II SA/Wa 2130/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Janusz Walawski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2013 r. sprawy ze skarg Komitetu [...] i K. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji oddala skargi Komendant Wojewódzki Policji [...], działając na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. zwolnił K. K. z dniem [...] lutego 2010 r. z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniósł go z dniem [...] marca 2010 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w S. Rozkazowi personalnemu na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego Kpa nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 Kpa, w dniu [...] października 2011 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1580/10 uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. o zwolnieniu K. K. z dniem [...] lutego 2010 r. z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesieniu go z dniem [...] marca 2010 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w S. Sąd w uzasadnieniu wyroku stwierdził m. in., że skoro w dacie rozpatrywania skargi na ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie przeniesienia służbowego K. K. postanowienie o odmowie dopuszczenia organizacji społecznej tj. K. Stowarzyszenie Zwykłe zostało uchylone przez Sąd, to zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. nr 270 ze zm.), tzn. wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego określona w art. 145 § 1 pkt 7 Kpa, dająca podstawę do uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego. Uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego spowodowało, że w obrocie prawnym pozostał rozkaz personalny nr [...] organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2010 r. Komendant Główny wskazał, że stosunek służbowy policjantów, jako funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych, charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność. Obowiązek policjanta podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Przytoczony przepis ma charakter kompetencyjny, ale stanowi on samodzielną podstawę prawną do wydania decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza Policji na inne równorzędne stanowisko. Przełożony właściwy w sprawach osobowych jest na podstawie tego przepisu uprawniony do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego policjanta, w tym przeniesienia go do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa. Komendant Główny Policji wyjaśnił, że organ pierwszej instancji dokonał jedynie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w S. W takim przypadku późniejsze, podejmowane w stosunku do niego, decyzje zastrzeżone są do kompetencji komendanta tej jednostki organizacyjnej Policji i nie mogą być badane w ramach niniejszego postępowania. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie pogorszyła sytuacji odwołującego się. Nie uległo bowiem zmianie miejsce pełnienia przez niego służby i nie uległa zmianie wysokość pobieranego uposażenia. Organ pierwszej instancji, jako odpowiedzialny za ład i porządek na podległym mu terenie, a także zobowiązany do realizacji ustawowych zadań Policji w kierowanej jednostce i prowadzenia w niej spraw kadrowych, mając na uwadze predyspozycje policjanta, a także interes społeczny tożsamy z interesem służby, podjął decyzję o przeniesieniu policjanta i nie naruszył obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 86 i art. 107 § 3 Kpa. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazowi personalnemu na podstawie art. 108 § 1 Kpa było zasadne. Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja w żadnym względzie nie jest krzywdząca i nie miała wpływu na zmianę stosunku służbowego K. K. Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez ww. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę wniósł również K. Skarżący w skardze zarzucił naruszenie procedury administracyjnej, polegające na niezapewnieniu stronie czynnego udziału w postępowaniu, tj. art. 10 Kpa; nieuwzględnienie przy podejmowaniu decyzji w sprawie art. 77, art. 86 oraz art. 107 § 3 i art. 108 § 1 Kpa. Jednocześnie zaskarżonemu rozkazowi zarzucił naruszenie "prawa materialnego poprzez bezprawne wykorzystanie instytucji przeniesienia policjanta do pełnienia służby w celu innym niż ten, do którego instytucja ta została ustanowiona. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji. K. we wniesionej skardze podniósł, że zaskarżony rozkaz personalny został wydany z naruszeniem art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, art. 7 – 9, art. 10 § 1, art. 31, art. 40 § 2 i art. 138 Kpa oraz zarzucił dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i prawnych. Pełnomocnik K. nie wskazał w skardze, na czym podniesione naruszenia polegają i czego domaga się skutkiem wniesienia skargi. Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. W odniesieniu do skargi K. organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż w jego ocenie nie spełnia ona warunków formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżony rozkaz personalny jest zgodny z prawem obowiązującym w dniu jego wydania. Zgodnie z art. 32 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 z późn. zm.), do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Powyżej przytoczony przepis ma charakter kompetencyjny, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w zakresie w nim wymienionym. Przepis ten nie zawiera przesłanek uzasadniających podjęcie decyzji w przedmiocie mianowania, przenoszenia oraz zwalniania z zajmowanego stanowiska służbowego. Natomiast art. 36 ust. 1 i 2 powołanej ustawy stanowi, że policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Decyzje o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania mają charakter decyzji uznaniowych. Z uznaniem administracyjnym