II SA/Wa 2031/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Maria Werpachowska, , Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi T. Z. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę – Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] października 2017 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2017 r. w sprawie zwolnienia T. Z. z dniem [...] lipca 2017 r. ze służby w Policji. W podstawie prawnej rozkazu Komendanta Główny Policji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, ze zm.). W uzasadnieniu rozkazu Komendanta Główny Policji wskazał co następuje: W dniu [...] czerwca 2017 r. Komendant Miejski Policji w B. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z wnioskiem o zwolnienie T. Z. - policjanta Referatu Patrolowego [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w B., ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji w B., po zbadaniu sprawy, wniosek ten uwzględnił, wydając w dniu dnia [...] lipca 2017 r. rozkaz personalny w sprawie zwolnienia T. Z. ze służby w Policji. z dniem [...] lipca 2017 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Rozkaz ten został opatrzony rygorem natychmiastowej wykonalności ( art. 108 § 1 Kpa). Wydanie rozkazu personalnego zostało poprzedzone zwróceniem się do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, z prośbą o wydanie opinii w sprawie zwolnienia T. Z. W piśmie z dnia 30 czerwca 2017 r. Pierwszy Wiceprzewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] poinformował, że Zarząd negatywnie zaopiniował niniejszą sprawę. oraz poinformowaniem o wszczęciu rzeczonego postępowania zainteresowanego policjanta (pismo z 30 czerwca 2017 r.) Przyczynami faktycznymi dla których organ pierwszej instancji uznał, iż ważny interes służby (art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji) wymagał wydania rozkazu o zwolnieniu policjanta ze służby były następujące okoliczności. Po pierwsze, przeciwko Panu Z. zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne, w którym policjantowi przedstawiono zarzuty następującej treści: (1) w dniu [...] sierpnia 2016 r. w L., około godz. 21:50, pełniąc obowiązki referenta Zespołu Patrolowo-interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w B., będąc w stanie nietrzeźwości stawił się do służby, którą miał pełnić od godz. 20:00 na terenie działania Komisariatu Policji w L., czym popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określone w art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji; (2) w dniu [...] sierpnia 2016 r., około godz. 21:50, pełniąc obowiązki referenta Zespołu Patrolowo-interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w B., będąc w stanie nietrzeźwości stawił się do służby, którą miał pełnić od godz. 20:00 na terenie działania Komisariatu Policji w L. i wykonywał zadania służbowe poprzez wypełnianie dokumentacji dotyczącej pobrania broni służbowej (...), przez co popełnił przewinienie dyscyplinarne określone w art 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji (...). Orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] września 2016 r. Komendant Miejski Policji w B. uznał T. Z. za winnego popełnienia wyżej opisanych czynów dyscyplinarnych i wymierzył mu karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Orzeczenie to stało się prawomocne z dniem [...] października 2016 r. i dlatego rozkazem personalnym z dnia [...] października 2016 r. Komendant MP w B., z dniem [...] października 2016 r. zwolnił T. Z. z zajmowanego stanowiska i z dniem 1 listopada 2016 r. przeniósł go na niższe stanowisko służbowe policjanta Zespołu Patrolowo-interwencyjnego Wydziału Prewencji Komisariatu Policji w L. KMP w B. Po drugie, od 2016 r. do Komendy Miejskiej Policji w B. zaczęły spływać niepokojące sygnały, co do czynności służbowych wykonywanych przez funkcjonariusza. Osoby, które były autorami skarg zgłaszały, że T. Z. w czasie podejmowanych interwencji odzywa się w sposób wulgarny i prześmiewczy, stosuje środki nieuzasadnione i nieadekwatne do potrzeb. Dwukrotnie (w dniu [...] czerwca 2016 r. oraz w dniu [...] marca 2017 r.) zgłosił P. H., który informował o problemach ze swoim bratem ciotecznym - T. Z. (mających podłoże w istniejącym konflikcie rodzinnym), twierdząc, że policjant nęka jego i jego znajomych poprzez bezpodstawne oskarżenia o posiadanie narkotyków, przeszukiwanie ich i sprawdzanie ubrań. W związku z powyższym w dniu [...] czerwca 