II SA/Wa 1831/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi W. C., M. C., P. C. oraz K. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania kwatery tymczasowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2024 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej "KGP") utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji (dalej "K[...]P") z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] nakazującą W. C., M. C., P. C. i K. C. (dalej łącznie "skarżący") opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...]. Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] sierpnia 2003 r. decyzją Naczelnika Wydziału Nieruchomości Komendy [...] Policji o przydziale kwatery tymczasowej nr [...] przydzielono W. C. do wspólnego zamieszkania z żoną M. C. oraz synami P. i K. C. kwaterę tymczasową nr [...] przy ul. [...] w [...]. W dniu [...] stycznia 2012 r. W. C. został zwolniony ze służby w Policji z prawem do otrzymywania świadczeń emerytalnych z resortu spraw wewnętrznych. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. K[...]P poinformował W. C. o obowiązku wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie opróżnienia zajmowanej kwatery tymczasowej oraz możliwości pozostania w tym lokalu na warunkach hotelowych. W dniu [...] maja 2014 r. W. C. wystąpił z wnioskiem o uchylenie, w trybie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego- Kpa (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej "k.p.a.", decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Jednocześnie wyraził zgodę na dalsze zakwaterowanie w ww. lokalu na zasadach hotelowych. W dniu [...] czerwca 2014 r. decyzją nr [...] K[...]P uchylił w całości decyzję z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] o przydziale kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...]. W dniu [...] lipca 2014 r. zawarto z W. C. umowę na odpłatne zakwaterowanie w lokalu budynku zbiorowego zakwaterowania Komendy [...] Policji, w której przekazano do mu użytkowania wraz z rodziną lokal nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...]. Na podstawie § 7 ust. 2 zawartej umowy, w dniu [...] sierpnia 2017 r. K[...]P wypowiedział W. C. z dniem [...] listopada 2017 r. umowę na odpłatne zakwaterowanie w lokalu budynku zbiorowego zakwaterowania Komendy [...] Policji. W dniu [...] grudnia 2018 r. K[...]P wydał zawiadomienie nr [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie opróżnienia kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...] przez skarżących z uwagi na wystąpienie okoliczności wskazanych w § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania kwater tymczasowych przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2024 r. poz. 519), dalej "rozporządzenie z dnia 18 maja 2005 r.", tj. w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej. Decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] K[...]P nakazał skarżącym opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...]. W podstawie prawnej organ podał § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenie z dnia 18 maja 2005 r. w związku z art. 97 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145). W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenie z dnia 18 maja 2005 r., opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku: 1) zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji; 2) upływu okresu pełnienia służby w jednostce, w której policjant zajmuje tymczasową kwaterę w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub znajdującym się na terenie obiektu zamkniętego; 3) wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 95 ust. 2 pkt 1 -4, pkt 7-9 oraz art. 95 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji. K[...]P wskazał, że z analizy powyższych przepisów wynika, że prawo do zajmowania kwatery tymczasowej przysługuje wyłącznie policjantowi pełniącemu czynną służbę. Z chwilą zaś zwolnienia ze służby w Policji policjant traci prawo do zajmowania kwatery tymczasowej, a właściwy organ zobowiązany jest przepisami prawa do opróżnienia kwatery tymczasowej. Zaistnienie, zatem jednej z przesłanek określonych w cytowanym przepisie skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego, które zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji zakończone