mamy do czynienia wówczas, gdy przepis prawa nie określa jednoznacznie skutku prawnego, a wybór pozostawia organowi administracji publicznej. Oceniając zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz personalny organu pierwszej instancji, stwierdzić należy, iż organy je wydające były uprawnione do ich wydania. Podkreślić należy, że Sąd nie jest uprawniony do ingerencji w decyzję organu Policji o przeniesieniu z urzędu policjanta do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, o ile decyzja ta nie nosi cech dowolności. To na organie podejmującym decyzję "uznaniową" ciąży obowiązek wykazania, że decyzja ta została wydana z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego, czego wyrazem jest uzasadnienie decyzji, spełniające warunki określone w art. 107 § 3 Kpa. W ocenie Sądu, zaskarżony rozkaz personalny, jak również rozkaz personalny go poprzedzający, nie noszą cech dowolności, a stanowisko organów związane z przeniesieniem skarżącego zostało wyczerpująco uzasadnione. Decyzja w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej pozostaje w wyłącznej gestii przełożonego i może on w ten sposób przekształcić stosunek służbowy policjanta. Zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego w jednostce organizacyjnej Policji i przeniesienie go do dalszego pełnienia służby w innej jednostce jest dopuszczalne, o ile to zwolnienie i przeniesienie nastąpi wyłącznie na stanowisko równorzędne, co wynika a contario z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w którym ustawodawca określił obligatoryjne i fakultatywne przesłanki przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe. Przeniesienie funkcjonariusza na równorzędne stanowisko służbowe w ramach tej samej jednostki organizacyjnej (komendy wojewódzkiej), w której pełni on służbę do innej komórki organizacyjnej tej jednostki (komendy miejskiej), nie wymaga jego zgody. W rozpoznawanej sprawie skarżący został zwolniony ze stanowiska w Komendzie Wojewódzkiej Policji [...] i przeniesiony do Komendy Miejskiej [...], z zachowaniem składników uposażenia i stopnia etatowego. Kwestionowane przez skarżącego zwolnienie ze stanowiska i przeniesienie na inne stanowisko służbowe (równorzędne) jest niezasadne. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie godzi się z takim rozstrzygnięciem, gdyż w jego ocenie jest ono dla niego krzywdzące. Podkreślić należy, że stosunek służbowy policjanta charakteryzuje się podporządkowaniem, dyspozycyjnością i hierarchicznością. Skoro przełożony uznaje, że jest potrzeba innego "zagospodarowania" funkcjonariusza, to jedynym ograniczeniem jest to, że musi to nastąpić zgodnie z prawem obowiązującym w dniu wydania rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, organy, wydając rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie, prawa nie naruszyły, a rozkazy personalne nie mają cech dowolności i zostały wyczerpująco uzasadnione. W ocenie Sądu, organy prawidłowo oceniły, że pozostawienie skarżącego na stanowisku służbowym w Komendzie Wojewódzkiej Policji [...] jest niezasadne w związku sytuacją w jakiej znalazł się skarżący po złożeniu przez niego raportu o nieobyczajnym zachowaniu innych funkcjonariuszy w służbie. W ocenie Sądu, wszelkie zarzuty zawarte w skardze, kwestionujące prawidłowość rozkazu personalnego ze względu na przyczyny przeniesienia służbowego, w tym m. in. konieczność zapobieżenia konfliktom personalnym, zmierzają w istocie do kwestionowania zasadności polityki kadrowej przełożonego i dlatego nie mogą stanowić argumentacji w niniejszej sprawie. Sądy administracyjne sprawują bowiem kontrolę działania administracji publicznej pod względem legalności (zgodności z prawem), a nie pod względem celowości podejmowanych przez te organy działań. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących uchybienia przepisom postępowania, należy podkreślić, że takie uchybienia mogą prowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy są na tyle poważne, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w zaskarżonych decyzjach nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Decyzje te nie noszą cech dowolności. Organy Policji dokonały oceny zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego oraz wskazały na przesłanki, którymi kierowały się zwalniając funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i przenosząc go do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji. Z tej przyczyny należy stwierdzić, iż w obu zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Sąd w całości podzielił również ustalenia organu, dotyczące sposobu doręczania korespondencji uczestnikowi postępowania – K. W świetle art. 40 § 4 i 5 Kpa, brak jest bowiem możliwości ustanowienia przez stronę lub też osobę uczestniczącą w postępowaniu na prawach strony pełnomocnika nieposiadającego adresu do korespondencji w kraju. W sprawie bezsporne jest, że ustanowiony w sprawie pełnomocnik U. P. wskazała jako adres do korespondencji: [...] USA. Pomimo stosownego wezwania, adresu do doręczeń w kraju nie wskazano. Zaskarżona decyzja została zatem prawidłowo doręczona na adres siedziby K. Stowarzyszenie Zwykłe. Jednocześnie należy stwierdzić, że zasadność pozostałych zarzutów skargi, dotyczących prawidłowości wydanych w toku postępowania administracyjnego postanowień o odmowie zawieszenia postępowania oraz o odmowie wydania uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy będącej przedmiotem niniejszego postępowania, została rozstrzygnięta w odrębnych postępowaniach sądowoadministracyjnych zakończonych wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroków z dnia 11 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 539/12, II SA/Wa 540/12, II SA/Wa 541/12 i 542/12. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. nr 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.