II SA/Wa 209/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), , Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi D. W. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej w [...] podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby oddala skargę D. W. (dalej, jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej w [...] podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej, jako organ lub CKL) z dnia [...] października 2024 r. utrzymujące w mocy orzeczenie [...] Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej, jako: organ I instancji lub RKL) z dnia [...] stycznia 2024 r. w przedmiocie zdolności funkcjonariusza do służby w Policji. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia CKL wskazała, że po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] stycznia 2024 r. od orzeczenia RKL z dnia [...] stycznia 2024 r. i zapoznaniu się z dokumentacją orzeczniczo-lekarską skierowała skarżącą na konsultację neurochirurgiczną i badanie komisyjne. Skarżąca od wielu lat skarży się na bóle i drętwienie szyi, karku, mrowienie palców obu rąk oraz bóle kręgosłupa L/S i bioder z okresowym drętwieniem obu nóg. Stosowana jest farmakoterapia i rehabilitacja. Badania obrazowe uwidoczniły [...] zmiany [...] na poziomie [...]. Konsultujący neurochirurg (w dniu [...] października 2024r.) w czasie badania stwierdził nieznaczne ograniczenie ruchomości kręgosłupa [...] i [...] w odcinku [...]we wszystkich płaszczyznach. Objaw szczytowy ujemy. Odruchy ścięgniste żywe, symetryczne. Zborność ruchowa zachowana. Nie stwierdził zespołu korzeniowego z poziomu szyjnego i lędźwiowego odcinka kręgosłupa. Czucie obwodowe zachowane i ostatecznie rozpoznał wielopoziomową dyskopatię szyjnego i lędźwiowego odcinka kręgosłupa z nawracającym i przeciążeniowym zespołem bólowym, aktualnie bez objawów ubytkowych, ogniskowych i patologicznych w badaniu neurologicznym. Schorzenie to więc zostało prawidłowo zakwalifikowane przez RKL do § 64 p1r5B załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2392 - wykaz chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa albo funkcjonariusza tych służb) i nie sięga inwalidztwa, a jedynie ogranicza do służby. Odnosząc się do zarzutu odwołania, iż nie została uwzględniona choroba nadciśnieniowa, CKL zaznaczyła, iż w skład zespołu metabolicznego wchodzi [...], [...], [...], schorzenia, które występują u skarżącej. Wartości RR w czasie badania komisyjnego w RKL wynosiły [...] przy przyjmowaniu dwóch leków [...]. W związku z powyższym należało rozpoznać zespół metaboliczny aktualnie ograniczający sprawność ustroju i zakwalifikować do § 43p1, gdzie w rubryce 5 wykazu widnieje litera B. Powyższe skutkuje tym, że CKL w pełni podzieliła rozstrzygnięcie zawarte w orzeczeniu RKL w punkcie 11.3 części A orzeczenia. To samo dotyczy punktów 11.2, 11.4, 11.5, 11.6 części A zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na zarzut, że orzeczenie zostało wydane przez jedną osobę organ wyjaśnił, że od 21 kwietnia 2023 r. weszło w życie rozporządzenie, że komisje rejonowe orzekają w składzie co najmniej jednoosobowym. Osoba orzekająca jest orzecznikiem mającym pełne uprawnienia do wydawania orzeczeń. Wobec powyższego, że CKL w pełni podzieliła rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym orzeczeniu i utrzymała je w mocy na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 310, dalej, jako: ustawa o komisjach lekarskich). Z tym rozstrzygnięciem skarżąca nie zgodziła się i wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Dodatkowo skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.) dowodu uzupełniającego z dokumentu zawierającego wyniki rezonansu magnetycznego kręgosłupa szyjnego (C) i lędźwiowo-krzyżowego (LS) z dnia [...] stycznia 2025 r. - celem wykazania faktu, że organy błędnie uznały, iż stwierdzona u skarżącej choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa z dyskopatią wielopoziomową nie stanowi przeciwwskazania do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, w sytuacji gdy ww. choroba wpływa w sposób znaczący na ograniczenie zdolności fizycznej skarżącej do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku i dawała podstawę do przeniesienia skarżącej na inne stanowisko celem dalszego wykonywania przez nią służby w Policji. Skarżąca zastrzegła, iż przeprowadzenie przedmiotowego dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości niniejszej sprawy i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 11, art 77 § 1 i art. 80 K.p.a., w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co skutkowało błędnym uznaniem, iż skarżąca jest zdolna do służby w Policji z ograniczeniem; zdolna do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku (według warunków służby opisanych w protokole warunków służby), kat. B, w sytuacji, gdzie