II SA/Wa 2058/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant starszy referent Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz [...] sp. z o.o. siedzibą w [...] kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] czerwca 2020 r. do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej: ARiMR), wpłynął wniosek [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. o ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego dotyczący danych wektorowych zasięgu upraw deklarowanych przez rolników oraz gatunków upraw deklarowanych przez rolników, dla obszaru całego kraju, za 2020 r. w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, działań PROW 2007-2013: 211 i 212 "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", 214 "Program rolnośrodowiskowy", 221 i 223 "Zalesienie gruntów rolnych oraz zalesienie gruntów innych niż rolne" oraz działań PROW 2014-2020: MOS "Inwestycje w rozwój obszarów leśnych i poprawę żywotności lasów", M10 "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne". M11 "Rolnictwo ekologiczne", M13 "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (Płatności ONW)". Wnioskodawca wskazał, że pozyskane z ARiMR dane zostaną wykorzystane "do badań nad sieciami neuronowymi do wykrywania gatunków i zasięgów upraw". ARiMR korespondencją e-mail z dnia [...] lipca 2020 r. wezwała Wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że Wnioskodawca w dniu [...] lipca 2020 r. złożył kompletny wniosek. ARiMR korespondencją e-mail z dnia [...] lipca 2020 r. poinformowała stronę o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. Prezes ARiMR odmówił wyrażenia zgody na ponowne wykorzystywanie wnioskowanych przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] informacji sektora publicznego. Pismem z dnia [...] września 2020 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła odwołanie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi od ww. decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] sierpnia 2020 r. Przy piśmie z dnia [...] września 2020 r. Prezes ARiMR przekazał Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi odwołanie Strony wraz z aktami sprawy oraz stanowiskiem w sprawie. Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uchylił w całości zaskarżoną decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] sierpnia 2020 r. o odmowie wyrażenia zgody na ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego. Przyczyną uchylenia ww. decyzji Prezesa ARiMR było naruszenie przez organ I instancji art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa. W toku ponownego rozpatrywania sprawy, ARiMR korespondencją e-mail z dnia [...] listopada 2020 r., przedłużyła termin procedowania sprawy z powodu analizy formalno-prawnej zakresu żądania pod katem przepisów RODO oraz treści uzasadnienia ww. decyzji MRiRW z dnia [...] listopada 2020 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. Prezes ARiMR odmówił wyrażenia zgody na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego dotyczącej żądanych danych. Pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. [....] sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła odwołanie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi od ww. decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] grudnia 2020 r. Przy piśmie z dnia [...] stycznia 2021 r. Prezes ARiMR przekazał Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi odwołanie Strony wraz z aktami sprawy oraz stanowiskiem w sprawie. Rozpatrując przedmiotową sprawę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lutego 2021r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podniesiono, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że przepisy ustawy z 25 lutego 2016 r. znajdują zastosowanie jedynie do takich informacji, które będą posiadały status informacji publicznej. Odmienna interpretacja prowadziłaby do wniosku, że skoro podlega ponownemu wykorzystaniu każda treść lub jej część, będąca w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, bez względu na to, czy dotyczy spraw