II SA/Wa 180/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. O. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 180/11 w sprawie ze skargi P. O. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia lokalu mieszkalnego, uiszczenia opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania za używanie lokalu postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lipca 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 180/11 oddalił skargę P. O. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia lokalu mieszkalnego, uiszczenia opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania za używanie lokalu. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 25 sierpnia 2011 r. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 180/11 przyznano P. O. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. W dniu 6 grudnia 2011 r. P. O., reprezentowany przez radcę prawnego K. N., ustanowioną pełnomocnikiem z urzędu w niniejszej sprawie, złożył skargę kasacyjną od powołanego wyroku z dnia 12 lipca 2011 r., wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik P. O. wskazał, że zawiadomienie o ustanowieniu go pełnomocnikiem z urzędu zostało mu doręczone w dniu 7 listopada 2011 r. Stwierdził, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło bez winy skarżącego, który w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Powołując się natomiast na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazał, że konieczność uwzględnienia warunku dokonania, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, czynności, dla której został on ustanowiony, a jednocześnie respektowanie ustalonego przepisem art. 177 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi terminu na sporządzenie skargi kasacyjnej, powoduje, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej uznaje się za wniesiony w terminie, o ile zostanie złożony do 30 dni od dnia zawiadomienia pełnomocnika z urzędu o wyznaczeniu go do występowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Skargę kasacyjną wnosi się do Sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 powołanej ustawy). Stosownie natomiast do treści art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl zaś art. 87 § 1 i 2 powołanej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4). Z analizy powołanych przepisów wynika, że Sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest zatem zbadać, czy wniosek skarżącego o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 powołanej ustawy terminie. Podkreślenia wymaga, że zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie, dominuje stanowisko, iż przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej ustaje w dniu, w którym radca prawny (adwokat, doradca podatkowy, rzecznik patentowy) – wyznaczony jako pełnomocnik strony skarżącej z urzędu – miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej, po zapoznaniu się z aktami sprawy, nie później jednak niż dzień upływu 30 dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2006 r. o sygn. akt I FZ 198/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2010 r. o sygn. akt I OZ 725/10; publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Datą ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika skarżącego w niniejszej sprawie był zatem dzień 7 listopada 2011 r., tj. dzień zawiadomienia radcy prawnego K. N. o ustanowieniu jej pełnomocnikiem z urzędu dla P. O. Wobec tego stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącego dochował terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, bowiem wniosek ten skierował do Sądu w dniu 6 grudnia 2011 r. Równocześnie z wnioskiem wniósł on również skargę kasacyjną. Przechodząc z kolei do oceny okoliczności podanych przez pełnomocnika skarżącego w uzasadnieniu wniosku, wskazać należy, iż jest on zasadny, albowiem uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Zdaniem Sądu, niezachowanie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło z przyczyn niezależnych od skarżącego i jego pełnomocnika. Przymus adwokacko – radcowski uniemożliwiał bowiem skarżącemu, którego sytuacja materialna nie pozwalała na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, wniesienie skargi kasacyjnej w terminie określonym w art. 177 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący wystąpił z wnioskiem o ustanowienie radcy prawnego z urzędu w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej, co oznacza, że dołożył należytej staranności w prowadzeniu własnej sprawy. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1, 2 i 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.