II SA/Wa 1782/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Janusz Walawski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 marca 2018 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Postępowanie w sprawie zainicjował wniosek K. J. z [...] lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 14 czerwca 2017 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SAB/Go 23/17 zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. do rozpoznania ww. wniosku strony z [...] lutego 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w G. postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Komendant Główny Policji, rozpoznając sprawę wskutek wniesione zażalenia, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W ocenie organu II instancji, wniosek strony był całkowicie bezzasadny. Żądana treść wniosku ma charakter ocenny i w dużej części niezrozumiały. Strona wezwana do sprecyzowania treści wniosku, nie uczyniła tego.  Organ odwoławczy stwierdził więc, że organ I instancji nie mógł wydać zaświadczenia o treści wskazanej przez stronę, wobec czego jego orzeczenie odpowiada prawu. Od powyższego postanowienia skargę do tutejszego Sądu wywiódł K.J. W treści skargi wskazał, że: "Działając zgodnie z pouczeniem, zaskarżam w całości I. Postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 roku numer [...] w przedmiocie utrzymania w mocy prawnej postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w G.z dnia [...] lipca 2017 roku numer [...], albowiem w istniejącym stanie prawnym i faktycznym brak było podstaw do uznania rzeczonego postanowienia za poprawny i wydany przez uprawniony organ akt administracyjny w imieniu demokratycznego państwa prawnego i nie stanowiącego rozpoznania i odniesienia się do zarzutów podniesionych w zażaleniu. II. Zaskarżam i wnoszę równocześnie o wyeliminowanie z obiegu prawnego w całości postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] lipca 2017 roku numer [...], jako w mojej ocenie prawnie niedopuszczalnego w istniejącym w sprawie o ustalenie i zaświadczenie prawdy stanie faktycznym i braku właściwości organu do wydania orzeczenia wobec jej zawisłości w postępowaniu sądowo administracyjnym III. Czynność wezwania strony do czynności prawnych, o której mowa w zaskarżonym postanowieniu Komendanta Głównego, jako czynności prawnej i właściwie podjętej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., gdy w istniejącym i wiążącym stanie prawnym wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wymaga wskazania nakazu prawnego, a taki do nałożenia obowiązku, co do którego w odpowiedzi wykazałem, iż jest z mojej strony niewykonalny, a dane niezbędne organ może i powinien ustalić w postępowaniu własnym i z wcześniejszego, wskazanego organowi postępowania o wydanie zaświadczenia, co uzasadnia stwierdzenie, że wezwanie strony do czynnego udziału i zastąpienia organu w czynnościach wyjaśniających i ustalenia środków dowodowych, oparto na żądaniu ustalenia danych osobowych policjanta, co nie znajduje prawnego uzasadnienia i we wcześniejszym postępowaniu zakończonym wydaniem zaświadczenia uznano za oczywiste okoliczności wiedzy organu w tym przedmiocie z danych, rejestrów ewidencji, listy wypłat świadczeń itp. co uzasadnia stwierdzenie jej niezgodności z prawem i bezskuteczności, w zakresie, w jakim organ skarżony i Komendant Wojewódzki Policji w G. dążą faktycznie do pozostawienia mojego wniosku o wydanie zaświadczenia, niezbędnego mi dla celów dowodowych w mojej sprawie, a niezbędnego w związku z art. 32 ustawy zasadniczej. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucam wadliwość prawną, nie dającą się usunąć bez ponownego i właściwego rozpoznania mojej sprawy, a w szczególności naruszenie art. 107 § 3 ustawy kodeks postępowania administracyjnego, w związku z art. 7 i 9 powołanej ustawy, poprzez nie zbadanie w sposób prawem wymagalny stanu faktycznego, stanu prawnego, pominięcie zawisłości sprawy w związku z jeszcze nieprawomocnym wyrokiem WSA w G. w sprawie o bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., lakoniczność uzasadnienia, nie dająca możliwości ustalenia zakresu rozpoznawania sprawy i nie wykazania, iż wnoszący zażalenie nie ma racji, przy w mojej ocenie również słusznego zarzucenia naruszenia art. 9 kpa, poprzez przyjęcie dla postępowania działań i czynności nie zmierzających do doprowadzeni jej do stanu prawnie należytego i nadużycie profesjonalizmu organu wyłącznie w celu co najmniej utrudnienia uzyskania środka dowodowego, potwierdzającego kontynuowanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. realizacji zastępczego prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, na rzecz policjanta w stanie spoczynku, zatem znajdującego się w identycznym jak ja stanie prawnym i faktycznym, próbę ukrycia wiedzy przez Komendanta Głównego Policji i odmowy przyjęcia do wiadomości, iż w świetle art. 32 ustawy zasadniczej i w związku ze sprawą w/w policjanta w Policji dochodziło i dochodzi do szczególnego naruszenia art. 32 ustawy zasadniczej, o czym świadczyło i nadal świadczy zaświadczenie KWP w G. numer [...], odpis w załączeniu, oraz zaświadczenie KWP w R. numer [...]