II SA/Wa 1832/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spraw.) Ewa Pisula – Dąbrowska Protokolant straszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego – oddala skargę – Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. W uzasadnieniu decyzji organ przypomniał stan sprawy i wskazał, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] ustalił [...] A. K., na dzień 19 grudnia 2008 r., wysługę lat uwzględnianą przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego oraz do nagrody jubileuszowej, w wymiarze: 24 lata, 9 miesięcy i 16 dni. W uzasadnieniu tego rozkazu wskazano, że w związku z analizą dokumentów do nagrody jubileuszowej znajdujących się w aktach osobowych A. K. stwierdzono błędne naliczenie wysługi lat, w związku z czym dokonano przeliczenia okresów służby i pracy. Pismem z dnia 14 kwietnia 2014 r. A. K. został poinformowany o wszczęciu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] postępowania administracyjnego, w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...], Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. oraz pouczony o przysługującym mu prawie do czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji we [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 157 § 1 i 2 i art. 158 § 1 kpa, stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. dotyczącego ustalenia A. K., na dzień 19 grudnia 2008 r., łącznej wysługi lat uwzględnionej przy ustaleniu wzrostu uposażenia zasadniczego oraz do nagrody jubileuszowej, w wymiarze - 24 lat, 9 miesięcy i 16 dni. Organ I instancji podał m.in., że wskazany rozkaz został wydany w części dotyczącej zaliczenia wysługi lat dla celów uposażeniowych i określenia terminu nabycia prawa do wzrostu do uposażenia zasadniczego z rażącym naruszeniem prawa, natomiast w części dotyczącej okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej - z rażącym naruszeniem prawa oraz bez podstawy prawnej, Organ stwierdził, że naruszenie polegało na zaliczeniu wymienionemu okresu zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz okresu prowadzenia działalności gospodarczej. A. K. złożył odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] do Komendanta Głównego Policji, w którym stwierdził, że przed przyjęciem do służby w Policji złożył w Wydziale Kadr Komendy Wojewódzkiej Policji we [...] pełną dokumentację przebiegu jego pracy, został przyjęty do służby w dniu [...] maja 1995 r. za porozumieniem między zakładami, a rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 1995 r. zaliczono mu do wysługi lat okresy z lat przed przyjęciem do Policji, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Następnie rozkazem personalnym nr [...]ustalono wysługę lat na 20 lat, 10 miesięcy, 19 dni w związku z prawem do nagrody jubileuszowej na dzień 1 grudnia 2004 r. a po okresie 4 lat, Komendant Powiatowy Policji w [...] wydając rozkaz personalny nr [...] dokonał weryfikacji okresu lat zatrudnienia odliczając dwa miesiące od stażu wysługi, zaliczając pozostałe okresy bez zastrzeżeń, ponadto wypłacono nagrody jubileuszowe za lata pracy i nie dopatrzono się nieprawidłowości. Ponadto A. K. wskazał, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. dopuszcza możliwość doliczenia wysługi lat, natomiast nie dopuszcza możliwości obniżenia wcześniej ustalonego wymiaru uposażenia, działania na niekorzyść policjanta. Rozpatrując przedmiotową sprawę w postępowaniu odwoławczym Komendant Główny Policji wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji i stwierdził, że decyzja administracyjna wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej przez uprawniony do tego organ administracji, działający w granicach prawa, korzysta z domniemania prawidłowości. Jeżeli decyzja taka jest jednocześnie decyzją ostateczną, korzysta ponadto z ochrony wynikającej z art. 16 Kpa, co oznacza, że jej wzruszenie może nastąpić jedynie w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w ustawach szczególnych. Regulacja ta wskazuje zarazem, że nie wszystkie decyzje spełniają warunki prawidłowości. Ustawodawca, ustanawiając zasadę trwałości decyzji ostatecznych, nie wyklucza zarazem możliwości pojawienia się w obrocie prawnym decyzji wadliwych, a więc niespełniających tych warunków. W zależności od stopnia tej wadliwości stosuje się odpowiednie nadzwyczajne środki prawne usuwające te wady, czy wręcz eliminujące obarczone nimi decyzje z obrotu prawnego. Jednym z trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej jest stwierdzenie jej nieważności. Następuje ono w przypadku, gdy decyzja została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 Kpa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym i samodzielnym postępowaniem administracyjnym. W przypadku określonym w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zmierza do ustalenia, czy decyzja wydana w trybie zwykłym