II SA/Wa 2004/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od decyzji w sprawie nabycia uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...], na podstawie art. 21a ust. 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm.) w związku z zawiadomieniem Rektora [...] w [...], wyraziła sprzeciw i uchyliła decyzję Rektora [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. w sprawie nabycia przez W. P. uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego. W uzasadnieniu organ wskazał, że Sekcja [...] Centralnej Komisji po zapoznaniu się z dokumentacją wniosku i po wysłuchaniu opinii recenzenta, a następnie Prezydium Centralnej Komisji, nie stwierdziła spełnienia przesłanki wymogu samodzielnego kierowania za granicą, przez co najmniej 5 lat, zespołami badawczymi. W. P. od powyższej decyzji złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, wnosząc o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że na podstawie art. 21a ust. 4 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, skarga na przedmiotową decyzję przysługuje jedynie Rektorowi [...] w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej powoływanej jako P.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Pod pojęciem innych "innych przyczyn", rozumie się także brak legitymacji skargowej po stronie wnoszącego skargę. Wprawdzie, co do zasady brak interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a. winien skutkować oddaleniem wniesionej skargi, jednakże w orzecznictwie uznaje się, że postanowienie odrzucające skargę jest dopuszczalne, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 74/12, LEX nr 1113796, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10, LEX nr 742360). Wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot stanowi przyczynę jej odrzucenia, jeżeli skarga pochodzi od podmiotu, który a limine nie może być skarżącym. Chodzi tu o taki podmiot, co do którego nie zachodzi potrzeba zbadania, czy posiada on interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ i tak w świetle obowiązujących przepisów nie jest on legitymowany do jej wniesienia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, komentarz do art. 58, teza 18). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi W. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2018 r. w przedmiocie wyrażenia sprzeciwu i uchylenia decyzji Rektora [...] w [...] w sprawie nabycia przez niego uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 21a ust. 3 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 21a ust. 4 ww. ustawy, na decyzję Centralnej Komisji podmiotom, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 przysługuje, w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania, skarga do właściwego sądu administracyjnego. Przepis ten wskazuje podmioty, które posiadają legitymację do wniesienia skargi na decyzję Centralnej Komisji, wydaną na podstawie art. 21a ust. 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Do tych podmiotów należy rektor, dyrektor instytutu naukowego Polskiej Akademii Nauk, dyrektor instytutu badawczego. Jest to przepis szczególny w stosunku do art. 50 P.ps.a., bowiem ustawodawca zawęził w nim krąg podmiotów uprawnionych do złożenia skargi do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie tylko Rektor [...] w [...], którego decyzja została uchylona przez Centralną Komisję, posiada legitymację do wniesienia skargi. Uregulowanie, zawarte we wskazanym przepisie, wyłącza dopuszczalność wniesienia skargi na decyzję Centralnej Komisji przez jakikolwiek inny podmiot, nawet wówczas, gdy rozstrzygniecie narusza interes prawny lub uprawnienie tego podmiotu. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że W. P. nie posiada uprawnienia do wniesienia skargi na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, którą wyraziła sprzeciw i uchyliła decyzję Rektora [...] w L. w sprawie nabycia przez niego uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Jednocześnie stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy, należało zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od wniesionej skargi.