2016 r. oraz w dniu [...] marca 2017 r. z policjantem przeprowadzono rozmowę [...] zobowiązując go do przestrzegania współżycia sąsiedzkiego, do rzetelnego wykonywania czynności służbowych i zaniechania ewentualnego "nękania" P. H. Ponadto T. Z. zaproponowano pomoc psychologa policyjnego lub ewentualne wsparcie w zakresie rozwiązania problemów alkoholowych i rodzinnych. Nadto z uwagi na powtarzające się skargi w zakresie dotyczącym postępowania wymienionego policjanta, z dniem [...] kwietnia 2017 r. T. Z., rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2017 r. został przeniesiony i mianowany na stanowisko policjanta Referatu Patrolowego [...] Wydziału [...] KMP w B. Po trzecie, postanowieniem Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] maja 2017 r. wszczęte zostało postępowanie dyscyplinarne przeciwko T. Z., w którym policjantowi przedstawiono zarzuty: (1) w dniu [...] marca 2017 r. wykonując obowiązki służbowe policjanta Zespołu Patrolowego Wydziału [...] Komisariatu Policji w L., pełniąc służbę patrolową w godzinach 6:00-14:00 około godz. 13:35 na ul. [...] w L., podejmując interwencję wobec G. P. i R. M. nie dokonał kontrolno-informacyjnego sprawdzenia ww. mężczyzn, jako osób legitymowanych, w KSIP, czym nie wykonał dyspozycji § 66 ust. 1 pkt 2 decyzji nr 125 Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informatycznego Policji, przez co popełnił przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w zakresie nieprawidłowego wykonania czynności służbowych; (2) w dniu [...] marca 2017 r. wykonując obowiązki służbowe policjanta Zespołu Patrolowego Wydziału [...] Komisariatu Policji w L., pełniąc służbę patrolową w godzinach 6:00-14:00 około godz. 13:35 na ul. [...] w L., podejmując interwencję wobec R. M. w pojeździe służbowym marki [...] (...) uderzył ww. mężczyznę otwartą dłonią w twarz nie mając podstaw do stosowania siły fizycznej, gdyż nie odpierał zamachu na życie lub zdrowie własne lub innych osób albo na mienie ani nie przeciwdziałał ucieczce, czym postąpił niezgodnie z treścią 14 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, przez co popełnił przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w zakresie nieprawidłowego wykonania czynności służbowych. Jednocześnie Komendant Miejski Policji w B. przesłał materiały ze zdarzenia z dnia [...] marca 2017 r. do Prokuratury Rejonowej w B., która wszczęła postępowanie karne w tej sprawie (sygn. [...]). W ocenie organu pierwszej instancji, opisane powyżej zdarzenia niewątpliwie spotkały się z negatywnym odbiorem społecznym. Miało to niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz na pewno nie sprzyja budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdolność funkcjonariusza Policji do dalszego pełnienia służby należy oceniać nie tylko pod względem niekaralności czy stanu zdrowia, ale także przez pryzmat etyczno-moralny, związany z koniecznością posiadania nieposzlakowanej opinii, bez której nie jest możliwe wykonywanie zawodu zaufania publicznego. Należy zwrócić uwagę na fakt, że postępowanie dotyczące interwencji z dnia [...] marca 2017 r. nie jest pierwszym przypadkiem, gdy powstają wątpliwości co do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych przez T. Z. W aktach postępowania administracyjnego znajdują się materiały potwierdzające, iż już wcześniej wpływały skargi na działania funkcjonariusza w czasie podejmowanych interwencji, od różnych niezależnych od siebie osób. Przy ocenie całokształtu okoliczności sprawy nie można pominąć również faktu, iż T. Z. jest policjantem karanym za naruszenie dyscypliny służbowej. Przedstawione wyżej okoliczności, mogą nasuwać uzasadnione wątpliwości co do zachowania przez [...] T. Z. przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, a zatem co do spełnienia jednego z obligatoryjnych warunków, jakimi musi wykazać się każdy policjant zainteresowany dalszym pozostaniem w służbie. Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Dlatego też zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji było prawidłowe, albowiem było zgodne z interesem Policji. Organ drugiej instancji rozpatrując odwołanie T. Z., podzielił zasadność zakwestionowanego rozstrzygnięcia. W ocenie Komendanta Głównego Policji dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia, iż Prokurator Prokuratury Rejonowej w B. postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., sygn. akt [...] na zasadzie art. 17 § 1 pkt 2 Kk. umorzył śledztwo wobec braku znamion czynu zabronionego, w sprawie zaistniałego w dniu [...] marca 2017 r. w L. zdarzenia - przekroczenia przez T. Z. uprawnień poprzez niezasadne użycie wobec R. M. w toku interwencji policyjnej środków przymusu bezpośredniego w postaci nałożenia kajdanek, uderzenia go w twarz, a także niedopełnienia obowiązków służbowych poprzez zaniechanie sprawdzenia zatrzymanego G. P. w zasobach informatycznych Policji wbrew takiemu obowiązkowi (...) to jest o czyn z art. 231 § 1 Kk. Komendant Główny Policji podkreślił, iż w uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, że "w sprawie praktycznie wszystkie osoby przesłuchiwane miały interes w kreowaniu takiej a nie innej wersji zdarzenia, co nakazuje podchodzić z dużą ostrożnością do depozycji poszczególnych osób. W tym stanie rzeczy wobec normy prawnej zawartej w art. 5 § 2 Kpk, iż niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego (tu: osoby podejrzewanej), należało przyjąć wersję korzystniejszą dla osoby podejrzanej, tj. wersję przedstawianą przez T. Z. W zakresie braku sprawdzenia osób kontrolowanych w KSIP wskazać należy, że czyn ten jakkolwiek stanowi niedopełnienie obowiązku służbowego, w sprawie ustalono brak strony podmiotowej czynu z art. 231 § 1 Kk (...). W niniejszej sprawie, w ustalonych okolicznościach, zaniechanie T. Z., jakkolwiek negatywnie wpływające na wizerunek Policji, nie spowodowało istotnych nieodwracalnych szkód w wymiarze sprawiedliwości lub bezpieczeństwie społeczeństwa, zatem należy je oceniać jedynie jako delikt dyscyplinarny (...)". Dlatego, w przedmiotowej sprawie, niezależnie od wyniku omawianego postępowania karnego (sygn. akt [...]), stwierdzić należy, że T. Z. w dniu [...] marca 2017 r., wykonując obowiązki służbowe niewątpliwie zaniechał czynności służbowej, tj. sprawdzenia osób kontrolowanych w KSIP, przy czym jedna z tych osób (G. P.) figurowała w KSIP jako osoba poszukiwana od dnia [...] stycznia 2017 r. (por. pismo z dnia [...] maja 2017 r. Naczelnika Wydziału w B. Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji - k. 132 akt sprawy) – okoliczność bezsporna. Jak stwierdził Prokurator Prokuratury Rejonowej w B. zaniechanie, którego dopuścił się T. Z., negatywnie wpływa na wizerunek Policji, a nadto miało miejsce w czasie pozostawania przez policjanta w karze dyscyplinarnej. Natomiast umorzenie omawianego śledztwa, wobec braku znamion czynu zabronionego, tj. na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 Kpk, sam w sobie nie stanowi kategorycznej przesłanki do uznania, że T. Z. w chwili obecnej nadal posiada przymiot nieposzlakowanej opinii (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 408/15). O ile wątpliwości w zakresie odpowiedzialności karnej winny być rozstrzygane na korzyść podejrzanego (osoby podejrzanej), o tyle te same wątpliwości mogą stanowić podstawę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji, ze względu na jej ważny interes. Zarówno zdarzenie zaistniałe z udziałem policjanta w dniu [...] sierpnia 2016 r. oraz w dniu [...] marca 2017 r., a także szereg wątpliwości związanych z jego postępowaniem, które pojawiły się już po ukaraniu dyscyplinarnym policjanta (np. rozmowa dyscyplinująca w związku z zaniedbaniem obowiązków służbowych poprzez nieprawidłowe wpisy w notatniku służbowym - por. k. 103 akt sprawy) świadczą o nieodpowiedzialnym podejściu skarżącego do wykonywanych obowiązków służbowych, a jednocześnie powodują, że nie można uznać, iż T. Z. nadal posiada nieskazitelny charakter. Tym samym utracił on przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, a zatem nie może on pełnić dalszej służby bez uszczerbku dla jej ważnego interesu. Odnosząc się do istniejącego pomiędzy policjantem a jego bratem ciotecznym P. H. długotrwałego konfliktu a także po zapoznaniu się z wyrokiem Sądu Rejonowego w B., [...] Wydział Karny z dnia [...] września 2016 r., sygn. akt [...] (skazującym P. K. za czyny popełnione przeciwko T. Z.), Komendant Główny Policji podkreślił, że w niniejszym postępowaniu organ nie ma na celu ani ustalania genezy tego konfliktu, ani też próby jego rozstrzygnięcia. Faktem istotnym dla niniejszej spawy jest natomiast to, że na policjanta składane były liczne skargi (zob. k. 11, 14 i 76 akt sprawy) oraz prowadzone były z nim rozmowy SWI (zob. k. 14 i 38 akt sprawy). Reasumując, w ocenie organu drugiej instancji, wszystkie wskazane wyżej