jest dotknięta naruszeniem prawa, a jeżeli tak to, czy naruszenie to ma charakter "zwykły" czy "rażący", bądź też, czy decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Następnie organ omówił przypadki, gdy dochodzi do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, czy też gdy następuje wydanie decyzji bez podstawy prawnej. Organ wskazał, że stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia policjantów zalicza się: 1) okresy służby w Policji, 2) okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej, 3) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o których mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, 4) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku, 5) inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Organ wskazał też, że w aktach osobowych [...] A. K. znajdują się m.in.: - świadectwo pracy z dnia [...] października 1983 i., w którym potwierdzono okres zatrudnienia w Miejskim Przedsiębiorstwie Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w [...]od dnia 17 sierpnia 1981 r. do dnia 31 października 1983 r., - świadectwo pracy z dnia [...] listopada 1986 r.. w którym potwierdzono okres zatrudnienia w Żłobku Przyzakładowym [...] Zakładów Przemysłu Skórzanego "[...]" w [...] od dnia 4 listopada 1983 r. do dnia 12 listopada 1986 r. w wymiarze 1/2 etatu, z adnotacją o odbywaniu służby wojskowej od dnia 26 października 1984 r. do dnia (7 października 1986 r.), - zaświadczenie z Wojskowej Komendy Uzupełnień z dnia [...] kwietnia 1995 r., w którym potwierdzono okres odbywania zasadniczej służby wojskowej od dnia 26 października 1984 r. do dnia 17 października 1986 r., - świadectwo pracy z dnia [...] maja 1988 r., w którym potwierdzono okres zatrudnienia w PKP Baza Napraw Maszyn i Sprzętu [...] od dnia 13 listopada 1986 r. do dnia 31 maja 1988 r., - świadectwo pracy z dnia [...] września 1988 r., w którym potwierdzono okres zatrudnienia w Miejskim Ośrodku Sportu i Rekreacji w [...] od dnia 1 czerwca 1988 r. do dnia 30 września 1988 r., - świadectwo pracy z dnia [...] stycznia 1989 r., w którym potwierdzono okres zatrudniania w Kombinacie PZL [...] we [...] od dnia 2 stycznia 1989 r. do dnia 31 stycznia 1989 r., - świadectwo pracy z dnia [...] czerwca 1990 r., w którym potwierdzono okres zatrudnienia w Zakładzie Gospodarki Produktami Naftowymi "[...]" Nr [...] w [...] od dnia 13 kwietnia 1989 r. do dnia 26 czerwca 1990 r., z adnotacją o korzystaniu z urlopu bezpłatnego od dnia 26 kwietnia 1990 r. do dnia 26 czerwca 1990 r., - zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dnia 30 września 2004 r., w którym potwierdzono okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych od dnia 25 września 1992 r. do dnia 24 września 1993 r., - świadectwo pracy z dnia [...] maja 1995 r., w którym potwierdzono okres zatrudnienia w Handlowo-Produkcyjnej Spółdzielni Pracy "[...]" w [...] od dnia 1 czerwca 1994 r. do dnia 15 maja 1995 r., - pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., potwierdzające podleganie przez [...] A. K. ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w okresie od dnia 1 września 1991 r. do dnia 31 sierpnia 1992 r. Organ stwierdził, że zsumowanie wynikających z powołanych wyżej dokumentów okresów, a także analiza treści uzasadnienia rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...]z dnia [...] grudnia 2008 r., prowadzi do wniosku, że rozkazem tym do wysługi lat A. K. zaliczono okres zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz okres prowadzenia działalności gospodarczej. Jednocześnie organ podał, że uregulowania prawne obowiązujące na dzień wydania powołanej decyzji nie przewidywały możliwości zaliczenia do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego policjanta, ani okresu zatrudnienia w wymiarze 1/2 etatu (co wynika wprost z treści § 4 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia), ani okresu prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z § 4 ust. 1 pkt 5 powołanego rozporządzenia z 2001 r. do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się poza okresami wskazanymi w tym przepisie również inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Prowadzenie zaś działalności gospodarczej nie jest okresem podlegającym takiemu zaliczeniu, gdyż nie ma odrębnych przepisów, które były zaliczenie to dopuszczały. Prowadzenie działalności gospodarczej, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672 z późn. zm.) nie jest bowiem wykonywaniem pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Przy nawiązaniu stosunku pracy, pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem, a pracodawca do zatrudnienia pracownika za wynagrodzeniem. Osoba prowadząca działalność gospodarczą takiego stosunku nie nawiązuje. Nie jest także pracownikiem. Pracownikiem stosownie do art. 2 Kodeksu pracy jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. W