II SA/Wa 1717/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego A. M. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 19 lutego 2007 r. A. M. złożył do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji tego organu z dnia [...] września 2006 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnia, że informację o uchybieniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od wskazanej wyżej decyzji powziął w dniu 17 lutego 2007 r. w związku z postanowieniem Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] stwierdzającym uchybienie terminu do złożenia przedmiotowego wniosku, które zostało mu doręczne w dniu 12 lutego 2007 r. Ponadto podaje, że w dniach od 12 do 16 lutego 2007 r. przebywał w szpitalu. Opisując stan swojego zdrowia oraz historię schorzeń wskazuje również, że wobec bezpośredniego zagrożenia życia nie był w stanie sprawnie i bezbłędnie podejmować działań w postępowaniu prowadzonym przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Powołując się na opisane we wniosku okoliczności podaje, że opóźnienie w złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy było w tej sytuacji niezawinione. Do wniosku dołączył kserokopię karty informacyjnej leczenia szpitalnego, z której wynika, iż w dniach od 18 października 2006 r. do 26 października 2006 r. przebywał w szpitalu ZOZ MSWiA w Ł. W wyniku rozpatrzenia opisanego wyżej wniosku Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wydał w dniu [...] czerwca 2007 r. postanowienie nr [...], którym, powołując się na art. 123 w zw. z art. 58 § 1 i art. 59 § ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu organ podał, że termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji [...] września 2006 r. nr [...] upłynął z dniem 9 października 2006 r., natomiast wniosek A. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 10 października 2006 r. Organ podniósł, że skoro A. M. mógł nadać wniosek w dniu 10 października 2006 r. (na 8 dni przed rozpoczęciem hospitalizacji), to uzasadnione jest twierdzenie, że mógł to uczynić również przed tą datą. Stąd też, zdaniem organu wnioskodawca nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. W postanowieniu tym organ zawarł pouczenie wskazujące, iż zgodnie art. 59 § 1 w zw. z art. 141 § 2 Kpa na postanowienie to stronie służy zażalenie, które powinno być wniesione do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. W dniu 23 czerwca 2007 r. A. M. wniósł do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych zażalenie na wskazane wyżej postanowienie. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych po rozpoznaniu powyższego zażalenia, powołując się na art. 123 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kpa, utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] czerwca 2006 r. W uzasadnieniu postanowienia organ powtórzył argumentację zawartą w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2007 r. Ponadto wskazał, że podnoszona przez A. M. w zażaleniu okoliczność wydania w stosunku do niego decyzji uznającej go za osobę o znacznym stopniu niepełnosprawności nie uprawdopodobnia braku winy w uchybieniu terminu. Organ wyjaśnił, że decyzja ta została wydana w dnia [...] maja 2007 r. natomiast termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął w dniu 9 października 2006 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. M. wniósł o stwierdzenie nieważności lub uchylenie postanowienia z dnia [...] lipca 2007 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazuje, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nastąpiło bez jego winy i spowodowane było chorobą bezpośrednio zagrażającą życiu. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych powołując się na ustalenia faktyczne oraz prawne przedstawione w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd rozpoznawał sprawę w trybie uproszczonym w związku z zaistnieniem przesłanek z art. 119 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracji. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę A. M. pod tym kątem, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż powołane w skardze. Zgodnie bowiem z art. 134 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 59 § 1 Kpa o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. Jednakże stosownie do treści art. 59 § 2 o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Należy więc zauważyć, że powyższy przepis w sposób odmienny reguluje tryb rozpoznawania wniosków o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) lub zażalenia - § 2. oraz wniosków o przywrócenie terminu do dokonania pozostałych czynności w postępowaniu administracyjnym - § 1. W tym ostatnim przypadku przepis ten wskazuje, że na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu służy stronie zażalenie. Użyte natomiast w art. 59 § 2 Kpa sformułowanie "postanawia ostatecznie" wskazuje, że od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) lub zażalenia, zażalenie nie przysługuje. Postanowienie takie, jako kończące postępowanie, podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka wykładnia art. 59 § 2 Kpa znajduje również odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2006 r. sygn. akt II OSK 50/05, LEX nr 220815 oraz z dnia 28 stycznia 2002 r. sygn. akt I SA 1543/00, LEX nr 82671). W niniejszej sprawie Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, w wyniku rozpatrzenia zażalenia A. M., postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] czerwca 2007 r. odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] września 2006 r. Biorąc pod uwagę poczynione wcześniej rozważania należy stwierdzić, że postanowienie z dnia [...] lipca 2007 r. wydane zostało bez podstawy prawnej. Organ wydając to postanowienie rozpoznał bowiem zażalenie od postanowienia, od którego przepisy Kpa nie przewidują możliwości wniesienia takiego środka odwoławczego. Stąd też postanowienie to wyczerpuje określone w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa przesłanki skutkujące stwierdzeniem jego nieważności. Należy także zwrócić uwagę, że pouczenie o możliwości złożenia zażalenia zawarte w postanowieniu Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2007 r. jest błędne. Stosownie do treści art. 112 Kpa błędne pouczenie co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Błąd w pouczeniu może w tej sytuacji stanowić podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia skargi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. akt I OSK 271/05, LEX nr 188813 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 1998 r. sygn. akt III SA 6382/97, LEX nr 43739). Z uwagi na treść rozstrzygnięcia zbędne było rozpoznawanie sprawy pod kątem zarzutów podniesionych w skardze. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia w całości w oparciu o przepis art. 152 pierwszej z powołanych ustaw. W oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 1 oraz art. 209 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd zasądził od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.