II SA/Wa 2114/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA – Sławomir Fularski Sędzia WSA – Anna Mierzejewska (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu nagrody jubileuszowej i umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Dowódcy Garnizonu [...] na rzecz skarżącego D. W. kwotę 282,50 (słownie: dwieście osiemdziesiąt dwa 50/100) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dowódca Garnizonu Warszawa decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2014 r , na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r., poz. 267 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania D. W. od decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej, którą uchylono w całości decyzję Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. o przyznaniu odwołującemu się nagrody jubileuszowej w wysokości 150% miesięcznego uposażenia zasadniczego i umorzeniu postępowania w sprawie oraz zażalenia na postanowienie z dnia [...] grudnia 2013 r. Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie przyznania D.W. nagrody jubileuszowej ustalonej decyzją Nr [...] Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2012 r., postanowił utrzymać w mocy decyzję Nr [...] Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2014 r., którą uchylono w całości decyzję Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. o przyznaniu D. W. nagrody jubileuszowej w wysokości 150% miesięcznego uposażenia zasadniczego i umorzono postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że stosownie do postanowień art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 563 ze zm.) żołnierze zawodowi otrzymują nagrody jubileuszowe po przesłużeniu okresów służby wymienionych w przepisie w wysokości określonej również w tym przepisie stanowiącej % miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Wysokość nagrody jubileuszowej jest zależna od długości okresu pełnienia czynnej służby wojskowej oraz wysokości przysługującego żołnierzowi w dniu nabycia prawa do nagrody miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. D. W. pełnił czynną służbę wojskową w okresie od [...].09.1986 r. do [...].03.1989 r., zaś w okresie od [...].04.1989 r. do [...].10.1990 r. był zatrudniony na podstawie umów o pracę. Od dnia [...].10.1990 r. pełnił do dnia [...].10.2012 r. zawodową służbę wojskową. Natomiast rozkazem dziennym Nr [...] z dnia [...].10.2003 r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w L., w której wymieniony podoficer pełnił zawodową służbę wojskową, zaliczył mu do wysługi lat, od której jest uzależniona wysokość nagrody jubileuszowej okres pracy jako ucznia zawodu od dnia [...].11.1983 r. do dnia [...].06.1986 r., ustalając również początek wysługi lat, od której jest uzależniona wysokość uposażenia dla celów nagrody jubileuszowej na dzień [...].02.1984 r. W dniu [...].05.1994 r. odwołujący się, pełniąc zawodową służbę wojskową w Jednostce Wojskowej Nr [...] w L., wystąpił do jej Dowódcy z wnioskiem o zaliczenie do wysługi lat, od której jest uzależniona wysokość uposażenia według stopnia wojskowego wymienionego, okresu pracy cywilnej. Dowódca tej Jednostki, decyzją z dnia [...].05.1994 r., wydaną na podstawie art. 104 kpa § 1 oraz § 9 i § 10 zarządzenia Nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1993 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy (Dz. Rozk. MON poz. 7) zaliczył wymienionemu podoficerowi do wysługi lat, od której uzależniona jest wysokość uposażenia wg stopnia wojskowego, wskazany okres pracy cywilnej. Powyższe zarządzenie zostało wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 1992 r. Nr 5 poz. 18 z późn. zm.), której art. 11 ust. 1 stanowił, iż uposażenie zasadnicze żołnierza zawodowego składa się z uposażenia wg stopnia wojskowego i uposażenia wg stanowiska służbowego. W dniu 1 lipca 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179 poz. 1750 z późn. zm). Mocą art. 159 pkt 10 tej ustawy, uchylony został rozdział drugi ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy, który regulował sprawy uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzy zawodowych, w tym art. 11 i 12 ustawy. Z kolei, przepis art. 71 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi, iż żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w ustawie, zaś z art. 72 ustawy wynika, że uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia oraz, że z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej żołnierz zawodowy otrzymuje tylko jedno uposażenie. Wysokość uposażenia zasadniczego, zgodnie z art. 78 ust. 1 ustawy jest uzależniona od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane zajmowane przez żołnierza stanowisko służbowe. Grupy uposażenia zostały z kolei określone rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie określenia grup uposażenia (Dz. U. Nr 50 poz. 487 z późn. zm.). Zgodnie zaś z art. 80 ust. 1 pkt. 3 wymienionej ustawy, żołnierze otrzymują dodatek za długoletnią służbę wojskową jako dodatek do