zostaje w formie decyzji administracyjnej. Organ stwierdził, że bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, że zajmowany przez skarzących lokal nosi status kwatery tymczasowej. Bezspornym pozostaje również fakt, że główny najemca kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...] został z dniem [...] stycznia 2012 r., zwolniony ze służby w Policji i stał się emerytem policyjnym. K[...]P podał, że ustawa z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2023 r. poz. 1280), przewiduje dwa uprawnienia związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych emerytów i rencistów Policji. Pierwsze uprawnienie zostało określone w art. 29 ust. 1 ww. ustawy emerytalnej. W myśl tego przepisu funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Drugie uprawnienie wynika z art. 30 wskazanej wyżej ustawy emerytalnej. Zgodnie z tym przepisem emerytom i rencistom policyjnym przysługuje pomoc w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. W ocenie K[...]P z powyższego wynika, że emerytom policyjnym przysługuje prawo do uzyskania i użytkowania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Żaden przepis prawa materialnego, nie pozwala natomiast na zajmowanie przez osoby będące emerytami policyjnymi kwatery tymczasowej. Co więcej w § 13 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. ustawodawca nakazał wprost opróżnienie kwater tymczasowej z chwilą zwolnienia policjanta ze służby. Emeryt policyjny nie może zatem zamieszkiwać w kwaterze tymczasowe], do której prawo posiada jedynie policjant będący w służbie czynnej. Następnie organ wyjaśnił, że kompleks mieszkalno-hotelowy przy ul. [...] w [...] (gdzie mieści się kwatera tymczasowa zajmowana przez skarżących), powstał na mocy porozumienia z dnia [...] października 1999 roku zawartego pomiędzy Prezydentem Miasta [...], a Komendantem [...] Policji z przeznaczeniem na potrzeby zakwaterowania policjantów, pełniących służbę w komisariatach Policji, działających na terenie Gminy [...]. W skład kompleksu wchodzą [...] budynki, stanowiące własność Miasta [...]. Na mocy umowy z dnia [...] marca 2003 r. wymieniony kompleks został oddany K[...]P do nieodpłatnego używania na okres 25 lat. Zgodnie z decyzją nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2003 r. o pozwoleniu na użytkowanie kompleksu mieszkalno-hotelowego, położonego w [...] przy ulicy [...], budynki C i D to budynki mieszkalne, natomiast budynki A i B - budynki zamieszkania zbiorowego. K[...]P podał, że zobowiązał się do przestrzegania postanowień porozumienia z dnia [...] października 1999 r. Tym samym postanowienia niniejszego porozumienia wykluczają możliwość zamieszkiwania w budynkach A i B emerytom policyjnym, a także funkcjonariuszom nie pełniącym służby w Komendzie [...] Policji oraz Komendach Rejonowych Policji [...]. Oznacza to, że K[...]P posiada prawo dysponowania kompleksem, ograniczone porozumieniem z 1999 r., umową użyczenia z 2003 r. oraz przepisami ustawy o Policji. Organ stwierdził, że lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] należy do szczególnej kategorii lokali - kwater tymczasowych, o której mowa w art. 90 ustawy o Policji oraz w § 10 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. Taka kwalifikacja lokalu w sposób jednoznaczny określa jego charakter użytkowy oraz nakreśla ramy czasowe jego użytkowania określone w §13 rozporządzenie z dnia 18 maja 2005 r. Zaistnienie zdarzeń opisanych w § 13 rozporządzenie z dnia 18 maja 2005 r. (w przedmiotowej sprawie - zwolnienie ze służby w policji) powoduje utratę prawa do dalszego korzystania z kwatery tymczasowej. K[...]P podniósł, że wskazane przepisy ustawy o Policji, obligują organy Policji do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych policjantów, w konsekwencji zobowiązują do prowadzenia racjonalnej gospodarki zasobami mieszkaniowymi, celem realizowania tych obowiązków. Z tych także względów opróżnianie kwater tymczasowych zajmowanych przez emerytów i rencistów lub osoby nieuprawnione musi być zawsze ograniczone ramami tej polityki, która winna służyć utrzymaniu istniejącej substancji mieszkaniowej, w celu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych policjantów pełniących czynną służbę w Komendzie [...] Policji. Organ wyjaśnił, że z uwagi na