rezultacie organ uznał, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., dotyczący ustalenia wysługi lat rażąco narusza przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Ponadto organ stwierdził, że w myśl § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom, do okresu służby, od którego zależy nabycie przez policjanta prawa do nagrody jubileuszowej, wlicza się: 1) okresy służby i pracy oraz inne okresy uwzględniane policjantom przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, 2) okres studiów w szkole wyższej przewidziany programem nauczania w łącznym wymiarze nie większym niż 5 lat, pod warunkiem uzyskania dyplomu ich ukończenia. A zatem uwzględnienie wyszczególnionego powyżej okresu zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz okresu prowadzenia działalności gospodarczej przy ustalaniu okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej uznał organ za rażące naruszenie prawa. Organ stwierdził też, że analiza stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. wskazuje, że nie istniały wówczas unormowania prawne, które mogłyby stanowić podstawę wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia policjantowi wysługi lat, od której zależy nabycie przez policjanta prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego oraz prawa do nagrody jubileuszowej. Podstawy takiej brak jest zarówno w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalaniu wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, jak też rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz. U. Nr 100, poz. 913 z późn. zm.). Następnie organ wskazał, że przepis § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., stanowi wyłącznie podstawę ustalenia w drodze decyzji administracyjnej terminu nabycia przez policjanta prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentowej jego wysokości. Jednakże powołany przepis, zgodnie z ukształtowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, nie pozwala na ustalenie policjantowi wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego w drodze samodzielnej sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu przez wydanie odrębnego rozstrzygnięcia w decyzji administracyjnej. Ustalenie wysługi lat jest bowiem tylko jednym z istotnych elementów sprawy o roszczenie z tytułu prawa do uposażenia zasadniczego w określonej wysokości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2002 r., sygn. akt II SA 3655/01; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 302/06). Tak więc, organ uznał, że ustalenie okresów pracy policjanta jest czynnością, której efektem jest przyjęcie określonego stanu faktycznego, zgodnie z kryteriami zawartymi w przepisach obowiązującego prawa. Ustaleń natomiast w tym zakresie, zarówno w przypadku wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, jak też wysługi lat, od której zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, nie dokonuje się w formie decyzji administracyjnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2001 r., sygn. akt OPS 8/01). Organ podkreślił, że w przypadku gdy przepisy nie wymagają określenia albo ustalenia praw lub obowiązków w drodze decyzji, rozstrzygnięcie dokonane w takiej formie, tak jak uczynił to Komendant Powiatowy Policji w [...] w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w odniesieniu do ustalenia wysługi lat, jest wydane bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Ponadto organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt 1 OSK 2322/12, w którym Sąd jednoznacznie przesądził, iż "(...) można jedynie w drodze zmiany decyzji doliczyć dodatkowe okresy do wysługi lat, natomiast nie ma podstaw do odliczenia już uprzednio zaliczonych do wysługi lat okresów (...)", natomiast "(...) raz ustalone okresy składowe mogą być przez organ korygowane. Może się to jednak odbywać jedynie w drodze nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych (...)". A zatem organ uznał, że stwierdzić, iż rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. został wydany wbrew treści § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Stosownie bowiem do § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba, że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów, o których mowa w ust. 1 (§ 5 ust. 3 cyt. rozporządzenia). Organ rozstrzyga w drodze decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat, w trybie określonym w § 5 ust. 2 i 3 powołanego rozporządzenia, która określa termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu, natomiast dalszy wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w Policji nie wymaga wydania odrębnej decyzji (§ 5 ust. 4 i 5 cyt. rozporządzenia) (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 480/10). Tymczasem rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. A. K. ustalono łączną wysługę lat