II SA/Wa 1948/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską i sportową 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lipca 2009 r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego M. S. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] cofnął M. S. pozwolenie na broń palną myśliwską i sportową w związku z ustaleniem, że toczy się przeciwko niemu postępowanie karne o przestępstwo z art. 18 § 1 kk w związku z art. 290 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk (przeciwko mieniu). Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organ ten wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Uznał bowiem, iż w przypadku strony zachodzi uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Od tej decyzji strona wniosła odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając organowi I instancji wadliwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez uznanie, iż sam fakt prowadzenia przeciwko niej postępowania karnego, o czyn z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 290 § 1 kk, opartego na pomówieniach i fałszywych zeznaniach wielokrotnego recydywisty, potwierdza wobec niej istnienie uzasadnionej obawy, że użyje ona broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tymczasem z bronią ma do czynienia od 30 lat i przez ten okres nigdy nie stworzyła zagrożenia dla życia i zdrowia. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, iż w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, organ Policji cofa pozwolenie na broń osobom, o których mowa, m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, tj. wzbudzającym uzasadnioną obawę, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, przy czym jako okoliczność tę obawę w szczególności uzasadniającą ustawodawca wymienił m.in. toczące się postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu. Z zebranego materiału dowodowego wynika natomiast, iż M. S. został oskarżony przez organy ścigania o to, że w 2006 r. polecił wykonanie wyrębu drzew gatunku dąb, brzoza, buk i sosna w lesie należącym do Leśnictwa W., Gm. M., o łącznej ilości 23,521 m³ i wartości 2758,02 zł, które zabrał w celu przywłaszczenia, czym działał na szkodę Nadleśnictwa D., tj. czyn z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 290 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk (przeciwko mieniu). Toczy się więc przeciwko niemu postępowanie karne o czyn godzący w mienie, która to okoliczność nakazuje zakwalifikować go do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji ma możliwość merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej nie tylko, gdy dysponuje już prawomocnym orzeczeniem sądu skazującym posiadacza pozwolenia na broń za popełnienie wymienionych przykładowo w tym przepisie czynów (tj. w szczególności przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu), ale również wtedy, gdy tylko toczy się przeciwko niemu postępowanie karne o takie czyny. Wskazując na powyższe, organ przyjął, iż w niniejszej sprawie dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy została spełniona – strona jest oskarżona o popełnienie przestępstwa, które godzi w mienie, co obliguje organy Policji do cofnięcia jej pozwolenia na broń palną. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy nie przewidywał żadnych wyjątków od tej reguły, ponieważ wobec podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a oceny, że obawa w takim przypadku istnieje, dokonał już sam ustawodawca (tak przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 maja 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, LEX nr 168056, z dnia 8 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1574/06 i Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 556/07 niepublik.) Wobec powyższego, na zmianę stanowiska organów Policji nie mogą mieć wpływu argumenty strony, iż postępowanie karne opiera się na zeznaniach odbywającego karę pozbawienia wolności wielokrotnego recydywisty, bowiem organ prowadzący postępowanie administracyjne nie jest uprawniony do orzekania o winie w postępowaniach karnych, a także do oceny, czy i jakie przestępstwo posiadacz pozwolenia faktycznie popełnił. Nie ma też kompetencji do badania prawidłowości postępowania karnego, w tym weryfikacji zasadności zastosowanej kwalifikacji prawnej czynu. W tym zakresie wypowiadać się mogą tylko organy ścigania i niezawisły sąd, a prawno-karna zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym. Dla istoty tego postępowania ważne jest natomiast ustalenie, iż strona stoi pod zarzutem popełnienia czynu wymierzonego przeciwko mieniu, ponieważ okoliczność ta determinuje sposób rozstrzygnięcia sprawy. Z takiej to bowiem, m.in., okoliczności ustawodawca wywodzi obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wykluczone jest więc zachowanie pozwolenia na broń osobie, która zalicza się do osób, o których mowa w art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a tym samym nawet korzystnie o takiej osobie świadczące dowody, jak opinie środowiskowe z miejsca zamieszkania i Polskiego Związku Łowieckiego oraz klubu strzeleckiego "G." nie mają znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy ich nie neguje, nie są to jednak okoliczności, które niwelują obawę użycia przez nią broni sprzecznie z prawem, o której w tym przepisie mowa. Bezsprzecznie bowiem strona stoi pod zarzutem popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu, co z mocy samej ustawy o broni i amunicji przesądza o istnieniu uzasadnionej obawy możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. S. zarzucił powyższej decyzji naruszenie prawa materialnego zarówno przez wadliwą wykładnię jak i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz naruszenie art. 107 § 3 kpa, bowiem organy nie wykazały na podstawie jakich dowodów ustaliły, że zachodzi uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o zawieszenie postępowania do czasu wydania wyroku przez Sąd Okręgowy w S. w toczącej sią przeciwko niemu sprawie o przestępstwo z art. 290 § 1 kk w zw. z art. 178 § 1 kk. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Pismem procesowym z dnia 28 stycznia 2010 r. skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z akt sprawy Sądu Rejonowego w M., sygn. akt [...] oraz Sądu Okręgowego w S. sygn. akt [...] na potwierdzenie, iż został on uniewinniony od popełnienia przestępstwa określonego w art. 18 § 1 w zw. z art. 290 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk. Odnosząc się do podniesionej kwestii organ wskazał, iż brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji organu Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, bowiem w dacie orzekania wobec skarżącego toczyło się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ przyjął zaistnienie przesłanki z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, wobec ustalenia, iż przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Postępowanie karne w tej sprawie zostało prawomocnie zakończone. Z nadesłanego odpisu prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S. wynika, iż Sąd ten wyrokiem z dnia [...] stycznia 2010 r. sygn. akt [...], zmienił wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie [...] i uniewinnił M. S. od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 290 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk. Ta nowa okoliczność, która zaistniała po wydaniu decyzji, stanowi przesłankę wznowieniową postępowania administracyjnego określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, bowiem mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Wyrok uniewinniający wskazuje bowiem na błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy, prowadzące do postawienia skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uchyli decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy powołanego przepisu oraz art. 152 wskazanej ustawy orzekł, jak w wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w myśl art. 200 i art. 205 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uwzględniając, iż skarżący był reprezentowany przez adwokata zasądzono wynagrodzenie adwokackie w wysokości 240 zł i koszty dojazdu na rozprawę w kwocie 585,06 zł wykazane w złożonym zestawieniu kosztów.