II SA/Wa 1987/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Maria Werpachowska (spr.), Iwona Dąbrowska, Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej – oddala skargę – Z. G. (dalej jako "skarżący" lub "strona skarżąca") zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w dniu 4 sierpnia 2015 r. w charakterze osoby bezrobotnej, jednocześnie został pouczony o obowiązku, wynikającym z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy oraz w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd. Nadto pouczono skarżącego o obowiązku przedstawienia zaświadczenia o niezdolności do pracy wskutek choroby lub opieki nad chorym członkiem rodziny. Powyższe informacje zostały także zamieszczone przez organ I instancji na odwrocie w decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. o uznaniu strony za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku. Powiatowy Urząd Pracy w [...] wyznaczył Z. G. termin stawienia się w Urzędzie na dzień 4 września 2017 r., a przyjęcie do wiadomości tego terminu bezrobotny potwierdził własnoręcznym podpisem na Karcie aktywizacji zawodowej bezrobotnego w dniu 12 maja 2017 r.  Z. G. w wyznaczonym terminie nie zgłosił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], nie powiadomił też w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. W tej sytuacji Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2017 r., na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzekł o pozbawieniu Z. G. statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 września 2017 r. na okres 120 dni. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 33 ust. 4ca. Skarżący został poinformowany, że odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie 120 dni, w wyniku ponownej rejestracji. Z. G. wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody [...]. W uzasadnieniu odwołania napisał, że leczy się na kręgosłup i serce. Wskazał, że w dniu wyznaczonego stawiennictwa, tj. 4 września 2017 r. dodatkowo uległ przeziębieniu i udał się do lekarza rodzinnego, gdzie dowiedział się, że przebywa on na urlopie do 8 września 2017 r. Ponownie udał się do lekarza rodzinnego 11 września 2017 r. Poinformował też, że jest osobą samotną i uszkodził mu się telefon, co uniemożliwiło zadzwonienie do Powiatowego Urzędu Pracy. Wskazał również, że powyższa decyzja pozbawia go możliwości dalszego leczenia. Do odwołania dołączył zaświadczenie lekarskie z dnia [...] września 2017 r. z rozpoznaniem "pacjent chory w dniach 11.09.2017 r.- 18.09.2017 r.", skierowanie do poradni specjalistycznej kardiologicznej (bez daty wydania), skierowanie na badania tomografii niskodawkowej (bez daty wydania). Wojewoda [...] (dalej jako "Wojewoda" lub "organ") decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej jako "k.p.a.") oraz art. 33 ust. 4 pkt 4) w związku z art. 10 ust. 2 pkt 4) i ust. 7 pkt 2) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm. – dalej jako "ustawa o promocji zatrudnienia") utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że po dokonaniu szczegółowej analizy akt sprawy, nie znalazł podstaw do zmiany decyzji Starosty [...] uznając ją za zgodną ze stanem faktycznym i prawnym. Powołując się na przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia podał, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszego niestawienia się, b) 180 dni w przypadku drugiego niestawienia się, c) 270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawienia się. Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Wojewoda stwierdził, że Z. G. został prawidłowo poinformowany o obowiązku stawienia się w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy jak i o konsekwencjach niestawiennictwa. Stronę pouczono też o obowiązku przedstawienia zaświadczenia o niezdolności do pracy wskutek choroby. W dniu 12 maja 2017 r. skarżący zapoznał się z wyznaczonym na dzień 4 września 2017 r. terminem kolejnej obowiązkowej wizyty w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], co potwierdził własnoręcznym wpisem i podpisem złożonym na dokumencie "Karta aktywizacji zawodowej bezrobotnego". Termin ten był wyznaczony w sposób czytelny i nie budzący wątpliwości, a strona przyjęła go do wiadomości potwierdzając to własnoręcznym wpisem "Przyjąłem