II SA/Wa 1965/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 września 2025 r. sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej: "Szef CBA", "Organ") postanowieniem z dnia [...] września 2024 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 poz. 572 dalej: "k.p.a") po rozpatrzeniu wniosku A. D. (dalej: skarżąca", "wnioskodawczyni") z dnia [...] sierpnia 2024r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2024r. utrzymał w mocy ww. postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postepowania w sprawie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego. Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie sprawy. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2024r. A. D. zwróciła się do Szefa CBA o wydanie decyzji przyznającej jej uprawnienie do 20% podwyżki wynagrodzenia zasadniczego od dnia 1 stycznia 2024r. oraz wypłaty wyrównania ww. podwyżki od dnia 1 stycznia 2024r. do dnia wypłaty. Wniosek został skierowany do organu w związku z wejściem w życie w dniu 1 lutego 2024 r. z mocą od dnia 1 stycznia 2024 r. Ustawy budżetowej na rok 2024 z dnia 18 stycznia 2024 r. (Dz. U. z 2024 r. poz.122) oraz wejściem w życie w dniu 1 czerwca 2024 r. z mocą od dnia 1 stycznia 2024 r. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r. zmieniającego rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów ) z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. z 2024 r. poz.745).W ocenie skarżącej wobec niej winna być wydana decyzja personalna ustalająca nową wysokość uposażenia zasadniczego powiększoną o wartość 20 % od dnia 1 stycznia 2024 r., czyli o wartość wynikającą z średniorocznego wskaźnika wynagrodzeń w sferze budżetowej i w konsekwencji ze zwiększenia stawek maksymalnych w załączniku do nowelizowanego rozporządzenia - Tabeli stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Wnioskodawczym objęła również żądaniem konsekwencje finansowe i prawne w przypadku uznania wniosku. Szef CBA postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 61a § 1 k.p.a odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego. W uzasadnieniu postanowienia Organ wskazał, że odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego z powodu zaistnienia uzasadnionej przyczyny w wyniku której postępowanie nie może być wszczęte, bowiem decyzja Organu której wydania domaga się wnioskodawczyni w przedmiocie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego – jest aktem podległości służbowej. Zdaniem Organu, funkcjonariuszowi CBA nie przysługuje roszczenie o awans na wyższy stopień służbowy lub o podwyższenie wysokości stawki uposażenia zasadniczego, a tym samym możliwość żądania wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawach wynikających z relacji między przełożonym i podwładnym. Na poparcie swojej argumentacji. Organ wskazał w uzasadnieniu liczne orzecznictwo sądów administracyjnych. Wnioskodawczyni w dniu [...] sierpnia 2024 r. złożyła zażalenie na postanowienie Szefa CBA z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...]. Szef CBA w uzasadnieniu wskazanego na wstępie postanowienia wskazał, że zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz.U. z 2024 r. poz. 184) Szef CBA jest właściwy do przyjmowania do służby w CBA, mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich przenoszenia, delegowania, oddelegowania, zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania i uchylania zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego. Stosunek służbowy funkcjonariusza Centralnego Biura Antykorupcyjnego, mimo nawiązania go wskutek dobrowolnego zgłoszenia się do służby, charakteryzuje się przede wszystkim silnym podporządkowaniem i dyspozycyjnością funkcjonariuszy. Stosunek służbowy funkcjonariusza CBA opiera się na administracyjnoprawnym stosunku zatrudnienia, którego cechami wyróżniającymi są między innymi: hierarchiczne podporządkowanie, ścisła podległość służbowa, dyspozycyjność i poddanie poleceniom służbowym. Podległość służbowa jest cechą szczególną i charakterystyczną dla stosunków służbowych, której zakres i charakter sprawia, że nie występuje w nich równorzędność podmiotów je tworzących. Przełożony funkcjonariusza zyskuje bowiem znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. Przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest m. in. pozostawienie Szefowi CBA decyzji o ustaleniu wysokości stawki uposażenia zasadniczego. Zakres takiej podległości sprawia, że w tych stosunkach zatrudnienia nie ma równorzędności podmiotów, inaczej, niż jest przy stosunku pracy. Zatem decyzje w sprawach dotyczących awansu, podwyższenia wysokości stawki uposażenia zasadniczego, czy też ustalenia premii w służbie jaką jest służba w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym są decyzjami uznaniowymi. Ponadto Szef CBA stwierdził, że funkcjonariuszowi CBA (również byłemu funkcjonariuszowi CBA) nie przysługuje roszczenie o awans na wyższe stanowisko służbowe lub o podwyższenie wysokości stawki uposażenia zasadniczego, a tym samym nie przysługuje możliwość żądania wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawach wynikających z relacji między przełożonym i podwładnym. Kwestia ta pozostawiona jest swobodnemu uznaniu Szefa CBA oraz uzależniona od możliwości kadrowych i finansowych Biura. Decyzje w przedmiocie awansu, czy też ustalenia wysokości stawki uposażenia zasadniczego w ramach przedziału kwotowego określonego w tabeli stanowiącej załącznik do ww. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania służby. Funkcjonariusz CBA podejmując decyzję o wstąpieniu do służby godzi się na możliwość władczego działania swojego przełożonego w sprawach wynikających z nawiązanego stosunku służbowego. Organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, które w potwierdza stanowisko zawarte w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] września 2024 r. Organ podkreślił, że prawidłowo ustalił stan prawny i na podstawie art. 61 a § 1 k.pa. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku Pani A. D. z powodu zaistnienia uzasadnionej przyczyny, w wyniku której postępowanie nie mogło być wszczęte, bowiem decyzja w zakresie w jakim domagała się wnioskodawczym jest aktem z zakresu podległości służbowej. W dniu [...] października 2024 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Szefa CBA z dnia [...] września 2024 r. nr [...]. W skardze wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Szefa CBA oraz poprzedzającego go postanowienia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego oraz wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1. naruszenie, art. 61 a § 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (dalej k.p.a.) poprzez jego zastosowanie, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Skutkiem zastosowania art. 61 a § 1 k.p.a. jest brak możliwości wydania wobec mnie decyzji merytorycznej w przedmiocie przyznania mi ustawowej, gwarantowanej przez ustawę budżetową z dnia 18 stycznia 2024 r.(Dz. U. z 2024 r., poz. 122) podwyżki od 01.01.2024 r., jako funkcjonariuszowi Centralnego Biura Antykorupcyjnego zatrudnionemu w sferze budżetowej, 2. art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz.U. z 2024, poz. 184) poprzez jego zastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym i błędne przyjęcie, że w ujęciu materialnoprawnym to przepisy ustawy o CBA stanowią podstawę do przyznania podwyżek ustawowych w sferze budżetowej od 01.01.2024 r., podczas gdy norma prawa materialnego, na mocy, której zostały pracownikom, żołnierzom i funkcjonariuszom zatrudnionym w sferze budżetowej przyznane podwyżki uposażenia zasadniczego o 20% od 01.01.2024 r. zawarta jest w ustawie budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r.(Dz. U. z 2024 r., poz. 122), 3. art. 9 ust.1 pkt. 2 lit.d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej z dnia 18.01.2014 r. (Dz.U. poz. 122) dalej ustawa budżetowa za rok 2024 w związku z art. 9 ust.1 ustawy z dnia 23.12.1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. z 2023 r., poz. 2692) dalej ustawa o kształtowaniu wynagrodzeń w związku z art. 8 ust.1 ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń poprzez ich niezastosowanie, co spowodowało pozbawienie mnie należnych praw i przyznania mi podwyżek w 2024 r. a więc miało istotny wpływ na wynik sprawy, 4. art.90 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz.U. z 2024, poz.184), jako przepisów mających charakter