II SA/Wa 1972/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. C. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1972/11 w sprawie ze skargi H. C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uposażenia postanawia - odmówić przywrócenia terminu - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r. syg. akt II SA/Wa 1972/11 oddalił skargę H. C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uposażenia. Skarżący, który w dniu 15 grudnia 2011 r. stawił się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie na ogłoszeniu orzeczenia w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] sygn. akt II SA/Wa 1972/11, pouczony został przez Sąd, że uzasadnienie pisemne ogłoszonego wyroku zostanie doręczone na wniosek zgłoszony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku. W dniu 23 lutego 2012 r. (data nadania w placówce pocztowej) H. C. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 15 grudnia 2011 r., składając jednocześnie wniosek o sporządzenie tego uzasadnienia. We wniosku podniósł, że wyrokami z dnia 15 grudnia 2011 r. Sąd oddalił skargi strony w dwóch sprawach, tj. w sprawie niniejszej o sygn. akt II SA/Wa 1972/11 oraz w sprawie II SA/Wa 2052/11. Podał, że w obu tych sprawach napisał wnioski o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie wraz z odpisem wyroku. Każdy z wniosków sporządził w 2 egzemplarzach (po jednym do wysłania i po jednym dla siebie). Podał, że zaadresował 2 koperty po jednej do każdej ze spraw i na każdej z nich położył 2 egzemplarze tego samego wniosku. Tak przygotowane pisma skarżący zostawił na biurku w gabinecie do pracy. W międzyczasie żona skarżącego sprzątając biurko nieświadomie zamieniła pisma, następnie zapakowała do kopert po jednym egzemplarzu zaś dwa egzemplarze drugiego wniosku odłożyła do pudełka z dokumentami. Gotowe do wysłania koperty żona oddała skarżącemu. H. C. podał, że w wyniku tej zamiany wysłał dwa odrębne listy zawierające po jednym egzemplarzu tego samego wniosku do tej samej sprawy, zaś w drugiej sprawie w ogóle nie wysłał wniosku. Na dowód przedstawił kserokopie dowodów nadania listów. Skarżący oświadczył, że o okolicznościach, w jakich doszło do zamiany pism dowiedział się od żony dopiero następnego dnia po tym, jak w dniu 16 lutego 2012 r. niepokojąc się brakiem doręczenia uzasadnienia w niniejszej sprawie, w trakcie rozmowy telefonicznej z pracownikiem Sądu uzyskał informację, że do jednej ze spraw wpłynęły dwa wnioski o uzasadnienie, a do drugiej wniosek nie wpłynął. Podał, iż żona sądzi, że do zamiany doszło przypadkowo, bowiem koperty z pismami spadły z biurka. Skarżący podkreślił, iż żona dotychczas nie zamieniła jakichkolwiek pism, stąd skarżący nie był w stanie tego przewidzieć. Do wniosku skarżący załączył również oświadczenie żony, która przedstawiła okoliczności, w jakich w trakcie sprzątania stołu doszło do zamiany pism. Sąd ustalił, że do sprawy o sygn. akt II SA/Wa 2052/11 wpłynęły dwa egzemplarze wniosku skarżącego o sporządzenie uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2052/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 141 § 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Stosownie do art. 86 § 1 zdanie pierwsze powołanej ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 P.p.s.a., wniosek o przewrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia w niniejszej sprawie upłynął w dniu 22 grudnia 2011 r. Jest zatem bezsporne, że strona wnosząc w dniu 23 lutego 2012 r. o sporządzenie uzasadnienia, uchybiła terminowi określonemu w art. 141 § 2 P.p.s.a. Sąd uznał wniosek o przywrócenie terminu za dopuszczalny, stwierdzając, że przyczyna uchybienia terminowi ustała, zgodnie z oświadczeniem skarżącego, w dniu 16 lutego 2012 r., tj. w dniu, w którym skarżący uzyskał w trakcie rozmowy telefonicznej z pracownikiem Sądu informację, iż do sprawy niniejszej nie wpłynął wniosek o sporządzenie uzasadnienia. Wniosek o przywrócenie terminu złożony w dniu 23 lutego 2012 r. wniesiony został zatem z zachowaniem 7- dniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Jednocześnie jednak Sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, które wskazywałyby na brak winy w uchybieniu terminu. Podkreślenia wymaga, iż nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2001 r. sygn. akt I SA/Wr 676/99, niepublikowany). W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, aby na przeszkodzie złożeniu w terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia stanęły niespodziewanie i niemożliwe do przewidzenia przeszkody, których pomimo starań nie udało się usunąć. Treść uzasadnienia wniosku wskazuje jednoznacznie, że skarżący nie dołożył należytej staranności w prowadzeniu własnej sprawy. Okoliczność, że żona skarżącego sprzątając stół w gabinecie zrzuciła z niego przygotowane wcześniej w dwóch sprawach wnioski, a następnie sama zapakowała te wnioski do kopert i podała skarżącemu do wysłania, nie stanowi okoliczności wyłączającej winę skarżącego. Wskazuje to jedynie na omyłkowe zapakowanie wniosków przez żonę skarżącego. Zdarzenie to nie jest w ocenie Sądu przeszkodą, która nie była w żaden sposób możliwa do przezwyciężenia. O braku winy nie świadczy też to, że wcześniej żona skarżącego nie zamieniła nigdy pism, a wobec tego skarżący nie mógł tego przewidzieć. Okoliczności przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu świadczą o tym, iż skarżący polegał przy prowadzeniu własnej sprawy na małżonce, co – w okolicznościach niniejszej sprawy – nie wyłącza winy strony. To, iż skarżący nie przypuszczał, że mogło dojść do zamiany wniosków nie stanowi w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie tego rodzaju przeszkody w dokonaniu czynności, której skarżący nie mógł usunąć przy użyciu choćby najmniejszego wysiłku. Z wniosku o przywrócenie terminu wynika, że uchybienie terminu było następstwem omyłki popełnionej na skutek niedołożenia należytej staranności, co nie stanowi okoliczności uprawdopodabniającej brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy wiąże się bowiem z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie przedstawionych przez skarżącego okoliczności, brak było podstaw do przywrócenia uchybionego terminu. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 i art. 141 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.