II SA/Wa 1986/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant referent stażysta Monika Duma-Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2019 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1839 ze zm.), cofnął Z.P. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej w celu łowieckim w ilości 2 sztuk. Organ wskazał, że pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich zostało przyznane Z. P. przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. w związku z przynależnością do Polskiego Związku Łowieckiego i posiadaniem uprawnień do wykonywania polowania. Organ wskazał na fakt skazania wymienionego prawomocnym wyrokiem Sądu za umyślne przestępstwo (sygn. akt [...]). Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że dalsze zachowanie wymienionemu prawa do dysponowania bronią palną myśliwską jest prawnie niedopuszczalne. Podniósł, że z dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji jednoznacznie wynika, że organy Policji cofają pozwolenie na broń osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W tym przypadku prawomocne skazanie wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne nie budzi wątpliwości i nie wymaga dalszego uzasadnienia. Organ wskazał, że prowadzi rygorystyczną politykę w zakresie zachowania pozwoleń na broń osobom, które dopuszczają się naruszeń ładu prawnego tego rodzaju. Jednocześnie podkreślił, że powołane przepisy mają charakter obligatoryjny, a zatem nie przewidziano innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a tego przepisu prawa, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Podał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] września 2017 r. sygn. akt [...] Z. P. został skazany za popełnienie czynu z art. 178a § 1kk. Organ wskazał m.in., że samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią. Stwierdził, że każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.03.2015 r. sygn. akt Ił OSK 1913/13 - CBOSA; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 09.05.2014 r. sygn. akt H SA/Wa 2191/13, LEK nr 1476563; z dnia 04.03.2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2165/13, LEK nr 1471376). Stwierdził, że takim jest przestępstwo z art. 178a § 1 kk popełnione przez p. Z. P. W takich przypadkach ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed indywidualnym interesem strony postępowania. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 10 k.p.a. organ wskazał, że nie znajduje on uzasadnienia. Komendant Główny Policji podał, że z materiału dowodowego wynika, że strona w dniu [...].03.2018 r. odebrała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w jej sprawie (k.143/verte) W zawiadomieniu strona została poinformowana o przysługujących jej uprawnieniach, z których mogła skorzystać w terminie 21 dni od daty jego otrzymania. Wskazano też, iż po upływie tego terminu zostanie wydana decyzja w sprawie (k.142). Strona z przysługujących jej praw w wyznaczonym terminie skorzystała, ustanawiając pełnomocnika, który w dniu [...].04.2018 r. zapoznał się z aktami sprawy i wykonał zdjęcia akt, a także wniósł prośbę o przedłużenie postępowania (k.144-147). Komendant Wojewódzki Policji w W. przychylił się do tego wniosku i przedłużył postępowanie w sprawie do dnia [...].05.2018 r. (k.149). Okoliczność, iż w tym terminie strona osobiście nie skorzystała z przysługujących jej praw, a jej pełnomocnik wniósł o kolejne przedłużenie terminu w sprawie [pismo to wpłynęło po wydaniu decyzji, k.155) nie oznacza, iż wydając decyzję w dniu [...].05.2018 r. organ i instancji naruszył przepis art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszenia żądań przed wydaniem decyzji. Strona bowiem ustanowiła pełnomocnika do reprezentowania jej w niniejszym postępowaniu, który zapoznał się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w dniu [...].04.2018 r. i nie wniósł o przeprowadzenie dodatkowych dowodów (k.144). Organ wskazał też, w przedmiotowej sprawie nie zachodziła konieczność osobistego udziału strony, co faktycznie wyłączyłoby działanie przepisu art. 32 k.p.a., a w zawiadomieniu z dnia [...].03.2018 r. wskazano, iż powodem wszczęcia postępowania było uzyskanie prawomocnego wyroku sądu, którym uznano stronę winną popełnienia czynu z art 178a § 1 kk (k.142). Organ zaznaczył też, że w przypadku prawomocnego skazania strony za przestępstwo umyślne, żadne zgłoszone ewentualne dowody, nie mogłyby wpłynąć na zmianę sposobu rozstrzygnięcia sprawy, w tym opinia z Koła Łowieckiego "[...]" z W., dołączona po wydaniu decyzji przez organ l instancji (k.158). Organ wskazał też na art. 268a k.p.a. Podał, że na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. nr [...] z dnia [...].12.2017 r., [...]. W. S. – [...]Wydziału [...] KWP w. W. został upoważniony do podpisywania decyzji w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi Z. P., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, pełnomocnik zarzucił: - rażące naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 20 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, poprzez nie zbadanie przesłanek mogących być podstawą decyzji w sposób poddający się weryfikacji, - naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, art. 10 k.p.a. poprzez nie zapewnienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania przed organami I i II instancji. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, narusza prawo i interes prawny skarżącego. Skarżący nie mógł skorzystać z przysługującego mu prawa do czynnego udziału w sprawie na każdym etapie postępowania, także do bezpośredniego złożenia wyjaśnień, oraz do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów. Pełnomocnik podniósł też zarzut, iż nie dołączono pisemnego upoważnienia dla pracownika obsługującego Komendanta Wojewódzkiego Policji do załatwiania w jego imieniu spraw w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. Podniesione w odwołaniu zarzuty nie zostały uwzględnione przez organ II instancji. Brak jest dostatecznego, odpowiedniego uzasadnienia dla tego zaniechania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik odniósł się do zarzutów skargi, w tym dotyczących naruszenia prawa procesowego, wskazując m.in, że organy Policji wydając decyzję kierowały się całością przepisów postępowania, w tym także przepisami art. 6-16 k.p.a. określającymi jego zasady. Pełnomocnik zaznaczył, że przestrzeganie przez organy Policji zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. przejawia się między innymi tym, iż wszystkie postępowania w sprawach pozwoleń na broń cechuje tożsama restrykcyjność stanowiska wobec wszystkich posiadaczy takiego uprawnienia lub osób ubiegających się o nie, wyrażana w decyzjach wydawanych w sprawach o takim samym lub podobnym stanie faktycznym, jak w niniejszej sprawie. Pełnomocnik zaznaczył też, że od momentu wszczęcia postępowania do jego zakończenia skarżący mógł na bieżąco zapoznawać się z aktami sprawy, ustanowił profesjonalnego pełnomocnika, który to pełnomocnik korzystał z prawa do zapoznania się z aktami sprawy, a także wykonał zdjęcia akt, a zatem strona, jak i jej pełnomocnik brali czynny udział w sprawie, jak również mieli możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszenia żądań przed wydaniem decyzji ostatecznej. Powyższe czyni zarzut naruszenia przez organy Policji art. 10 k.p.a. nieuprawnionym. Odnosząc się do skierowanego przez pełnomocnika skarżącego na podstawie 61 § 2 pkt 2 P.p.s.a. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pełnomocnik wskazał, że Komendant Główny Policji w dniu [...] października 2018 r. wydał postanowienie nr [...] o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, które to postanowienie zostało przesłane pełnomocnikowi skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu, albowiem zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Organ należycie przeprowadził postępowanie administracyjne, nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym powołanych w skardze, tj. art. 7, art. 8, art. 10 k.p.a.. Organy dokonały pełnych ustaleń stanu faktycznego niezbędnych do rozpatrzenia niniejszej sprawy, a zebrany należycie materiał dowodowy rozpatrzyły wnikliwie. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie była przy tym dowolna. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji nie pozostawia wątpliwości, co do przyczyny, która legła u podstaw cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 107 k.p.a. Strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, była poinformowana o przysługujących jej uprawnieniach, na co jednoznacznie wskazują akta postępowania administracyjnego. Pełnomocnik zapoznał się przy tym z aktami sprawy. Okoliczność, że organ nie wziął pod uwagę opinii z Koła Łowieckiego, która wpłynęła już po wydaniu decyzji nie stanowi o naruszeniu art. 10 k.p.a. Wskazania wymaga również, że w aktach postępowania administracyjnego znajduje się decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] wydana na podstawie art. 268a k.p.a. stanowiącą upoważnienie dla [...]. W. S. m.in. do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach m.in. pozwoleń na broń. Okoliczność, że akta postępowania administracyjnego nie zawierały dokumentu niniejszego upoważnienia w chwili przeglądania akt administracyjnych przez pełnomocnika skarżącego, nie stanowi uchybienia, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Kwestia właściwości organu, prawidłowości wydania i podpisania decyzji tak organu I jak i II instancji nie budzi wątpliwości Sądu. Całość akt postępowania administracyjnego nadesłanych do Sądu pozwala na stwierdzenie, że decyzje wydane zostały przez właściwe organy i podpisane przez osoby upoważnione przez piastunów organów. Nie zachodzi zatem przesłanka nieważności postępowania, podniesiona w uzasadnieniu skargi. Nadto, brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności bądź uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji z uwagi na podniesiony zarzut naruszenia prawa materialnego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Stosownie zaś do art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W sprawie jest bezsporne, że Z. P. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] września 2017 r. sygn. akt [...] został skazany za popełnienie czynu z art. 178a § 1 k.k. (wyrok jest prawomocny od [...].01.2018 r.) Ustalenie to prawidłowo uznane zostało przez organ za obligatoryjna przesłankę cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej wydanej w celu łowieckim, na podstawie powołanych wyżej przepisów. Organ nie naruszył tym samym art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca zdecydował bowiem, że skazanie osoby posiadającej pozwolenie na posiadanie broni prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, stanowi o tym, że osoba ta stanowi zagrożenie odpowiednio dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Z tego względu kwestia przesłanej do akt postępowania administracyjnego opinii Koła Łowieckiego nie mogła mieć znaczenia w sprawie, nawet gdyby była przesłana przed wydaniem decyzji przez organ. Opinia nie zmienia dokonanego w sprawie ustalenia faktycznego. Skazanie za każde przestępstwo umyślne sankcjonowane jest cofnięciem pozwolenia na posiadanie broni. Powyższy pogląd prezentowany jest także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (v. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 781/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302ze zm.), orzekł jak w wyroku.