stwierdzone u skarżącej przez organ I instancji schorzenia i choroby w postaci: choroby [...] z dyskopatią [...], choroby zwyrodnieniowej [...], zespołu [...], [...] i [...], mięśniaka [...] oraz [...] nawrotowe ([...]) uzasadniają twierdzenie o tym, że ww. schorzenia i choroby powodują u skarżącej trwałą niezdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku - co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia organu I instancji, w sytuacji, gdy po prawidłowym zebraniu i rozważeniu materiału dowodowego zasadnym było uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy RKL do ponownego rozpoznania; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich przez bezzasadne utrzymanie w mocy orzeczenia RKL w sytuacji, gdy skarżąca nie została zawiadomiona w trybie art. 10 K.p.a. przed wydaniem orzeczenia o zgromadzeniu materiału dowodowego pozwalającego na jego wydanie, co uniemożliwiło skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem orzeczenia i miało wpływ na wynik sprawy, jako że uniemożliwiło skarżącej dokonanie konkretnych czynności procesowych, takich jak na przykład uzupełnienie wyjaśnień czy złożenie dalszych wniosków dowodowych, a w efekcie doprowadziło do wydania orzeczenia utrzymującego w mocy orzeczenie RKL w sytuacji, kiedy nie zachodziły ku temu przesłanki, 3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich poprzez jego niezastosowanie i sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia z pominięciem konieczności odniesienia do wszystkich zarzutów odwołania; 4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich, poprzez ich błędną wykładnie skutkującą stwierdzeniem, że zdiagnozowane u skarżącej przez RKL schorzenia i choroby nie stanowią przeciwwskazań do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, w sytuacji kiedy z okoliczności sprawy, jak i z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż schorzenia i choroby zdiagnozowane u skarżącej zmniejszają jej zdolność fizyczną do służby i nie pozwalają na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, jednak te choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie stawianych zarzutów. Skarżąca wskazał m. in., że organ nie odniósł się w sposób kompleksowy do argumentów i okoliczności faktycznych podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu. W szczególności organ w żaden sposób nie odniósł się do słusznego twierdzenia skarżącej w zakresie tego, iż stwierdzona przez RKL krótkowzroczność i starczowzroczność obu oczu ma decydujący wpływ na niemożliwość pełnienia przez skarżącą służby na dotychczas zajmowanym stanowisku, ponieważ znaczną cześć powierzonych zadań skarżąca wykonuje przy wykorzystaniu komputera, co w sposób oczywisty naraża ją na pogłębienie stwierdzonych wad wzroku. Wielogodzinne wykonywanie zadań przy wykorzystaniu komputera już w tym momencie stanowi znaczną uciążliwość dla jej zdrowia fizycznego, zaś utrzymywanie się takiego stanu rzeczy może doprowadzić wyłącznie do pogłębienia jej problemów zdrowotnych związanych ze wzrokiem. Nadto organ nie odniósł się również w żaden sposób do powoływanej przez skarżącą okoliczności odbycia konsultacji ze specjalistą neurochirurgiem w osobie dr hab. n. med. M. R. w dniu [...] stycznia 2024 r. Zgodnie z zaleceniami dr hab. n. med. M. R. skarżąca powinna prowadzić oszczędny tryb życia, unikać dźwigania znacznych ciężarów oraz długotrwałego przebywania w pozycji siedzącej. Ponadto, zdaniem dr hab. n. med. M. R. wymagane jest poddanie się przez skarżącą okresowej habilitacji ze szczególnym uwzględnieniem mięśni przykręgosłupowych, co pozwoli na minimalizacje doznawanego dyskomfortu związanego ze stwierdzonymi schorzeniami/chorobami kręgosłupa. Skarżąca podniosła również, że jako Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych tylko w ostatnim okresie w ramach wykonywanych zadań podpisywała dziennie ok. 200 dokumentów wpływających do wydziału (dziennik podawczy z 2023 r. poz. nr 499) oraz ok 300-350 dokumentów wytworzonych w ramach prowadzonych postępowań administracyjnych (w 2023 r. przeprowadzonych zostało 4816 postępowań administracyjnych). Postępowania wymagają zapoznawanie się ze znaczną ilością dokumentów, co wymusza u skarżącej przyjmowanie określonej pozycji kręgosłupa, zwłaszcza w odcinku szyjnym i lędźwiowym. Jeżeli weźmiemy jeszcze pod uwagę staż pracy skarżącej wynoszący ok. 33 lat dojedziemy do wniosku, że stanowisko zajmowane przez nią stanowiło główny czynnik powstania choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa. Ze względu na te okoliczności stanu faktycznego rozstrzygnięcie organu tym bardziej nie zasługuję na uwzględnienie, ponieważ stwierdzenie, iż skarżąca jest nadal zdolna do pełnienia służby na zajmowanym stanowisko doprowadzi wyłącznie do pogłębienia jej problemów zdrowotnych związanych