II SA/Wa 2070/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 lipca 2024 r. sprawy ze skargi K. Z. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia służby wojskowej oraz ustalenia związku poszczególnych chorób i ułomności ze służbą 1. oddala skargę w części dotyczącej określenia zdolności do służby wojskowej, 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie. Przedmiotem skargi K.Z. (dalej: "Skarżący") jest orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej: "CWKL", "organ II instancji") z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej oraz ustalenia związku poszczególnych chorób i ułomności ze służbą. Z akt sprawy wynika, że szer. K.Z. w dniu [...] lipca 2023 r. został skierowany przez Dowódcę [...] w [...] do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej: "RWKL", "organ I instancji") w celu przeprowadzenia badań lekarskich określających przydatność do czynnej służby wojskowej w trakcie jej pełnienia. Orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...], na podstawie art. 58 ust. 6, art. 84 ust. 2, art. 87 ust. 1 oraz art. 821 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r . o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305) oraz § 8 i 9, w związku z § 3 i § 10 i § 11 ust. 1 i 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 2022 r., poz.1243 ze zm.), dalej: "rozporządzenie MON z dnia 7 czerwca 2022 r., a także § 11, § 16 ust. 1 i 2 i § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. z 2012r., poz. 1013 ze zm.), dalej: "rozporządzenie MON z dnia 24 sierpnia 2012 r.", rozpoznała u K.Z.: 1) przewlekłą leukocyturię do diagnostyki - § 48 pkt 8, 2) przebyty uraz barku lewego, u osoby ze zmianami zwyrodnieniowymi w okolicy stożka rotatorów, bez upośledzenia sprawności ruchowej - § 77 pkt 5, 3) przebyty uraz kolana prawego, bez cech niestabilności stawu - § 77 pkt 5, 4) hipercholesterolemia - § 60 pkt 1, 5) podwyższone wartości ciśnienia tętniczego krwi w pojedynczym pomiarze ambulatoryjnym - bez §, bez punktu, 6) płaskostopie - § 78 pkt 1, 7) blizna po appendektomii - § 3 pkt 1, 8) ubytek zdolności żucia 11% - §24 pkt 1, 9) niepełne spojenie łuku tylnego kręgu S1 - § 34 pkt 1. W związku z powyższym rozpoznaniem RWKL orzekła, iż Skarżący jest czasowo niedolny do służby wojskowej na okres trzech miesięcy (kategoria B - 3, grupa II). Nadto RWKL określiła, że schorzenia wymienione w punktach 1 – 9 rozpoznania nie pozostają w związku ze służbą wojskową na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz. U. nr 62, poz. 567 ze zm.). W uzasadnieniu RWKL wskazała, że schorzenie wymienione w punkcie 1 rozpoznania powoduje czasową niezdolność do służby wojskowej na podstawie wykazu stanowiącego załącznik nr 1 rozporządzenia MON z dnia 7 czerwca 2022 r. Schorzenie to stwierdzono na podstawie wyników badań laboratoryjnych z WIM [...] oraz orzeczenia RWKL w [...] z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...]. Orzeczenie opracowano na podstawie dokumentacji diagnostyczno-leczniczej oraz aktualnych badań specjalistycznych. W odwołaniu od powyższego orzeczenia K.Z. wniósł o jego uchylenie bądź zmianę i orzeczenie, że jest zdolny do służby wojskowej. Nadto wniósł o przeprowadzenie dowodów z: a) bezpośredniego badania Skarżącego (wywiadu), b) wypisu z Poradni Chirurgicznej z SPZOZ w [...], c) rozkazu dziennego nr [...] - na okoliczność zdolności do służby. W uzasadnieniu Skarżący powołał się na stanowisko lekarza specjalisty zawarte w wypisie z Poradni Chirurgicznej z SPZOZ w [...], zgodnie z którym jest zdolny do pracy. Wskazał również na opinię lekarza ortopedy przedstawioną podczas badań bezpośrednich w [...]