do wiadomości termin wizyty 4.IX.2017." i składając obok podpis. Za bezsporny uznano fakt, że skarżący w wyznaczonym terminie nie zgłosił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, do czego był zobowiązany na mocy art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W ocenie Wojewody [...] wskazana przez Z. G. przyczyna niestawiennictwa związana z chorobą mogłaby być uznana za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa jeżeli strona powiadomiłaby o niej Urząd w okresie do 7 dni od dnia wyznaczonego stawiennictwa i potwierdziła ten fakt stosownym zaświadczeniem lekarskim. Skarżący nie wywiązał się z obowiązku powiadomienia o przyczynie niestawiennictwa w okresie do 7 dni Powiatowego Urzędu Pracy w [...] oraz nie przedłożył też zaświadczenia o niezdolności do pracy z powodu choroby w dniu 4 września 2017 r., tj. w dniu wyznaczonego stawiennictwa. Przedłożone przez stronę zaświadczenie lekarskie z dnia [...] września 2017 r. potwierdza jej chorobę w okresie od 11 września 2017 r. do 18 września 2017 r., zaś przedłożone skierowania do poradni specjalistycznej i na badanie tomografii niskodawkowej nie posiadają daty wydania i terminu badań. Wojewoda wyjaśnił, że dla zachowania statusu osoby bezrobotnej spełnione muszą być dwie przesłanki: powiadomienie Urzędu Pracy o przyczynie niestawiennictwa musi nastąpić w okresie do 7 dni od dnia niestawiennictwa i przyczyna niestawiennictwa musi być uzasadniona. Natomiast Z. G. powiadomił o przyczynie niestawiennictwa dopiero w odwołaniu od decyzji złożonym w dniu [...] września 2017 r. nie zachowując tym samym 7-dniowego terminu. Zaznaczył, że to na osobie bezrobotnej ciąży odpowiedzialność dopełnienia wszelkich obowiązków nałożonych na nią z tytułu posiadania statusu bezrobotnego, w tym obowiązku zgłoszenia się na wyznaczoną przez Urząd Pracy wizytę celem potwierdzenia gotowości do podjęcia zatrudnienia oraz zapoznania się z ofertami odpowiedniej pracy lub innymi formami pomocy wynikającymi z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W tej sytuacji Wojewoda [...] uznał za zasadne pozbawienie Z. G. statusu osoby bezrobotnej. Organ podał, że Z. G. figurował w ewidencji osób bezrobotnych w Powiatowym Urzędzie Pracy od 26 stycznia 2011 r. do 31 lipca 2014 r. i od 4 lutego 2015 r. do 24 czerwca 2015 r. i nie był pozbawiony statusu osoby bezrobotnej w wyniku niestawiennictwa. Ponieważ jest to pierwsze nieuzasadnione niestawienie się Z. G. w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w dniu 4 września 2017 r., skarżący traci status osoby bezrobotnej na 120 dni, zaś ponownie status osoby bezrobotnej strona może nabyć rejestrując się w powiatowym urzędzie pracy po upływie 120 dni od daty niestawienia się. Z. G. zaskarżył decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzasadniając naruszeniem przez organ przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego , tj.: art. 33 ust. 4 pkt 9 i pkt 10 ustawy o promocji zatrudnienia w zw. art. 6, art. 7, art. 8, art. 76, art. 77 i art. 105 k.p.a. Zdaniem strony skarżącej organ II instancji kontrolując zaskarżoną decyzję, powinien poddać ją głębokiej i wszechstronnej analizie, czego w niniejszym postępowaniu nie uczynił. Bez wyjaśnienia okoliczności nie uwzględniając interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, bez wyczerpującego wyjaśnienia materii bez wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie stanu faktycznego będącej przedmiotem danej sprawy wydał decyzję. Nadto zarzucił naruszenie art. 2 w zw. z art. 31 ust 2 i 3 w zw. z art. 8 ust 2 Konstytucji, poprzez wydanie rozstrzygnięcia pozostającego w sprzeczności z wyrażoną w Konstytucji zasadą proporcjonalności oraz art. 68 pkt 1 i pkt 2, pkt 3 Konstytucji RP w całości. Podnosząc wskazane zarzuty, wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że w odwołaniu poinformował o chorobie w wyznaczonym terminie tj. 4 września 2017 r. Nie przedstawił na ten dzień zwolnienia lekarskiego, gdyż jego lekarz przebywał na urlopie. W tym samym czasie miał wizytę w poradni rehabilitacyjnej, po której poczuł się znacznie gorzej i nie poszedł do Powiatowego Urzędu Pracy. Pracownik starosty jak też wojewody nie poddał analizie czy faktycznie skarżący był chory i nie uwzględnił tego, że jest osobą schorowaną. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana wedle tych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja z dnia [...] października 2017 r. wydana przez Wojewodę [...] nie narusza przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zarówno Wojewoda [...], wydając sporną decyzję z dnia [...] października 2017 r., jak i Starosta [...], wydając w dniu [...] września 2017 r. decyzję w sprawie utraty przez Z. G. statusu osoby bezrobotnej - nie dopuścili się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., 76 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 105 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Ponadto, w ocenie Sądu, wydając sporne decyzje administracyjne, organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia norm prawa materialnego, w tym przede wszystkim obrazy przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnia i instytucjach rynku pracy. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r. orzekająca o utracie przez Z. G. statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 września 2017 r. Podstawę materialnoprawną do wydania zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym starosta (organ zatrudnienia stopnia podstawowego) pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Podstawowym elementem definicji bezrobotnego jest gotowość do podjęcia zatrudnienia, a tym samym jego dyspozycyjność. W celu weryfikacji tej dyspozycyjności nałożono na bezrobotnego obowiązek zgłaszania się do właściwego urzędu pracy. Potwierdzenie gotowości do podjęcia zatrudnienia oraz uzyskanie informacji o możliwości zatrudnienia i szkolenia może przy tym następować nie w terminach dogodnych i ustalanych przez samego bezrobotnego, ale wyznaczanych przez organ zatrudnienia, co wprost wynika z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Niedopełnienie tego obowiązku rodzi skutki przewidziane w art. 33 ust. 4 pkt 4 powołanej ustawy. Ignorowanie tych dyscyplinujących wymogów naraża bezrobotnego na obligatoryjne sankcje. Brzmienie powołanego przepisu jest bowiem kategoryczne i nie nasuwa wątpliwości, że w przypadku niespełnienia przewidzianych w nim przesłanek organ ma obowiązek podjąć decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie ma charakteru uznaniowego, jest to bowiem decyzja związana, o czym świadczy sformułowanie "starosta pozbawia statusu bezrobotnego". Aby zaistniały podstawy do pozbawienia osoby bezrobotnej statusu na podstawie ww. przepisu, osoba taka musi nie stawić się w wyznaczonym terminie oraz w terminie do 7 dni liczonym od dnia, w którym miała się stawić w organie administracji, nie powiadomić o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że Z. G. miał wyznaczony termin stawiennictwa w urzędzie w dniu 4 września 2017 r., o czym był poinformowany podczas poprzedniej wizyty. Potwierdza to własnoręczny podpis złożony na dokumencie "Karta aktywizacji zawodowej bezrobotnego" w dniu 12 maja 2017 r. Bezspornym jest również fakt niestawiennictwa w wyznaczonym przez urząd terminie. Kwestią pozostającą do ustalenia jest natomiast, czy skarżący powiadomił organ zatrudnienia o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa w okresie do 7 dni od wyznaczonego terminu. Z akt administracyjnych sprawy przekazanych Sądowi nie wynika, aby Z. G. podjął jakiekolwiek czynności w celu powiadomienia organu zatrudnienia o przyczynach niestawiennictwa w dniu 4 września 2015 r., wcześniej niż w dniu 18 września 2017 r., tj. w dniu złożenia odwołania od decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej. W ocenie Sądu, skoro skarżący - jako bezrobotny - miał wyznaczony termin obowiązkowej wizyty na dzień 4 września 2017 r., to był zobowiązany powiadomić organ zatrudnienia w okresie do 7 dni od wyznaczonego przez ten organ terminu o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Należy podkreślić, że termin do powiadomienia o uzasadnionej przyczynie nieobecności z samej istoty powiązania go z dniem obowiązkowego stawiennictwa w organie administracji wymaga bowiem by był liczony od dnia tej nieobecności. W innym przypadku przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy traciłby swój sens (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 