wykonawczy do ustawy budżetowej z 2024 r. oraz przepisów Rozporządzenia z dnia 16.05.2024 r. zmieniającego rozporządzenie z dnia 06.10.2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz.U. z 2024, poz.745), na mocy których funkcjonariusze i pracownicy CBA otrzymali podwyżki uposażenia o wskaźnik określony w budżecie na rok 2024 r. - poprzez ich niezastosowanie, jako przepisów stanowiących korelację kwot ujętych w ustawie budżetowej na 2024 r. i wiążących się z prawidłową realizacją nakazu przyznania podwyżek na podstawie ustawy budżetowej z 2024 r, 5. art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 2009 r., nr 114, poz. 946) w związku z art. 6 Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz.572) poprzez ich niezastosowanie. W art. 7 Konstytucji RP została uregulowana jedna z naczelnych zasad konstytucyjnych - zasada praworządności z treści, której wynika, że organy władzy publicznej działają na podstawie i granicach prawa. Zasada praworządności została uregulowana także w prawie administracyjnym. Jako jedną z zasad ogólnych prawa administracyjnego, w art. 6 Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz.572) wskazuje, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Według tej zasady, organy władzy publicznej mogą czynić tylko to, co jest im przez prawo nakazane lub dozwolone. 6. art. 32 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez ich nie zastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym. Konstytucja RP w tym artykule stanowi, że wszyscy są równi wobec prawa i wszyscy mają prawo do równego traktowanie przez władze publiczne. W zaistniałym stanie faktycznym podczas przyznawania gwarantowanych przez ustawę budżetową podwyżek w 2024 r. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego potraktował mnie w sposób odmienny i mniej korzystny od pozostałych pracowników i funkcjonariuszy pełniących służbę w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i nie przyznał mi tej podwyżki, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że w czerwcu 2024 r. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego w ramach realizacji postanowień ustawy budżetowej na 2024 r. w drodze decyzji administracyjnej przyznał funkcjonariuszom i pracownikom CBA 20% podwyżki uposażenia zasadniczego, wypłacając im jednocześnie wyrównanie od 01.01.2024 r., Mimo, że jest ona funkcjonariuszem CBA od [...].03.2017r. została pominięta w tej kwestii i gwarantowanej przez ustawę budżetową na 2024 r. podwyżki nie otrzymała. Zdaniem Szefa CBA, funkcjonariuszowi nie przysługuje roszczenie o awans na wyższy stopień służbowy lub o podwyższenie wysokości stawki uposażenia zasadniczego, a tym samym możliwość żądania wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawach wynikających z relacji między przełożonym a podwładnym. Na poparcie swoich tez Organ wskazał prawomocne postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31.07.2023 r., (sygn. akt II SA/Wa 689/23 a także postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07.09.2011 r. (sygn. akt I OSK 1382/11) oraz z dnia 05.10.2022 r. (sygn. akt III OSK 1672/21). W dniu [...] 08.2024 r. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie nr [...] Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego w sprawie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. Postanowieniu temu zarzuciła naruszenie art. 61 a § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie. Następnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i ponowne rozpatrzenie sprawy. W zażaleniu tym, nie kwestionując stosunku podległości w relacjach Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego a funkcjonariusz i podchodząc do tego zagadnienia z pokorą, zauważyła, że przywołane przez Organ w zaskarżonym postanowieniu orzeczenia nie są tożsame w swej treści ze złożonym przeze nią wnioskiem w dniu [...] 