. CWKL orzeczeniem z dnia [...] września 2023 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), dalej: "k.p.a.", utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu CWKL wskazała, iż zaskarżone orzeczenie zostało wydane na podstawie wyników zleconych konsultacji specjalistycznych oraz wyników badań dodatkowych, m.in. badań laboratoryjnych wykonanych w dniu 21 lipca 2023 r., które wykazały nieprawidłowy wynik badania moczu. W badaniu tym stwierdzono obecność leukocytów w ilości 13,4/uL, co przekracza ilości prawidłowe. CWKL zaznaczyła, że leukocyturia była już stwierdzana u Skarżącego podczas procesu orzeczniczego zakończonego wydaniem orzeczenia nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r., co było jednym z powodów niezdolności Skarżącego do zawodowej służby wojskowej. Zdaniem CWKL, treść odwołania dowodzi niezrozumienia istoty sprawy, ponieważ w punkcie 12 zaskarżonego orzeczenia wyraźnie wskazano: "Stwierdzone w wyniku wykonanych badań rozpoznanie 1 powoduje czasową niezdolność do służby wojskowej, na podstawie wykazu stanowiącego załącznik nr 1 rozporządzenia MON z dnia 7 czerwca 2022 r. w grupie badanych II. Schorzenie określone w punkcie 1 rozpoznania stwierdzono na podstawie wyników badań laboratoryjnych z WIM [...] oraz orzeczenia RWKL w [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2023r. Orzeczenie opracowano na podstawie dokumentacji diagnostyczno-leczniczej oraz aktualnych badań specjalistycznych". Z powyższego wynika, że głównym problemem zdrowotnym Skarżącego powodującym niezdolność do służby wojskowej jest przewlekła leukocyturia, a nie problemy związane z przebytym urazem barku. CWKL wskazała, że leukocyty są komórkami krwi, które biorą udział w stanie zapalnym toczącym się w organizmie i odpowiedzialne są za ochronę organizmu przed infekcjami. U osoby zdrowej, bez choroby toczącej się w obrębie nerek i dróg moczowych, w moczu znajduje się zaledwie kilka leukocytów w obserwowanym pod mikroskopem jednym polu widzenia. Zwiększoną ilość leukocytów w moczu określa się mianem leukocyturii. Obecność leukocytów w moczu ujawnia badanie ogólne, w którym leukocyty wykrywane są za pomocą specjalnego paska. W przypadku nieprawidłowości wykazanych w badaniu ogólnym moczu, leukocyturię i jej nasilenie potwierdza badanie mikroskopowe odwirowanego osadu moczu. Ilość leukocytów podaje się na oglądane w badaniu mikroskopowym jedno pole widzenia. Ilość leukocytów może nieznacznie przekraczać granicę wartości referencyjnych, natomiast są przypadki, w których leukocyty pokrywają całe obserwowane pole, uniemożliwiając tym samym dalszą ocenę preparatu pod kątem innych elementów morfotycznych (np. krwinek czerwonych lub minerałów). Zwiększona ilość leukocytów w moczu towarzyszy najczęściej stanowi zapalnemu toczącemu się w obrębie dróg moczowych, wywołanemu przez drobnoustroje. Zdrowy i prawidłowo funkcjonujący układ moczowy, fizjologicznie pozbawiony jest obecności flory bakteryjnej, która stanowi prawidłowy element w obrębie innych układów, np. przewodu pokarmowego, czy też dróg rodnych. Obecność drobnoustrojów w drogach moczowych jest konsekwencją upośledzenia występujących w organizmie mechanizmów przeciwdziałających infekcjom dróg moczowych. Przyczyną ich osłabienia są m.in. zmiany hormonalne (menopauza, ciąża), zaburzenia w opróżnianiu pęcherza (spowodowane przerostem prostaty lub opadaniem miednicy), ale także wady anatomiczne w układzie moczowym, cukrzyca, dieta i farmakoterapia, głównie sterydowa. Skolonizowaniu dróg moczowych przez drobnoustroje sprzyja także zastój moczu na każdym poziomie układu moczowego, refluks moczowodowo - pęcherzowy, czyli cofanie się moczu z pęcherza w górę układu moczowego, kamica moczowa, instrumentacja dróg moczowych, immunosupresja oraz przewlekłe schorzenia nerek. Statystycznie najczęstszą przyczyną leukocyturii jest zakażenie bakteryjne układu