trudną sytuację rodzinną i mieszkaniową W. C. K[...]P, wychodząc naprzeciw potrzebom strony, wyrażoną we wniosku strony z dnia [...] maja 2014 r. wyraził zgodę, aby kwaterę tymczasową [...] przy ul. [...] w [...], wobec braku innych możliwości, udostępnić do zamieszkania skarzącym na podstawie umowy na odpłatne zakwaterowanie w lokalu budynku zbiorowego zakwaterowania Komendy [...] Policji. Umowa ta została zawarta w dniu [...] lipca 2014 r. na czas nieokreślony, z prawem do jej rozwiązania przez każdą ze stron, bez podana przyczyn, z zachowaniem 3 miesięcznego okresu wypowiedzenia - co organ dokonał pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. K[...]P podkreślił, że ani zwarcie umowy najmu na odpłatne zakwaterowanie w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] w budynku zbiorowego zakwaterowania Komendy [...] Policji w lokalu w dniu [...] lipca 2014 r., ani wcześniejsza decyzja organu nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. uchylająca w całości decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. o przydziale kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...] - nie zmieniło charakteru przedmiotowego lokalu, tj. lokal ten dalej pozostał lokalem o statusie kwatery tymczasowej. Wynika to z faktu, iż o statusie lokalu nie stanowi forma jego oddania w użytkowanie (czy jest to umowa czy decyzja administracyjna), a faktyczny status lokalu jako kwatery tymczasowej, który wynika z przepisów prawa budowlanego i przepisów przeciwpożarowych (budynek zakwaterowania zbiorowego), z decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2003 r. o pozwoleniu na użytkowanie kompleksu mieszkalno-hotelowego, położonego w [...] przy ulicy [...], jak również z przeznaczenia danego budynku, celu jakiemu ma służyć, oraz przede wszystkim woli właściciela nieruchomości wyrażonej w cytowanym porozumieniu z dnia [...] października 1999 r. wykluczającym możliwość zamieszkiwania w budynkach A i B emerytom policyjnym. Reasumując organ stwierdził, że zajmowanie przez W. C. przedmiotowe kwatery tymczasowej, po [...] stycznia 2012 r, tj. po dniu, w którym nastąpiło zakończenie służby w organach Policji, jest użytkowaniem bezpodstawnym, ponieważ nie wynika z posiadanego tytułu prawnego. Nie zmienia oceny tegoż stanu prawnego nawet fakt zawarcia umowy na odpłatne zakwaterowanie i regularne wywiązywanie się z nałożonych nią zobowiązań. Konsekwencją zajmowania przedmiotowej kwatery tymczasowej pozostającej w dyspozycji K[...]P, przez osobę nie posiadającą do niej tytułu prawnego, musi być decyzja organu administracyjnego o jej opróżnieniu, w oparciu o przepis § 13 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. Od powyższej decyzji skarżący wnieśli odwołanie. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2024 r. nr [...] KGP, działająca na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu KGP podtrzymał argumentację przedstawiona przez organ I instancji. Ponadto KGP podniósł, że niezasadny jest zarzut dotyczący nieuwzględnienia przez organ I instancji faktu, że zainteresowanemu, zarówno w obecnie jak i w chwili wydania decyzji nr [...] K[...]P przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego. Organ II instancji wyjaśnił, że rozpoznawana sprawa dotyczy wyłącznie nakazu opróżnienia i przekazania w stanie wolnym wyżej wymienionej kwatery przez skarżących. Przedmiotem sprawy nie jest prawo W. C. do lokalu mieszkalnego. Nie budzi wątpliwości, że K[...]P w decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2024 r. nie orzekał o uprawnieniach zainteresowanego do jakiegokolwiek lokalu mieszkalnego, ponieważ nie to było przedmiotem tej decyzji. Jeżeli W. C. oraz członkowie jego rodziny w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji nie posiadają lokalu mieszkalnego, to w świetle cytowanego przepisu art. 88 ustawy pragmatycznej zainteresowany posiada prawo do ubiegania się o przydział lokalu mieszkalnego na zasadach określonych przepisami ustawy o Policji i rozporządzenia wykonawczego. O powyższym strona była informowana, na co wskazują akta sprawy. KGP odwołując się do orzecznictwa wskazał również, że analogiczne postępowania prowadzone były wobec innych mieszkańców budynków A i B przy ul. [...] w [...] i zakończone zostały orzeczeniami, w których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi stron. Organ przywołał wyrok z dnia 23 września 2019 (sygn. akt. II SA/Wa 681/19), w którym stwierdzono, że o statusie lokalu oraz o uprawnieniach do jego zajmowania, nie może przesądzać wola funkcjonariusza wyrażona we wniosku o przydział lokalu, lecz wola organu decydującego o przydziale lokalu wyrażona w decyzji przydziałowej, która podyktowana jest w dużej mierze możliwościami, jakimi dysponował organ. Na powyższą decyzję KGP z [...] września 2024 r. skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucili: I. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia tj.: 1. art. 15 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego z uwagi na oparcie zaskarżonej decyzji na innej podstawie prawnej aniżeli przyjęta przez organ pierwszej instancji, co skutkowało pozbawieniem skarżących prawa do kwestionowania nowo przywołanej podstawy prawnej w toku postępowania instancyjnego i tym samym miało istotny wpływ na wynik sprawy, 2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1) oraz w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia przez organ I instancji wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego dotyczącego sprawy, a konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności tj.: a. faktu, iż przyznany skarżącym lokal odpowiada normom przewidzianym dla lokali mieszkalnych, a nie kwater tymczasowych; b. faktu, iż w momencie złożenia wniosku o przydział lokalu mieszkalnego, skarżący W. C. nie spełniał warunków do przydzielenia mu kwatery tymczasowej, gdyż był policjantem w służbie stałej; c. faktu, iż przez cały okres zamieszkiwania w skarżących w przedmiotowym lokalu, lokal ten był traktowany przez organy Policji jako lokal mieszkalny o czym świadczy m.in. fakt, iż skarżący byli zobowiązania do samodzielnego ponoszenia wszelkich kosztów związanych z zajmowaniem lokalu, jak również fakt, iż skarżącemu W. C. został przyznany przez organy Policji równoważnik na remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, co w rezultacie doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i nieuzasadnionego uznania, iż doszło do spełnienia przesłanek uprawniających do wydania decyzji o opróżnieniu zajmowanej kwatery tymczasowej, co stanowiło podstawę do wydania zaskarżonej decyzji i tym samym miało istotny wpływ na wynik sprawy, 3. art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 77 § 4 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez organ, iż organ I instancji zaniechał zakomunikowania skarżącym faktów znanych organowi z urzędu, tj. a. treści porozumienia z dnia [...] października 1999 r. w [...], zawartego pomiędzy Gminą [...] a Starostą Powiatu [...], przy udziale Wojewody [...] oraz K[...]P; b. treści umowy użyczenia z dnia [...] marca 2003 r., zawartej pomiędzy Gminą [...] a Komendą [...] Policji, co skutkowało pozbawieniem skarżących prawa do weryfikacji tych faktów i odniesienia się do nich w toku postępowania administracyjnego i tym samym pozbawiło skarżących możliwości czynnego udziału w postępowaniu i miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem winno skutkować uchyleniem przez organ decyzji organu pierwszej instancji, 4. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, a także nieuwzględnienie w toku prowadzonego postępowania zasady równego traktowania obywateli wobec prawa i stosowanie różnych rozstrzygnięć względem osób znajdujących się w tożsamej sytuacji co Skarżący, przejawiające się w fakcie, iż organy Policji prezentują niejednolite podejście do mieszkańców osiedla przy ul. [...], zezwalając części emerytów policyjnych na zamieszkiwanie w ww. osiedlu na emeryturze, jednocześnie odmawiając tego prawa innym emerytom, co stanowiło podstawę do wydania zaskarżonej decyzji i tym samym miało istotny wpływ na wynik sprawy, II. naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 88 ust. 1 i 2 ustawy o Policji poprzez jego błędne niezastosowanie w sprawie i w rezultacie nieuwzględnienie, iż skarżącym został przyznany lokal mieszkalny, ze względu na fakt, iż nie istniała podstawa prawna uzasadniająca przyznanie skarżącym kwatery tymczasowej, gdyż w chwili przyznania przedmiotowej kwatery skarżący W. C. był policjantem w służbie stałej, co w konsekwencji powinno doprowadzić organ do