II SA/Wa 2132/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Piotr Borowiecki, Janusz Walawski, , Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2017 r. sprawy ze skargi [...]Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr[...], 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz [...]Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z siedzibą w [...]kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., na podstawie art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3, art. 20 ustawy o broni i amunicji, cofnął P.N. pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...].11.2015 r. z urzędu wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. Komendant Wojewódzki w [...] dopuścił [...] do udziału w postępowaniu na prawach strony. Organ wskazał, że wprawdzie strona uzyskała pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych i jest ono bezterminowe, to nie oznacza, że znowelizowana ustawa o broni i amunicji z dnia 11 stycznia 2011 r., która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r., nie ma zastosowania do strony. KWP podniósł, że strona nie przedłożyła na wezwanie aktualnej licencji PZSP, co oznacza brak jej aktywności, zaangażowania w sport strzelecki. Komendant stwierdził, że w interesie publicznym, z uwagi na brak aktualnej licencji PZSS nie leży zachowanie stronie pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że przed wydaniem decyzji, pismem z dnia [...].07.2016 r. zwrócił się do strony o przedłożenie patentu i licencji PZSS lub potwierdzenia wystąpienia o ich wydanie. W odpowiedzi pełnomocnik strony przesłał pismo, w którym poinformował, iż jego mandant nie posiada licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, lecz uprawia strzelectwo sportowe, o czym świadczy dokumentacja szkoleniowa [...]. Organ odwoławczy wskazał, że strona nie uprawdopodobniła, że uprawia strzelectwo sportowe w ramach rywalizacji sportowej. Decydują o tym nie władze stowarzyszenia sportowego (dokumentacja szkoleniowa takiego stowarzyszenia nie może być zatem w tej kwestii miarodajna), lecz w myśl art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2016 r., poz. 176) - wyłącznie polski związek sportowy (PZSS), nawet jeśli w przeszłości uregulowane to było odmiennie i określone wymogi wprowadzał bezpośrednio prawodawca. Wolą ustawodawcy jest też obecnie, aby - w myśl art. 10b ust. 1 ustawy o broni i amunicji - uprawianie wszelkich sportów o charakterze strzeleckim (a więc nie tylko strzelectwa sportowego, tj. uprawianego zawodniczo, w ramach rywalizacji sportowej) odbywało się po uzyskaniu "odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem", który wydaje (ust. 2), po przeprowadzeniu egzaminu polski związek sportowy (PZSS). W związku z tym osoby nie posiadające tego dokumentu (patentu strzeleckiego) nie powinny uprawiać żadnego sportu strzeleckiego, ponieważ nie posiadają odpowiednich kwalifikacji. Ustawodawca jest w tym względzie konsekwentny od lat. Komendant Główny Policji podał, że pozwolenie na broń strona uzyskała na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...].12.1994 r. Podstawą jej wydania było ustalenie, iż wnioskodawca jest członkiem [...] i czynnie uprawia strzelectwo sportowe oraz przebył stosowne przeszkolenie. Organ podał, że na podstawie art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. Nr 25, poz. 113 ze zm.) Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim (Dz. U. Nr 141, poz. 1586), w którym wprowadziła wymóg posiadania patentu strzeleckiego do uprawiania strzelectwa (§ 3), przez które rozumiała sporty o charakterze strzeleckim: kulowe, śrutowe i z broni pneumatycznej, uprawiane zarówno w ramach współzawodnictwa sportowego, jak i rekreacyjnie (§ 2). W myśl § 23 osoby uprawiające strzelectwo były obowiązane, w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (co nastąpiło 27.12.2001 r.), złożyć wniosek o wydanie patentu strzeleckiego. Patenty takie zachowały moc do czasu ich wygaśnięcia, ale nie dłużej niż do dnia 31.12.2005 r., co wynika z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej oraz ustawy o żegludze śródlądowej (Dz. U. Nr 85, poz. 726), która przepisem art. 1 pkt 24 z dniem 31.05.2005 r. (data wejścia w życie) wprowadziła do ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej przepis art. 53b, w myśl którego (§ 1) uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tej dziedzinie sportu. W § 3 wskazano, iż posiadanie tego dokumentu stanowi potwierdzenie kwalifikacji sportowych, jakie powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie przepisów o broni i amunicji. Ustawa o kulturze fizycznej utraciła moc (z wyjątkiem art. 43 dot. rehabilitacji itp.) z dniem 16.10.2010 r., kiedy weszła w życie