z kręgosłupem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Organ wniósł o oddalenie wniosku dowodowego zawartego w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że sąd administracyjny rozpoznający sprawę ze skargi na orzeczenie komisji lekarskiej o zaliczeniu skarżącej do określonej kategorii zdolności do służby, nie jest uprawniony do oceny i kwestionowania dokonanego przez komisję rozpoznania stanu zdrowia, prowadzącego do ustalenia kategorii zdolności (niezdolności) do służby. Sąd ocenia natomiast, czy postępowanie zmierzające do ustalenia stanu zdrowia skarżącego zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy pod względem formalnym (czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z przepisami prawa) oraz czy rozpoznanie stanu chorobowego (ułomności) znajduje potwierdzenie w badaniach stanowiących podstawę orzeczenia. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich, zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria A – "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria B – "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogąc mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 3) kategoria C – "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby. W myśl natomiast art. 6 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy orzeczenie o zdolności fizycznej i psychicznej do służby, oprócz jednej z kategorii zdolności do służby wymienionych w ust. 1, zawiera m. in. określenie "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby i nie pozwalają na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, jednak te choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku; w takim przypadku komisja lekarska określa, jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego. Zgodnie z art. 32 ust. 1 – 3 ustawy o komisjach lekarskich, rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata do służby, funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej, funkcjonariusza zwolnionego z tych służb, emeryta, rencisty, pracownika, kandydata do pracy lub osoby skierowanej do komisji lekarskiej, zwanych dalej "osobą badaną", i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby (ust. 1). Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie (ust. 2). W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na taką obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez osobę badaną (ust. 3). W świetle art. 33 ust. 1 ww. ustawy, rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Jak wskazuje treść art. 33 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, rejonowe komisje lekarskie orzekają, posługując się również - w przypadku ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby - wykazem chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia osoby badanej. Z kolei przepis art. 39 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich wskazuje, że orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Natomiast art. 39 ust. 5 ustawy o komisjach lekarskich wymienia rodzaje orzeczeń, które uzasadnia się szczegółowo – wśród nich jest również orzeczenie ustalające trwałą lub całkowitą niezdolność do służby. W rozpoznawanej sprawie [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2024 r. uznała skarżącą za "zdolną do służby w policji z ograniczeniem", za "zdolną do służby na zajmowanym stanowisku" (kategoria zdrowia B). Kategorię zdolności do służby RKL ustaliła w oparciu o kolumnę 5 wykazu chorób i ułomności, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa. RKL wskazała, że ze względu na swój stopień zaawansowania i zgodnie z obowiązującymi przepisami schorzenia opisane w pkt 1, 2, 3, 4, 5 rozpoznania (choroba [...] z [...] wielopoziomową - § 64 p. 1, choroba [...] - § 65 p. 1, zespół [...]- § 43 p. 1, [...] i [...] obu oczu - § 7 p. 3, [...] - § 100 p. 1) zmniejszają zdolność fizyczną, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku (kat. B), a schorzenie opisane w pkt 6 (wole guzkowe nawrotowe, eutyreoza - § 78 p. 1) nie wpływa na zdolność do służby (kat. A). Akta sprawy zawierają obszerny materiał dowodowy – dokumentację medyczną skarżącej. Z kolei CKL zapoznała się z odwołaniem z dnia [...] stycznia 2024 r. od orzeczenia RKL z dnia [...] stycznia 2024 r. oraz zgromadzoną w sprawie dokumentacją orzeczniczą i skierowała skarżącą na dodatkową konsultację neurochirurgiczną i badanie komisyjne. Konsultujący neurochirurg (w dniu [...] października 2024 r.) w czasie badania stwierdził nieznaczne ograniczenie ruchomości kręgosłupa [...] i [...] w odcinku Th-L we wszystkich płaszczyznach. Objaw szczytowy ujemy. Odruchy ścięgniste żywe, symetryczne. Zborność ruchowa zachowana. Nie stwierdził zespołu korzeniowego z poziomu szyjnego i lędźwiowego odcinka kręgosłupa. Czucie obwodowe zachowane i ostatecznie rozpoznał wielopoziomową