II SA/Wa 1742/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska Sędziowie WSA Andrzej Góraj Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją z [...] maja 2011 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] lutego 2011 r. nr [...] , cofającą D. S. (dalej jako skarżący) pozwolenie na broń palną myśliwską. Do wydanie powyższych decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. [...] grudnia 2009 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu przedmiotowego pozwolenia w związku z pozyskaniem informacji o prowadzonym w stosunku do skarżącego postępowaniu przygotowawczym o czyn z art. 178a § 1 k.k., tj. przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. W toku prowadzonego postępowania uzyskano wyrok Sądu Rejonowego w [...] Wydział Karny w [...] z [...] lipca 2010 r., sygn. akt [...] , który został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z [...] października 2010 r., sygn. akt [...] . Wyrokiem tym Sąd uznał skarżącego winnym popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k., tj. prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości (wynik – 1,08 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), za co orzekł karę 150 stawek dziennych grzywny, świadczenie pieniężne w kwocie 100 zł na rzecz Stowarzyszenia [...] oraz środki karne w postaci zakazu prowadzenia pojazdów rowerowych i zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. Wyrok podano także do publicznej wiadomości przez jego wywieszenie na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy w [...] przez okres 14 dni. W tych okolicznościach faktycznych obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, organ Policji wywiódł z faktu, iż skarżący naruszył prawo, a wyrok skazujący go za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji nadal znajduje się w obrocie prawnym. Z tych względów skarżący, jako posiadacz tak szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie na broń, utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Nie przestrzegając prawa, szczególnie decydując się na kierowanie samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości, skarżący wykazał się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, bowiem narażał na uszczerbek nie tylko swoje zdrowie, ale także innych uczestników ruchu drogowego i pieszych, zagrażając w ten sposób - pośrednio - także innym dobrom chronionym prawem, tj. życiu i zdrowiu. Taka postawa pozwala uznać, iż także w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania broni nie daje ona wystarczającej rękojmi, aby pozwolenie na broń mu zachować. Obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, jest więc w ocenie organu uzasadniona. Nie może jej zmienić pozytywna opinia jaką skarżący cieszy się wśród sąsiadów, w kole łowieckim oraz Zarządzie Okręgowego PZŁ w [...] . Od tej decyzji skarżący skierował odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił organowi I instancji rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 i art. 77 § 1 i 4 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak rozważenia całego materiału dowodowego oraz pominięcie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dokumentów w postaci notatki z wywiadu środowiskowego, opinii Polskiego Związku Łowieckiego Zarządu Okręgowego w [...] , opinii Koła Łowieckiego, zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni, jak również jego wyjaśnień, a także art. 107 k.p.a. poprzez niewłaściwe wskazanie podstawy prawnej decyzji, tj. brak wskazania podstawy do działania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] , a także brak rozważań w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego, oceny dowodów, okoliczności jakie organ uznał za udowodnione i dlaczego innym dowodom odmówił mocy dowodowej, co w rezultacie uniemożliwiło merytoryczną kontrolę prawidłowości wydanego orzeczenia. Zarzucił również błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał istotny wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy, a w szczególności zebrane opinie, notatka z wywiadu środowiskowego oraz wyjaśnienia strony, nie dawały ku temu podstaw. Wskazaną na wstępie decyzją Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268 a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ podkreślił, że skarżący został prawomocnie skazany za popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, bezsprzecznie naruszył więc porządek prawny. W przedmiotowej sprawie obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, wynika zatem z faktu, iż dopuścił się on czynu prawem zabronionego, wymierzonego w bezpieczeństwo w komunikacji (art. 178a § 1 k.k.), którego okoliczności popełnienia świadczą o lekceważeniu przez niego przepisów prawa. Uzasadnia to obawę, iż może on użyć broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wprawdzie czyn ten nie został wprost wskazany w wyżej przywołanym przepisie ustawy o broni i amunicji jako przesłanka cofnięcia pozwolenia na broń, jednakże wymieniony w tym przepisie katalog okoliczności zobowiązujących organy Policji do takiego rozstrzygnięcia nie ma charakteru zamkniętego, a jedynie przykładowy. Organy Policji stoją na stanowisku, iż w tym pozaustawowym katalogu przesłanek winny znaleźć się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a