08.2024 r. Nadto Skarżąca podkreśla, że Szef CBA, nie kierując się wyłącznie celem postanowień ustawy budżetowej, błędnie zinterpretował intencje ustawodawcy, a w konsekwencji dwukrotnie błędnie zastosował uznanie administracyjne, czego efektem była odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego, którego końcowym efektem byłoby wydanie wobec Skarżącej decyzji merytorycznej przekonującej pod względem faktycznym i prawnym. Podejmując decyzje administracyjne organ administracji zobowiązany jest rzetelnie i obiektywnie ustalać okoliczności konkretnej sprawy, kierując się regułami postępowania dowodowego, określonymi w przepisach prawa oraz do ustalenia norm będących podstawą decyzji a zawartych w przepisach prawa, co jest zasadą w systemie prawa. W omawianym przypadku Szef CBA błędnie zastosował uznanie administracyjne już na etapie posługiwania się przepisami prawa materialnego przyznającymi funkcjonariuszom CBA podwyżki. Za podstawę odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego we wnioskowanej sprawie błędnie uznał ustawę z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz.U. z 2024 r., poz. 184.), jako materialnoprawną podstawę do przyznania wspomnianych podwyżek zamiast ustawę budżetową z dnia 18 stycznia 2024 r. (Dz. U. z 2024 r., poz. 122), na mocy, której ustawodawca zagwarantował wzrost wynagrodzeń i uposażeń wszystkim pracownikom sfery budżetowej, żołnierzom oraz funkcjonariuszom, zabezpieczając na ten cel środki finansowe w budżecie państwa. Ustawodawca, jako podstawę prawną przyznania funkcjonariuszom CBA w/w podwyżek, w systemie prawa, wskazał ustawę budżetową z dnia 18 stycznia 2024 r. (Dz. U. z 2024 r., poz. 122). Nie pozostawił organowi administracji swobody, co do ustalania podstawy normatywnej decyzji przyznającej funkcjonariuszom wspomniane podwyżki. Zatem ustawodawca (rząd polski) nie udzielił organom administracji upoważnienia ustawowego do swobody decydowania w tym zakresie. Wskazał przepis prawa materialnego, na mocy, którego Szef CBA, jako organ administracji, mając na uwadze zasadę praworządności, ma obowiązek przyznać te podwyżki wszystkim funkcjonariuszom w oparciu o nakaz zawarty w ustawie budżetowej na rok 2024 r. Skarżąca podkreśliła, że jej intencją nie było wnioskowanie o awans, czy też podwyższanie uposażenia zasadniczego, uzasadniając to w ten sposób, że od 2018 r. mimo nienagannej postawy wobec służby, prowadzenia postępowań przygotowawczych o dużym stopniu skomplikowania, osiągając dobre i bardzo dobre wyniki w służbie, a także budując bardzo dobre relacje i współpracę z prokuratorami nadzorującymi postępowania przygotowawcze nie była awansowana, co zresztą polega na prawdzie. Szef CBA nie wskazał kryteriów, którymi by się ewentualnie kierował podczas podejmowania decyzji w tym trybie. Pozostałym funkcjonariuszom przydzielił podwyżki w równym stopniu zgodnie z ustawą budżetową na 2024 r. Wobec pozostałych funkcjonariuszy CBA będących w identycznej sytuacji jak ja, Szef CBA zastosował wprost i obligatoryjnie przepisy ustawy budżetowej na 2024 r. przyznając im 20% podwyżki wraz z wypłatą wyrównania od 01.01.2024 r. Również w postanowieniu wydanym w oparciu o wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Szef CBA ponownie na poparcie swoich tez przywołał te same postanowienia i wyroki sądów administracyjnych, uznając, że postępowanie nie mogło być wszczęte, bowiem decyzja w zakresie, w jakim domaga się jej wydania jest aktem z podległości służbowej. Skarżąca podkreśliła należy, że odmowa wszczęcia postępowania nie jest instytucją, która miałaby zastępować merytoryczną decyzje negatywną. Reasumując w kontekście przywołanych przepisów i powołanego orzecznictwa należy wskazać, że zasada prawdy obiektywnej nakłada na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Organy administracji publicznej zobowiązane są dołożyć wszelkich starań, aby ustalić literalne znaczenie wniosku skarżącego oraz ustalić, jakie intencje przeświecały ustawodawcy, gdy gwarantował wszystkim pracowniom, żołnierzom i funkcjonariuszom sfery budżetowej podwyżki w 2024 r. Zaniechanie dokładnego ustalenia intencji ustawodawcy w zakresie przyznania podwyżek w sferze budżetowej w 2024 r. doprowadziło do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. Jeżeli strona nie może uzyskać pozytywnego zaspokojenia wysuwanego roszczenia, to Organ - Szef CBA powinien o tym orzec po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem gwarancji procesowych, a nie odmawiać wszczęcia takiego postępowania. Końcowo należy wskazać, że także Rzecznik Praw Obywatelskich