II SA/Wa 1885/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Postanowieniem z [...] lutego 2021 r. nr [...] Komendant Główny Policji (zwany dalej także jako: "organ odwoławczy", "KGP"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, zwaną - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia M. S. (zwanego dalej także jako: "Strona"; Skarżący") na postanowienie Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji (dalej również: "organ I instancji") z [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Podaniem z dnia [...] grudnia 2019 r. Strona zwróciła się do Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji o wydanie zaświadczenia o okresach służby pełnionej w Centralnym Biurze Śledczym Komendy Głównej Policji oraz w Centralnym Biurze Śledczym Policji w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, wskazując, iż podejmował wówczas, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia, zgodnie z treścią § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji (...). Tożsamy wniosek z dnia [...] grudnia 2019 r. M. S. skierował do Komendanta [...] Policji za okres służby w Wydziale [...] Komendy [...] Policji. Wniosek ten, pismem z dnia [...] grudnia 2019 r., przekazany został zgodnie z właściwością, Komendantowi Centralnego Biura Śledczego Policji. Postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. Komendant CBŚP, działając na podstawie art. 219 k.p.a., odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 2003-2019 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W uzasadnieniu Organ wskazał, że w wyniku ustaleń dokonanych w postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym w koniecznym zakresie stwierdzono, że Strona w okresie objętym żądanym wnioskiem, wykonywał czynności służbowe w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu jednokrotnie w roku 2017. Analiza dokumentacji nie potwierdziła wykonywania przez wymienionego czynności w latach 2003-2016, ani też w latach 2018-2019. W dniu [...] grudnia 2020 r. (data stempla pocztowego), w ustawowym terminie Strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wskazując na naruszenie następujących przepisów: - § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji (...) i art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) poprzez błędne uznanie, że czynności przez niego wykonywane w ramach stosowania środków technicznych, zadań operacyjno-rozpoznawczych nie były czynnościami, w których istniało zagrożenie życia i zdrowia; - art. 7, art. 7a, art. 8, art. 12, art. 77 § 1 K.p.a., poprzez brak właściwego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy w zakresie oceny charakteru jego służby. W związku z powyższym Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie jego wniosku oraz o dopuszczenie dowodu z przesłuchania jego oraz z zeznań wskazanych przez niego świadków na okoliczność ustalenia charakteru pełnionej przez niego służby, rodzaju i ilości czynności operacyjno-rozpoznawczych, jakie wykonywał w ramach służby w latach 2003-2019 oraz z jakim ryzykiem wiązało się wykonywanie tych czynności. Wnioskodawca powołał się również na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13, stwierdzając przy tym, że Centralne Biuro Śledcze Policji "wciąż dokonuje zawężenia kryteriów podwyższania emerytury, wbrew przepisom ustawy - czego przykładem jest wydanie zaskarżonego postanowienia". Organ odwoławczy postanowieniem, o kto rym na wstępie z [...] lutego 2021 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie wskazując, że problematykę związaną z pełnieniem służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej reguluje art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723 – zwaną dalej "ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji") oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (zwanym dalej: "rozporządzeniem RM w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji"). Zgodnie natomiast z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno- Skarbowej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r. poz. 2373, z poźn. zm. – zwanym dalej: "rozporządzeniem MSWiA w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji"), środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione m.in. przez właściwe organy Policji. Organ wskazał też, że na podstawie art. 218 § 1 Kpa, w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 Kpa (gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego), organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosownie natomiast do art. 218 § 2 Kpa organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. W świetle wskazanych przepisów nie można więc przyjąć, że organy Policji są właściwe do wydawania zaświadczeń o potwierdzeniu faktów, które nie wynikają z prowadzonych przez te organy ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w ich posiadaniu, a jedynie np. z zeznań świadków, czy też danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia. Nie budzi jednak wątpliwości, że w razie braku potwierdzenia w aktach osobowych okresów służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, organ właściwy do wydania stosownego zaświadczenia powinien zwrócić się do podmiotu dysponującego brakującymi zasobami dokumentów, np. materiałami archiwalnymi, o ich udostępnienie, co też miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Ponadto Organ odwoławczy wskazał, że w myśl § 4 pkt 1 rozporządzenia RM w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur P policji - w brzmieniu wynikającym z treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13 - emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia. Ponieważ zarówno z akt osobowych Strony, jak i z żadnej dokumentacji będącej w posiadaniu organu nie wynika, aby wnioskodawca w trakcie pełnienia służby w Policji w latach 2003-2019 wykonywał czynności w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. - w wymiarze określonym w tym przepisie prawa – Stronie nie można było wydać zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Ponadto wymieniony nie przedstawił w zażaleniu żadnych nowych, konkretnych okoliczności, które w ocenie Komendanta Głównego Policji wskazywałyby na konieczność dokonywania dodatkowych ustaleń w przedmiocie pełnionej przez wymienionego służby. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się Skarżący, który poprzez ustanowionego pełnomocnika pismem z [...] kwietnia 2021 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie następujących przepisów: 1) art. 6 i art. 7 k.p.a. przez niepodjęcie zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony koniecznych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i złamanie w ten sposób zasady praworządności; 2) art. 75. § 1 k.p.a. przez odstąpienie od dopuszczenia istotnych dowodów , które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w szczególności zawnioskowanych zeznań świadków i zeznań strony; 3) § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005 r. w sprawie szczególnych warunków podwyższania emerytur (...) oraz art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym poprzez nieuwzględnienie czynności wykonywanych przez M. S. w ramach stosowania środków technicznych i zadań operacyjno - rozpoznawczych jako czynności, w których istniało zagrożenie życia i zdrowia. Wskazując na powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz uwzględnienie jego wniosku. W uzasadnieniu skargi wskazał, w szczególności, że w sytuacji gdy rzetelność rejestrów i zaświadczeń organów Policji jest kwestionowana, to organy muszą je zweryfikować innymi dowodami. Dowody te mogą wówczas umożliwić zwrócenie się do organów Policji z pytaniem dlaczego konkretne działania operacyjne nie zostały uwzględnione. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. – zwaną dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie natomiast do art. 120 p.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (oraz odpowiednio na postanowienia). W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w nin. sprawie nie ma zastosowania). Badając legalność zaskarżonego postanowienia w świetle wskazanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi są bezpodstawne. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie in meriti sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii zasadności odmowy wydania żądanego przez Skarżącego zaświadczenia "o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury". Jako podstawę Skarżący wskazał § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji (...) podnosząc, że warunki te spełnił w okresie służby w Centralnym Biurze Śledczym Komendy Głównej Policji, a następnie w Centralnym Biurze Śledczym Policji. Zdaniem Skarżącego, skoro kwerenda zasobów własnych Policji nie doprowadziła do ujawnienia czynności podejmowanych przez Skarżącego, o których mowa we wskazanych wyżej przepisach, to należało przesłuchać świadków, którzy by wskazali, że podejmował on czynności uzasadniające podwyższenie mu emerytury. W związku z tak zakreślonymi granicami skargi oraz skonstruowanym zarzutem skargi, Sąd w punkcie wyjścia swoich rozważań wyjaśnia, że postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń regulują przepisy działu VII K.p.a. Postępowanie to jest uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym postępowaniem o charakterze administracyjnym. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1); osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2). Stosownie do art. 218 § 1 K.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.). Z powołanych przepisów wynika, że zaświadczeniem w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego jest urzędowe potwierdzenie w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonane przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes oparty jest na prawie (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania weryfikacji jego treści, PiP, 2004 r. nr 10, str. 58). Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydanie zaświadczenia stanowi czynność materialno-techniczną, przyjmującą postać dokumentu urzędowego. Jest to czynność faktyczna, gdyż zaświadczenie wydawane przez organ stanowi oświadczenie wiedzy tego organu, oparte na danych będących w jego posiadaniu, co wynika wprost z art. 218 § 1 k.p.a., a nie rozstrzyga żadnej sprawy. Nie jest zatem dopuszczalne, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych, jeśli nie wynikają one z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Biorąc pod uwagę specyfikę postępowania dotyczącego wydania zaświadczenia, które jest uproszczonym i odformalizowanym postępowaniem o charakterze administracyjnym stwierdzić należy, że organ wydając zaświadczenie, powinien opierać się na danych będących w jego posiadaniu i nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzenia wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego lub prawnego, ponieważ działanie takie przekształciłoby postępowanie o wydanie zaświadczenia w postępowanie administracyjne ogólne, co byłoby w sprzeczności z przepisami działu VII k.p.a. i