publicznych czy też nie, to przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej straciłyby rację bytu (vide; wyrok NSA z 12.04.2019 r., I OSK 1614/17, Legalis oraz z 11.06.2019 r., I OSK 1921/17, Legalis). Podniesiono dalej, że Prezes ARiMR w decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r. Nr [...] wskazał, że "dane przestrzenne w ARiMR zaliczane są do danych osobowych. Obowiązkiem Administratora jest ochrona danych osobowych i przetwarzanie danych, w tym również udostępnianie zgodnie z prawem i zasadami określonymi w RODO. Administrator nie jest zobowiązany analizować czy inny podmiot jest w stanie po danych chronionych przez Administratora zidentyfikować osobę fizyczną czy nie i jakimi środkami dysponuje w celu identyfikacji osoby fizycznej. Wystarczające jest, że po tych danych Administrator może zidentyfikować osobę fizyczną i dlatego te dane podlegają ochronie. " Ponadto Prezes ARiMR przytoczył opinię Grupy roboczej ds. ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych (Grupa Robocza art. 29), z której wynika, że "w przypadkach gdy celem przetwarzania jest identyfikacja osób, można przypuszczać, że administratorzy lub inne zainteresowane osoby dysponują sposobami, "jakimi można się posłużyć" w celu zidentyfikowania osoby, której dane dotyczą. Twierdzenie, że osoby nie są możliwe do zidentyfikowania, podczas gdy celem przetwarzania danych jest właśnie ich identyfikacja, zawierałoby wewnętrzna sprzeczność. Dlatego informacje takie należy uważać za dotyczące osób możliwych do zidentyfikowania, a przetwarzanie ich powinno podlegać przepisom dotyczącym ochrony danych. Dalej zauważono, że w przekazanym przez Prezesa ARiMR do MRiRW, przy piśmie z dnia [...] stycznia 2021 r., stanowisku wskazano, że "zakres danych przestrzennych przekazywanych przez ARiMR do Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii na podstawie porozumień o współpracy (...) w zakresie warstw tematycznych pokrywa się z zakresem danych o jakie zwracał się Wnioskodawca. Żądanie dotyczy działek referencyjnych LPIS (GO granice odniesienia) oraz typów obiektów (tzw. pól zagospodarowania), czemu odpowiadają dane na geoportal.gov.pł odpowiednio warstwy: działki referencyjne LPIS oraz obiekty pokrycia terenu. Dane udostępniane na geoportal.gov.pl opublikowane są w postaci rastowej, w standardzie WMS, co pozwala jedynie na ich przeglądanie. Wnioskodawca zwracał się o dane w formie wektorowej, a taki format pozwala dopiero na ich dalsze wykorzystanie, co rozróżnia oba zakresy danych. " Następnie organ przywołał art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2020 r. poz. 1206 i 1440) zwanej dalej "ustawą o KSEP" , zgodnie z którym ARiMR tworzy i prowadzi krajowy system ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz wniosków o przyznanie płatności. System ten, zgodnie z art. 4 ww. ustawy składa się z: 1) ewidencji producentów; 2) ewidencji gospodarstw rolnych; 3) ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 3a) systemu identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia nr 1306/2013; 4) dokumentacji związanej z prowadzeniem ewidencji i systemu, o którym mowa w pkt l-3a. Ponadto, zgodnie z art. 5 ww. ustawy, system wykorzystuje się w zakresie; 1) przyznawania i wypłaty płatności; 2) nadzoru nad przestrzeganiem przepisów dotyczących płatności realizowanych przez Agencję; 3) postępowania w sprawie zwrotu nienależnie wypłaconych płatności; 4) postępowania w sprawie wymierzania kar pieniężnych lub zastosowania innych sankcji; 5) identyfikacji producentów. Biorąc pod uwagę powyższe podkreślono, że ARiMR jako agencja płatnicza gromadzi i przetwarza szereg istotnych informacji związanych z sektorem rolnym. Dysponuje jako jedyny podmiot w kraju aktualną informacją na temat struktury upraw w danym roku. Powyższe powoduje, iż w kręgu zainteresowania wykorzystania przedmiotowych danych znajdują się podmioty z sektora naukowo-badawczego, czy związanego z ochroną środowiska. Jednocześnie, zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 119. str. 1 z późn. zm.), zwanego