zauważył, że pomimo świadomości ze strony Centralnego Biura Antykorupcyjnego o konieczności podwyższenia wynagrodzeń dla pracowników państwowej sfery budżetowej na podstawie art.9ust.1 pkt. 2 lit. d i pkt. 3 lit. a ustawy budżetowej z dnia 18.01.2024 r. (Dz.U. z 2024, poz.122), zgodnie z art. 9 ust.1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz niektórych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 2692) dalej: ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń, w których zostały ustalone kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 2088,77 zł oraz średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej w wysokości 120,0%, Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego nie realizuje tego obowiązku zwiększenia wynagrodzeń wobec wszystkich podległych mu funkcjonariuszy. Pismem z dnia [...] 08.2024 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Ministra Koordynatora ds. Służb Specjalnych z prośbą o zbadanie przyczyn braku waloryzacji uposażeń wobec niektórych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Do dnia złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odpowiedź w tej sprawie nie wpłynęła. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Przepisy te stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten określa dwie samodzielne i niezależne przesłanki wszczęcia postępowania: przesłankę podmiotową, gdy podanie wniesione zostało przez osobę, która nie jest stroną danego postępowania oraz przesłankę przedmiotową, której zaistnienie z innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwia wszczęcie postępowania. Przyczyny przedmiotowe nie zostały wprawdzie skonkretyzowane w ustawie, jednak znajdują one oparcie w ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Przez przyczyny te należy rozumieć sytuacje, które w sposób oczywisty, przy pierwszym zestawieniu zakresu żądania wniosku z obowiązującym stanem faktycznym i prawnym, stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2671/13, LEX nr 1982821). Taki przypadek zachodzi w szczególności gdy: żądanie dotyczy sprawy, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej; żądanie wniesiono w sprawie rozstrzygniętej już decyzją lub w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji; żądanie wniesiono po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw; brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. W sytuacji, gdy zaistnieją uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, organ jest zobligowany do odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. Zaskarżonym postanowieniem Szef CBA odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego. Rozstrzygnięcie takie organ wydał w związku z wnioskiem skarżącej z dnia 6 sierpnia 2024 r., w którym - powołując art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024 r. oraz rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r. zmieniające rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat - domagała się wydania nowej decyzji personalnej na dzień 1 stycznia 2024 r., w której zostanie ustalona względem jej osoby nowa stawka uposażenia zasadniczego obowiązująca na zajmowanym przez nią wówczas stanowisku służbowym, powiększona o wartość 20%, czyli o wartość wynikającą z ustawy budżetowej na rok 2024. Wskazać w związku z tym należy, że jak stanowi art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na 2024 r. zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 2692) ustala się średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, z wyłączeniem osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe - w wysokości 120,0%. Stosownie natomiast do § 1 ust. 1 rozporządzenia PRM z dnia 16 maja 2024 r., na mocy tego przepisu w rozporządzeniu PRM z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, zmieniony został załącznik do tego rozporządzenia "Tabela stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy centralnego biura antykorupcyjnego". W załączniku do ww. rozporządzenia PRM z dnia 6 października 2010 r. stawki uposażenia funkcjonariuszy CBA na poszczególnych stanowiskach służbowych określone są "widełkowo", tj. wskazany jest przedział kwot wynagrodzenia przysługującego na danym stanowisku