uwzględnianą przy ustalaniu uposażenia zasadniczego w wymiarze o 2 miesiące niższym niż w pozostającym wówczas w obrocie prawnym rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. W świetle przedstawionych okoliczności organ stwierdził, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., dotyczący zaliczenia A. K. wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego oraz zaliczenia okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej został wydany z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Treść rozstrzygnięcia wskazanego rozkazu personalnego jest w jawny i oczywisty sposób sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym, zaś wykazane naruszenie w sposób fundamentalny wpływa na sposób załatwienia tej sprawy. W wyniku mającego miejsce w tej sprawie naruszenia prawa powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Słusznie zatem Komendant Wojewódzki Policji we [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. stwierdził jego nieważność oraz prawidłowo nadał mu rygor natychmiastowej wykonalności. Rygor natychmiastowej wykonalności należało bowiem nadać decyzji z uwagi na interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, przejawiającym się koniecznością niezwłocznego dostosowania otrzymywanej przez A. K. kwoty uposażenia zasadniczego, ustalanej z uwzględnieniem wysługi lat, do wymogów obligowanych przepisami prawa. Odnosząc się natomiast do zarzutów strony organ ich nie podzielił i wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje pogląd, zgodnie z którym aktualnie obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego przewidują jedynie możliwość doliczenia policjantowi do wysługi lat dotychczas nieudokumentowanych okresów, natomiast nie uprawniają one do anulowania (odliczenia) w drodze rozkazu personalnego (wydanego w postępowaniu administracyjnym w trybie zwykłym) okresu uprzednio zaliczonego do tej wysługi. W przypadku wadliwego ustalenia policjantowi wysługi lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego, możliwe jest naprawienie popełnionego błędu, przy czym może to nastąpić wyłącznie w nadzwyczajnym trybie weryfikowania decyzji ostatecznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 2010 r. sygn. akt i OSK 273/10), stąd też tryb postępowania przyjęty w niniejszej sprawie. W sytuacji natomiast, kiedy sama strona twierdzi, że rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. dokonano "odliczenia" od stażu wysługi lat, to nie może budzić wątpliwości, że jest to rozstrzygnięcie wadliwe. Na powyższą decyzję A. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia i uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie - art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r., o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355) w związku z § 4 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, poprzez jego błędną wykładnię ograniczającą się wyłącznie do przeprowadzenia wykładni językowej z pominięciem wykładni systemowej i funkcjonalnej oraz poprzez przyjęcie, że okres wykonywania pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy nie jest okresem który powinien na gruncie obowiązujących przepisów traktowany jako okres pracy w pełnym wymiarze czasu pracy, - art. 7 k.p.a. i art. 11 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego ustalenia, czy okres wykonywania pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy nie jest okresem który powinien na gruncie obowiązujących przepisów traktowany jako okres pracy w pełnym wymiarze czasu pracy, a w szczególności poprzez ograniczenie się do powtórzenia przez organ II instancji argumentów wskazanych przez organ I instancji w uzasadnieniu rozkazu nr [...] r. Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] oraz poprzez nie odniesienie się przez oba organy do argumentów odwołującego się wskazanych w odwołaniu. W uzasadnieniu skarżący przypomniał stan sprawy oraz wskazał, że w § 4 pkt 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, zalicza się również inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby od którego zależą uprawienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. W świetle powyższego przepisu w jego dyspozycji, mieszczą się więc również prace wykonywane w niepełnym wymiarze czasu. Przyjęcie innej koncepcji prowadziłoby do stawiania osób pracujących w niepełnym wymiarze czasu w nieuzasadnionej dużo gorszej pozycji niż osób pracujących w pełnym wymiarze czasu. Skarżący podniósł, że jedynym kryterium rozróżniającym obie grupy jest wymiar czasu pracy, natomiast nie ma żadnych innych kryteriów które pozwalałyby na ich zróżnicowanie. Z uwagi na powyższe osoby pracujące w niepełnym wymiarze czasu pracy powinny być traktowane jak osoby pracujące w pełnym wymiarze czasu pracy, co odpowiada prawu bowiem przepisy pracownicze stosuje się dla pracownika (funkcjonariusza) niezależnie