zatem i czyn z art. 178a § 1 k.k., z uwagi na stopień ich szkodliwości społecznej i potencjalne skutki w sferze stosunków społecznych - ich następstwem może być bowiem śmierć lub kalectwo ludzi czy zniszczenie mienia - oraz fakt, iż jednym z jego znamion jest nietrzeźwość sprawcy. Organ odwoławczy podkreślił też, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co w związku z treścią wyroku sądowego nie mogło skutkować innym rozstrzygnięciem. W zakresie bowiem ustalania przesłanek faktycznych i prawnych, istotnych dla przyznania lub zachowania tak szczególnego uprawnienia, jakim jest prawo do posiadania broni, prawomocny wyrok Sądu, potwierdzający fakt popełnienia przestępstwa, wiąże organy Policji w postępowaniu administracyjnym. Organ podkreślił, że skarżący czterokrotnie przekroczył próg określający stan nietrzeźwości. W tej sytuacji pozytywna opinia z miejsca zamieszkania i koła łowieckiego nie mogły przesądzić o odmiennym rozstrzygnięciu sprawy, albowiem nie uwzględniają one zachowań skarżącego po spożyciu czy nadużyciu alkoholu. Organ nie zanegował, że skarżący, będąc trzeźwym, zachowuje się nienagannie, jednakże nie znosi to faktu, iż zachowanie strony po spożyciu alkoholu jest inne i ta właśnie okoliczność rodzi obawę co do bezpiecznego posiadania i używania przez niego broni. Organ nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania, ocenił również, że decyzja organu I instancji zawiera podstawę prawną. Wskazał także, że w terminie złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia na zakup broni skarżący nie był pozbawiony uprawnień do posiadania broni, a zatem nie było podstaw do załatwienia jego wniosku odmownie. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, podtrzymał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania i błędu w ustaleniach faktycznych, przedstawione w odwołaniu. Dodatkowo zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, polegającą na ich błędnej wykładni i zastosowaniu poprzez przyjęcie, że wyrok skazujący za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. ma charakter wiążący dla ustalenia przesłanki zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu skargi skarżący wyraził wątpliwość w zakresie właściwych przepisów prawa, które stanowiły podstawę wydania decyzji, wskazując na nowelizację przepisów ustawy o broni i amunicji. Podniósł, że organy nie prowadziły postępowania dowodowego w zakresie, czy nadużywa alkoholu i czy w ogóle go spożywa. Poza tym brak jest jakichkolwiek dowodów by używał broni, będąc po spożyciu alkoholu. W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, w całości podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia, będącego przedmiotem tej oceny, pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Z powyższego wynika, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej, a - jak wspomniano wyżej - ocenia ten akt pod względem legalności. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, iż skarga wniesiona przez D. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2011 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] lutego 2011 r., cofająca skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, zostały wydane z naruszeniem prawa. Sąd nie podzielił sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego, jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podkreślenia przy tym wymaga, że analiza treści zaskarżonej decyzji nie pozostawia jakiejkolwiek wątpliwości, że organ stosował powyższe przepisy w wersji sprzed ich nowelizacji, która weszła w życie 10 marca 2011 r. Nastąpiło to w zgodzie z przepisem art. 3 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz.195.), zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Bezspornym jest, że występek za jaki został skazany skarżący nie należy do rodzajów przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Niemniej, co należy zaakcentować, przepis ten jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty. W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] Wydział Karny w [...] z [...] lipca 2010 r. za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. Dyspozycja tego przepisu obejmuje zachowanie polegające na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Należy przy tym podkreślić, że kryminalizacja bezwypadkowego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego została wprowadzona nowelizacją kodeksu karnego z 14 kwietnia 2000 r., z tym uzasadnieniem, że nietrzeźwi kierowcy pojazdów stwarzają duże zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu. W niniejszej sprawie organ stwierdził, że lekceważenie przez stronę podstawowych zasad obowiązujących wszystkich uczestników ruchu drogowego świadczy o nieodpowiedzialności skarżącego i uzasadnia obawę, że strona nie daje gwarancji, iż będzie przestrzegać innych przepisów prawa, w tym dotyczących posiadania i używania broni i amunicji. Dokonując oceny pozostałych dowodów zebranych w sprawie (w tym pozytywnych opinii o skarżącym), organ stwierdził, że nie mogły one przesądzić o odmiennym rozstrzygnięciu sprawy. Zdaniem Sądu powyższa ocena dokonana przez organ jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności. Rozstrzygając w niniejszej sprawie, organ miał na względzie zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes obywateli. Na podkreślenie zasługuje, że ocena, czy w konkretnym przypadku takie szczególne obawy, o jakich mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, występują i czy są one uzasadnione należy do organów Policji, zaś rolą sądu jest jedynie kontrola, czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że skutki przestępstwa opisanego w art. 178a § 1 k.k. mogą być - i nierzadko są - wymierzone w życie lub zdrowie nie tylko sprawcy, ale i innych użytkowników dróg. Ogromna skala katastrofalnych skutków negatywnego zjawiska, jakim jest prowadzenie różnego rodzaju pojazdów po użyciu alkoholu, powoduje, że Krajowa Rada Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, która jest organem doradczym Rady Ministrów, przygotowuje co roku szeroko zakrojoną kampanię społeczną przeciwko prowadzeniu pojazdów po spożyciu alkoholu. Taka kampania była prowadzona również w latach 2003, 2004, 2005, a więc przed dniem dopuszczenia się przez skarżącego przestępstwa. Koncept kreatywny kampanii opiera się na tym, że jedyne bezpieczne rozwiązanie to nie pić alkoholu, jeżeli planuje się prowadzić jakikolwiek pojazd; nie proponować alkoholu osobie, która zamierza prowadzić i nie dawać się namówić do jazdy z kierowcą, który pił alkohol. W konsekwencji, celem akcji jest wykształcenie nawyku nieprowadzenia pojazdu po spożyciu alkoholu i wyboru alternatywnego sposobu przemieszczania się. Kampania prowadzona jest w mediach (radio, TV, prasa), a także w formie spotów kinowych, billboardów oraz plakatów i ulotek o charakterze edukacyjnym. Nierzadko wykorzystywane są w niej elementy o charakterze drastycznym (pokazywane są tragiczne skutki wypadków). Należy zauważyć, że pomimo tak szeroko prowadzonych działań prewencyjnych skarżący dopuścił się w 2009 r. przestępstwa umyślnego z art. 178a § 1 k.k. Jak wspomniano wyżej, organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że zachowanie skarżącego, polegające na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości, świadczy o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni. W konsekwencji, zdaniem organu, skarżący nie gwarantuje, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Sąd podziela powyższe stanowisko. W wyroku z 23 czerwca 2008 r., II OSK 695/07 NSA ( publ. https://cbois.nsa.gov.pl) przyjął, że logiczne i w pełni uzasadnione jest rozumowanie, że skoro skarżący, będąc w stanie nietrzeźwości, wsiadł za kierownicę i prowadził pojazd po drodze publicznej, nie można wykluczyć sytuacji, iż w takim stanie mógłby także użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Stanowisko takie zaprezentował również NSA w wyroku z 30 maja 2008 r., II OSK 585/07 ( publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Broń palna jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. To właśnie ten wzgląd dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń, a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, a cofanie w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. Miarą osobistej odpowiedzialności jest to, aby będąc w stanie nietrzeźwości nie prowadzić jakiegokolwiek pojazdu. W przeciwnym razie odpowiedzialność ta jest podważana, co rozciąga się na pozostałe działania skarżącego, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni palnej. Nie wymaga przecież dowodzenia fakt, iż osoba pijana ma osłabione nie tylko reakcje psychofizyczne, ale także osłabione postrzeganie rzeczywistości. Prowadząc w takim stanie samochód, który w rękach pijanego stanowi bardzo niebezpieczne narzędzie (nie mniej niż broń palna), skarżący co najmniej musiał się więc godzić z tym, że może doprowadzić do nieszczęścia, polegającego na uszkodzeniu ciała innych osób, lub nawet na ich śmierci. Tymczasem w chwili popełnienia czynu zabronionego skarżący miał znacznie przekroczoną, wskazaną w art. 115 § 16 k.k., normę nietrzeźwości (0,25 mg/dm3, a skarżący miał 1,08 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu). Rozpoznając sprawę cofnięcia pozwolenia na broń, nie można się powoływać jedynie na fakt skazania strony prawomocnym wyrokiem, albowiem warunkiem cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest wykazanie w toku postępowania administracyjnego przez organy administracji, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego danego przestępstwa (w tym przypadku przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji), a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przy czym chodzi tu o tzw. adekwatny związek przyczynowy, tzn. taki, który pozwala na uznanie prawnej doniosłości tych następstw, które są dla ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego okoliczności faktycznych zwykłe (typowe, normalne), a na odrzuceniu takich, które należy ocenić jako niezwykłe, nietypowe, nienormalne. Dlatego też, dla oceny spełnienia tej przesłanki, warunkującej cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, niezbędne jest wzięcie pod uwagę nie tylko faktu popełnienia przestępstwa przez skarżącego, ale również innych okoliczności faktycznych występujących w sprawie (por. wyrok NSA z 4 września 2008 r., II OSK 994/07, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Organ powinność tę zrealizował. Pierwszą z tych okoliczności jest fakt, że popełnione przez