II SA/Wa 179/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 04 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o przyznanie świadczenia specjalnego postanawia: odrzucić skargę K. W. wskazując, że jest pełnomocnikiem Z. P. wniósł skargę z dnia 11 grudnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o przyznanie świadczenia specjalnego. Wniesiona skarga nie była podpisana przez Z.P. Z treści skargi wynika, iż pełnomocnik Z. P. nie jest jednym z podmiotów wymienionych zgodnie z treścią art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2002 r. poz. 270 ze zm.) uprawnionych do działania w imieniu strony w postępowaniu sądowoadministracynym, nie może występować w sprawie jako jego pełnomocnik. W związku z powyższym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 4 lutego 2014 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez podpisanie skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone Z.P. w dniu 12 lutego 2014 r. W dniu 14 lutego 2014 r. wpłyneło pismo do którego załączono oryginał skargi z dnia 11 grudnia 2013 r., która została podpisana przez pełnomocnika skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Badanie merytorycznej strony skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też sąd zobligowany jest do zbadania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Jednocześnie przepis art. 57 § 1 p.p.s.a. określa wymogi formalne przewidziane dla skargi. Stanowi on, iż skarga poza spełnieniem wymogów przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym (art. 46 p.p.s.a.) winna również zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Ponadto, ogólne warunki, którym powinno odpowiadać każde pismo strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określone zostały w art. 46 p.p.s.a. Jednym z wymogów dotyczącym pism procesowych wnoszonych do Sądu, a więc także skargi, jest obowiązek jej podpisania przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Podpis na dokumencie jest bowiem formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Istnienie podpisu na skardze jako piśmie procesowym, jest zatem niezbędnym elementem formalnym tego pisma. Niepodpisanie skargi stanowi brak formalny skargi, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. W takim przypadku zastosowanie znajduje art. 49 § 1 p.p.s.a., na mocy którego przewodniczący wzywa skarżącego do uzupełnienia braków skargi w wyznaczonym terminie. W razie nieuzupełnienia braków formalnych skargi, bądź uzupełnienia ich po upływie wyznaczonego terminu, Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wskazać również należy, że stosownie do treści art. 34 p.p.s.a strony mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Przy czym kwestia związana z reprezentowaniem stron postępowania jest przez ustawodawcę limitowana poprzez wymienienie określonych osób dopuszczonych do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 35 § 1 p.p.s.a pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Wskazany przepis ogranicza krąg osób, które mogą występować w charakterze pełnomocników procesowych i pełnomocników do poszczególnych czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym, do wymienionych w nim podmiotów. Oznacza to, że osoby niewymienione w tym przepisie nie mogą występować w charakterze pełnomocnika strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto wyliczenie zawarte w przytoczonym wyżej przepisie ma charakter wyczerpujący w tym sensie, że osoba niespełniająca wymagań w nim oznaczonych nie może działać jako pełnomocnik procesowy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, choćby nawet udzielone jej zostało pełnomocnictwo do działania za mocodawcę na podstawie art. 98 Kodeksu cywilnego (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2006 r. sygn. II SA/Gd 15/06 – dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Wniesiona w niniejszej sprawie skarga Z. P. na postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o przyznanie świadczenia specjalnego opatrzona została podpisem K.W., który, jak wynikało z przedłożonych dokumentów, nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1 p.p.s.a i nie może być pełnomocnikiem skarżącego w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Tym samym wniesiona przez niego w imieniu skarżącego skarga obarczona była brakiem formalnym w postaci braku podpisu skargi. Ponieważ, jak wskazano powyżej, brak w zakresie podpisu skargi podlega uzupełnieniu jako brak formalny w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a. wezwano skarżącego do uzupełnienia tego braku poprzez jej podpisanie. Wezwanie Sądu, zakreślające termin wraz ze wskazaniem skutków jego niedochowania, zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 lutego 2014 r. W zakreślonym terminie, który upływał w dniu 19 lutego 2014 r., brak ten nie został uzupełniony. Zauważyć bowiem należy, że wskazana skarga w dniu 16 grudnia 2013 r. została wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który następnie w dniu 20 grudnia 2013 r. przekazał ją do właściwego organu. Skutkowało to przyjęciem, iż faktyczną datą wniesienia skargi do Sądu jest data przekazania jej do organu, czyli 20 grudnia 2013 r. Z zestawienia dat doręczenia zaskarżonej decyzji (14 listopada 2013 r. data stempla pocztowego) wynika, że skarga została wniesiona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu. Mając na uwadze powyższe uznać należało, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki odrzucenia skargi, stąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.