II SA/Wa 1949/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2012 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe - oddala skargę. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania R. M. od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie mianowania na równorzędne stanowisko służbowe, utrzymał w mocy powyższy rozkaz. W uzasadnieniu decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, co następuje: W dniu [...] kwietnia 2008 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), wydał rozkaz personalny zwalniający R. M. ze służby w Policji z dniem 22 kwietnia 2008 r. Funkcjonariuszka odwołała się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stała się przedmiotem skargi R. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd ten wyrokiem z dnia 27 stycznia 2009 r. (sygn. akt II SA/Wa 1176/08) oddalił skargę. R. M. wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 649/09 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi administracyjnemu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 332/10 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2008 r. oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r., orzekając przy tym, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu 16 lipca 2010 r. i z dniem tym nastąpiło reaktywowanie stosunku służbowego. W dniu 21 lipca 2010 r. R. M., stosownie do treści art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, zgłosiła gotowość niezwłocznego podjęcia służby. W dniu 18 sierpnia 2010 r. akta sprawy administracyjnej wpłynęły do organu. Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Zastępca Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia KGP poinformował R. M., że z uwagi na przywrócenie do służby w Policji, zachodzi konieczność skierowania jej do komisji lekarskiej podległej ministrowi do spraw wewnętrznych, oraz że w dniu 26 sierpnia 2010 r. stosowne dokumenty przesłano do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w W., która na podstawie badań lekarskich oceni jej stan zdrowia i orzeknie o zdolności do służby w Policji. W dniu [...] lutego 2011 r. Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w W. wydała orzeczenie stwierdzające, że R. M. jest zdolna do służby w Policji. Przedmiotowe orzeczenie wpłynęło do Komendy Głównej Policji w dniu 1 marca 2011 r. W dniu [...] marca 2011 r. Komendant Główny Policji wydał rozkaz personalny, na mocy którego z dniem [...] marca 2011 r. mianował R. M. na stanowisko eksperta Zespołu do spraw [...] Komendy Głównej Policji w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym w kwocie 800 złotych miesięcznie. Rozstrzygnięciu temu, w oparciu o art. 108 § 1 Kpa, nadano rygor natychmiastowej wykonalności. R. M. wniosła do Komendanta Głównego Policji żądanie sprostowania powyższego rozkazu w zakresie daty mianowania na stanowisko służbowe. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Komendant Główny Policji odmówił sprostowania uzasadnienia rozkazu personalnego. Po otrzymaniu powyższego postanowienia R. M. w ustawowym terminie złożyła odwołanie od rozkazu personalnego z dnia [...] marca 2011 r., wnosząc o jego zmianę w zakresie daty mianowania na stanowisko służbowe. Zaskarżonej decyzji zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych wskazując, że nigdy nie odmówiła poddania się badaniom Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w W., natomiast Komisja nie mogła przeprowadzić stosownych badań we wcześniejszym terminie, gdyż w skierowaniu na te badania nie określono stanowiska służbowego skarżącej. W ocenie ww. zaniedbanie to doprowadziło do przewlekłości postępowania i znacznego opóźnienia w realizacji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podczas gdy w jej ocenie, mianowanie na stanowisko służbowe powinno nastąpić niezwłocznie po uprawomocnieniu się wspomnianego wyroku, czyli z dniem 16 lipca 2010 r. Po rozpatrzeniu odwołania, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. Organ przywołał treść art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zgodnie z którym uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Wskazał, iż powołany przepis stanowi podstawę przywrócenia funkcjonariusza na stanowisko równorzędne i w tym zakresie wymagany jest stosowny rozkaz personalny, ale odnoszący się jedynie do mianowania na dane stanowisko. Samo przywrócenie do służby następuje w dniu uprawomocnienia się wyroku reaktywującego stosunek służbowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1550/04; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 510/08). Natomiast reaktywowanie stosunku służbowego i zgłoszenie w ustawowym terminie gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie oznacza dopuszczenia do służby. Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o Policji, jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby, policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. Zatem w świetle powołanego przepisu, po przywróceniu policjanta do służby i zgłoszeniu przez niego gotowości do służby właściwy przełożony zobowiązany jest ustalić czy nie zachodzą okoliczności, które uniemożliwiają dopuszczenie policjanta do służby i jednocześnie powodują niemożność dalszego pełnienia służby. Okoliczności te należy badać biorąc pod uwagę brzmienie art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Od momentu zwolnienia R. M. ze służby w Policji, do czasu reaktywowania stosunku służbowego, upłynęły ponad dwa lata. W tym czasie stan zdrowia wymienionej mógł ulec zasadniczej zmianie, skutkując niemożliwością pełnienia przez nią służby na zajmowanym przed zwolnieniem stanowisku, czy wręcz całkowitą niezdolnością do służby w Policji. Przypuszczenie takie było tym bardziej prawdopodobne, iż policjantka przez ponad 12 miesięcy przed rozwiązaniem stosunku służbowego nie wykonywała obowiązków służbowych z powodu choroby. W ocenie organu II instancji, zasadne było aby Komendant Główny Policji przed mianowaniem R. M. na odpowiednie do jej stanu zdrowia stanowisko służbowe, dysponował aktualnym orzeczeniem właściwej komisji lekarskiej, potwierdzającym zdolność wymienionej do służby w Policji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi opieszałość organów Policji. Organ wskazał w tym zakresie na dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, to jest oświadczenie R. M. z dnia 5 października 2010 r., a także jej oświadczenie złożone przed komisją lekarską w dniu [...] listopada 2010 r. o poddaniu się badaniom lekarskim dopiero po przywróceniu na konkretne stanowisko służbowe. Nadto, zainteresowana twierdziła, iż jest emerytem policyjnym i powinna być badana na podstawie skierowania wydanego przez Zakład Emerytalno-Rentowy, o ile osobiście wystąpi do tego zakładu o takie skierowanie. Powyższe działania R. M. powodowały zwroty dokumentów do organu kierującego na badania lekarskie i w efekcie przedłużenie sprawy. R. M. poddała się badaniom lekarskim dopiero w dniu [...] lutego 2011 r., a orzeczenie lekarskie stwierdzające, że wymieniona policjantka jest zdolna do służby w Policji, wpłynęło do Komendy Głównej Policji w dniu 1 marca 2011 r. Organ II instancji podkreślił, iż wbrew ocenie odwołującej się, w dokumentacji przesłanej do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w W. w dniu [...] sierpnia 2010 r. znajdowały się dane umożliwiające Komisji wykonanie badań i wydanie stosownego orzeczenia. W szczególności we wniosku nr [...] o przeprowadzenie komisyjnych badań i wydanie orzeczenia o przydatności funkcjonariusza do dalszej służby w Policji lub na zajmowanym stanowisku z dnia [...] sierpnia 2010 r., jak też w Karcie skierowania do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w W. z tego samego dnia, wskazano stanowisko skarżącej (ekspert), a do dokumentów tych dołączono opis warunków służby na stanowisku eksperta [...] KGP z dnia [...] sierpnia 2010 r. Twierdzeniom strony w tym zakresie przeczy także fakt wydania w dniu [...] lutego 2011 r. koniecznego orzeczenia nr [...], w oparciu o te same dokumenty, jak w pierwotnym skierowaniu. Dlatego dopiero po wpłynięciu do Komendanta Głównego Policji wskazanego wyżej orzeczenia lekarskiego ([...] marca 2011 r.) organ mógł rozpatrzyć sprawę i niezwłocznie w dniu [...] marca 2011 r. wydał stosowny rozkaz personalny wyznaczający policjantkę na konkretne stanowisko służbowe. Decyzja o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe kształtuje jego sytuację prawną jako strony postępowania administracyjnego, poprzez przyznanie określonych uprawnień i nałożenie konkretnych obowiązków. Dlatego też nie jest możliwe ukształtowanie w omawianym zakresie sytuacji prawnej policjanta w okresie przed wydaniem stosownej decyzji administracyjnej. Podkreślenia też wymaga, że w myśl art. 110 Kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Tym samym, określając datę mianowania policjanta na stanowisko służbowe, właściwy przełożony powinien uczynić to w taki sposób, aby data ta przypadała po wprowadzeniu decyzji o mianowaniu do obrotu prawnego, tj. po jej doręczeniu stronie. Powyższe wykluczało możliwość określenia w rozkazie personalnym z dnia [...] marca 2011 r. daty mianowania R. M. na stanowisko służbowe z dniem 16 lipca 2010 r., jak tego domaga się zainteresowana. Z kolej aby data objęcia przez zainteresowaną stanowiska służbowego była datą konkretną i w miarę niezwłoczną, mając na uwadze interes służby, tożsamy z interesem społecznym, Komendant Główny Policji skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 108 § 1 Kpa. Dodatkowo organ wskazał, iż w dniu 22 października 2010 r. R. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w przedmiocie wymierzenia Komendantowi Głównemu Policji grzywny z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 332/10 z dnia 6 maja 2010 r., przytaczając w uzasadnieniu żądania okoliczności wskazywane w odwołaniu od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1898/10 oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd ten wskazał, iż skoro organ w dniu [...] sierpnia 2010 r. skierował skarżącą do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w W., poprzez wystawienie stosownego skierowania, to tym samym - w świetle niczym nieuzasadnionej pasywnej postawy skarżącej – organ ten nie pozostawał w zwłoce w wydaniu stosownego rozkazu personalnego, stanowiącego wykonanie wspomnianego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r. R. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz na utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. w części, w jakiej rozstrzygnięcia te wskazywały datę mianowania na stanowisko służbowe w wyniku przywrócenia skarżącej do służby. Zdaniem skarżącej organ powinien mianować skarżącą na stanowisko służbowe z dniem 16 lipca 2010 r., to jest z dniem jej przywrócenia do służby - daty uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 332/10. Skarżąca wskazywała na naruszenie w tym zakresie przez oba organy przepisów art. 6, art. 8, art. 9 i art. 12 Kpa, poprzez wadliwe przyjęcie, iż orzeczenie lekarskie miało wpływ na termin dopuszczenia skarżącej do wykonywania czynności służbowych i na wydanie decyzji o mianowaniu skarżącej na stanowisko służbowe. W uzasadnieniu skargi oraz w dodatkowym piśmie z dnia 8 maja 2012 r. podnosiła opieszałość organów w realizowaniu procedury przywrócenia skarżącej do służby oraz problemy związane z rozliczeniem po dniu 16 lipca 2010 r. świadczeń emerytalnych skarżącej. W ocenie skarżącej, niezależnie od daty wydania przedmiotowego rozkazu o mianowaniu na stanowisko służbowe, mianowanie to winno opiewać na datę 16 lipca 2010 r. A gdyby organ miał wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącej, to mógł na czas wyjaśnienia tej kwestii skorzystać z instytucji wyznaczenia funkcjonariusza do dyspozycji. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosił o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Tak więc Sąd ten nie orzeka o świadczeniu, ale jedynie bada czy zaskarżona decyzja administracyjna jest zgodna z obowiązującym prawem. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia policjanta do służby na stanowisko równorzędne. Przesłanki zawarte w tym przepisie zostały spełnione, gdyż w dniu 16 lipca 2010 r. uprawomocnił się wyrok przywracający skarżącą do służby w Policji a w dniu 21 lipca 2010 r. skarżąca zgłosiła gotowość niezwłocznego podjęcia służby. Jednakże z powyższych stanów faktycznych nie można, jak to czyni skarżąca, wyciągać wniosku, iż data przywrócenia do służby powinna być datą wyznaczenia na stanowisko służbowe przywróconego do służby policjanta. Po pierwsze, aby dokonać pełnej reaktywacji stosunku służbowego, poza okolicznością przywrócenia do służby, należy jeszcze wydać stosowny rozkaz personalny odnoszący się do mianowania przywróconego funkcjonariusza na konkretne stanowisko służbowe. Trafnie w tym zakresie organ II instancji wskazuje na niekwestionowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej kwestii (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1550/04; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 510/08). Wydanie rozkazu personalnego w przedmiocie mianowania na określone stanowisko służbowe jest uwarunkowane między innymi faktyczną możliwością pełnienia przez daną osobę służby i to służby rozumianej ogólnie jako psychofizycznej zdolności do pełnienia służby w Policji w sensie ogólnym, jak i psychofizycznej zdolności do pełnienia służby na danym stanowisku w Policji. Zasadnie w tym zakresie organ wskazuje tu na przepisy art. 41 ust. 2 pkt 5 w kontekście art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, ściślej jego części związanej ze zdolnością fizyczną i psychiczną do pełnienia służby oraz zasadnie, prawidłowość takiego właśnie procedowania w przedmiocie faktycznej restytucji stosunku służbowego i wyznaczenia przywróconego policjanta na konkretne stanowisko służbowe, wywodzi z treści art. 42 ust. 3 ustawy o Policji. Dokonana przez organ II instancji wykładnia tego przepisu jest tu rozstrzygająca. W świetle tego przepisu przyjąć należy, iż najpierw następuje przywrócenie do służby (co ma miejsce z mocy prawa), następnie następuje stadium sprawdzania przez organ czy policjant może być dopuszczony do służby. Negatywny wynik tego badania oznacza rozwiązanie stosunku służbowego, zaś pozytywny, wydanie rozkazu powołującego na konkretne stanowisko. Zasadność takiego