skarżącego przestępstwo należy do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a więc pośrednio godzi w życie i zdrowie człowieka. Nie ulega bowiem najmniejszej wątpliwości, że prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Zatem uznać należy, że skarżący, decydując się na jazdę pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwym, zachował się lekkomyślnie, bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, a nawet – czego nie można wykluczyć - utracić życie. Statystyki dowodzą, że większość wypadków drogowych z takim skutkiem jest spowodowana przez nietrzeźwych kierowców. Po drugie, skarżący dokonał powyższego przestępstwa w stanie nietrzeźwości. Oznacza to, że po spożyciu alkoholu traci on umiejętność racjonalnego kierowania swym działaniem. Skarżący posiada prawo jazdy, a więc zna przepisy ruchu drogowego. Wie zatem doskonale o zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów po spożyciu alkoholu, jak i o niebezpieczeństwach, jakie za sobą pociąga kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości. Mimo to zdecydował się na jazdę samochodem, nie do końca zdając sobie sprawę z tego co czyni, a w każdym bądź razie nie umiał racjonalnie pokierować swoim działaniem. Decyzją o kierowaniu pojazdem podjął, wiedząc, że spożywał alkohol, co dowodzi, że świadomie zlekceważył obowiązujące normy. Fakt ten uzasadnia stwierdzenie, że istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ponieważ w określonych sytuacjach, w które sam się może wprowadzić, nie potrafi podejmować racjonalnych decyzji. Takie ustalenia obligowały organ do zastosowania sankcji przewidzianej przepisem art. 18 ust. pkt 2 ustawy o broni i amunicji i w tym znaczeniu organ mówił o jego obligatoryjnym charakterze. Powyższe okoliczności zostały zbadane i uwzględnione przez organ, co pozwala na uznanie, że organ poczynił właściwe ustalenia, z których wyciągnął poprawne wnioski. Zbadał związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a obawą, o jakiej stanowią powołane przepisy, jak również rozważył cechy osobowe skarżącego, które ujawniły się w związku z popełnieniem tego przestępstwa. Cechy te nie były uwzględnione w opiniach o skarżącym, gdyż opinie te nie odnosiły się do czynu, którego popełnienia dopuścił się skarżący. Pozytywne opinie z miejsca zamieszkania, koła łowieckiego oraz z Polskiego Związku Łowieckiego, na które skarżący się powołuje oraz dotychczasowy sposób używania broni mają oczywiście znaczenie dla sprawy, jednakże nie są one w stanie przesłonić faktu, że skarżący popełnił przestępstwo umyślne, działając pod wpływem alkoholu, a więc w okolicznościach, które przy ocenie każdego zachowania mają wpływ na negatywną ocenę takiego postępowania. W tej sytuacji zasadne jest stanowisko organu, że opinie te nie mogły mieć wpływu na zmianę przekonania organu, że skarżący nie daje rękojmi przestrzegania ładu prawnego, w tym przepisów ustawy o broni i amunicji. Uznać przy tym należy, że organy nie były obowiązane do ustalania, czy skarżący nadużywa alkoholu, czy go w ogóle spożywa i czy kiedykolwiek użył broni w stanie po spożyciu alkoholu, albowiem, z powodów wskazanych powyżej, są to okoliczności irrelewantne z punktu widzenia wydanego rozstrzygnięcia. Dotyczy to również zaświadczenia na zakup broni, wydanego skarżącemu w toku postępowania w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. Dopóki bowiem decyzja cofająca skarżącemu pozwolenie na broń nie będzie ostateczna, organ nie ma podstaw do odmowy wydania takiego zaświadczenia. Z faktu jego wydania nie mogą zatem płynąć dla skarżącego oczekiwane skutki prawne. Prawo do posiadania broni ma ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa oraz porządku publicznego i dlatego powinny je posiadać wyłącznie osoby, które swoim zachowaniem nie stworzą dla tych dóbr zagrożenia. Skarżący takie zagrożenie stworzył i uzasadnione, a zarazem logiczne, jest rozumowanie, że nie można wykluczyć, iż będąc w stanie nietrzeźwości mógłby także użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Stanowisko organu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA. W powołanym wcześniej wyroku z 23 czerwca 2008 r., II OSK 695/07 NSA sformułował tezę, zgodnie z którą "broń nie powinna stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie występuje w przypadku posługiwania się bronią palną przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości. Prowadzenie pojazdu w stanie po spożyciu alkoholu rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może taka osoba korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowa innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego". Zwrócić przy tym należy uwagę, że cofnięcie pozwolenia na broń nie jest dodatkową karą, lecz konsekwencją oceny skarżącego jako posiadacza tej broni. Reasumując, zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne, związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w [...] , nie dopuścił się - w ocenie Sądu - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz oceniając znaczenie i wartość dowodów dla toczącej się sprawy. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję, utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i z tej przyczyny należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.