w dalszej części "RODO", w każdym przypadku gdy dane przestrzenne można uznać za dane osobowe - do przetwarzania takich danych należy stosować przepisy RODO, z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 1306/2013, a przetwarzanie tych danych powinno być zgodne z zasadami dotyczącymi ochrony danych osobowych. Dalej podniesiono, że stosownie do treści art. 4 pkt 1 rozporządzenia RODO, dane osobowe oznaczają wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"). Możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej. W związku z powyższym wskazano, że dane zawarte w Systemie ARiMR mają służyć m.in. identyfikacji producentów i traktowane są jako dane osobowe. W obecnym brzmieniu ustawa o KSEP nie zawiera przepisów umożliwiających Prezesowi ARiMR udostępnienie danych przestrzennych zawartych w systemie identyfikacji działek rolnych oraz w zintegrowanym systemie kontroli, o których mowa w 68 ust. 1 lit. b i e rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, do celów naukowo-badawczych, środowiskowych oraz statystycznych. Zauważono też, że aktualnie w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi w porozumieniu z Prezesem Ochrony Danych Osobowych trwają prace legislacyjne mające na celu zmianę ustawy o KSEP poprzez przyznanie uprawnień Prezesowi ARiMR do udostępniania danych przestrzennych zawartych w systemie identyfikacji działek rolnych oraz w zintegrowanym systemie kontroli, o których mowa w 68 ust. 1 lit. b i e rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, do celów naukowobadawczych, środowiskowych oraz statystycznych, na wniosek podmiotów realizujących ustawowe zadania w tym zakresie, a także na wniosek instytucji i organów Unii Europejskiej. Udostępnianie tych danych będzie nieodpłatne i będzie odbywać się z zapewnieniem ochrony wynikającej z przepisów o ochronie danych osobowych. Wskazano także, że zgodnie z najnowszym orzecznictwem "w razie kolizji między zasadą jawności informacji publicznych a ochroną prywatności i danych osobowych osób fizycznych, dopuszczalny będzie jedynie taki sposób udostępniania informacji publicznej, który nie naruszy dóbr chronionych (np. anonimizacja danych wrażliwych). W przypadku, gdy pomimo dokonania takiego zabiegu, możliwa będzie identyfikacja osoby, której dane dotyczą, należy odmówić udostępnienia informacji publicznej" (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2019, II SA/Kr 133/19). Organ przywołał też opinię Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...], przedstawiającą uwagi do projektu ustawy o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw ( w tym ustawy o KSEP; dalej: projekt ustawy) w myśl której: - z punktu widzenia przepisów RODO,: .projektodawca powinien wziąć pod uwagę tworząc przepisy zapewniające stosowania przepisów rozporządzenia 2016/679 — że w art. 89 ust. 1 tego aktu nakłada wymóg podlegania przetwarzania do celów archiwalnych w interesie publicznym, do celów badań naukowych lub historycznych lub do celów statystycznych odpowiednim zabezpieczeniom dla praw i wolności osoby, której dane dotyczą, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Zabezpieczenia te polegają na wdrożeniu środków technicznych i organizacyjnych zapewniających poszanowanie zasady minimalizacji danych. Środki te mogą też obejmować pseudoanonimizację danych, o ile pozwala ona realizować powyższe cele. Jeżeli cele te można zrealizować w drodze dalszego przetwarzania danych, które nie pozwalają albo przestały pozwalać na zidentyfikować osoby, której dane dotyczą, cele należy realizować w ten sposób. Projektodawca powinien zatem przewidzieć odpowiednie regulacje w tym zakresie przepisy zapewniające odpowiednie bezpieczeństwo danych osobowych, w tym ochronę przed niedozwolonym lub niezgodnym z prawem przetwarzaniem oraz przypadkową utratą, zniszczeniem lub uszkodzeniem, za pomocą odpowiednich środków technicznych lub organizacyjnych zgodnie z zasadą integralności i poufności sformułowaną w z art. 5 ust. 1 lit.f rozporządzenia 2016/679 ". W związku z powyższym za bezpodstawny organ uznał