uchylająca ją ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857). Uchylony więc został w ten sposób także art. 53b, ale jego treść przeniesiono do ustawy o broni i amunicji w postaci art. 10b (obowiązuje od 16.10.2010 r.). Tymczasem strona nigdy patentu nie uzyskała, także w toku niniejszego postępowania, które organ I instancji wszczął w dniu [...].10.2015 r. Nawet na żądanie organu odwoławczego (wskazane wyżej pismo z dnia [...].08.2016 r.) strona nie wskazała i nie potwierdziła, że wystąpiła o wydanie takiego dokumentu. Organ odwoławczy stwierdził, że strona nie posiada aktualnej licencji sportowej uprawniającej do udziału we współzawodnictwie sportowym oraz nie wykazała, że uprawia strzelectwo sportowe, a więc nie spełnia już kryteriów, które legły u podstaw przyznania jej pozwolenia na broń w 1997 r. Skoro strona nie posiada dokumentu wymaganego do uprawiania strzelectwa sportowego, tj. aktualnej licencji strzeleckiej, a nawet patentu, który jest wymagany do uprawiania sportu strzeleckiego w ogóle (art. 10b ustawy o broni i amunicji] zasadne jest skorzystanie w jej przypadku z dyspozycji przepisu art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z siedzibą w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucając naruszenie art. 1, art. 10 ust. 3 pkt. 3, art. 18 ust. 4 oraz art. 52 ustawy z 21.05.1999 r. o broni i amunicji oraz art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 155 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy wniósł o uchylenie decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych. Podniósł, że przesłankami formalnymi wydania P.N. pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej były: pozytywnie zdany egzamin przed organem Policji, czynne uprawianie strzelectwa sportowego i przynależność do Sekcji Strzeleckiej [...] w [...]. Skarżący zwrócił uwagę na aktualne orzecznictwo NSA (wyroki z 15.06.2016 r. II OSK 2462/14, z 06.10.2016 r. II OSK 2555/14 z 26.10.2016 r. II OSK 2/15, z 26.10.2016 r. II OSK 243/15 , z 26.10.2016 r. II OSK 1911/15) i podniósł, że cofnięcie pozwolenia w tym stanie faktycznym jest sprzeczne z prawem. Skarżący podniósł, że P.N. jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim i czynnie uprawia strzelectwo sportowe, co potwierdza dokumentacja źródłowa znajdująca się w dyspozycji macierzystego stowarzyszenia strzeleckiego. Wskazał, że organ żądał wyłącznie okazania patentu i licencji PZSS. [...] podniósł, że decyzje prowadzą także do naruszenia przepisów ustawy o sporcie (art. 2 pkt 1, art. 3, art. 7 pkt 3, art. 13). Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że P.N. nie dysponuje patentem strzeleckim i aktualną licencją PZSS. Dla ustalenia czy dana osoba nadal uprawia strzelectwo sportowe, a nie tylko strzela z broni wyłącznie rekreacyjnie, niezbędne jest przedstawienie przez nią licencji zawodniczej uprawniającej do udziału we współzawodnictwie w sporcie strzeleckim. Dokument taki w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza, że dana osoba faktycznie uprawia strzelectwo w ramach rywalizacji sportowej organizowanej przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego (uprawnienie do organizacji i prowadzenia przez PZSS - i tylko ten związek - współzawodnictwa sportowego w dziedzinie strzelectwa, wynika z przepisów ustawy o sporcie, m.in. z art. 7 ust 1, art. 13 ust 1 ( tekst jednolity Dz. U z 2014 poz. 750z późn. zm.), a nie tylko strzela z broni podczas zawodów organizowanych dla osób uprawiających strzelectwo amatorsko, okazjonalnych spotkań towarzyskich lub podczas lokalnych imprez kulturalnych. Obecnie P.N. nadal jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, tj. [...] w [...], jednakże w obecnym stanie prawnym okoliczność ta umożliwia mu tylko rekreacyjne, amatorskie uprawianie strzelectwa. Do czynnego, sportowego (a zatem zawodniczego) uprawiania strzelectwa potrzebny jest bowiem stosowny dokument wydany przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego, tj. patent (art. 10b ust. 2 ustawy o broni i amunicji), przede wszystkim zaś aktualna licencja tego Związku, której wymieniony nie posiada. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 4 i art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. 