojego stanowiska skarżący powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 664/11. oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydany w sprawie sygn. akt II SA/WA 1860/12. Skarżący zaznaczył jednocześnie, że przypisana mu grupa uposażenia U-13 została zmieniona na U-10 rozkazem z dnia [...] listopada 1997 r., co w jego ocenie osłabia wywody i argumentację prezentowaną przez organ o celowości i zasadności trwania w przekonaniu o legalności stosowania grupy U-13. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga J. R. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2014 r. nie naruszają prawa. Należy w tym miejscu przypomnieć, że powyższe decyzje wydane zostały w postępowaniu nadzwyczajnym wszczętym przez organ na wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozkazu personalnego Dowódcy Marynarki Wojennej nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r., w sprawie wyznaczenia J. R. na stanowisko służbowe starszego radcy prawnego w Wydziale [...]. Instytucja stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej należy do wyjątków od ustanowionej w art. 16 § 1 K.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga w związku z tym bezpośredniego ustalenia, że uchylana decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w tym przepisie. W postępowaniu tym organ nie może natomiast rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Skarżący zarzucił kwestionowanemu rozkazowi personalnemu Dowódcy Marynarki Wojennej nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 224 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 5 w zw. z art. 75 ustawy o radcach prawnych wskazując, że uposażenie, które powinien otrzymywać na stanowisku służbowym starszego radcy prawnego powinno być zakwalifikowane do grupy uposażenia U-10, natomiast na podstawie kwestionowanego rozkazu personalnego zostało zakwalifikowane do grupy uposażenia U-13. Należy w tym miejscu podkreślić, że rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., ma miejsce wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, który jest jasny i klarowny oraz gdy charakter tego naruszenia powoduje, że taka decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Przy kwalifikowaniu naruszenia jako rażące nie chodzi zatem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, w sposób rażący może być naruszony wyłącznie taki przepis, który podlega stosowaniu w swym bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga dokonywania wykładni prawa (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt II OSK 1043/07). Jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 października 1998 r. (sygn. akt I SA 409/98) wstępnym warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., jest stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny. Stan prawny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy powinien być możliwy do ustalenia na podstawie samej treści przepisów prawnych, bez możliwości rozbieżnej wykładni. Taka sytuacja w niniejszej sprawie jednak nie zachodziła. Przepisy ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, które obowiązywały w dacie wydania rozkazu personalnego Dowódcy Marynarki Wojennej nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r., w zakresie określenia grupy uposażenia radcy prawnego będącego żołnierzem zawodowym budziły wątpliwości interpretacyjne, czego potwierdzeniem jest przywołany w decyzji organu wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 października 1995 r. sygn. akt III ARN 46/95, w którym Sąd Najwyższy za nietrafny uznały pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku tego Sądu z dnia 23 stycznia 1995 r., że organ wojskowy zaliczając stanowisko służbowe radcy prawnego do właściwej grupy zaszeregowania miał ustawowy obowiązek uczynić to na poziomie nie niższym niż głównego specjalisty. Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że obowiązek taki nie wynika z przepisów o uposażeniu żołnierzy, a przepis art. 22 ust. 1 zdanie drugie ustawy o radcach prawnych, nie ma zastosowania do radców prawnych będących żołnierzami zawodowymi i wykonującymi zawód w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej. Zastosowanie zatem przez Dowódcę Marynarki Wojennej, przy wydawaniu rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r., jednej z możliwych interpretacji obowiązujących wówczas przepisów ustawy o radcach prawnych o niejednoznacznej treści, nie może być uznane za rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., prowadzące do stwierdzenia nieważności tego rozkazu personalnego. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. to bowiem, jak zostało już podkreślone wcześniej, oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Zastosowanie natomiast przy wydaniu decyzji administracyjnej jednej z możliwych interpretacji przepisów prawa o niejednoznacznej treści, nie może być uznane za rażące naruszenie prawa w ujęciu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2013r. II GSK 1975/11 LEX nr 1270121). Należy ponadto zwrócić uwagę, że przepisy ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, które obowiązywały w dacie wydania rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r., zostały zmienione ustawą z dnia 22 maja 1997 r. o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 75, poz. 471), która weszła w życie z dniem 15 września 1997 r. Wówczas dopiero do ustawy o radcach prawnych dodany został przepis art. 224 ust. 1 w brzmieniu wskazywanym przez skarżącego oraz zmieniona została w sposób istotny treść art. 8 ust. 5 oraz art. 75 tej ustawy. Wyroki sądów administracyjnych, na które powołuje się skarżący w skardze, wydane zostały z uwzględnieniem przepisów ustawy o radcach prawnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 września 1997 r. Przepisy te nie mogły jednak stanowić podstawy prawnej wydania kwestionowanego rozkazu personalnego Dowódcy Marynarki Wojennej nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r., gdyż w dacie wydawania tego rozkazu personalnego obowiązywał inny stan prawny. Przepisy ustawy o radcach prawnych, które obowiązywały w dacie wydawania ww. rozkazu personalnego wywoływały natomiast rozbieżności interpretacyjne, czego potwierdzeniem jest przywołany wyżej wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 października 1995 r., sygn. akt III ARN 46/95. W tej sytuacji za niezasadny należy uznać zarzut skarżącego, że rozkaz personalny Dowódcy Marynarki Wojennej nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. wydany został z rażącym naruszeniem prawa. Zgodzić się należy także z Ministrem Obrony Narodowej, że w sprawie nie występuje również żadna z pozostałych wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. przesłanek stwierdzenia nieważności tego rozkazu personalnego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.