-załączony odpis, gdzie następczo, w związku z potwierdzeniem kontynuacji realizacji prawa na rzecz policjanta w stanie spoczynku do konstytutywnego równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, Komendant Wojewódzki Policji w R. zaświadczył pismem z dnia [...].02.2017 roku [...]- załączony odpis, iż zaprzestano realizacji prawa zastępczego w formie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, wobec zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych policjanta w stanie spoczynku, a w tym postępowaniu wyjaśniającym, sprzecznie z ustaleniami i wywodami KGP i KWP w G., organ uznał dane podane za wystarczające dla ustaleń własnych na podstawie posiadanych danych przez ten organ, a po które to bazy KWP w G. nie chce bezprawnie i z urzędu sięgnąć dla uzyskania wiedzy, wbrew nakazowi ustawowemu. Komendant Główny Policji nie rozpoznał równocześnie w żadnym zakresie zarzutu, iż "W zakresie sprawy, jak wynika z Art. 54 par. 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, organ może uwzględnić skargę w całości, w terminie 30 dni od jej otrzymania, a w razie jej przekazania do sadu administracyjnego celem jej rozpoznania, organ nie posiada podstaw orzeczniczych, albowiem spór musi rozstrzygnąć sąd administracyjny prawomocnym wyrokiem, a taki nieprawomocny zapadł przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim w dniu 14 czerwca 2017 roku do sygnatury akt II SAB/Go 23/17." Tym samym, w świetle przywołanych przepisów, wydanie postanowienia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. było prawnie niedopuszczalne, a te okoliczności w mojej ocenie uzasadniają stwierdzenie jego nieważności i przekazanie sprawy celem ponownego rozpoznania po zwrocie akt i odpisu prawomocnego wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim, z uwzględnieniem wadliwości wezwania strony do czynnego udziału i faktycznego zastępstwa w czynnościach w postępowaniu wyjaśniającym, prawnie niedopuszczalnego do nałożenia na stronę takiego postępowania.de Ostatecznie, co uważam za koniczne do podkreślenia, mój wniosek o wydanie zaświadczenia o treści ustalonej i w zakresie stanu faktycznego i prawnego nie zawierał okoliczności ocennych, czy tym podobnych, w sposób jasny, oczywisty zakreśliłem zakres sprawy, wskazał środek dowodowy znany organowi z urzędu w postaci wcześniej wydanego w tej samej sprawie zaświadczenia, oraz zakreśliłem jasno i w sposób oczywisty zakres sprawy, wskazując równocześnie mój interes prawny w posiadaniu żądanego zaświadczenia dla mojej sprawy indywidualnej, w związku z art. 32 ustawy zasadniczej. Dlatego też uważam, że moja skarga i zakres zaskarżenia zasługuje na uwzględnienie w całości i zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. do ustalenia treści zaświadczenia o prawdzie w sprawie i w związku z jego potrzebami związanymi z art. 32 ustawy zasadniczej, a któremu to przepisowi jako wiążącemu organy Policji zdaje się chcą zaprzeczyć, jak i nie da się przyjąć, że postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] lipca 207 roku numer [...] stanowi zawiadomienie o wszczęciu postępowania wyjaśniającego z urzędu, bowiem organ postępowanie takie podjął, czy jest wydane po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w administracji, albowiem takie postępowanie faktycznie nie istniało, por. por. IV SA/Wr 230/13 - Wyrok WSA we Wrocławiu, IV SA/Wr 380/12 z dnia 7.11.2012, a orzeczenie jest również wadliwym w świetle wykładni prawa głoszonej przez NSA, por. II OSK 588/15 - Postanowienie NSA". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ rozpoznał w sposób prawidłowy wniosek strony. Na wyżej postawione pytanie należało udzielić twierdzącej odpowiedzi. Słusznie organ podniósł, że zgodnie z przepisami K.p.a. regulującymi materię wydawania zaświadczeń, działanie organu, do którego wpłynął wniosek o wydanie zaświadczenia ogranicza się do poświadczenia wyłącznie tego, co wynika z dokumentów pozostających w dyspozycji organu. W tym trybie nie jest zaś dopuszczalne ustalanie praw lub obowiązków. Zatem w sytuacji, gdy organ nie dysponuje dokumentami, z których wynikałyby fakty wskazane we wniosku o wydanie zaświadczenia, pytany organ może jedynie wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Organ I instancji stwierdziwszy, że nie posiada dokumentów, których charakter i treść zostały wskazane we wniosku inicjującym postępowanie, odmówił wydania żądanego zaświadczenia. Powyższe świadczy więc o tym, że także rozstrzygnięcie organu odwoławczego, który utrzymał w mocy skarżone postanowienie, było prawidłowe. Co się tyczy zarzutów zawartych w skardze to uznać je należało za chybione lub za pozostające w oderwaniu od realiów niniejszej sprawy. Przede wszystkim uwypuklenia wymagała okoliczność, że sprawę administracyjną rozpoznał właściwy organ. Kwestię właściwości przesądził już bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 14 czerwca 2017 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SAB/Go 23/17, zobowiązując Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. do rozpoznania wniosku strony z [...] lutego 2017 r. Skoro więc ww. organ działał w sprawie w I instancji to jest to równoznaczne z tym, że przepisy o właściwości nie zostały naruszone w sprawie niniejszej. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).