służbowym. Zmiana załącznika do rozporządzenia PRM z dnia 6 października 2010 r., dokonana w oparciu o rozporządzenie PRM z dnia 16 maja 2024 r., polegała na podwyższeniu górnej granicy przysługującego wynagrodzenia na danym stanowisku służbowym o 20%. W § 2 rozporządzenia PRM z dnia 16 maja 2024 r. wskazano ponadto, że stawki uposażenia zasadniczego określone w załączniku do rozporządzenia zmienianego w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem, stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom Centralnego Biura Antykorupcyjnego od dnia 1 stycznia 2024 r. Zauważyć należy, że znowelizowane przepisy rozporządzenia nie obligują wprost organu do podwyższenia uposażenia funkcjonariuszom CBA (w tym byłym funkcjonariuszom) o 20%, a jedynie stwarzają taką możliwość. Nowelizacja rozporządzenia z dnia 6 października 2010 r. objęła, jak już wskazano wyżej, wyłącznie podwyższenie o 20% górnej granicy stawek uposażenia należnego na poszczególnych stanowiskach służbowych. Ustalenie przez organ stawki uposażenia konkretnemu funkcjonariuszowi w dalszym ciągu pozostawione zostało uznaniu organu. Funkcjonariuszowi CBA nie przysługuje zaś roszczenie o podwyższenie uposażenia. Wynika to bowiem ze specyfiki stosunku służbowego funkcjonariuszy CBA. W orzecznictwie wskazuje się, że podjęcie służby w formacjach mundurowych jest dobrowolne. Każdy, kto dobrowolnie przystępuje do takiej służby, rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich, w tym decyduje się automatycznie na ograniczenie prawa do sądu. Niewątpliwie przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym prawa decydowania o powołaniu na określone stanowisko służbowe, czy też awansie na wyższy stopień służbowy. Takie sprawy należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb (por. postanowienie NSA z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1382/11; CBOSA). Również w postanowieniu z dnia 5 października 2022r., sygn. akt III OSK 1672/21 (j.w.) NSA zaznaczył, że stosunek służbowy funkcjonariuszy jest takim stosunkiem administracyjnoprawnym, którego szczególną cechą jest podległość służbowa, a także nadrzędność i podrzędność w stosunkach służbowych. Zakres takiej podległości sprawia, iż w tych stosunkach zatrudnienia nie ma równorzędności podmiotów, inaczej niż jest przy stosunku pracy. Tym samym, przełożony zyskuje znaczną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. Sąd podziela pogląd wyrażony w powołanym przez organ postanowieniu tutejszego Sądu z dnia 31 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 689/23 (CBOSA), wskazujący, że przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym prawa do decydowania w przedmiocie awansu na wyższy stopień służbowy, czy ustalenie wysokości stawki uposażenia zasadniczego w ramach przedziału kwotowego określonego w tabeli stanowiącej załącznik do ww. rozporządzenia PRM z dnia 6 października 2010 r. Takie sprawy należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb. Biorąc zatem pod uwagę, że przełożonym funkcjonariuszy CBA pozostawione jest prawo do decydowania w przedmiocie ustalenia wysokości stawki uposażenia zasadniczego w ramach przedziału kwotowego określonego w tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia PRM z dnia 6 października 2010 r., należy stwierdzić, iż Szef CBA nie był zobowiązany do załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] sierpnia 2024 r. w drodze decyzji administracyjnej. Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem wskazującym, że przepisy ustawy budżetowej nie stanowią samodzielnej podstawy do podwyższenia stawki uposażenia zasadniczego. Ponadto przyjęte w rozporządzeniu z 6 października 2010 r. rozwiązanie polegające na "widełkowym" określeniu stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA powoduje, że nie zachodzi konieczność "automatycznego" podwyższenia uposażenia wszystkim funkcjonariuszom, także byłym, o wskaźnik 20%. w związku z nowelizacją tego rozporządzenia na podstawie rozporządzenia z 16 maja 2024 r. Biorąc zatem pod uwagę, że przełożonym funkcjonariuszy CBA pozostawione jest prawo do decydowania w przedmiocie ustalenia wysokości stawki uposażenia zasadniczego w ramach przedziału kwotowego określonego w tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia z 6 października 2010 r., należy stwierdzić, iż Szef CBA nie był zobowiązany do załatwienia wniosku skarżącej w drodze decyzji. Funkcjonariuszom CBA (także byłym funkcjonariuszom) nie przysługuje roszczenie o podwyższenie wysokości uposażenia zasadniczego. Jak słusznie zatem zauważa organ, skarżąca nie mogła się domagać wszczęcia postępowania w tej sprawie, która jest sprawą wynikającą z relacji między przełożonym i podwładnym. Tego rodzaju sprawa należy do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb. Wystąpiły zatem uzasadnione przyczyny, z powodu których postępowanie nie mogło być wszczęte w tej sprawie. W sytuacji zaś, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji ustalił wystąpienie przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym, powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a k.p.a.), co zasadnie nastąpiło w tej sprawie. Na zakończenie warto przywołać fragment stanowiska Rzecznika Praw Obywatelskich na temat uposażenia funkcjonariuszy CBA zawartego w wystąpieniu z [...] sierpnia 2024 r. nr [...], które trafnie oddaje istotę problemu w sprawie. Pogląd ten został oparty na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2012 r. sygn. akt K 1/12. W wystąpieniu tym RPO wskazał, że w przypadku funkcjonariuszy CBA nie istnieje abstrakcyjnie pojmowane prawo podmiotowe do wynagrodzenia w określonej wysokości ani prawo do podwyżki wynagrodzenia. Określenie sposobu obliczania uposażenia jest konstytutywnym elementem stosunku służby funkcjonariusza, nie tworzy jednak prawa majątkowego do uposażenia w określonej wysokości, lecz tylko jego ekspektatywę. Jej wyrazem jest np. roszczenie o uposażenie w wysokości mieszczącej się w ramach dolnej i górnej granicy ustalonej dla zajmowanego stanowiska, podobnie rzecz się ma z dodatkiem za wysługę, a także dodatkiem stołecznym/terenowym, których wysokość powiązana została z kwotą bazową, o której mowa w art. 89 ust. 5 ustawy o CBA. Z tego przepisu nie można z całą pewnością wywieść roszczenia poszczególnej osoby o ukształtowanie uposażenia w określonej wysokości, ponieważ mowa jest w nim o wynagrodzeniu "przeciętnym". Sąd nie podziela jednak poglądu RPO odnośnie do konieczności podwyższenia uposażenia wszystkim funkcjonariuszom CBA pozostającym w służbie na dzień 1 stycznia 2024 r. w związku z treścią § 2 rozporządzenia z 16 maja 2024 r. oraz art. 40 ustawy budżetowej na 2024 r. i art. 8 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 2 ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw. Jak już podniesiono wyżej, rozporządzenie to zmieniło wyłącznie górną stawkę uposażenia przysługującego na danym stanowisku służbowym, a podwyższenie uposażenia pozostawione w dalszym ciągu jest uznaniu organu. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na pogląd wyrażony w wyroku Sądu Okręgowego w [...] z [...] czerwca 2019 r. sygn. akt [...] wskazujący, że wprawdzie ustawa budżetowa na rok 2010 przewidywała średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej w wysokości 101%, to jednak nie można mówić o pracowniczym prawie podmiotowym do automatycznej waloryzacji wynagrodzenia i nabyciu takiego prawa przez pracowników państwowej sfery budżetowej. Nie istnieje tu nawet prawna ekspektatywa, a tym bardziej - ekspektatywa maksymalnie ukształtowana. Przepisy przewidujące waloryzację wynagrodzeń, aczkolwiek nieobojętne dla sytuacji majątkowej pracowników, nie tworzą bezpośrednio indywidualnych praw podmiotowych i są - przede wszystkim - dyrektywami dla organów państwa, dotyczącymi gospodarowania funduszem płac sfery budżetowej (wyroki TK: z 17 listopada 2003 r. K 32/02 oraz z 12 grudnia 2012 r. K 1/12). Wobec powyższego sam fakt, iż ustawa budżetowa na rok 2010 przewidywała średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej w wysokości 101%, nie prowadzi do wniosku, iż pozwany był zobligowany do podwyższenia uposażenia funkcjonariuszom Straży Granicznej. Jak słusznie podniósł TK, przepisy przewidujące waloryzację wynagrodzeń nie tworzą bezpośrednich praw podmiotowych, a jedynie stanowią wytyczne do dalszego działania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a. jak w sentencji.