wniosku, iż skarżący posiadają tytuł prawny do lokalu mieszkalnego; 2. § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie w sytuacji, w której skarżący posiadają tytuł prawny do lokalu mieszkalnego i w związku z czym nie doszło do spełnienia się przesłanek uzasadniających opróżnienie kwatery tymczasowej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o: 1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości; ewentualnie - w przypadku nieuznania przez Sąd, iż doszło do wystąpienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości; 2. wstrzymanie wykonania decyzji w całości przez organ; ewentualnie-w przypadku nieuwzględnienia wniosku przez organ: wstrzymanie wykonania decyzji w całości przez Sąd z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków; 3. zasądzenie od organu solidarnie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja KGP z dnia [...] września 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję K[...]P z dnia [...] lipca 2024 r. nakazującą skarżącym opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...]. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o Policji oraz przepisy rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. Zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, art. 92, art. 94 i art. 95 ust. 2 - 4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Stosownie natomiast do § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r., opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji. W ocenie Sądu, prawidłowe jest ustalenie organu, że skarżącemu decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. przydzielona została kwatera tymczasowa nr [...] przy ul. [...] w [...], a nie lokal mieszkalny. To, że wskazaną decyzją dokonano przydziału kwatery tymczasowej wynika wprost z treści tej decyzji, która, co należy podkreślić, po jej doręczeniu skarżącemu, nie była kwestionowana przez stronę w administracyjnym toku instancji (skarżący nie wniósł od niej odwołania) i decyzja stała się ostateczna. Prawidłowości ustalenia, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. przydzielono skarżącemu kwaterę tymczasową a nie lokal mieszkalny nie zmienia okoliczność, że skarżący nie składał wniosku o przydział kwatery tymczasowej, a wnioskował o przydział lokalu mieszkalnego. Powyższe nie ma znaczenia, skoro przydzieloną kwaterę tymczasową nr [...] przy ul. [...] w [...] skarżący przyjął. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że fakt, iż skarżący ubiegał się o przydział lokalu mieszkalnego nie daje podstaw do stwierdzenia, że skarżącemu przydzielono lokal mieszkalny (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 1284/16, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Nie budzi zatem wątpliwości, że zajmowany przez skarżącego i członków jego rodziny lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] został mu przydzielony jako kwatera tymczasowa. Skarżący nie wykazał przy tym, aby została wydana inna decyzja o przydziale mu przedmiotowego lokalu, niż ta, w której lokal został zakwalifikowany jako kwatera tymczasowa. O statusie lokalu oraz o uprawnieniu do jego zajmowania nie może przesądzać fakt, że funkcjonariusz hipotetycznie spełnia ustawowe przesłanki do uzyskania lokalu mieszkalnego czy też, że przed przydziałem kwatery tymczasowej złożył wniosek o przydział lokalu mieszkalnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 2553/22). Kwestie dotyczące statusu kwatery tymczasowej zajmowanej przez skarżących organ wyjaśnił wyczerpująco w zaskarżonej decyzji, wskazując wprost, że budynki A i B (budynki zamieszkania zbiorowego) przy ul. [...], zgodnie z przeznaczeniem wybudowane były jako pomieszczenia hotelowe i kwatery tymczasowe. Organ wskazał, że decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Prezydenta [...] o pozwoleniu na użytkowanie, budynki A i B położone przy ul. [...] zostały przeznaczone do zamieszkania zbiorowego. Zgodnie z § 3 pkt 5 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225, z późn. zm.), budynek zamieszkania zbiorowego przeznaczony jest tylko do okresowego pobytu ludzi, wyjątkiem jest dom rencistów, dom zakonny i dom dziecka, gdzie w tym przypadku przewidziano możliwość stałego pobytu ludzi w takich budynkach. Odnosząc się do postawionych w skardze wniosków i zarzutów, należy podkreślić, że przedmiotem niniejszej sprawy nie jest prawo skarżącego do lokalu mieszkalnego. Zresztą, w zaskarżonej decyzji organ nie tylko nie kwestionuje prawa skarżącego do lokalu mieszkalnego, ale wprost wskazuje, że skarżący, w świetle art. 88 ustawy o Policji posiada prawo do ubiegania się o przydział lokalu mieszkalnego na zasadach określonych w przepisach rozporządzenia wykonawczego. Niniejsza sprawa dotyczy wyłącznie nakazania opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...] przez skarżącego i członków jego rodziny uprawnionych do zamieszkania ze skarżącym. Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r., opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji. W sprawie nie jest sporne, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji w dniu [...] stycznia 2012 r. Tym samym nie ma wątpliwości, że zaistniała podstawa do nakazania opróżnienia przez skarżącego jako emeryta policyjnego oraz osoby wymienione w decyzji, zajmowanej dotychczas kwatery tymczasowej. K[...]P prawidłowo nakazał więc skarżącym opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...]. KGP zasadnie zaś utrzymał tę decyzję w mocy, prawidłowo stosując w tym przypadku art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Skoro skarżący w związku ze zwolnieniem ze służby utracił prawo do zajmowania kwatery tymczasowej, brak było podstaw do uwzględnienia skargi. W ocenie Sądu, organy w sprawie niniejszej, dotyczącej opróżnienia kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...] nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, w tym powołanych w skardze, ani przepisów postępowania w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Postępowanie w sprawie opróżnienia zajmowanej przez skarżącego kwatery tymczasowej zostało przez organ przeprowadzone z poszanowaniem zasad określonych w k.p.a. Zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji spełniają wymogi art. 107 § 3 k.p.a., zostały wyczerpująco uzasadnione i nie pozostawiają wątpliwości co do przyczyn, z powodu których organ podjął rozstrzygnięcie o nakazaniu opróżnienia zajmowanej kwatery tymczasowej. Organ ustalił prawidłowo stan faktyczny, zebrał w sposób wyczerpujący materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a ocena tego materiału dowodowego nie była dowolna. Nie jest w szczególności zasadny zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postepowania wyrażonej w art. 15 k.p.a. Skarżący upatrują naruszenia tej zasady w tym, że KGP w sentencji rozstrzygnięcia powołał się na § 14 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r., zaś decyzja organu I instancji oparta została na § 13 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia. Zdaniem skarżących organ II instancji zmienił w ten sposób podstawę prawną decyzji. Zauważyć należy, że § 14 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. określa organy wydające decyzje w sprawach przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater. Przepis ten określa zatem właściwość organów Policji w tego typu sprawach. Nie można w związku z tym stwierdzić, że powołując ten przepis KGP zmienił na innej podstawie materialnoprawnej. Ponadto w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji KGP zawarł rozważania dotyczące zastosowania w sprawie § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. Nie można w tym przypadku mówić o naruszeniu art. 15 k.p.a. Ponadto na uwzględnienie nie mógł zasługiwać zarzut naruszenia art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 77 § 4 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez KGP, iż organ I instancji zaniechał zakomunikowania skarżącym faktów znanych organowi z urzędu, tj. treści porozumienia z dnia [...] października 1999 r. w [...], zawartego pomiędzy Gminą [...] a Starostą Powiatu [...], przy udziale Wojewody [...] oraz Komendanta [...] Policji oraz treści umowy użyczenia z dnia [...] marca 2003 r., zawartej pomiędzy Gminą [...] a Komendą [...] Policji. Nawet jeżeli skarżącym nie była znana treść tych dokumentów to nie zmienia to tego, że przydzielony skarżącemu w 2003 r. lokal miał status kwatery tymczasowej, a nie lokalu mieszkalnego. Wynika to wprost z decyzji z [...] sierpnia 2003 r. Biorąc wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.