II SA/Wa 1739/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung (sprawozdawca) Sędzia WSA – Adam Lipiński Protokolant – starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi K. J. na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej upomnienia 1. uchyla zaskarżone orzeczenie w pkt 2 i 3 oraz orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy [...] Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w L. z dnia [...] kwietnia 2015 r. w części dotyczącej uznania skarżącego winnym zarzutu nieprzedłożenia projektu wewnętrznego aktu prawnego w zakresie powołania komisji powypadkowej po zdarzeniu, gdzie poszkodowanym został [...] E. R. oraz w zakresie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany, 2. zasądza od Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej na rzecz skarżącego K. J. kwotę 257 (słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Wa 1739/15 UZASADNIENIE Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej orzeczeniem Sygn. Akt [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r.: 1) uchyliła orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy [...] Komendancie Wojewódzkim PSP w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., sygn. akt [...] w sprawie uznania obwinionego [...] K. J. winnym popełnienia zarzucanych mu czynów, w części dotyczącej zarzutu nie przedłożenia projektu wewnętrznego aktu prawnego w zakresie powołania komisji powypadkowej po zdarzeniu gdzie poszkodowanym zostali: [...] S. A. i [...] R. B. oraz zarzutu nie wykonania rozkazu nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Komendanta Powiatowego PSP w [...] i z uwagi na przedawnienie, w tym zakresie umorzyła postępowanie; 2) utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej zarzutu nie przedłożenia projektu wewnętrznego aktu prawnego w zakresie powołania komisji powypadkowej po zdarzeniu gdzie poszkodowanym został [...] E. R.; 3) zmieniła zaskarżone orzeczenie w zakresie orzeczonej kary w ten sposób, że obwinionemu wymierzyła karę upomnienia. W sprawie ustalono stan faktyczny. Komisja Dyscyplinarna przy [...] Komendancie Wojewódzkim PSP w [...], po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego, orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., sygn. akt [...] uznała obwinionego winnym: 1. zawinionego, nienależytego wykonywania obowiązków służbowych, polegających na niewłaściwym wykonaniu obowiązków służbowych poprzez nie przestrzeganie przepisów oraz przyjętych obowiązków służbowych w zakresie nie przedłożenia projektu wewnętrznego aktu prawnego w zakresie powołania komisji powypadkowej po zdarzeniach gdzie poszkodowanym zostali: [...] S. A., [...] R. B., [...] E. R.; 2. nie wykonaniu rozkazu nr [...] z dnia [...].06.2013 r. Komendanta Powiatowego PSP w [...], poprzez samowolne zlecenie prowadzenia szkolenia BHP funkcjonariuszowi nie posiadającemu uprawnień w tym zakresie i za powyższe czyny wymierzyła obwinionemu karę dyscyplinarną nagany. Komisja uniewinniła obwinionego od zarzutów: 1. nie przestrzegania przepisów oraz przyjętych obowiązków służbowych w zakresie nie przedłożenia projektu wewnętrznego aktu prawnego w zakresie powołania komisji powypadkowej po zdarzeniu gdzie poszkodowanym został [...] A. M.; 2. nie poinformowania o zakończeniu długotrwałego zwolnienia lekarskiego przez [...] R. B. celem skierowania go na badania kontrolne i uwzględnienie ww. w rozkazie dziennym [...] z dnia [...] października 2013 r. przed uzyskaniem orzeczenia lekarskiego o zdolności do pełnienia służby; 3. nie udzielenia w określonym terminie odpowiedzi na pismo nr [...] z dnia [...].11.2013 r. KW PSP w [...] w sprawie podjęcia działań zapobiegawczych mających na celu uniknięcie zatruć tlenkiem węgla ratowników podczas ćwiczeń; 4. nieterminowego wykonania polecenia służbowego w zakresie odbycia szkolenia okresowego dla pracowników służby BHP. Komisja umorzyła postępowanie dyscyplinarne w zakresie: 1. nie poinformowania