okoliczności powodują, że policjant utracił wiarygodność w zakresie wykonywania zawodu policjanta. Za pozostawieniem policjanta w służbie nie przemawia również jego krótki staż w Policji. Wymieniony został bowiem przyjęty do służby (służba kandydacka) w dniu [...] kwietnia 2008 r., zwolniony z dniem [...] kwietnia 2009 r. ponownie zaś został przyjęty z dniem [...] maja 2012 r. Ponadto posiada jedynie podstawowe kwalifikacje zawodowe, a także w ostatnim okresie był bardzo przeciętnie oceniany w procesie opiniowania służbowego, uzyskując w zdecydowanej większości ocenianych kryteriów ocenę 3 w skali 1-6 (zob. opinia służbowa z dnia [...] kwietnia 2017 r. sporządzona za okres służby od dnia [...] kwietnia 2015 r. do dnia [...] kwietnia 2017 r. - k. 72, cz. III akt osobowych). W ocenie Komendanta Głównego Policji w chwili obecnej T. Z. nie posiada autorytetu oraz nieposzlakowanej opinii, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby, a nadto mogłoby wpłynąć demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy oraz rzutować na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym. Komendant Główny Policji wskazał także, iż treść opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów (sprzeciwiającej się zwolnieniu) nie ma w tej sprawie mocy wiążącej dla organu. Wskazał także, iż zasadne było nadanie przez organ pierwszej instancji rozkazowi o zwolnieniu rygoru natychmiastowej wykonalności, z uwagi na niezbędność niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia w życie, z uwagi na ważny interes społeczny - w interesie Policji było jak najszybsze rozwiązane sytuacji konfliktowe związanej z dalszym pozostawaniem w służbie T. Z. T. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe rozstrzygnięcia. Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez jego niezasadne zastosowanie; - art.7, art. 8, 10 § 1, art. 81, art. 75, art. 78, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wadliwą subsumcję materiału dowodowego, dowolną interpretację zebranych dowodów i brak właściwego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji. W konkluzji skargi T. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przywrócenie go do służby. W uzasadnieniu skargi wskazał na wyrok Sądu Rejonowego w B. [...] Wydziału Karnego - skazujący P. H. (kuzyna skarżącego) za spowodowanie uszczerbku na zdrowiu T. Z. w dniu [...] marca 2016 roku – i wyjaśnił, iż P. H. składając na niego skargi, czyni to w odwecie za skazanie. Żadna ze skarg wpływających do organu na T. Z. nie została potwierdzona a nadto nie wywołała żadnego dalszego postępowania. Organ winien, jak wskazuje opinia organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, definitywnie wyjaśnić sprawę zdarzenia z dnia [...] marca 2017 r., zwłaszcza iż Prokurator sprawę karną umorzył. W ocenie skarżącego, powyższe okoliczności – brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz ogólnikowe uznanie przez organ istnienie ważnego interesu służby, skutkujące zwolnieniem ze służby - wskazują na naruszenie przez organ art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji oraz wielokrotne naruszenie przepisów postępowania, wskazanych w petitum skargi. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż w przypadku procedowania w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby z Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, organ nie musi prowadzić szeroko zakrojonego postępowania dowodowego, bowiem hipoteza w/w przepisu ogranicza się do ustalenia, że określone zachowanie lub cechy policjanta naruszają ważny interes służby. Organ przywołał wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 października 2015 r., II SA/Wa 283/15: "... przyczyny zwolnienia ze służby policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź okoliczności, na powstanie, których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie, których utrudnia mu lub wręcz wyklucza jej pełnienie, ...." i argumentował, że przytoczone powyżej tezy wyczerpują stanowisko organu w zakresie zarzutu naruszenia prawa materialnego. W sprawie nie ma znaczenia fakt, że postępowanie karne zostało umorzone. Ocena prawa wskazana w uzasadnieniu postanowienia organu postępowania karnego jasno wskazuje, że mimo braku możliwości postawienia zarzutu karnego zachowanie skarżącego nie jest obojętne z punktu widzenia właściwego postrzegania Policji. Ponadto, zdaniem organu trwały konflikt z P. H. może