245/07, dostępny w internetowej bazie orzeczeń https://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Tymczasem w okresie wskazanym powyżej skarżący nie powiadomił w jakikolwiek sposób – bezpośrednio, czy też za pośrednictwem innych osób, pisemnie np. za pośrednictwem poczty, czy chociażby telefonicznie o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. Z. G. wiedział o konsekwencjach jakie spowoduje niestawiennictwo w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym dniu, jeśli w terminie 7 dni nie usprawiedliwi przed organem zatrudnienia swojej absencji. Świadczy o tym podpis na druku "Oświadczenie" złożony przez skarżącego w dniu 4 sierpnia 2015 r. Sąd stwierdza, że w gestii bezrobotnego leży prawidłowe zapamiętywanie bądź odnotowywanie wizyty w powiatowym urzędzie pracy i dołożenie wszelkich starań, aby wywiązać się z obowiązku stawiennictwa. Organ otrzymując od strony potwierdzenie zapoznania się z treścią dokumentu, przez złożenie na nim własnoręcznego podpisu, nie jest zobowiązany do podejmowania dodatkowych działań zmierzających do potwierdzenia, że strona rzeczywiście zapoznała się jego treścią. Skoro Z. G. nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w ustalonym terminie i nie zawiadomił organu zatrudnienia o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w terminie do 7 dni od dnia jego wyznaczenia to zaistniała przesłanka do wydania decyzji orzekającej o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni. Przedłożone przez skarżącego zaświadczenie o niezdolności do pracy z dnia [...] września 2017 r. potwierdza chorobę w okresie od 11 września 2027 r. do 18 września 2017 r., zaś skierowania do poradni specjalistycznej i na badanie tomografii niskodawkowej nie posiadają daty i terminu badania. Tym samym żaden złożony do akt dokument nie wskazuje, że skarżący był chory w dniu wyznaczonej wizyty w Powiatowym Urzędzie pracy w [...]. Podkreślić należy, że za uzasadnioną przyczynę może być uznana tylko taka okoliczność, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że nie każdy podany przez bezrobotnego powód niezgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę, a jedynie zdarzenie niezależne od woli bezrobotnego, tj. takie, na które nie miał on wpływu, a więc co do zasady, zdarzenie nagłe, którego przy dołożeniu należytej staranności bezrobotny nie mógł przewidzieć i zapobiec jego negatywnym następstwom w postaci niemożności stawienia się w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy (vide: m.in. wyrok NSA z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt I OSK 942/10). Za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w urzędzie pracy nie może być uznana wizyta w poradni rehabilitacyjnej w tym samym dniu. Jak wynika z treści skargi, skarżący po tej wizycie poczuł się gorzej i postanowił, "iż do Powiatowego Urzędu Pracy uda się w późniejszym terminie usprawiedliwiając również swoją nieobecność". Nie była to zatem nieprzewidziana, niespowodowana przez bezrobotnego, obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca zgłoszenie się do urzędy pracy lecz świadomie podjęta decyzja przez skarżącego. Wobec powyższego, należy uznać, że Wojewoda [...], wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2017 r., nie uchybił normom zawartym w przepisach art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Wojewoda [...] nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnia i instytucjach rynku pracy, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny, dlaczego zachodziła konieczność utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Nie zostały również naruszone wskazane przez skarżącego - art. 68 oraz 31 ust. 3 Konstytucji RP. Pozbawienie statusu bezrobotnego w przypadku niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie wynika bezpośrednio z ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ponadto do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych uprawnione są wszystkie osoby posiadające obywatelstwo polskie i mające miejsce zamieszkania w Polsce, które spełniają kryterium dochodowe z art. 8 ustawy o pomocy społecznej. Tym samym utrata statusu bezrobotnego nie powoduje pozbawienia opieki zdrowotnej. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), oddalił skargę.