w terminie 14 dni przełożonego uprawnionego do mianowania o prowadzeniu działalności gospodarczej przez małżonkę w zakresie ochrony przeciwpożarowej polegającej na dostarczaniu wyrobów, których wykaz ustalają przepisy wydane na podstawie art. 7 ust. 14 pkt 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej lub świadczeniu usług podlegających sprawdzeniu w toku czynności kontrolno-rozpoznawczych, o których mowa w art. 23 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, zgodnie z art. 57b ust 1 pkt 1; 2. naruszenia zapisów art. 57a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej poprzez wykonywanie dodatkowych zajęć poza służbą w trakcie zwolnienia lekarskiego, bez zgody bezpośredniego przełożonego w ramach firmy "[...]" sp.j. z wykorzystywaniem stanowiska służbowego. Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem odwołań obwinionego i Rzecznika Dyscyplinarnego przy [...] Komendancie Wojewódzkim PSP w [...]. Obwiniony zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i wniósł o zmianę orzeczenia w zaskarżonej części oraz o uniewinnienie obwinionego od zarzucanych mu czynów. Natomiast Rzecznik Dyscyplinarny zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu rażącą niewspółmierność orzeczonej kary nagany i wniósł o zmianę orzeczenia poprzez wymierzenie obwinionemu kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Ponadto na rozprawie przed Odwoławczą Komisją Dyscyplinarną obwiniony wniósł o umorzenie postępowania dyscyplinarnego ze względu na przedawnienie. Po rozpoznaniu odwołań Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym PSP w orzeczeniu z dnia [...] sierpnia 2015 r. stwierdziła, że w stosunku do pierwszego zarzutu przedawnieniu uległo przewinienie dotyczące nie przedłożenia projektu wewnętrznego aktu prawnego w zakresie powołania komisji powypadkowej po zdarzeniu gdzie poszkodowanym zostali: [...] S. A., [...] R. B.. Przedawnieniu uległ też drugi zarzut tj. nie wykonanie rozkazu nr [...] z dnia [...].06.2013 r. Komendanta Powiatowego PSP w [...] poprzez samowolne zlecenie prowadzenia szkolenia BHP funkcjonariuszowi nie posiadającemu uprawnień w tym zakresie. Natomiast w ocenie organu, nie uległ przedawnieniu zarzut nie przedłożenia projektu wewnętrznego aktu prawnego w zakresie powołania komisji powypadkowej po zdarzeniu gdzie poszkodowanym został [...] E. R., bowiem obwiniony meldunek o lekkim wypadku tego strażaka odebrał w dniu [...] września 2013 r. Obwiniony nie dotrzymał terminu przygotowania przedmiotowego aktu prawnego, a czynność tę wykonał dopiero po otrzymaniu pisma ponaglającego KP PSP w [...] z dnia [...] października 2013 r.. Organ stwierdził, że obwiniony pełnił zadania służby BHP, do zakresu zadań której należy m.in. udział w ustalaniu okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy. W związku z tym Komisja doszła do wniosku, że obwiniony miał obowiązek samodzielnego podjęcia powyższych czynności, bez oczekiwania na polecenie przełożonych. Nie ma, w ocenie organu, znaczenia, że Komendant Powiatowy w [...] w dniu [...] kwietnia 2013r. wydał zarządzenie nr [...] w sprawie powołania Komisji wypadkowej do ustalenia okoliczności i przyczyn wypadków pozostających w związku z pełnieniem służby w KP PSP w [...], ponieważ ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zakres działania tej Komisji powypadkowej dotyczył wypadków zaległych a zasadą w KP PSP w [...] jest powoływanie komisji powypadkowej do każdego wypadku w służbie. Trafne zatem, w ocenie organu, jest ustalenie Komisji I instancji, że obwiniony nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków w tak ważnej z punktu widzenia poszkodowanego [...] E. R., sprawie wypadkowej, a to z kolei skutkuje stwierdzeniem, że obwiniony jest winny czynu sprzecznego ze złożonym ślubowaniem, w którym ślubował przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej wykonywać polecenia przełożonych. Odnosząc się natomiast do odwołania rzecznika dyscyplinarnego, organ stwierdził, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Organ wyjaśnił, że obniżenie kary jest adekwatne do udowodnionego i nie przedawnionego przewinienia dyscyplinarnego i powinno spełnić swoją rolę wychowawczą. Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi K. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego w pkt 2 i 3 orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie prawa procesowego poprzez wymierzenie mu kary upomnienia bez dokonania pełnego wyjaśnienia przyczyn i okoliczności popełnienia ewentualnego przewinienia oraz bez przeprowadzenia oceny stopnia winy i szkodliwości, skutków ewentualnego przewinienia dyscyplinarnego dla służby. Zarzucił też wadliwość uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego orzeczenia (brak wyjaśnienia powodów na których dowodach organ się oparł, a którym wiarygodności odmówił, wewnętrzna sprzeczność). Skarżący zarzucił też dowolne wymierzenie kary upomnienia bez określenia stopnia jej zawinienia i współmierności, niezbadanie okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego. Wskazał też na błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, w tym m.in., iż skarżący w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. przyznał, że Komisja powołana zarządzeniem nr [...] dotyczyła jedynie czterech wypadków z 2012 r., podczas gdy wniosku takiego nie sposób wyprowadzić. W uzasadnieniu skargi wskazał, że obowiązki służby BHP w Komendzie Powiatowej PSP w [...] , w tym także sporządzanie projektów zarządzeń o powołaniu komisji powypadkowej realizują tez inne osoby, tymczasem fakt ten został przez organ pominięty. Dodał też, ze organy nie uwzględniły czasu realizacji obowiązków służbowych skarżącego, w tym jego absencji w służbie oraz obciążenia skarżącego w spornym okresie innymi obowiązkami służbowymi wynikającymi z bezpośrednich poleceń przełożonych. Dodał też że w okresie objętym zarzutem skarżący wykonywał zadania na podstawie tygodniowych planów sporządzonych przez Komendanta Powiatowego PSP, a następnie sporządzał z nich sprawozdania, zatem Komendant miał pełną informację o przyjętych do realizacji zadaniach i postępach w ich realizacji, tego faktu w ocenie skarżącego organ nie uwzględnił w zaskarżonym orzeczeniu. Zarzucił organom nieuzasadnione różnicowanie funkcjonariuszy tej samej jednostki, wykonujących te same zadania. W odpowiedzi na skargę Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, iż sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Rozpatrywana pod tym kątem skarga K. J. zasługuje na uwzględnienie. Odpowiedzialność dyscyplinarna strażaków została uregulowana w Rozdziale 11 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1340 ze zm.), zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna strażaków". Zgodnie z art. 115 ust. 1 cytowanej ustawy, strażak odpowiada dyscyplinarnie za zawinione, nienależyte wykonywanie obowiązków służbowych oraz za czyny sprzeczne ze złożonym ślubowaniem. Stosownie zaś do art. 117 ust 1 Karami dyscyplinarnymi są: 1) upomnienie; 2) nagana; 3) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe; 4) obniżenie stopnia; 5) wydalenie ze służby. W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale, w zakresie postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego (art. 124n ustawy o Państwowej Straży Pożarnej). Powyższe odesłanie do stosowania przepisów kodeksu postępowania karnego, w ocenie Sądu, należy rozumieć szeroko. Należy bowiem zauważyć, że zagadnienia związane z odpowiedzialnością dyscyplinarną funkcjonariuszy uregulowane są też w innych pragmatykach służbowych, jednak tam, odesłania te są ograniczone. Dla przykładu w ustawie o Policji odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania karnego następuje wyłącznie w zakresie określonym w przepisie odsyłającym. Zgodnie z art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego. Powyższego ograniczenia nie przewiduje natomiast