być tłem dalszych skarg, pomówień lub zawiadomień o możliwości popełnienia przestępstwa. Tego typu sytuacja w dłuższej perspektywie nie jest pożądana w Policji. Skarżący, gdyby go pozostawić w służbie musiałby się liczyć, że w każdym momencie może stać się uczestnikiem jakiegoś postępowania wymierzonego przeciwko niemu. Tego typu sytuacja z całą pewnością będzie negatywnie wpływać na prawidłowość i rzetelność wykonywania obowiązków. Ponadto, skarżący będzie stale pozostawał w cieniu insynuacji i pomówień, co z uwagi na treść art. 25 ustawy o Policji jest niedopuszczalne (wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r., I OSK 977/16). Organ podkreślił, iż skarga nie precyzuje konkretnych uchybień proceduralnych – dlatego tak sformułowane ogólne zarzuty nie mogą być skuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie przepisem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. Użycie w tym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie policjanta w oparciu o tę podstawę prawną ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Organ dysponuje zatem możliwością wyboru skutku prawnego. Możliwość skorzystania przez organ z przyznania mu w ten sposób przez ustawodawcę uprawnień nie oznacza dowolności i nieograniczonego (arbitralnego) czynienia użytku z przyznanych kompetencji. Stąd, decyzje podejmowane na podstawie tego przepisu powinny uwzględniać wymogi przewidziane w art. 7 Kpa. Zatem Sąd administracyjny nie ingeruje w celowość rozstrzygnięcia organu, ale ocenia zgodność decyzji z art. 7 Kpa. (porównaj wyrok WSA z dnia 12 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 996/12). Z kolei samo pojęcie "ważny interes służby" zostało przybliżone w wyroku NSA z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 662/12 – "Określenie "ważny interes służby" użyte w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z 1990 r. o Policji, jako przesłanka fakultatywnego zwolnienia, jest określeniem nieostrym i dlatego musi być ono skonkretyzowane w każdej indywidualnej sprawie dotyczącej danego policjanta. Organ nie może dowolnie określać czym jest interes służby, będący przesłanką zwolnienia danej osoby. Każdorazowo w decyzji o zwolnieniu należy ustalić, na czym ten interes polega i dlaczego postępowanie danej osoby go naruszyło. Niedopuszczalna jest sytuacja, gdy organ nie potrafi wykazać, czym jest według niego interes służby lub nie konkretyzuje, dlaczego w jego przekonaniu postępowanie funkcjonariusza ten interes narusza." Trafnie należy stwierdzić za wyrokiem NSA z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 662/12, iż przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają wspólną cechę - odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. Podkreślenia wymaga tu także wskazana w wyroku WSA z dnia 20 listopada 2012 r. w sprawie II SA/Wa 1536/12 zasada sposobu oceny przesłanek zwolnienia ze służby w aspekcie szczególnego charakteru służby w Policji, a mianowicie "Szczególny charakter służby publicznej służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne niż w przypadku pozostałych zawodów i funkcji ukształtowanie statusu służbowego, w tym w zakresie jego utraty. Wśród służb mundurowych Policja wyróżnia się bowiem zakresem przydzielonych jej zadań, które mają charakter wieloaspektowy. Jest przede wszystkim formacją uzbrojoną służącą społeczeństwu i przeznaczoną do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego." W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w danym stanie faktycznym sprawy, zastosowanie wobec policjanta przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji było uzasadnione. Przypomnieć tu należy, iż uznanie, że dalsze pozostawanie skarżącego w służbie negatywnie wpływa na jej pełnienie i tym samym na wizerunek społeczny tej służby, spowodowane zostało sytuacją, która wytworzyła się w związku z trzema niezależnymi okolicznościami bezpośrednio związanymi z osobą skarżącego policjanta: (1) Stawieniem się w dniu [...] sierpnia 2016 r. skarżącego do służby w stanie nietrzeźwym i pobraniem wówczas przez niego broni służbowej - orzeczeniem dyscyplinarnym z [...] września 2016 r. skarżący został za powyższe czyny dyscyplinarne skazany na karę obniżenia stanowiska; (2) Wpływie do organu od 2016 r. licznych skarg na T. Z. dotyczących wykonywanych przez niego czynności służbowych – spowodowanych, jak wyjaśnia policjant zatargiem z kuzynem z kryminalna