ukształtowaną na ich podstawie instytucją prawną, jaką jest zaświadczenie. Jak zauważa się w orzecznictwie sądów administracyjnych, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może, zgodnie z art. 219 k.p.a., wydać jedynie postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2002 r. o sygn. akt II SA 944/00, publ. LEX nr 83811; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 sierpnia 2006 r. o sygn. akt II SA/Wa 1126/06, publ. LEX nr 282453). W doktrynie i orzecznictwie powszechnie wyróżnia się trzy przypadki odmowy wystawienia zaświadczenia: przy braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie; w przypadku niewłaściwości organu, do którego skierowano żądanie; gdy nie można spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych. Reasumując powyższe przyjąć zatem należy, że - co do zasady - wydawanie zaświadczeń jest oparte na danych posiadanych przez organ. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Postępowanie wyjaśniające spełnia bowiem jedynie pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem powinno być ustalenie, jakiego rodzaju ewidencje, rejestry i inne zbiory danych mogą zawierać żądane przez wnioskodawcę okoliczności i ustalenie ich dysponentów. Postępowanie to ma zatem na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego (por. dla przykładu wyroki NSA: z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1778/11, Lex nr 1311429; z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. I OSK 605/12, Lex nr 1369011). Postępowanie wyjaśniające ograniczone jest zatem do badania dokumentacji o charakterze określonym w art. 218 § 1 K.p.a. ( zob. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1813/13, Lex nr 1956429). Przenosząc powyższe ogólne uwagi na stan prawny rozpoznawanej sprawy należy uznać, iż odmowa wydania żądanego zaświadczenia była zgodna z prawem. Skoro bowiem żądane do potwierdzenia fakty nie wynikały z prowadzonych przez organy Policji ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, to na podstawie art. 219 k.p.a. organy te były władne odmówić wydania zaświadczenia, co też prawidłowo uczyniły. Jednocześnie Sąd stwierdza, że analiza akt sprawy wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, że Strona ani we wniosku, ani w żadnym ze składanych pism procesowych nie wskazała na konkretne czynności, podejmowane w konkretnych datach lub konkretnych sprawach, aby choćby uprawdopodobnić wątpliwości czy rozbieżności w zebranym materiale dowodowym. Sąd zauważa przy tym, że zarówno wniosek, jak i późniejsze pismo procesowe oraz odwołanie Strony mają charakter ogólnikowy. Z tego względu, jakkolwiek w utrwalonym orzecznictwie sądowym przyjął się pogląd prawny, iż możliwym jest prowadzenie postępowania uzupełniającego, w tym poprzez przesłuchanie świadków, to jednak muszą zaistnieć podstawy do podjęcia takich czynności poprzez wskazanie na takie fakty lub okoliczności, które uzasadniałyby tezę, że zgromadzony materiał dowodowy jest albo niekompletny, albo istnieją tak istotne rozbieżności, że należy dopuścić dowód z zeznań świadków. Ponieważ takie "wątpliwości" nie wystąpiły, organy nie były zobowiązane, jak chce tego Skarżący, "z urzędu" przeprowadzić dalsze postępowanie na okoliczność "wszelkich dostępnych dowodów", w tym "z przesłuchania świadków przez niego wskazanych". Podzielenie poglądu autora skargi spowodowałoby, że postępowanie o wydanie zaświadczenia przekształciłoby się w postępowanie administracyjne ogólne, co stoi w sprzeczności z przepisami działu VII k.p.a. Ponadto Sąd zauważa, że nie jest możliwe przesłuchanie świadków na okoliczności dotyczące rodzaju i charakteru pełnionej służby, skoro okoliczności te wynikają wprost z akt osobowych policjanta. Jednocześnie podkreślić należy, że wbrew stanowisku Skarżącego, sama okoliczność służby w Policji, czy nawet jej określonych strukturach per se nie dowodzi istnienia zagrożenia dla życia i zdrowia. Tymczasem kwerenda materiałów archiwalnych przeprowadzona w Wydziale [...] Komendy [...] Policji oraz w Wydziale [...] Komendy [...] Policji nie potwierdziła wykonywania przez Skarżącego w okresie od dnia [...] lipca 2003 r. do dnia [...] czerwca 2014 r. czynności w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia RM w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji. W wyniku ustaleń dokonanych w postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym w koniecznym zakresie, ujawniono, że Skarżący w okresie objętym żądaniem wykonywał czynności służbowe w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu jednokrotnie - w roku 2017. Analiza dokumentacji nie potwierdziła natomiast wykonywania przez wymienionego takich czynności w latach 2003-2016, ani też w latach 2018-2019. W tym stanie rzeczy, organy prawidłowo uznały, że brak jest możliwości wydania zaświadczenia potwierdzającego, iż Skarżący w latach 2003 - 2019 wykonywał co najmniej 6 czynności, wskazanych § 4 pkt 1 rozporządzenia RM w sprawie szczególnych warunków podwyższania emerytur (z uwzględnieniem postanowień wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. aktu 12/13). Reasumując, ocenie Sądu, za nieuprawnione uznać należy podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych, tj. art. 6, art. 7, art. 75 § 1 k.p.a. oraz przepisy prawa materialnego, tj. w szczególności § 4 pkt 1 rozporządzenia RM w sprawie szczególnych warunków podwyższania emerytur oraz art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Mając na względzie wszystko powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.