moczowego. W ponad 90 % pozaszpitalnych i 50 % szpitalnych przypadków infekcji dróg moczowych, którym towarzyszy leukocyturia, drobnoustrojem izolowanym z moczu i odpowiedzialnym za objawy kliniczne zakażenia układu moczowego, jest pałeczka okrężnicy - Escherichia coli. W warunkach fizjologicznych bakteria ta stanowi florę przewodu pokarmowego, zakażenie jest natomiast konsekwencją przeniesienia jej w okolice cewki moczowej oraz pasażu drobnoustroju do pęcherza (np. wycieranie okolic krocza w kierunku od odbytu do cewki moczowej). Zdecydowanie rzadziej przyczyną leukocyturii jest zakażenie układu moczowego przez inne niż bakterie drobnoustroje. Grzybicza infekcja układu moczowego (głównie Candida albicans) występuje bardzo rzadko, prawie wyłącznie u pacjentów hospitalizowanych z cewnikiem, dodatkowo obciążonych cukrzycą i stosujących kortykosteroidoterapię, czyli leki obniżające ich odporność. Leukocyturia jest objawem schorzenia, więc samej leukocyturii się nie leczy. Należy jednak dociekać jej przyczyn i zwalczać chorobę odpowiedzialną za nieprawidłową ilość leukocytów w moczu. Uwzględniając powyższe CWKL stwierdziła, że RWKL ustaliła prawidłowe rozpoznanie przewlekłej leukocyturii do diagnostyki i jednocześnie dokonała prawidłowej kwalifikacji schorzenia według § 48 pkt 8, co oznacza czasową niezdolność Skarżącego do służby wojskowej na okres 3 miesięcy. Pozwoli to na ustalenie przyczyn rozpoznanej leukocyturii i wprowadzenie terapii stwierdzonych nieprawidłowości. Pismem z dnia 28 września 2023 r. K.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie CWKL z dnia [...] września 2023 r., zarzucając: 1) błąd w ustaleniach faktycznych i uznanie, że Skarżący jest czasowo niezdolny do służby wojskowej z uwagi na leukocyturię, podczas gdy z wyników badań laboratoryjnych [...]wynika, że ma on poziom leukocytów na poziomie 7,96 - 10 9/L, gdzie norma wynosi od 4,0 - 10,00 a zatem poziom leukocytów pozostaje zachowany w normie i Skarżący nie choruje na leukocyturię, 2) błędne przyjęcie, że leukocyturia (której Skarżący nie ma) jest wymieniona w załączniku do rozporządzenia MON z dnia 7 czerwca 2022 r.; przypisane schorzenie nie występuje w treści ww. rozporządzenia, 3) błędne uznanie, że schorzenie nie ma związku ze służbą wojskową, podczas gdy uszkodzenie barku miało związek ze służbą wojskową. W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Komisji I instancji oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że nie zgadza się z treścią orzeczenia. Wskazał, że orzeczenie dotyczyło uszkodzenia barku, nie zaś leukocyturii. Podkreślił, że z prywatnych badań laboratoryjnych wynika wprost, że występujący u Skarżącego poziom leukocytów jest w normie. Nadto powołane rozporządzenie nie przewiduje leukocyturii jako wyłączenia do pełnienia zasadniczej służby wojskowej. Zaznaczył również, że schorzenie barku powstało podczas służby, nie można zatem przyjąć, że nie powstało w związku ze służbą. W odpowiedzi na skargę CWKL wniosła o oddalenie skargi w części dotyczącej ustalenia kategorii zdolności do służby wojskowej z powodu jej merytorycznej bezzasadności oraz o odrzucenie skargi w części dotyczącej ustalenia związku schorzenia ze służbą wojskową. Wskazała, iż postawione przez RWKL rozpoznanie znajduje potwierdzenie w wynikach badań wykonanych na potrzeby orzekania, zostało prawidłowo zakwalifikowane do właściwego paragrafu i punktu załącznika nr 1 do rozporządzenia, która to kwalifikacja jednoznacznie przesądza o konieczności ustalenia kategorii: § 48 pkt 8 grupa II - B - czasowo niezdolny do czynnej służby wojskowej. Zaznaczyła, że RWKL ustaliła stosunkowo krótki okres czasowej niezdolności do służby (3 miesiące), po upływie których orzekany powinien ponownie poddać się procedurze orzeczniczej. Powyższy okres czasowej niezdolności powinien być wystarczający dla ustalenia i wyeliminowania przyczyn czasowej niezdolności do służby. CWKL zaznaczyła, że schorzenie opisane w punkcie 2 rozpoznania: przebyty uraz barku lewego u osoby ze zmianami zwyrodnieniowymi w okolicy stożka rotatorów, bez upośledzenia sprawności ruchowej (§ 77 pkt 5), nie powoduje niezdolności do czynnej służby wojskowej (załącznik nr 1 grupa II - kategoria A). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). W pierwszej kolejności wskazać należy, że Skarżący zaskarżył w całości orzeczenie CWKL z dnia [...] września 2023 r. utrzymujące w mocy orzeczenie RWKL z dnia [...] sierpnia 2023 r. w przedmiocie ustalenia czasowej niezdolności do służby wojskowej oraz związku poszczególnych schorzeń lub ułomności ze służbą wojskową. Jednakże skarga w zakresie dotyczącym określenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową jest niedopuszczalna i w tym zakresie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., bowiem ocena związku poszczególnych schorzeń lub ułomności ze służbą wojskową nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wskazać należy, że wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04, publ. CBOSA). Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby wojskowej. Drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Podstawę takich orzeczeń stanowią m.in. przepisy ustawy z dnia 11 marca 2022 r . o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305), ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2023 r. poz. 1100 ze zm.), ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 2022 r., poz. 2528 ze zm.). Orzeczenia te poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez wojskowe komisje lekarskie, lecz przez inne organy (wojskowy organ emerytalny lub ZUS). Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych postępowaniach mają charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Wynika to stąd, że decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez wojskowe komisje lekarskie, lecz przez inne organy (wojskowy organ emerytalny lub ZUS). Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych postępowaniach mają natomiast wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W świetle powyższego sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku schorzenia ze służbą wojskową (por. uchwała Składu Siedmiu Sędziów SN z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, publik. OSNP 2000/5/167, postanowienie Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100, publ. ONSA 2001/2/47, wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04, a także w wyroku z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2227/11; publ. CBOSA). Z tych przyczyn Sąd za niedopuszczalną uznał skargę na zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej związku poszczególnych chorób i ułomności ze służbą wojskową. Uznając natomiast za dopuszczalną skargę na zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej określenia zdolności do służby wojskowej Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Tryb postępowania przed wojskowymi komisjami lekarskimi ma charakter szczególny i stanowi lex specialis wobec regulacji zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 851/14, publ. CBOSA). W sprawie niniejszej wojskowe komisje lekarskie miały obowiązek przeprowadzić postępowanie w sposób zgodny z regulacjami zawartymi w rozporządzeniu MON z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, zaś w kwestiach tam nieuregulowanych winny stosować zasady ogólne właściwe dla postępowania administracyjnego. W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że kontrola sądowoadministracyjna orzeczeń wojskowych komisji lekarskich ma charakter ograniczony i sprowadza się do badania prawidłowości postępowania orzeczniczego pod względem formalnym. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli dokonanego przez komisję rozpoznania w zakresie stwierdzonych schorzeń ani oceny fachowości przeprowadzonych badań lekarskich. Sąd nie rozstrzyga bowiem kwestii medycznych. W zakresie swoich uprawnień sąd administracyjny kontroluje natomiast, czy organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie, czy orzekały na podstawie kompletnego materiału dowodowego, jak również czy ustalony przez nie stan faktyczny znalazł odzwierciedlenie w orzeczeniu właściwej komisji lekarskiej. Zgodnie z § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia wojskowa komisja lekarska orzeka na podstawie skierowania wystawionego przez uprawniony organ kierujący (w sprawie niniejszej skierowanie zostało wystawione przez Dowódcę [...] w [...] w celu przeprowadzenia badań lekarskich określających przydatność Skarżącego do czynnej służby wojskowej w trakcie jej pełnienia w związku z wielokrotnym przebywaniem na zwolnieniach lekarskich). W myśl § 9 ust. 1 rozporządzenia, wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu wymaganych badań oraz po zgromadzeniu wymaganej dokumentacji, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia przedłożenia wyników tych badań i konsultacji wojskowej komisji lekarskiej. Zakres badań wykonywanych w ramach orzekania o zdolności do poszczególnych rodzajów służby wojskowej jest określony w załączniku nr 3 do rozporządzenia i obejmuje 1) wywiad lekarski, 2) badanie przedmiotowe, 3) konsultacje specjalistyczne (według decyzji lekarza wojskowej komisji lekarskiej na podstawie bieżącej oceny stanu zdrowia) oraz 4) badania diagnostyczne. Zgodnie z § 10 ust. 1 Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej zawiera w szczególności: 1) nazwisko i imię; 2) numer PESEL; 3) stopień wojskowy; 4) przydział służbowy/nazwę stanowiska; 5) datę powołania do służby wojskowej; 6) nazwę wojskowego centrum rekrutacji powołującego do służby wojskowej; 7) skład komisji orzekającej; 8) rozpoznanie; 9) ustalenie kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej wraz z uzasadnieniem; 10) w razie stwierdzenia chorób i ułomności - określenie ich związku lub braku związku z czynną służbą wojskową; 11) określenie inwalidztwa; 12) podpisy członków komisji, którzy wydali orzeczenie. Wojskowa komisja lekarska orzeka w składzie trzech lekarzy, większością głosów składu orzekającego z wyłączeniem sytuacji, gdy działa jednoosobowo. Przewodniczącego składu orzekającego wyznacza przewodniczący wojskowej komisji lekarskiej (§ 11 ust. 1 rozporządzenia). Odwołanie od komisji lekarskiej I instancji rozpatruje wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia w składzie trzech lekarzy orzekając większością głosów składu orzekającego. Rozpatrując odwołanie, wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne, badania psychologiczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, jeżeli wyraża on na to zgodę, oraz przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie (§ 12 ust. 1 - 3 rozporządzenia). W niniejszej sprawie przedstawiony powyżej tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich został dochowany. Z treści zaskarżonego orzeczenia wynika, iż CWKL podzieliła stanowisko RWKL, zgodnie z którym Skarżący został zaliczony do kategorii B - czasowo niedolny do służby wojskowej na okres trzech miesięcy (zał. 1, grupa II obejmująca m.in. żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową niebędących żołnierzami zawodowymi). Schorzenie, które skutkowało określeniem ww. kategorii zdolności do służby zostało rozpoznane jako "przewlekła leukocyturia do diagnostyki" (zgodnie z § 48 pkt 8 załącznika nr 1 rozporządzenia MON z dnia 7 