zarzut odwołania naruszenia "przepisów art. 23 ust. 1 w zw. z art 5 oraz 6 ust 2 ustawy z dnia 25 lutego 2016 roku o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego (...) oraz art. 6 pkt 1 lit c RODO a contrario poprzez wadliwą ich wykładnie i błędne uznanie, iż wnioskodawca nie ma prawa pozyskania danych, o które wnioskuje, gdyż udzielenie takich danych byłoby sprzeczne z ustawa RODO tj. art. 6 pkt 1 tj. wadliwe uznanie, iż informacje, o które wnioskuje odwołujący stanowią dane osobowe i są objęte pojęciem prywatności użytym w art. 6 ust. 2 Ustawy. " Od powyższej decyzji firma [...] spółka z o.o. w [...] wywiodła do tut. Sądu skargę zarzucając organowi naruszenie przepisów art. 23 ust. 1 w zw. z art. 5 oraz art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lutego 2016 roku o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego (dalej zwana "Ustawą’) oraz art. 6 pkt. 1 lit. c RODO a contrario poprzez wadliwą ich wykładnię i błędne uznanie, iż wnioskodawca nie ma prawa pozyskania danych, o które wnioskuje , gdyż udzielenie takich danych byłoby sprzeczne z ustawą RODO tj. art. 6 pkt. 1 tj. wadliwe uznanie, iż informacje , o które wniosku odwołujący stanowią dane osobowe i są objęte pojęcie prywatności użytym w art. 6 ust. 2 Ustawy W oparciu o powyższe wniosła o 1/ uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi administracyjnemu do ponownego rozpoznania 2/ przyznania kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego , w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie poddaje się ona kontroli instancyjnej. Pierwszą kwestią wymagającą zbadania przez Sąd było ustalenie, czy skarżona decyzja zawiera wszelkie, wymagane prawem elementy, a przede wszystkim, czy została uzasadniona w sposób wyczerpujący. W myśl art.107 par.1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Paragraf 3 w/w przepisu precyzuje natomiast to, jak powinno wyglądać uzasadnienie decyzji. Winno ono w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ uzasadniając wydaną decyzję powinien więc odnieść się przede wszystkim do materiału dowodowego jaki zgromadził w trakcie trwania postępowania administracyjnego. Dotyczy to zarówno materiału dowodowego, na którym się oparł przy rozstrzyganiu, jak też materiału, któremu odmówił wiary. Po przedstawieniu zebranych dowodów, i wyjaśnieniu tego, którym z nich dał wiarę a którym tej wiary odmówił i dlaczego, na organie wydającym decyzję ciąży obowiązek ustalenia stanu faktycznego, stanowiącego istotę badanej sprawy. W końcowej zaś fazie uzasadnienia, organ powinien przedstawić swoje wnioski, jakie wysnuł po zbadaniu dowodów zebranych w sprawie. Podkreślenia wymaga również to, że skoro decyzja stanowi stanowcze rozstrzygnięcie konkretnej sprawy administracyjnej, to jej uzasadnienie musi w sposób równie stanowczy precyzować podstawę faktyczną i prawną decyzji. Nie jest bowiem rolą adresata decyzji, czy ewentualnie Sądu administracyjnego, zastępowanie organu w obowiązku skonkretyzowania podstaw rozstrzygnięcia. Nie może więc mieć miejsca p. taka sytuacja, że autor decyzji pozostawia do wyboru Sądowi i stronie postępowania, kilka różnych motywów, bądź też przedstawia jeden motyw, lecz nie precyzuje go . Oczywistym również jest że decyzja wydana w konkretnej sprawie, musi stanowić rozstrzygnięcie właśnie tej konkretnej sprawy. Stąd również uzasadnienie decyzji musi odnosić się do przedmiotu rozpoznawanej sprawy. Dopiero tak sporządzone uzasadnienie, umożliwia stronie postępowania poznanie motywów działania organu, i zrozumienia wydanej decyzji. Dzięki poprawnie sporządzonemu uzasadnieniu również Sąd, w razie wniesienia skargi, ma możliwość zweryfikowania wydanego rozstrzygnięcia, i zbadania, czy organ wziął pod uwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, oraz czy w sposób logiczny wyjaśnił swoje stanowisko. W świetle powyższego, odnosząc się do skarżonej decyzji uznać należy, iż nie spełnia ona w/w wymogów, gdyż jej uzasadnienie nie zawiera koniecznych elementów sprecyzowanych na wstępie niniejszych rozważań. Organ sporządzając