przeszłością. (3) Zdarzeniem z dnia [...] marca 2017 r. – skarżącemu zarzucono, iż pełniąc służbę patrolową zastosował nieuzasadnioną przemoc fizyczną wobec zatrzymanej osoby oraz zarzucono mu, iż zaniechał dokonania czynności kontrolno-informacyjnego sprawdzenia innej osoby, którą powinien wylegitymować z uwagi figurowanie tej osoby w KSIP-e. Organy obu instancji nie analizowały powyższych okoliczności od strony zawinienia ich czy też przyczynienia się do ich powstania przez policjanta – gdyż do takiej analizy, z uwagi na treść art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie były zobligowane. Treść tego przepisu nakazuje bowiem badanie w jaki sposób sylwetka policjanta rzutuje na wizerunek Policji, jaki ma ona wpływ na dobro służby. Przyczynami zwolnienia ze służby policjanta na podstawie tego przepisu mogą być różne okoliczności lub zdarzeń związane bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź okoliczności, na powstanie, których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie, których utrudnia mu lub wręcz wyklucza dalsze jej pełnienie – porównaj wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 października 2015 r., II SA/Wa 283/15 oraz wyrok NSA z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 662/12. Organy obu instancji powyższe niekorzystne dla wizerunku Policji zdarzenia powiązały z sylwetką policjanta - jego krótkim stażem w Policji, posiadaniem jedynie podstawowych kwalifikacji zawodowych oraz przeciętną oceną w procesie opiniowania służbowego (w zdecydowanej większości ocenianych kryteriów ocena 3 w skali 1-6 , zob. opinia służbowa z dnia [...] kwietnia 2017 r. sporządzona za okres służby od dnia [...] kwietnia 2015 r. do dnia [...] kwietnia 2017 r. - k. 72, cz. III akt osobowych). Trafna jest zatem konstatacja organu, iż sytuacja w której znalazł się skarżący (bez potrzeby analizy przyczyn jej powstania) w sposób negatywny rzutuje na wizerunek Policji, zwłaszcza w miejscu zamieszkania policjanta. W świetle zadawnionego konfliktu policjanta ze swoim kuzynem o kryminalnej przeszłości i licznych skarg wpływających do organu na policjanta od 2016 r., uprzedniej karalności dyscyplinarnej policjanta (orzeczenie z [...] września 2016 r.), co najmniej dziwnym zachowaniem policjanta w trakcie interwencji drogowej w dniu [...] marca 2017 r. i ewidentnie stwierdzonym zaniechaniem wylegitymowania osoby znajdującej się w bazie KSIP oraz niczym nie wyróżniającymi się ocenami z ostatniego okresu oceniania, brakiem wyższych kwalifikacji zawodowych policjanta – zastosowanie dyspozycji art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest uzasadnione. Decyduje tu bowiem interes służby a nie jednostkowy interes policjanta – dalszego pełnienia przez niego służby. Dlatego pierwszy zarzut skargi - naruszenia prawa materialnego - jest chybiony. Natomiast w zakresie drugiego zarzutu - naruszenia wskazanych w petitum skargi przepisów prawa materialnego, zarzut ten jest o tyle chybiony, iż związany jest z wadliwa oceną autora skargi art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Treść tego przepisu nie ma na uwadze wyjaśnienia z jakich przyczyn ukształtowały się niekorzystne okoliczności dla wizerunku Policji w powiązaniu z osoba skarżącego pełniąca służbę w tej formacji, ale czy taka niekorzystna dla tego wizerunku sytuacja wytworzyła się. Dla istoty tej sprawy nie ma znaczenia czy policjant okolicznościom takim zawinił, czy też nie. Zakres materiału dowodowego uzależniony jest od przedmiotu danej sprawy, a zatem do tych dowodów, które są istotne w niniejszej sprawie dla jej rozstrzygnięcia i które dotyczą ustaleń immanentnie związanych z przedmiotem sprawy. Organy obu instancji wskazały na okoliczności istotne w niniejszej sprawie, dla których uznały za konieczne zwolnienie policjanta ze służby, z uwagi na jej interes i w tym zakresie zgromadziły istotny do rozstrzygnięcia sprawy materiał oraz dokonały jego prawidłowej subsumpcji, zarówno w zakresie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jak i art. 108 Kpa. Brak jest zatem naruszenia art.7, art. 8, 10 § 1, art. 81, art. 75, art. 78, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się aby zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji zostały podjęte z naruszeniem prawa skutkującym ich uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności i dlatego z wyżej wskazanych względów, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.