II SA/Wa 1860/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska (spr.) Sędziowie WSA Adam Lipiński Janusz Walawski Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wyznaczenia na stanowisko służbowe w części dotyczącej zaszeregowania stanowiska do grupy uposażenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] oraz decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] czerwca 2012 r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Minister Obrony Narodowej decyzją z [...] lipca 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję, którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] (pkt [...]) z [...] lipca 1999 r. w sprawie wyznaczenia [...] J. P. na stanowisko służbowe radcy prawnego w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w [...], w części dotyczącej zaszeregowania tego stanowiska służbowego do grupy uposażenia U-14. W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy decyzja podlegająca kontroli dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wskazał też, że decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] (pkt [...]) z [...] lipca 1999 r., w części dotyczącej grupy uposażenia, nie narusza rażąco art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. nr 19, poz. 145 z późn. zm.), gdyż otrzymywane przez ww. uposażenie było zaszeregowane na poziomie innych kluczowych stanowisk służbowych jednostki wojskowej, w której pełnił on służbę. Minister Obrony Narodowej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. P. do tutejszego Sądu. We wniesionej skardze skarżący podniósł naruszenie art. 224 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 5 w zw. z art. 75 ustawy o radcach prawnych i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów, stwierdzić należy, iż skarga J. P. zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. nr 19, poz. 145 z późn. zm.), radca prawny wykonujący zawód na podstawie stosunku pracy ma prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń określonych w układzie zbiorowym pracy lub w przepisach o wynagradzaniu pracowników, obowiązujących w jednostce organizacyjnej zatrudniającej radcę prawnego. Wynagrodzenie to nie może być niższe od wynagrodzenia przewidzianego dla stanowiska pracy głównego specjalisty lub innego równorzędnego stanowiska pracy (...). Natomiast art. 75 powołanej ustawy stanowi, że stosunek służbowy oraz wynikające z niego prawa i obowiązki radców prawnych i aplikantów radcowskich będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, funkcjonariuszami Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej lub Straży Więziennej w zakresie nieokreślonym niniejszą ustawą określają przepisy odrębnych ustaw. Brzmienie tego przepisu uprawnia do stwierdzenia, że art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych stanowi lex specialis do przepisów ustawy pragmatycznej, która zawiera przepisy regulujące wynagrodzenie należne żołnierzom zawodowym. Podkreślić należy, że art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych zawiera zakaz przyznania zatrudnionemu radcy prawnemu uposażenia niższego od przewidzianego na stanowisku głównego specjalisty lub innego równorzędnego stanowiska. Stanowisko organu, iż sytuację skarżącego należy odnosić wyłącznie do stanowisk przewidzianych w jednostce wojskowej, w której pełnił służbę, a nie do wszystkich stanowisk określonych w Siłach Zbrojnych jest błędne. Nie ma bowiem znaczenia prawnego, że stanowisko głównego specjalisty nie znajduje się w strukturze etatowej konkretnej jednostki wojskowej, istotne jest, że stanowisko takie istnieje w Siłach Zbrojnych (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1494/08). Przyznanie radcy prawnemu, pełniącemu zawodową służbę wojskową, uposażenia niższego niż określone dla głównego specjalisty, stanowi zatem rażące naruszenia art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. Wskazać należy, iż wyżej zaprezentowany pogląd jest zgodny z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 664/11 (w sprawie dotyczącej [...]). W omawianym wyroku NSA stwierdził, że przedmiotowa sprawa jest już kolejną, w której Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje oceny zaprezentowanego w wyroku Sądu I instancji poglądu o obligatoryjnym stosowaniu przepisu art. 224 ust. 1 cyt. ustawy o radcach prawnych wobec żołnierzy zawodowych, będących radcami prawnymi, niezależnie od faktu, czy w danej jednostce wojskowej, w której służy dany żołnierz jest stanowisko głównego specjalisty, jeżeli w strukturze organizacyjnej Sił Zbrojnych takie stanowisko jest przewidziane. Dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zgodne co do prawidłowości dokonanej przez sądy wojewódzkie wykładni przepisów prawa materialnego (por. m.in. wyrok z dnia 3 czerwca 2009 r. w sprawie I OSK 1494/08, wyrok z dnia 27 września 2011 r. w sprawie I OSK 1493/08). Zaprezentowany wyżej pogląd znajduje też częściowo potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2012 r. (dotyczące r. pr. [...]), sygn. akt I OSK 994/11. Sąd w całości podziela i uznaje za własny pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu (str. 15-23 omawianego uzasadnienia). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)