dyskopatię [...] i [...] odcinka kręgosłupa z nawracającym i przeciążeniowym [...], aktualnie bez objawów ubytkowych, ogniskowych i patologicznych w badaniu neurologicznym. Po dodatkowej konsultacji neurochirurgicznej CKL podtrzymała stanowisko co do kwalifikacji określonej w § 64 p 1 r 5 kat B. CKL nie znalazła również podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia biorąc pod uwagę i pozostałe rozpoznania i ich kwalifikacje. W ocenie Sądu zaskarżonemu rozstrzygnięciu nie można przypisać cech dowolności. Przypomnieć należy, że kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jego badania pod względem formalnym. Oznacza to, jak już wspomniano wcześniej, iż sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z obowiązującymi w tym względzie przepisami, a ponadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w ustawie o komisjach lekarskich i wykonawczym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r., które normuje tryb postępowania przed komisjami lekarskimi. Regulacja ta ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niej zastosowania w pełni rygory K.p.a. Zatem Sąd nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań, a tym samym weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia. Sąd natomiast kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby jest z tym materiałem spójna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. Sąd administracyjny nie jest natomiast władny, aby rozważać kwestie medyczne (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1365/17; z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 654/14). Tym samym, Sąd nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji. W ocenie Sądu, organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie orzecznicze, bowiem należycie rozważyły okoliczności i fakty istotne dla wyniku postępowania, ustalone na podstawie niezbędnej konsultacji specjalistycznej oraz badań. Ponadto w wystarczający sposób zebrały i oceniły materiał dowodowy, a następnie w przekonywujący sposób uzasadniły swoje rozstrzygnięcie. Prawidłowy był również skład komisji obu instancji (por. art. 40 ust. 1 oraz art. 45 ustawy o komisjach lekarskich), a argumentacja odnosząca się do kompetencji lekarza będącego w RKL nie może odnieść zamierzonego skutku. Należy też podkreślić, że o zakresie postępowania dowodowego decyduje nie subiektywne przekonanie strony, lecz treść przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w konkretnej sprawie. CKL uznała za zasadne przeprowadzenie dodatkowej konsultacji neurochirurgicznej, natomiast zgromadzony materiał dowodowy uznała za wystarczający dla pozostałych elementów rozpoznania i ich kwalifikacji. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania stanowiska organu. Co istotne w tej sprawie w związku z zarzutami skargi, to fakt, że dokonując kwalifikacji ustalonego w toku postępowania orzeczniczego rozpoznania pod kątem zdolności do pełnienia służby, komisja lekarska nie jest związana zarówno subiektywnymi odczuciami strony (funkcjonariusza) odnośnie do jego stanu zdrowia, jak też przedłożonymi przez niego zaświadczeniami lekarskimi czy wynikami badań. To nie lekarz prowadzący funkcjonariusza czy też konsultujący stwierdza przeciwskazania do służby, nie ten lekarz rozstrzyga czy określone schorzenia kwalifikują go jako zdolnego czy niezdolnego do służby. Jak już wyżej wskazano, do tego powołane zostały komisje lekarskie. Z kolei rolą komisji lekarskich nie jest dokonywanie określonych rozpoznań pod kątem ich ewentualnego leczenia, czy też zapobiegania negatywnym konsekwencjom w przypadku braku dalszych czynności, lecz jedynie ocena, czy dokonane rozpoznania mają wpływ na zdolność do pełnienia określonego rodzaju służby. Istotne jest to, że interpretacja wyników badań należy do lekarzy orzeczników komisji lekarskich, posiadają oni bowiem stosowną wiedzę nie tylko z zakresu medycyny, lecz również w kwestiach zależności obiektywnych czynników stanu zdrowia, a ich wpływu na zdolność do pełnienia służby. Końcowo należy wskazać, że Sąd na rozprawie w dniu 25 czerwca 2025 r. oddalił wniosek dowodowy zawarty w skardze. Dowód ten bowiem zmierzał do poddania zaskarżonego orzeczenia CKL merytorycznej kontroli, co wykracza poza zakres kontroli Sądu, który nie ma wiedzy fachowej – medycznej aby takiej oceny dokonywać w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Konkludując stwierdzić należy, iż organy dokonały właściwej kwalifikacji rozpoznanych schorzeń do kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej. Rozstrzygnięcie jest spójne ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a ocena organu nie nosi cech dowolności. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Sąd nie dopatrzył się żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) orzekł jak w sentencji.