uzasadnienie nie określił w nim w sposób stanowczy przesłanek swojego rozstrzygnięcia. Przede wszystkim w sytuacji, gdy organ przyjął, iż dane objęte wnioskiem, stanowią dane osobowe i przez to podlegają ochronie, winien udowodnić ową tezę. Winien więc w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wykazać, że dzięki uzyskaniu danych objętych wnioskiem, skarżący będzie mógł zidentyfikować konkretne osoby fizyczne. Tego jednakże zaniechał. Pomimo obowiązkowi dowodzenia stawianych tez, organ przedstawił jedynie własne (nie wyjaśnione) założenie, iż "Obowiązkiem Administratora jest ochrona danych osobowych i przetwarzanie danych, w tym również udostępnianie zgodnie z prawem i zasadami określonymi w RODO. Administrator nie jest zobowiązany analizować czy inny podmiot jest w stanie po danych chronionych przez Administratora zidentyfikować osobę fizyczną czy nie i jakimi środkami dysponuje w celu identyfikacji osoby fizycznej". Wytknąć też należało organowi, iż zamiast dokładnego wyjaśnieni powodów swego działania podniósł jedyne, że : "Prezes ARiMR w decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r. Nr [...] wskazał, że "dane przestrzenne w ARiMR zaliczane są do danych osobowych. (...)zakres danych przestrzennych przekazywanych przez ARiMR do Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii na podstawie porozumień o współpracy (...) w zakresie warstw tematycznych pokrywa się z zakresem danych o jakie zwracał się Wnioskodawca. Żądanie dotyczy działek referencyjnych LPIS (GO granice odniesienia) oraz typów obiektów (tzw. pól zagospodarowania), czemu odpowiadają dane na geoportal.gov.pł odpowiednio warstwy: działki referencyjne LPIS oraz obiekty pokrycia terenu. (...)Stosownie do treści art. 4 pkt 1 rozporządzenia RODO, dane osobowe oznaczają wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą) ". Nie wyjaśnił jednakże na jakiej podstawie przyjął, że żądane dane zawierają informacje o zidentyfikowanej, lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej. Nie wyjaśnił więc kluczowej dla rozstrzygnięcia kwestii – czy żądane dane są danymi osobowymi, podlegającymi ochronie w myśl ustawy o ochronie danych osobowych. Za skuteczne wyjaśnienie powyższej kwestii nie sposób uznać działania organu, polegającego na przywołaniu treści przepisu art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2020 r. poz. 1206 i 1440). Organ nie wskazał bowiem tego, z którego elementu składowego Krajowego Systemu Ewidencji Producentów, Ewidencji Gospodarstw Rolnych oraz Ewidencji Wniosków o Przyznanie Płatności – w jego mniemaniu – można wyczytać dane identyfikujące konkretną osobę fizyczną. W doprecyzowaniu toku rozumowania prezentowanego w skarżonej decyzji, Sąd administracyjny nie może zaś zastępować autora decyzji. Rolą tut. Sądu nie jest bowiem naprawianie braków w rozstrzygnięciach organów, a ocena poprawności tych rozstrzygnięć. Brak uzasadnienia, które w sposób wyczerpujący tłumaczy wnioski organu, uniemożliwia zaś Sądowi administracyjnemu weryfikację poprawności samego rozstrzygnięcia. Powyższe w konsekwencji sprawia, że przedmiotowa decyzja nie poddaje się kontroli sądowej. W świetle powyższych wniosków, Sąd nie znając precyzyjnych motywów jakimi kierował się organ, nie jest w stanie odnieść się do zarzutów podniesionych w skardze. Będzie to możliwe dopiero wtedy, gdy organ należycie uzasadni swoje stanowisko, wyrażone w skarżonej decyzji. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.145 par.1 pkt.1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) . O kosztach rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) przyznając od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów uiszczonego wpisu sądowego od skargi oraz zwrot kosztów pomocy prawnej świadczonej skarżącemu przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do uwzględnienia uwag poczynionych w powyższym uzasadnieniu i do poprawnego sporządzenia uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia, które w sposób jednoznaczny określi motywy jakimi kierowano się przy rozstrzyganiu sprawy.