art. 124n ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. O ile w Rozdziale 10 ustawy o Policji zagadnienia związane z odpowiedzialnością dyscyplinarną policjantów zostały w zasadzie uregulowane w sposób kompleksowy, to nie można tego powiedzieć o regulacji zawartej w Rozdziale 11 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Oznacza to, że zakres stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego w postępowaniu dyscyplinarnym strażaków musi być szerszy i organ prowadzący postępowanie dyscyplinarne powinien przestrzegać zasad postępowania karnego, tym bardziej w sytuacji, w której ustawodawca odpowiedzialność dyscyplinarną strażaka powiązał z winą związaną z nienależytym wykonywaniem obowiązków służbowych oraz za czyny sprzeczne ze złożonym ślubowaniem (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 765/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl.). Wykładnia cytowanego powyżej art. 115 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej nie nasuwa żadnych wątpliwości - strażak odpowiada dyscyplinarnie za zawinione, nienależyte wykonywanie obowiązków służbowych oraz za czyny sprzeczne ze złożonym ślubowaniem. Zatem warunkiem koniecznym do ustalenia odpowiedzialności dyscyplinarnej strażaka jest określenie zarzucanego czynu i wykazanie, że miał on charakter zawinionego, nienależytego wykonywania obowiązków służbowych oraz było sprzeczne ze złożonym ślubowaniem. W orzecznictwie dotyczącym art. 134 ustawy o Policji zawierającym katalog kar dyscyplinarnych przyjmuje się, że ustawodawca, formułując ów katalog nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z nich. W związku z tym, właściwym jest przyjęcie, że pozostawił te kwestie uznaniu organów rozstrzygających, co nie oznacza jednak dowolności w ich stosowaniu. Ocena naruszenia obowiązku służbowego, waga tego naruszenia, ustalenie jego zakresu a także wymiar odpowiedniej kary stanowi kompetencję organów orzekających w sprawach dyscyplinarnych. Należy jednak mieć na uwadze, że owa "uznaniowość" przepisu nie oznacza jego dowolności. Organ ma bowiem obowiązek zbadać okoliczności faktyczne sprawy i uzasadnić wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Sądy administracyjne nie dokonują bowiem oceny zaskarżonego aktu administracji publicznej pod względem słuszności zapadłego rozstrzygnięcia, a jedynie badają, czy nie narusza on prawa. Przepisy rozdziału 10 ustawy o Policji nie wyznaczają organowi dyscyplinarnemu merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, co oznacza, że przepis ten wprowadza swobodną ocenę dowodów w tym zakresie, w związku z czym sądowa kontrola oceny dowodów oznacza jedynie sprawdzenie, czy dokonana już ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej lub logicznej, bądź, czy też nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy. (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 994/06, publ. LEX nr 344637 wyrok WSA w Warszawie z dnia 05 maja 2014r. sygn. II SA/Wa 95/14, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 443/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu pogląd ten jest aktualny na gruncie ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ponieważ unormowanie katalogu kar jest podobne w obydwu ustawach. Przenosząc zatem powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym należało przede wszystkim zbadać, czy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowi dostatecznie umotywowaną podstawę do ewentualnego wymierzenia funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej, a tym samym - czy materiał dowodowy obejmuje całokształt okoliczności, mających znaczenie dla sprawy i czy podjęto wszelkie czynności w celu wyjaśnienia zdarzenia, będącego przedmiotem postępowania. W rozpoznawanej sprawie organy dyscyplinarne uznały, że materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, iż skarżący dokonał zarzucanych mu czynów, tj. nie przedłożył projektu wewnętrznego aktu