uposażenia zasadniczego, którego wysokość, zgodnie z postanowieniami § 24 i § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141 poz. 1497 z późn. zm.) jest uzależniona od długości pełnionej w różnych formach służby wojskowej. Natomiast, zgodnie z art. 178 ust. 2 ustawy żołnierze zawodowi, którzy od dnia 1 lipca 2004 r. po raz pierwszy objęli stanowisko służbowe na zasadach określonych w wymienionej ustawie w przypadku, gdy ich uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym za miesiąc lipiec 2004 r., ustalone według zasad określonych w tej ustawie, będzie niższe od uposażenia za miesiąc czerwiec 2004 r. zwaloryzowanego wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej ustalonym w ustawie budżetowej za 2004 r. do czasu uzyskania wyższego uposażenia na tym stanowisku otrzymują dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między porównywalnymi uposażeniami. W dniu 1 grudnia 2004 r. Pan W. rozpoczął służbę w Ośrodku Rekreacyjno – Kondycyjnym Wojska Polskiego w O., który na podstawie decyzji Nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2006 r. w sprawie rozformowania Ośrodka Rekreacyjno-Kondycyjnego Wojska Polskiego w O. i przeformowania Ośrodka Reprezentacyjnego Wojska Polskiego w H. na Ośrodek Reprezentacyjny Ministerstwa Obrony Narodowej, w dniu [...].01.2007 r., został przejęty przez Ośrodek Reprezentacyjny Ministerstwa Obrony Narodowej. W dniu [...] września 2011 r. Komendant Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej decyzją Nr [...] przyznał Panu [...] D. W. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 25% kwoty należnego uposażenia zasadniczego począwszy od dnia [...].09.2011 r., przyjmując że wymieniony pełni służbę wojskową od dnia [...].09.1986 r., przy wliczeniu do okresu służby jego okresów pracy cywilnej. Kolejną decyzją Nr [...] z dnia [...].09.2011 r. Komendant OR MON przyznał Panu [...] D.W. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 300 zł zwiększony o 25% kwoty należnego uposażenia zasadniczego, począwszy od dnia [...].07.2012 r., oraz stwierdził wygaśnięcie decyzji tego organu Nr [...] z dnia [...].09.2011 r. Wojskowe Biuro Emerytalne w O. ustalając prawo do emerytury Pana [...] D. W., który został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, z dniem [...].10.2012 r., na skutek złożonego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, stwierdziło popełnienie przez OR MON błędu przy ustalaniu okresu służby branego pod uwagę przy przyznawaniu temu podoficerowi dodatku za długoletnią służbę wojskową, polegającego na wliczeniu do okresu pełnionej służby, branego pod uwagę przy ustalaniu wysokości dodatku za długoletnią służbę wojskową, okresu pracy cywilnej wymienionego i wystąpiło o nadesłanie poprawnej decyzji ustalającej ten dodatek w wysokości 20% kwoty należnego uposażenia. Wobec tego, że dodatek za długoletnią służbę wojskową był brany pod uwagę przy ustalaniu wysokości przyznanej decyzją Komendanta OR MON Nr [...] z dnia [...].07.2012 r. D. W. nagrody jubileuszowej w wysokości 150% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, Komendant OR MON po uzyskaniu powyższej informacji WBE w O. postanowieniem z dnia [...].12.2012 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania wymienionemu podoficerowi nagrody jubileuszowej decyzją Nr [...] tego organu z dnia [...].07.2012 r. W uzasadnieniu postanowienia organ ten wskazał, że w przedstawionej sprawie wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji Nr [...], a nieznane organowi, który ją wydawał tj. Komendantowi OR MON. Pan [...] D. W. w toku powyższego postępowania zgłosił jako środki dowodowe w powyższej sprawie: decyzję Dowódcy [...] w L. z dnia [...].05.1994 r., wyciąg z rozkazu dziennego Komendanta OR MON Nr [...] z dnia [...].08.2011 r. i pismo Komendanta OR MON z dnia [...].12.2012 r. do Dyrektora WBE w O., wskazując, że w świetle powyższych dowodów brak jest podstaw do wznowienia postępowania. W toku powyższego postępowania ujawniono, że Panu chor. D. W. nie tylko przyznano nagrodę jubileuszową w zawyżonej wysokości, ale też to, że ta nagroda w ogóle mu nie przysługiwała, gdyż posiadał on na dzień zwolnienia z zawodowej służby wojskowej staż służby uprawniający do otrzymania nagrody jubileuszowej wynoszący jedynie 28 lat, 8 miesięcy i 14 dni, który nie uprawniał go w ogóle do otrzymania tej nagrody. Komendant OR MON po przeprowadzeniu postępowania, decyzją Nr [...] z dnia [...].04.2014 r. uchylił w całości decyzję tego organu Nr [...] z dnia [...].07.2012 r. o przyznaniu nagrody jubileuszowej wymienionemu podoficerowi w wysokości 150% miesięcznego uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym. W uzasadnieniu decyzji ograniczono się jedynie do ustalenia okresu jego stażu służby branego pod uwagę przy przyznawaniu nagrody jubileuszowej oraz stwierdzenia, że Pan [...] D. W. nie posiadał w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej stażu uprawniającego go do otrzymywania nagrody jubileuszowej w postaci 30 lat czynnej służby wojskowej i w związku z tym do stwierdzenia, że nagroda mu nie przysługuje. Od powyższej decyzji Pan [...] D. W. wniósł odwołanie do Dowódcy Garnizonu [...] , w którym zarzucając jej naruszenie postanowień art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i zasad ogólnych postępowania administracyjnego wniósł o jej uchylenie i wznowienie postępowania wszczętego w niniejszej sprawie przez Komendanta OR MON. Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Dowódca Garnizonu [...] uchylił w całości decyzję Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej w H. Nr [...] z dnia [...].04.2014 r., którą uchylono w całości decyzję Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...].07.2012 r. o przyznaniu [...] D. W. nagrody jubileuszowej w wysokości 150% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, równocześnie przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano zwłaszcza, że stosownie do postanowień art. 107 §1 K.p.a. decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W uzasadnieniu faktycznym winny być wskazane dowody, na których oparł się organ wydając decyzję i dlaczego odmówił mocy dowodowej zgłaszanym w toku postępowania przez Pana [...] D. W. środkom dowodowym. Organ II instancji konstatował wówczas, że zawarte w zaskarżonej decyzji uzasadnienie nie wskazuje na czym polegała przesłanka wznowienia postępowania przyjęta w decyzji tj. z art. 145 § 1 pkt. 5 K.p.a., oraz nie zawiera oceny organu znaczenia zgłaszanych przez odwołującego się w toku postępowania środków dowodowych w postaci decyzji Dowódcy JW [...] w L., rozkazu Komendanta OR MON oraz pisma Komendanta OR MON do Dyrektora WBE O. dla potrzeb postępowania administracyjnego. Równocześnie organ II instancji zalecił w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, przeanalizowanie zgłoszonych przez odwołującego się środków dowodowych pod względem ich znaczenia i wpływu na możliwość wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie oraz przedstawienie przesłanek wskazujących na istnienie prawnych podstaw do wznowienia postępowania, w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 5 K,p.a. Decyzją Nr [...] z dnia [...].07.2014 r. Komendant Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej uchylił w całości decyzję Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...].07.2012 r. o przyznaniu odwołującemu się nagrody jubileuszowej w wysokości 150% miesięcznego uposażenia zasadniczego i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji Nr [...] z dnia [...].07.2014 r. szczegółowo opisany ustalony stan faktyczny sprawy. W ocenie organu I instancji spełnione zostały w sprawie kumulatywnie przesłanki w postaci: nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów, które zostały ujawnione po wydaniu decyzji Statecznej, lecz dla tego organu są one nowymi. Od decyzji Nr [...] z dnia [...].07.2014 r. Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej odwołanie w dniu [...].07.2014 r. złożył Pan [...] D. W., a dodatkowo wniósł on zażalenie na postanowienie z dnia [...].12.2013 r. Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie przyznania odwołującemu się nagrody jubileuszowej ustalonej decyzją Nr [...] Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...].07.2012 r. Decyzji i postanowieniu odwołujący zarzucił "naruszenie następujących przepisów legalizmu: ← art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 16 § 1 K.p.a.; ← art. 6, art. 7, art. 8, art., 11 K.p.a.; ← art. 77 i art. 107 K.p.a. Dalej organ podał, że na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., że wznawia się postępowanie wówczas, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, które są nieznane organowi wydającemu decyzję. Jednakże nie jest przy tym istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotnie z powodu zaniedbań w dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego (wyrok NSA w Warszawie z dnia 19.07.20112 r. sygn. akt II OSK 768/11). W przedmiotowej sprawie dopiero sygnalizacja WBE w O. (przy ustalaniu prawa odwołującego się do emerytury) ujawniła, że w następstwie zaniedbań pracowników OR MON w wyjaśnieniu stanu faktycznego przedmiotowej sprawy (błędu przy ustalaniu okresu służby branego pod uwagę przy przyznawaniu temu odwołującemu się dodatku za długoletnia służbę wojskową, polegającego na wliczeniu do okresu pełnionej służby, branego pod uwagę przy ustalaniu wysokości dodatku za długoletnia służbę wojskową okresu pracy cywilnej), doszło do ujawnienia okoliczności stanowiącej przesłankę do wznowienia postępowania. Powyższa okoliczność ma niewątpliwie charakter istotny i stąd stawiany w odwołaniu zarzut nie może zostać uznany za zasadny. Zawarte bowiem w zaskarżonej decyzji uzasadnienie wskazuje, na czym polegała przesłanka wznowienia postępowania przyjęta w decyzji tj. z art. 145 § 1 pkt. 5 K.p.a., oraz zawiera oceny organu I instancji znaczenia zgłaszanych przez odwołującego się w toku postępowania środków dowodowych, w postaci decyzji Dowódcy JW [...] w L., rozkazu Komendanta OR MON oraz pismo Komendanta OR MON do Dyrektora WBE O. dla potrzeb niniejszego postępowania administracyjnego. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wskazał, że skarży postanowienie z dnia [...].12.2013 r. wznawiające z urzędu postępowanie w sprawie decyzji z dnia [...].07.2012 r., oraz decyzję Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...].09.2014 r. W skardze D. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji , oraz o zasądzenie kosztów. Decyzji zarzucił, że została podjęta z naruszeniem podstaw prawnych i faktycznych w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi ww. przytoczył szereg orzeczeń sądów administracyjnych na poparcie swojego stanowiska. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy stan faktyczny sprawy umożliwiał zastosowanie przepisów dotyczących wznowienia postępowania administracyjnego. Rozważając powyższą kwestię należy mieć przede wszystkim na względzie to, że normy prawne regulujące postępowanie w ramach trybów nadzwyczajnych (a takim trybem jest m. in. tryb wznowieniowy), należy stosować w sposób ścisły i restrykcyjny. Wznowienie postępowania stanowi bowiem odstępstwo od jednej z podstawowych i najważniejszych reguł postępowania administracyjnego, tj. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stąd więc wszelkie regulacje dotyczące trybów nadzwyczajnych powinny być interpretowane w sposób zawężający, nigdy zaś rozszerzający. Te same uwagi odnoszą się również do działań przy dokonywaniu subsumcji stanów faktycznych na potrzeby zastosowania przepisów regulujących materię wznowienia postępowania. Przechodząc do materii niniejszej sprawy wskazać należało, iż organ wznowił postępowanie w oparciu o normę art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., zgodnie z którą, w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji i nieznane organowi, który wydał decyzję. Badając niniejszą skargę tutejszy Sąd nie dopatrzył się zaś tego, aby w skarżonej decyzji wykazano okoliczność pojawienia się nowych dowodów, czy nowych okoliczności faktycznych. Organ istnienie podstawy wznowieniowej wywiódł jedynie z odmiennej interpretacji skutków, wywołanych decyzją Dowódcy JW w L. z [...].05.1994 r., podkreślając w uzasadnieniu decyzji, że nie ma podstaw do przenoszenia uregulowań ustawy z 1974 r. na świadczenia z ustawy z 2003 r. Dokonanie zaś odmiennej interpretacji przepisów prawa nie jest równoznaczne z pojawieniem się nowej okoliczności faktycznej, czy nowego dowodu. W tym zakresie istnieje od lat ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych, którego przykładem mogą być m. in. tezy wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego: ← z 15 września 1987 r. (IV SA 436/87) - "odmienna wykładnia przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę decyzji rozstrzygającej istotę sprawy, nie jest ani nową okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania administracyjnego"; ← z 1 lutego 2012 r. (II OSK 2154/10) - "sama zmiana oceny dowodów, nie może stanowić podstawy do podważenia trwałości decyzji w trybie wznowieniowym (...)"; ← z 1 kwietnia 2014 r. (I OSK 236/13) - "odmienna ocena stanu faktycznego już znanego organowi, dokonana przez inny organ, nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego". Uwypuklenia wymaga także okoliczność, iż niezależnie od powyższego, podstawy do wznowienia postępowania wskazane przez organ nie mogą zostać w sposób skuteczny uznane za nowe - nieistniejące w dniu wydawania kwestionowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w sposób jednoznaczny wskazuje bowiem na to, że wydając decyzję z [...].07.2012 r. Komendant Ośrodka Reprezentacyjnego MON miał wiedzę zarówno o decyzji Dowódcy JW w L. z [...].05.1994 r., jak też o treści ustawy z 1974 r. o uposażeniu żołnierzy i ustawy z 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wskazuje na to jednoznacznie fakt uwzględnienia przez organ skutków powyższej decyzji z [...].05.1994 r. Stąd więc również brak było przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania w sprawie zakończonej kwestionowaną decyzją. Na marginesie wskazać też należało, iż nietrafnie organ w niniejszej sprawie powołuje orzeczenia sądowe dotyczące kwestii zaniedbań pracownika w wyjaśnianiu stanu faktycznego. Tego typu okoliczność nie miała miejsca w sprawie. Stan faktyczny był niesporny i jednakowy zarówno na etapie wydawania kwestionowanej, jak i skarżonej decyzji, zaś organ wywiódł jedynie obecnie odmienne wnioski z analizy materiału dowodowego. W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku na podstawie art. 145 par 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Korzystając z upoważnienia przewidzianego w art. 135 powołanej ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , uchylił postanowienie mocą którego wznowiono postępowanie w sprawie, uznając że jest to niezbędne dla jej końcowego załatwienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.