od wymiaru czasu pracy. W ocenie skarżącego powyższe twierdzenia potwierdzają również przepisy dotyczące ustalenia emerytur, które pracę osób w niepełnym wymiarze czasu pracy traktują jako zwyczajne świadczenie pracy. Bowiem osoby urodzone przed 1 stycznia 1949 r., zatrudnione po 14 listopada 1991 r., pracujące w niepełnym wymiarze czasu pracy, jeśli pracowały co najmniej na połowę etatu są traktowane jak osoby pracujące na cały etat. Wprawdzie przepisy ustawy o Policji nie odsyłają bezpośrednio do przepisów kodeksu pracy to jednak, analiza II rozdziału § 4 pkt 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów odsyła do przepisów prawa pracy które regulują uprawnienia pracownicze. Z powyższego wynika więc, że wykładnia przepisów przeprowadzana przez organy obu instancji została ograniczona wyłącznie do samej tylko wykładni językowej która nie usuwa wątpliwości jak to należy interpretować ww. przepisy wobec czego organy były obowiązane ponadto w takiej sytuacji do przeprowadzenia wykładni systemowej oraz funkcjonalnej. W świetle powyższego brak jest więc podstaw do odmowy zaliczenia do wysługi lat okresów pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy przed przyjęciem do policji. Zdaniem skarżącego, organy obu instancji w ogóle nie odniosły się do podnoszonych przez niego argumentów ani ich nie zweryfikowały pod kątem ich zgodności z przepisami prawa, które stanowiły podstawę wydanego rozstrzygnięcia w jego sprawie, nie odniosły się do kwestii dotyczącej zakazu retroaktywnego działania na niekorzyść oraz ochrony praw I nabytych. Z uzasadnień decyzji obu organów nie wynika w ogóle na czym miałoby polegać "rażące naruszenie prawa". W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie uznając zarzuty podniesione w skardze za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 tego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości, czy słuszności. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 (dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga, analizowana w kontekście podanych wyżej kryteriów kontroli decyzji administracyjnych przez Sąd, podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób, który mógłby zaważyć na ostatecznym wyniku podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Na wstępie należy wskazać, że stwierdzenie nieważności decyzji jest jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Stanowi odstępstwo od wyrażonej w przepisie art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Istota stwierdzenia nieważności sprowadza się do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych najcięższymi wadami materialnoprawnymi, wymienionymi w sposób wyczerpujący w art. 156 § 1 k.p.a., które powodują nieważność tych decyzji od chwili ich wydania (ex tunc). Są to: 1) wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) wydanie decyzji dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) niewykonalność decyzji (istniejąca w dniu jej wydania oraz mająca charakter trwały), 6) wywołanie czynu zagrożonego karą w razie wykonania decyzji, 7) wada decyzji powodująca jej nieważność z mocy prawa. Postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej zasadniczo różni się od zwykłego postępowania administracyjnego. Ma ono na celu jedynie wyjaśnienie, czy decyzja ta jest obarczona ww. wadami prawnymi. W postępowaniu tym nie dochodzi więc do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Nie ma też proceduralnych możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy, czy poczynienia dodatkowych ustaleń faktycznych. Działanie organu orzekającego w tym postępowaniu jest bowiem ograniczone do zajmowania się kwestiami stricte prawnymi, tj. do weryfikacji decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem. Sprowadza się zatem wyłącznie do poszukiwania uchybień i wadliwości weryfikowanej decyzji, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. Przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji, której dopatrzył się Komendant Wojewódzki Policji we [...] w rozkazie personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz bez podstawy prawnej. Rażące naruszenie prawa ma miejsce, gdy podstawa prawna do wydania decyzji istnieje, jednak rozstrzygnięcie zawarte w decyzji w sposób oczywisty odbiega od obiektywnie istniejącego i możliwego do zastosowania stanu prawnego. W świetle poglądów doktryny i orzecznictwa, z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, co na podstawie jego brzmienia jest od razu zauważalne i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako naruszenia "rażącego" może nastąpić wyjątkowo, mianowicie gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji. Natomiast przypadki wydania decyzji bez podstawy prawnej odnoszą się do sytuacji, gdy decyzja została wydana bez oparcia w przepisach prawa, które umocowują administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. Wskazać należy, że podstawą prawną rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. o nr [...] był art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm) oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz.U. Nr 100, poz. 913). Wskazać należy, że stosownie do § 4 ust. 1 pow. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia policjantów zalicza się: 1) okresy służby w Policji, 2) okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej, 3) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o których mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, 4) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku, 5) inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Z kolei jak wynika ze zsumowanie, powołanych przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] w rozkazie nr [...] dokumentów okresów, a także analiza treści uzasadnienia tego rozkazu, wskazuje, że rozkazem tym do wysługi lat A. K. zaliczono okres zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz okres prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodzić się należy z organem nadzoru, że uregulowania prawne obowiązujące na dzień wydania powołanego rozkazu personalnego, nie przewidywały możliwości zaliczenia do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego policjanta, ani okresu zatrudnienia w wymiarze 1/2 etatu (co wynika wprost z treści § 4 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia), ani okresu prowadzona działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z § 4 ust. 1 pkt 5 powołanego rozporządzenia z 2001 r. do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się poza okresami wskazanymi w tym przepisie również inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Prowadzenie zaś działalności gospodarczej nie jest okresem podlegającym takiemu zaliczeniu, gdyż nie ma odrębnych przepisów, które by zaliczenie to dopuszczały. Prowadzenie działalności gospodarczej, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2013 r., poz. 672, ze zm.) nie jest bowiem wykonywaniem pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Przy nawiązaniu stosunku pracy, pracownik zobowiązuje się tło wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem.; a pracodawca do zatrudnienia pracownika za wynagrodzeniem. Osoba prowadząca działalność gospodarczą takiego stosunku nie nawiązuje. Nie jest także pracownikiem. Pracownikiem stosownie do art. 2 Kodeksu pracy jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. A zatem istotnie rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., dotyczący ustalenia wysługi lat rażąco narusza przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Ponadto w myśl § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom, do okresu służby, od którego zależy nabycie przez policjanta prawa do nagrody jubileuszowej, wlicza się: 1) okresy służby i pracy oraz inne okresy uwzględniane policjantom przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, 2) okres studiów w szkole wyższej przewidziany programem nauczania w łącznym wymiarze nie większym niż 5 lat, pod warunkiem uzyskania dyplomu ich ukończenia. A zatem uwzględnienie wyszczególnionego powyżej okresu zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz okresu prowadzenia działalności gospodarczej przy ustalaniu okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej również należy uznać za rażące naruszenie prawa. Dlatego też rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] został wydany z rażącym naruszeniem prawa i uprawniał organ nadzoru do wydania decyzji stwierdzającej jego nieważność w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z obowiązującymi normami prawa. Ponadto stwierdzić należy, że analiza stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. wskazuje, że nie istniały wówczas unormowania prawne, które mogłyby stanowić podstawę wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia policjantowi wysługi lat, od której zależy nabycie przez policjanta prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego oraz prawa do nagrody jubileuszowej. Podstawy takiej brak jest zarówno w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalaniu wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, jak też pow. rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom. Przepis § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., stanowi wyłącznie podstawę ustalenia w drodze decyzji administracyjnej terminu nabycia przez policjanta prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentowej jego wysokości. Jednakże powołany przepis, nie pozwala na ustalenie policjantowi wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego w drodze samodzielnej sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu przez wydanie odrębnego rozstrzygnięcia w decyzji administracyjnej. Ustalenie