prawnego w zakresie powołania komisji powypadkowej po zdarzeniu gdzie poszkodowanym został [...] E. R. i czyn ten ma charakter zawiniony, świadczy o nienależytym wykonywaniu obowiązków służbowych oraz jest sprzeczny ze złożonym ślubowaniem. W ocenie Sądu wniosek ten jest jednak co najmniej przedwczesny. Organy nie wyjaśniły bowiem w sposób wystraczający i należyty wszelkich okoliczności sprawy, jak też nie wskazały dlaczego nie dały wiary oświadczeniom skarżącego. Skarżący już na etapie postępowania dyscyplinarnego podnosił, że nie był jedyną osobą w Komendzie Powiatowej PSP w [...] pełniąca obowiązki służby BHP, w tym - umocowaną do sporządzania i przedkładania projektów zarządzeń o powołaniu komisji powypadkowej. Skarżący stwierdził bowiem, także w skardze do sądu administracyjnego, że czynności te, już po [...] maja 2013 r. (a więc po dacie od której – jak twierdzą organy obowiązki te leżą wyłącznie w gestii skarżącego) wykonywał też [...] K. A. oraz inny funkcjonariusz tej jednostki K. F.. Organ okoliczności tych nie wyjaśnił, a nawet o nich nie wspomniał zarówno w wydanym orzeczeniu, jak i w odpowiedzi na skargę. Ponadto organ pominął podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące czasu realizacji obowiązków służbowych, jak i też nie zbadał czym spowodowane było opóźnienie w przekazaniu projektu wewnętrznego aktu prawnego w zakresie powołania komisji powypadkowej po zdarzeniu gdzie poszkodowanym został [...] E. R.. Skarżący podnosi bowiem, że w tym okresie (od [...] września do [...] października 2013 r.) wypełniał dodatkowe czynności zlecone mu przez przełożonego. Został on bowiem wyznaczony do przygotowania i przeprowadzenia Powiatowych Zawodów Sportowo – Pożarniczych, które odbyły się [...] września 2013 r., a także został wyznaczony do przeprowadzenia Inspekcji Gotowości Operacyjnej w 16 Jednostkach Ochotniczej Straży Pożarnych powiatu [...]. Ponadto w spornym okresie skarżący przebywał też na urlopie wypoczynkowym i odbierał - zgodnie ze wskazaniami przełożonego, godziny nadliczbowe. Tymczasem organ nie ocenił tych faktów, ponieważ nie wypowiedział się czy miały one wpływ na opóźnienie w przekazaniu projektu, czy choćby nie wskazał, które z tych zadań winny być wykonane w pierwszej kolejności. Należy dać wiarę twierdzeniom skarżącego, że jego przełożony miał pełną informację o przyjętych przez skarżącego do realizacji zadaniach i postępach w ich realizacji, ponieważ skarżący wykonywał zadania na podstawie tygodniowych planów sporządzanych przez przełożonego, z których następnie skarżący sporządzał sprawozdania. Odnosząc się natomiast do pisma skarżącego z dnia [...] lipca 2013 r. (k-53 akt dyscyplinarnych), i twierdzenia organu, że skarżący przyznał, że komisja powołana zarządzeniem nr [...] dotyczyła jedynie wypadków z 2012 r., należy stwierdzić, że jest ono niezasadne. Rację ma bowiem skarżący, że z jego pisma powyższe nie wynika. Skarżący powołuje się co prawda na zarządzenie nr [...] i powołaną na jego podstawie komisję powypadkową ale nigdzie nie stwierdza, że dotyczy ona wypadków z 2012 r. Z powyższe go pisma należy natomiast, w ocenie Sądu, wyinterpretować odmienny wniosek – skarżący powołując się w powyższym piśmie na komisje powypadkową powołaną do życia zarządzeniem nr [...], ma na myśli komisje stałą. Wskazuje on bowiem, że powyższe zarządzenie zawiera całych szereg błędów, w tym m.in. powołanie "stałej" komisji powypadkowej. Konkludując, w ocenie Sądu, organy nie ustaliły stanu faktycznego w sprawie w sposób bezsprzeczny i potwierdzający popełnienie przez skarżącego zarzucanego mu czynu i przedwcześnie ukarały skarżącego karą upomnienia. Dlatego też ponownie rozpoznając sprawę organy wezmą pod uwagę powyższe rozważania Sądu i ustalą stan faktyczny w sprawie, biorąc pod uwagę wszystkie aspekty sprawy, łącznie z twierdzeniami skarżącego i okolicznościami przemawiającymi na jego korzyść. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.