poglądu została potwierdzona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1192/11. Z uwagi na przebywanie skarżącej przed datą zwolnienia z Policji na długotrwałym zwolnieniu lekarskim oraz blisko dwuletnim okresem pozostawania poza służbą (od daty zwolnienia do daty przywrócenia do służby) organy Policji miały uzasadnioną obawę co do stanu zdrowia skarżącej nie tylko w aspekcie zdolności do objęcia konkretnego stanowiska, ale co do zdolności do pełnienia służby w Policji w ogóle. Zatem niezwłocznie po nadejściu z sądu administracyjnego akt administracyjnych sprawy, skarżąca została skierowana do właściwej komisji lekarskiej, w celu ustalenia jej zdolności fizycznej i psychicznej do służby. W dacie wyrokowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w niniejszej sprawie znane już było ostateczne rozstrzygnięcie skargi R. M. z dnia 22 października 2010 r. w przedmiocie wymierzenia Komendantowi Głównemu Policji grzywny z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 332/10, przywracającego ją do służby w Policji. W dniu 6 października 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem w sprawie o sygn. akt I OSK 1192/11 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1898/10 oddalającego skargę R. M.. W uzasadnieniu obu niekorzystnych dla skarżącej wyroków, sądy administracyjne obu instancji wskazały na podejmowane przez skarżącą działania opóźniające przeprowadzenie stosownych badań lekarskich w zakresie jej zdolności do pełnienia służby w Policji i wykluczyły opieszałe działanie Komendanta Głównego Policji w zakresie realizowania wyroku przywracającego skarżącą do służby. Wobec treści powyższych wyroków niezrozumiały jest podnoszony przez skarżącą zarzut wadliwości rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2011 r. wyznaczającego skarżącą na stanowisko służbowe i wadliwości decyzji organu II instancji z dnia [...] czerwca 2011 r. utrzymującej w mocy powyższy rozkaz. Wyraźnie należy tu zaznaczyć, iż aby wyznaczyć danego policjanta na stanowisko służbowe organ musi dysponować orzeczeniem odpowiedniej komisji lekarskiej stwierdzającym zdolność psychofizyczną danego policjanta do wykonywania służby na danym stanowisku, zaś gdy policjant jest przywracany do służby, po znacznym okresie jej nieświadczenia, istotne jest tu także skontrolowanie czy w ogóle jest on zdolny pod względem zdrowia do pełnienia tej służby (art. 32 ust. 1 oraz art. 40 ustawy o Policji w zw. z § 6 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MSWiA w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskiej celem określenia stanu zdrowia). Zatem dopiero po pozytywnym ustaleniu stanu zdrowia skarżącej (i nie wcześniej) organ mógł przystąpić do mianowania skarżącej na określone stanowisko. Argumentacja skargi w ogóle nie dostrzega wymogu mianowania policjanta na właściwe, co do jego zdolności psychofizycznych, stanowisko, czyli takiego mianowania, które ma spowodować realną możliwość pełnienia służby przez przywróconego do służby policjanta. Z tych też względów ewentualna koncepcja zastosowania przez organ w niniejszej sprawie instytucji tzw. "dyspozycji", na co wskazywała skarżąca na rozprawie, jest chybione, gdyż rozstrzygnięcie takie nie zmierzałoby wprost do faktycznego pełnienia służby przez skarżącą. Nadto skarżąca, mimo terminowego skierowania przez organ na badania, legitymuje się orzeczeniem lekarskim potwierdzającym jej zdolność do służby wydanym dopiero ponad pół roku po wystawieniu skierowania. Celem instytucji przywrócenia funkcjonariusza do służby jest umożliwienie jak najszybszego jej pełnienia w praktyce, co wymaga z jednej strony terminowego oświadczenia policjanta o gotowości podjęcia służby, a z drugiej strony istnienia realnej możliwości jej pełnienia ze względu na stan zdrowia danego policjanta. Poprzez instytucję przywrócenia policjanta do służby nie można tworzyć stanów w sposób fikcyjny (niezwiązanych z rzeczywistym pełnieniem służby – wykonywania obowiązków służbowych) stanowiących o wyznaczeniu policjanta na dane stanowisko służbowe. Zawsze wyznaczenie na stanowisko służbowe lub mianowanie na stanowisko służbowe musi się łączyć z rzeczywistą możliwością pełnienia tego stanowiska przez policjanta, to jest wykonywania służby. Podnoszona przez skarżącą sprawa rozliczeń finansowych z tytułu świadczenia emerytalnego i świadczenia z tytułu pełnienia służby nie ma w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie związku z niniejszą sprawą. Z tych wszystkich wyżej wyłuszczonych przyczyn, skarga nie jest zasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego, które mogłoby skutkować ich uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważności. Dlatego, na podstawie art. 132 i art. 151 przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.