czerwca 2022 r. "Wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy ocenie zdolności do służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa (...)"). Powyższa kwalifikacja została dokonana w sposób prawidłowy. Do § 48 pkt 8 załącznika nr 1 ww. rozporządzenia kwalifikuje się bowiem "krwiomocz i białkomocz do diagnostyki", którym to schorzeniom w przypadku grupy II odpowiada wyłącznie kategoria B. Zaznaczyć przy tym należy, że załącznik nr 1 nie przewiduje objaśnień szczegółowych do § 48 pkt 8. Powyższe schorzenie zostało stwierdzone na podstawie wyników badań laboratoryjnych przeprowadzonych w dniu 21 lipca 2023 r. w Wojskowym Instytucie Medycznym w [...] (k. 37 akt admin.). Nadto RWKL powołała się w tym zakresie na uprzednio wydane względem Skarżącego orzeczenie RWKL w [...] z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...]. W świetle powyższego nieuzasadnione są zarzuty skargi. RWKL prawidłowo uznała, a stanowisko to podzieliła CWKL, że schorzenie wymienione w punkcie 1 rozpoznania (przewlekła leukocyturia do diagnostyki) powoduje czasową niezdolność do służby. Przy czym RWKL zakreśliła okres tej niezdolności na 3 miesiące biorąc pod uwagę czas niezbędny do dalszej diagnostyki i wyleczenia schorzenia. Nie ma racji Skarżący, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny. Jak już wyżej wskazano, rozpoznanie w zakresie "przewlekłej leukocyturii do diagnostyki" znajduje odzwierciedlenie w badaniach przeprowadzonych w toku postępowania przed RWKL. Natomiast badania, do których odwołuje się Skarżący w skardze, zostały przeprowadzone już po wydaniu zaskarżonego orzeczenia CWKL, tj. w dniu [...] września 2023 r. Nie mogły być zatem przedmiotem orzekania tak przez Komisję I, jak i II instancji. Odnosząc się do zarzutu skargi, że leukocyturia nie została wymieniona w załączniku do rozporządzenia MON z dnia 7 czerwca 2022 r. wskazać należy, że jakkolwiek załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia nie wymienia literalnie "leukocyturii", to jednak w § 48 pkt 8 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia umieszczono "krwiomocz i białkomocz". Oznacza to, że rozpoznane u Skarżącego schorzenie zostało prawidłowo zakwalifikowane do tego paragrafu i punktu. Leukocyturia to podwyższona liczba leukocytów (białych krwinek) w moczu, do którego to schorzenia szeroko odniosła się CWKL w zaskarżonym orzeczeniu. Podsumowując Sąd stwierdza, że zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komisji I instancji w części dotyczącej określenia zdolności do służby wojskowej, nie naruszają prawa, zaś zarzuty i wnioski skargi nie zasługują na uwzględnienie. Końcowo Sąd zauważa, że bez istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje "Sprawozdanie z badań laboratoryjnych" przeprowadzonych w dniu [...] września 2023 r. (po dacie wydania zaskarżonego orzeczenia). Kluczowe znaczenie mają bowiem wyniki badań i konsultacji wykonanych przez lekarzy specjalistów w toku postępowania zakończonego wydaniem ww. orzeczenia, bowiem na tych waśnie wynikach badań, zgodnie z obowiązującymi przepisami, CWKL oparła podjęte rozstrzygnięcie. Odnośne zaś twierdzenia Skarżącego, że orzeczenie komisji lekarskiej dotyczyło urazu barku, wskazać należy za CWKL, że rozpoznany w punkcie 2 orzeczenia Komisji I instancji przebyty uraz barku lewego u osoby ze zmianami zwyrodnieniowymi w okolicy stożka rotatorów, bez upośledzenia sprawności ruchowej (§ 77 pkt 5), nie powoduje niezdolności do czynnej służby wojskowej (załącznik nr 1 grupa II - kategoria A). Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 i art. 119 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O odrzuceniu skargi w pozostałej części Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w puncie 2 sentencji wyroku.