II SA/Wa 1829/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Góraj Eugeniusz Wasilewski Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2013 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia rozkazu personalnego w zakresie przyznania dodatku służbowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r., a także postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz D. K. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z [...] lutego 2012 r. D. K. (dalej jako "skarżąca") wystąpiła do Komendanta Głównego Policji o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym nr [...] z [...] czerwca 2011 r. w zakresie określenia wysokości dodatku służbowego i celem wydania rozkazu personalnego określającego dodatek służbowy w wysokości [...] zł miesięcznie oraz ustalenia, że dodatek ten jest należny od 1 stycznia 2010 r. W uzasadnieniu wskazała, że rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] grudnia 2009 r. obniżono jej z dniem 1 stycznia 2010 r. dodatek służbowy o 30%, tj. z kwoty [...] zł do kwoty [...] zł miesięcznie. Następnie decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lutego 2010 r. nr [...] utrzymano powyższy rozkaz w mocy. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z [...] maja 2010 r. przeniósł skarżącą z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...], w związku z tym Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym nr [...] z [...] maja 2010 r. mianował skarżącą na stanowisko [...] w Zespole [...] KRP [...], przyznając dodatek służbowy w wysokości [...] zł. Rozkazem personalnym nr [...] z [...] października 2010 r. Komendant Rejonowy Policji [...] obniżył jej dodatek służbowy o 30% do kwoty [...] zł. Rozkaz ten utrzymany został rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji nr [...]z [...] lutego 2011 r. Następnie Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...]z [...] czerwca 2011 r. mianował skarżącą z dniem [...] lipca 2011 r. na stanowisko [...] Sekcji [...] KGP, ustalając dodatek służbowy na kwotę [...] zł. Wysokość tego dodatku służbowego została utrzymana decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z [...] września 2011 r. W dalszej części uzasadnienia skarżąca podała, że wyrokiem z 9 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 952/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] października 2010 r. nr [...] oraz utrzymujący go w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...]z [...] lutego 2011 r., a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 kwietnia 2011 r. o sygn. akt I OSK 1845/10 stwierdził nieważność decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...]z [...] lutego 2010 r. i uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego z kwoty [...] zł do kwoty [...] zł. Powyższe, zdaniem skarżącej oznacza, że od 1 stycznia 2010 r. nie otrzymywała dodatku służbowego w pełnej, należnej jej wysokości, tj. w kwocie [...] zł i fakt ten uzasadnia wznowienie postępowania celem ustalenia prawidłowej wysokości dodatku służbowego. Pismem z [...] marca 2012 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. przekazał wniosek skarżącej z [...] lutego 2012 r. Ministrowi Spraw Wewnętrznych, który pismem z [...] kwietnia 2012 r. przekazał ten wniosek, zgodnie z właściwością, Komendantowi Głównemu Policji, uznając, że nie nadzoruje Komendanta Głównego Policji w zakresie spraw dotyczących uposażenia funkcjonariuszy. Postanowieniem z [...] maja 2012 r. nr [...] Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu wniosku z [...] lutego 2012 r., wznowił postępowanie administracyjne w przedmiocie przyznania skarżącej, na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2011 r., utrzymanego w mocy decyzją nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] września 2011 r., dodatku służbowego na stanowisku [...] Sekcji [...] Komendy Głównej Policji. Następnie Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z [...] czerwca 2012 r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., odmówił skarżącej uchylenia rozkazu personalnego nr [...]Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...]z [...] czerwca 2011 r. mianował skarżącą z dniem [...] lipca 2011 r. na stanowisko [...] Sekcji [...] Komendy Głównej Policji – w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] złotych oraz dodatkiem służbowym w kwocie [...] złotych miesięcznie. W wyniku rozpoznania odwołania od tej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją nr [...] z [...] września 2011 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu mianowania na stanowisko służbowe i orzekł, że mianowanie na stanowisko służbowe nastąpi od dnia [...] września 2011 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Organ wyjaśnił, że wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 16 K.p.a. Podkreślił, że jednym z trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej jest jej uchylenie w związku ze wznowieniem postępowania administracyjnego. W postępowaniu tym ustala się czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna rozstrzygająca sprawę indywidualną, było dotknięte ciężką, kwalifikowaną wadą procesową wymienioną w art. 145 § 1, art. 145a § 1 bądź art. 145b § 1 K.p.a. Przechodząc do rozpoznania wniosku organ podniósł, że skarżąca żądanie o wznowienie postępowania oparła o treść art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Zatem, pomiędzy decyzją organu administracji a inną decyzją (lub orzeczeniem sądu) musi istnieć związek przyczynowy. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy o Policji, na stanowiskach innych niż kierownicze lub samodzielne policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Natomiast w myśl § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, z późn. zm.), przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Z przepisów tych wynikają przesłanki, którymi przełożony zobligowany jest kierować się, przyznając policjantowi dodatek służbowy w określonej wysokości na konkretnym stanowisku służbowym. W oparciu o ocenę wywiązywania się z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez skarżącą kwalifikacji zawodowych, rozkazem personalnym nr [...]z [...] czerwca 2011 r. Komendant Główny Policji przyznał skarżącej dodatek służbowy w kwocie [...] złotych miesięcznie. Organ podkreślił, że ustalając wysokość dodatku służbowego, nie był związany rozstrzygnięciem o obniżeniu skarżącej dodatku służbowego, zawartym w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] października 2010 r. , utrzymanym następnie w mocy rozkazem personalnym nr [...]Komendanta [...] Policji z [...] lutego 2011 r., bowiem obniżenie to dotyczyło dodatku służbowego należnego na innym stanowisku służbowym i zostało dokonane w oparciu o odrębną ocenę ówczesnego przełożonego skarżącej. Zatem rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji dotyczące wysokości dodatku służbowego, zawarte w rozkazie personalnym nr [...]z [...] czerwca 2011 r., było rozstrzygnięciem niezależnym, opartym wyłącznie na przesłankach określonych w § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Organ wyjaśnił, że wprawdzie w uzasadnieniu rozkazu personalnego z [...] czerwca 2011 r. Komendant Główny Policji wskazał, że na ostatnio zajmowanym stanowisku [...] Zespołu [...] Komendy Rejonowej Policji [...] skarżąca była uprawniona do dodatku służbowego w kwocie [...] złotych miesięcznie, jednak, mimo że okoliczność ta była brana pod uwagę, to nie stanowiła podstawy rozstrzygnięcia. Z tych względów, zdaniem organu, nie można przyjąć, aby pomiędzy rozkazem personalnym nr [...]Komendanta [...] Policji z [...] lutego 2011 r. oraz utrzymanym nim w mocy rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] października 2010 r. , a rozkazem personalnym nr [...]Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2011 r. istniał związek przyczynowy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Dlatego też brak było podstaw do uchylenia rozkazu personalnego nr [...]Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2011 r. Z tych też względów, organ uznał wniosek skarżącej o podwyższenie dodatku służbowego i jego wypłatę za bezprzedmiotowy. Od decyzji tej skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym przypomniała stan faktyczny i prawny sprawy, zwróciła uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 listopada 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 952/11 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 kwietnia 2011 r. o sygn. akt I OSK 1845/10 i podkreśliła, że począwszy od 1 stycznia 2010 r. nie otrzymywała dodatku służbowego w pełnej, należnej jej wysokości, a ustalony rozkazem Komendanta Głównego Policji nr [...]z [...] czerwca 2011 r. dodatek służbowy jest nadal kwotowo niższy od dodatku należnego. Zdaniem skarżącej, Komendant Główny Policji w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo i w sposób niezrozumiały rozstrzygnął, iż okoliczność, że była uprawniona do dodatku służbowego w kwocie [...] zł miesięcznie, nie stanowiła podstawy rozstrzygnięcia w ogóle, mimo że była brana pod uwagę przy wydawaniu orzeczenia. Powyższe, w ocenie skarżącej, stanowi, wbrew twierdzeniu organu o związku przyczynowym w rozumieniu art. 145 § 1 K.p.a. W związku zaś z tym, że rozkaz nr [...]Komendanta [...] Policji z [...] lutego 2011 r. i poprzedzający go rozkaz nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] zostały uchylone, to rozkaz personalny nr [...]Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2011 r. również nie może się ostać. Decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2012 r. Organ ponownie zaznaczył, że w kwestii właściwości jest związany stanowiskiem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, akcentując jednocześnie, że stanowisko to może budzić uzasadnione wątpliwości. Przyjęcie bowiem, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, rozpatrując odwołanie skarżącej od rozkazu personalnego nr [...]KGP z [...] czerwca 2011 r., rozstrzygał wyłącznie kwestię mianowania na określone stanowisko służbowe oznacza, że skarżąca została mianowania na stanowisko [...] z dniem [...] września 2011 r. (w dacie ustalonej przez Ministra), natomiast prawo do uposażenia, w tym do dodatku służbowego, nabyła już [...] lipca 2011 r., czyli w dacie mianowania na stanowisko służbowe ustalonej przez KGP w rozkazie personalnym z [...] czerwca 2011 r. Tymczasem zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o Policji prawo do uposażenia składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia i powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Organ ponownie oceniając wniosek skarżącej o wznowienie postępowania wskazał, że uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozkazy personalne Komendanta [...] Policji nr [...]z [...] lutego 2011 r. oraz Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z [...] października 2010 r. dotyczyły obniżenia skarżącej dodatku służbowego należnego na zajmowanym przez nią wówczas stanowisku [...], a Komendant Główny Policji, przyznając skarżącej rozkazem personalnym nr [...]z [...] czerwca 2011 r., dodatek służbowy nie był związany wskazanymi wyżej rozkazami personalnymi. Wyjaśnił przy tym, że dokonane rozkazami personalnymi nr [...] i [...] obniżenie dotyczyło dodatku służbowego należnego na innym stanowisku służbowym i zostało dokonane w oparciu o odrębną ocenę ówczesnego przełożonego skarżącej. Rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji zawarte w rozkazie personalnym nr [...]z [...] czerwca 2011 r., jest rozstrzygnięciem niezależnym, opartym wyłącznie na przesłankach określonych w § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., a nie na wymienionych wyżej rozkazach personalnych. Jednocześnie organ dodał, że przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. nie uzależniają wysokości przyznawanego policjantowi dodatku służbowego na nowym stanowisku służbowym od kwoty dodatku należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku. Tym samym, w ocenie organu, nie można mówić o związku przyczynowym pomiędzy przyznaniem skarżącej dodatku służbowego na stanowisku [...] Sekcji [...] Komendy Głównej Policji a kwotą dodatku służbowego przysługującego na wcześniej zajmowanym stanowisku [...] Zespołu [...] Komendy Rejonowej Policji [...]. Komendant Główny Policji miał bowiem prawo przyznać skarżącej dodatek służbowy w kwocie określonej w rozkazie personalnym nr [...]z [...] czerwca 2011 r. niezależnie od tego, czy skarżąca otrzymywałaby w Komendzie Rejonowej Policji [...] dodatek służbowy w wysokości [...] złotych, czy też o 30% wyższy. Reasumując Komendant Główny Policji stwierdził, że nie można przyjąć, aby pomiędzy rozkazem personalnym nr [...]Komendanta [...] Policji z [...] lutego 2011 r. oraz utrzymanym nim w mocy rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] października 2010 r. , a rozkazem personalnym nr [...]Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2011 r. istniał związek przyczynowy określony w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. W konsekwencji za bezprzedmiotowe organ uznał wnioski skarżącej o podwyższenie dodatku służbowego i jego wypłatę. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi D. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, której zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez ich zastosowanie i utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, podczas gdy z okoliczności sprawy wynikają podstawy do uchylenia rozkazu personalnego nr [...]Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2011 r. w zakresie przyznania dodatku służbowego na stanowisku [...] Sekcji [...] Komendy Głównej Policji oraz art. 99 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 3 ustawy o Policji poprzez uznanie, że właściwy w sprawie jest Komendant Główny Policji, pomimo że z przepisów wynika, iż właściwym organem jest Minister Spraw Wewnętrznych. W związku z tym wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca ponownie przestawiła stan faktyczny i prawny sprawy, który opisała we wniosku z [...] lutego 2012 r. oraz w odwołaniu od decyzji nr [...] z [...] czerwca 2012 r. i podniosła, że Komendant Główny Policji w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo i w sposób niezrozumiały rozstrzygnął, iż okoliczność, że była uprawniona do dodatku służbowego w kwocie [...] zł miesięcznie, ustalonego na podstawie rozkazu personalnego nr [...]Komendanta [...] Policji z [...] lutego 2011 r., nie stanowiła podstawy rozstrzygnięcia Komendanta Głównego Policji nr [...]z dnia [...] czerwca 2011 r., podczas gdy okoliczność ta była brana pod uwagę przy wydawaniu orzeczenia. Skoro zaś rozkazy nr [...]Komendanta [...] Policji oraz nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] zostały uchylone, to rozkaz personalny nr [...]Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2011 r. również nie może się ostać i zasługuje na uchylenie przy uwzględnieniu wniosku skarżącej z [...] lutego 2012 r. oraz żądania z [...] maja 2012 r. Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, że prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Od decyzji, o których mowa w ust. 1 art. 99 ustawy o Policji, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego. Jeżeli decyzję, o której mowa w ust. 1, ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, od decyzji takiej służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Podkreśliła, że rozkaz Komendanta Głównego Policji nr [...]z [...] czerwca 2011 r. został w zasadniczej części utrzymany w mocy decyzją nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] września 2011 r. Przyjmując, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, rozpatrując odwołanie od rozkazu Komendanta Głównego Policji nr [...], rozstrzygał wyłącznie kwestię mianowania na określone stanowisko służbowe, na które została mianowana z dniem [...] września 2011 r., to prawo do uposażenia, w tym do dodatku służbowego, związanego z tym stanowiskiem nabyła już [...] lipca 2011 r., czyli w dacie mianowania jej przez Komendanta Głównego Policji rozkazem personalnym nr [...]z [...] czerwca 2011 r. na stanowisko służbowe. Zdaniem skarżącej, skoro w sprawach uposażenia funkcjonariusza Policji ustawodawca nie zastrzegł w ustawie o Policji innej właściwości organów niż określona w art. 32, przepis kształtuje właściwość tych organów także w zakresie uposażenia. Ustawa o Policji nie zawiera przepisu, który wskazywałby, że organem wyższego stopnia wobec Komendanta Głównego Policji jest inny organ niż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji bądź też, że od decyzji Komendanta Głównego Policji w przedmiocie uposażenia przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skoro w sprawach uposażenia funkcjonariusza Policji ustawodawca nie zastrzegł w ustawie o Policji innej właściwości organów Policji niż określona w art. 32, w takiej sytuacji to ten przepis kształtuje właściwość organów Policji w kwestii uposażenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w sprawie niniejszej Komendant Główny Policji jest związany stanowiskiem Ministra Spraw Wewnętrznych, wyrażonym w piśmie z [...] kwietnia 2012 r. Odnosząc się natomiast do kwestii merytorycznych organ podniósł, że w sprawie doszło do faktycznego zwolnienia skarżącej z zajmowanego stanowiska i przeniesienia jej do innej jednostki. Wyrok uchylający rozstrzygnięcia w tym przedmiocie zapadł 1 grudnia 2011 r. Zatem niezbędnym stało się ponowne mianowanie skarżącej w strukturach KGP. Nie nastąpił więc powrót na uprzednio zajmowane stanowisko, lecz miało miejsce określenie nowej sytuacji kadrowej funkcjonariusza, na nowym stanowisku i taki walor ma rozkaz personalny nr [...]. Rozkaz ten pozostaje w łączności faktycznej z uchylonymi rozkazami, stanowiąc wykonanie wyroków Sądów, jednakże nie pozostaje z nimi w łączności prawnej. Zwłaszcza nie zachodzi kwalifikowany przypadek tej łączności, jakim jest oparcie się przez organ na decyzjach uchylonych. W dacie [...] czerwca 2011 r., tj. wydania rozkazu personalnego, którego uchylenia żąda skarżąca, w obrocie prawnym znajdował się już wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 1845/10 z 14 kwietnia 2011 r. uchylający rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] o obniżeniu dodatku służbowego oraz wyrok WSA w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 1486/10 z 12 stycznia 2011 r., uchylający rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2010 r. nr [...] o przeniesieniu do dalszego pełnienia służby w KRP [...]. Tak więc rozstrzygnięcia te nie mogły stanowić "oparcia" dla rozkazu personalnego nr [...], gdyż w dacie jego wydawania nie istniały już w obrocie prawnym, będąc uchylonymi przez sądy. Tym samym organ, rozstrzygając sprawę mianowania na stanowisko służbowe i określając składniki uposażenia przysługujące na tym stanowisku, nie opierał się na uchylonych i wycofanych z obrotu prawnego decyzjach. W piśmie procesowym z [...] czerwca 2013 r. skarżąca podtrzymała argumentację przedstawioną w skardze, akcentując zarzut niewłaściwości organu i odwołując się w tym zakresie do stanowiska wyrażanego w tej mierze przez Komendanta Głównego Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Dokonując oceny zasadności skargi D. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności na podkreślenie zasługuje, że wniosek skarżącej z [...] lutego 2012 r. dotyczył wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] września 2011 r., którą to decyzją uchylony został rozkaz personalny nr [...]Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2011 r. w części dotyczącej terminu mianowania skarżącej na stanowisko służbowe i ustalony nowy termin mianowania, zaś w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz został utrzymany w mocy. Art. 145 § 1 K.p.a. ogranicza bowiem dopuszczalność wznowienia postępowania przesłanką zakończenia sprawy decyzją ostateczną. W postępowaniu tym skarżąca została mianowana na stanowisko [...] Sekcji [...] Komendy Głównej Policji w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł oraz dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...]rozstrzygał zatem w kwestii mianowania, uposażenia i dodatku. Skarżąca rozkaz ten w całości zaskarżyła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, kwestionując m.in. obniżenie uposażenia, który decyzją nr [...] zaskarżone rozstrzygnięcie utrzymał w mocy, zmieniając jedynie datę mianowania. Oznacza to, że organ odwoławczy rozstrzygał w tym samym zakresie, w jakim orzekał organ pierwszej instancji, a więc także w zakresie uposażenia i dodatku. Zwrócić bowiem trzeba uwagę, że zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o Policji prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Uposażenie składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia (art. 100 ustawy o Policji). Powyższe potwierdza uzasadnienie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...], z którego jednoznacznie wynika, że organ analizował również kwestię dodatku służbowego skarżącej, uznając, że jego wysokość została określona prawidłowo. Gdyby przyjąć za prawidłowe stanowisko reprezentowane obecnie przez Ministra Spraw Wewnętrznych, to skarżąca nabyłaby prawo do uposażenia zasadniczego i dodatku z datą wcześniejszą niż data mianowania na stanowisko służbowe [...]. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji orzekł bowiem, że mianowanie na stanowisko służbowe nastąpi od dnia [...] września 2011 r., zmieniając tym samym datę mianowania [...] lipca 2011 r. określoną przez Komendanta Głównego Policji. Taka sytuacja jest niedopuszczalna w świetle jednoznacznej regulacji zawartej w art. 99 ust. 1 ustawy o Policji. Stosownie do art. 150 § 1 K.p.a. organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Odnosząc powyższą regulację do przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest Minister Spraw Wewnętrznych, jako organ wydający decyzję w ostatniej instancji. Między wydaniem decyzji z [...] września 2011 r. a złożeniem przez skarżącą wniosku o wznowienie postępowania z [...] lutego 2012 r. przepisy prawa nie wprowadziły zmiany we właściwości. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, rozpoznając sprawę w wyniku odwołania skarżącej, nie uznał się niewłaściwym w zakresie orzekania w przedmiocie uposażenia zasadniczego i dodatku służbowego i dlatego też jest obecnie organem zobowiązanym do rozstrzygnięcia w sprawie wznowienia postępowania. Uchylając zaskarżone rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji, jak również rozstrzygnięcie je poprzedzające, jako wydane przez organ niewłaściwy, Sąd działając na zasadzie art. 135 P.p.s.a., uchylił również postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...]z [...] maja 2012 r. orzekające o wznowieniu postępowania administracyjnego. Także bowiem i to postanowienie zostało wydane przez organ niewłaściwy. Zwrócić przy tym należy uwagę, że wbrew stanowisku Komendanta Głównego Policji, prezentowanemu w zaskarżonej decyzji, nie był on związany przekazaniem. Wobec podstaw uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej Sąd uznał za przedwczesne odnoszenie się do zarzutów merytorycznych skargi. Wniosek skarżącej o wznowienie postępowania musi zostać ponownie rozpoznany przez organ właściwy, który to organ orzekając w sprawie, powinien ewentualnie uwzględnić wynik toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z [...] września 2011 r. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ktc P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji zostało wydane w oparciu o art. 152 P.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w trybie art. 200 P.p.s.a.