wysługi lat jest bowiem tylko jednym z istotnych elementów sprawy o roszczenie z tytułu prawa do uposażenia zasadniczego w określonej wysokości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2002 r., sygn. akt II SA 3655/01; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 302/06). Tak więc, ustalenie okresów pracy policjanta jest czynnością, której efektem jest przyjęcie określonego stanu faktycznego, zgodnie z kryteriami zawartymi w przepisach obowiązującego prawa. Ustaleń natomiast w tym zakresie, zarówno w przypadku wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, jak też wysługi lat, od której zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, nie dokonuje się w formie decyzji administracyjnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2001 r., sygn. akt OPS 8/01). W przypadku, gdy przepisy nie wymagają określenia albo ustalenia praw lub obowiązków w drodze decyzji, rozstrzygnięcie dokonane w takiej formie, tak jak uczynił to Komendant Powiatowy Policji w [...] w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w odniesieniu do ustalenia wysługi lat, jest wydane bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Ponadto wskazać należy na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt 1 OSK 2322/12, w którym Sąd jednoznacznie przesądził, iż "(...) można jedynie w drodze zmiany decyzji doliczyć dodatkowe okresy do wysługi lat, natomiast nie ma podstaw do odliczenia już uprzednio zaliczonych do wysługi lat okresów (...)", natomiast "(...) raz ustalone okresy składowe mogą być przez organ korygowane. Może się to jednak odbywać jedynie w drodze nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych (...)". A zatem stwierdzić należy, iż rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. został wydany wbrew treści § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., zgodnie z którym wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów, o których mowa w ust. 1 (§ 5 ust. 3 cyt. rozporządzenia). Organ rozstrzyga w drodze decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat, w trybie określonym w § 5 ust. 2 i 3 powołanego rozporządzenia, która określa termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu, natomiast dalszy wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w Policji nie wymaga wydania odrębnej decyzji (§ 5 ust. 4 i 5 cyt. rozporządzenia) (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 480/10). Tymczasem rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. A. K. ustalono łączną wysługę lat uwzględnianą przy ustalaniu uposażenia zasadniczego w wymiarze o 2 miesiące niższym niż w pozostającym wówczas w obrocie prawnym rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. W świetle przedstawionych okoliczności stwierdzić należy, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., dotyczący zaliczenia A. K. wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego oraz zaliczenia okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej został wydany z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Treść rozstrzygnięcia wskazanego rozkazu personalnego jest w jawny i oczywisty sposób sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym, zaś wykazane naruszenie w sposób fundamentalny wpływa na sposób załatwienia tej sprawy. W wyniku mającego miejsce w tej sprawie naruszenia prawa powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Słusznie zatem Komendant Wojewódzki Policji we [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. stwierdził jego nieważność oraz prawidłowo nadał mu rygor natychmiastowej wykonalności. Rygor natychmiastowej wykonalności należało bowiem nadać decyzji z uwagi na interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, przejawiającym się koniecznością niezwłocznego dostosowania otrzymywanej przez A. K. kwoty uposażenia zasadniczego, ustalanej z uwzględnieniem wysługi lat, do wymogów obligowanych. Przepisy zaś ustawy o Policji (w całym okresie obowiązywania), jak i przepisy obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. nie dają podstaw prawnych do zaliczenia okresu zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz okresu przebywania na urlopie bezpłatnym do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego. A to implikuje skutek w postaci nienależnego wzrostu uposażenia policjanta z tytułu wysługi lat. Sąd podziela stanowisko organów kwalifikujące tę wadę rozstrzygnięcia Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...], jako rażące naruszenie prawa. Reasumując, rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. podlegał eliminacji z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Powołując ten przepis organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowej weryfikacji tego rozkazu personalnego pod względem kwalifikowanych uchybień. Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.