II SA/Wa 1804/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Klubu Radnych "W." na uchwałę Rady Gminy w K. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie powołania Komisji Rewizyjnej postanawia odrzucić skargę Klubu Radnych "W.". Klub Radnych "W." 22 września 2016 r. wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy w K. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie powołania Komisji Rewizyjnej. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w K., reprezentowana przez Wójta Gminy, wniosła o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na skierowanie przez Przewodniczącego Rady Gminy do Prokuratury Rejonowej w M. pisma o zbadanie czy przedstawiony przez Klub Radnych "W." dokument, mający znaczenie w sprawie powołania Komisji Rewizyjnej, nie nosi znamion poświadczenia nieprawdy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 stosownie do wymagań przepisu szczególnego (pkt 5a) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Zgodnie zaś z art. 25 § 1-4 P.p.s.a. osoba fizyczna, osoba prawna lub organ administracji publicznej mają zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona (zdolność sądowa). Zdolność sądową mają także państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz organizacje społeczne nieposiadające osobowości prawnej. Zdolność sądową mają także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zdolność sądową mają ponadto organizacje społeczne, choćby nie posiadały osobowości prawnej, w zakresie ich statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób. Podkreślenia wymaga, że cecha zdolności sądowej została skorelowana z posiadaniem podmiotowości administracyjnoprawnej, czyli zdolności nabywania praw lub obowiązków w postępowaniu przed organem administracji publicznej. Stanowi ona atrybut tej podmiotowości, ponieważ każdy kto ją ma, musi mieć możność obrony swoich praw, również w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W konsekwencji każdy podmiot mający podmiotowość administracyjnoprawną ma także zdolność sądową w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zgodnie natomiast z art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 446 z późn. zm.) radni mogą tworzyć kluby radnych, działające na zasadach określonych w statucie gminy. Kluby są więc formą organizowania się radnych i jako takie nie posiadają podmiotowości administracyjnoprawnej (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 713/13, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 1375/15 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl) W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że wnoszący skargę Klub Radnych "W." nie posiada zdolności sądowej, a wiec nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi, stąd też skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 oraz § 3 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.