2012 r., poz. 576 ze zm.). Przepis art. 18 ust. 4 powołanej ustawy stanowi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania tego pozwolenia. Obowiązkiem organu było zatem ustalenie, czy ustały okoliczności faktyczne, które były podstawą wydania P.N. pozwolenia na broń palną sportową. W ocenie Sądu, ustaleń w tym zakresie organ nie dokonał. Organ stwierdził jedynie, że do czynnego, sportowego uprawiania strzelectwa potrzebna jest, poza patentem, licencja PZSS, której wymienny nie posiada. Z tego względu zdaniem organu P. N. nie może używać broni w celu, w jakim uzyskał ją w przeszłości. Z akt sprawy wynika, że wymieniony pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych uzyskał na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 1994 r., wydanej na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 ze zm.). W decyzji tej wskazano, że podstawę jej wydania stanowi przynależność do klubu sportowego oraz zdanie egzaminów z przepisów. W podaniu o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej J.G. wskazał m.in., że jest członkiem [...] i wskazał, że broń chce uzyskać do celów sportowych. Skarżące Stowarzyszenie "[...]" w toku postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych podnosiło, że także obecnie P.N. jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim [...] i uprawia czynnie strzelectwo sportowe w sekcji strzeleckiej tego Stowarzyszenia. W sprawie nie jest sporne, że P.N. nie posiada patentu strzeleckiego, jak też nie posiada licencji sportowej PZSS. Choć Stowarzyszenie "[...]" konsekwentnie podnosi, że wymieniony czynnie uprawia strzelectwo sportowe w ramach sekcji strzeleckiej [...], organ wymaganych w tym zakresie ustaleń nie poczynił. Pomimo wynikających z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji kryteriów, które winny być brane pod uwagę w postępowaniu, organy obu instancji okoliczności tych nie zbadały, koncentrując swą uwagę na fakcie nieposiadania przez wymienionego licencji PZSS na uprawianie strzelectwa sportowego oraz patentu strzeleckiego, o których mowa w art. 10b ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Na gruncie tej sprawy wskazania wymaga, że na mocy art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zachowały ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. W świetle poglądów prezentowanych w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, weryfikacja pozwoleń – w trybie art. 18 ust. 4 ustawy, możliwa jest tylko przy wykazaniu, iż straciły aktualność przyczyny dla których udzielono pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej w oparciu o poprzednio obowiązujące przepisy. Brak jest natomiast podstaw, aby przesłanki (wymogi) wynikające z nowych przepisów, odnosić do tzw. "starych" pozwoleń. Chodzi tu w szczególności o spełnienie wymogu, wynikające z art. 10b ustawy o broni i amunicji. Pogląd taki prezentuje także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podzielając przy tym stanowisko przedstawione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2555/14, w którym Sąd II instancji dokonał analizy zmian przepisów ustawy o broni i amunicji oraz wykładni art. 10b tej ustawy. Mianowicie NSA stwierdził, iż "art. 10b został wprowadzony do ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji na mocy art. 65 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857), która weszła w życie z dniem 16 października 2010 r. Art. 10 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w przytoczonym wcześniej brzmieniu obowiązuje od dnia 10 marca 2011 r. Nadanie temu przepisowi tej treści nastąpiło na mocy art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195). W konsekwencji dopiero od dnia 10 marca 2011 r. pozwolenia na broń palną sportową mogą być wydawane tylko wówczas, gdy osoba ubiegająca się o jego wydanie spełnia wymogi zawarte w art. 10b ustawy o broni i amunicji. (...) jak wynika z art. 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. ustawodawca zdecydował, iż zachowują ważność dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni, wydane do dnia wejścia w życie tej ustawy, to jest dokumenty wydane na podstawie ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. Tym samym dopiero w stosunku do osób, które uzyskały pozwolenie na broń palną sportową począwszy od 10 marca 2011 r. można cofnąć to pozwolenie, jeśli nie mają one zgodnej z prawem możliwości uprawiania strzelectwa sportowego". Mając na uwadze powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, iż "brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że w sytuacji, gdy skarżący kasacyjnie nie posiada dokumentu wydanego przez polski związek sportowy, o którym mowa w art. 10b ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i tym samym nie może uprawiać sportu o charakterze strzeleckim, to w konsekwencji ustała okoliczność faktyczna, dla której wydano mu pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. (...) skarżący kasacyjnie uzyskał pozwolenie na broń palną sportową w czasie, gdy uzyskanie pozwolenia na posiadanie tego typu broni nie wiązało się z koniecznością uprawiania sportu o charakterze strzeleckim i pozwolenie to nadal zachowuje swoją moc. Nie ma żadnego przepisu, który pozbawiałby to pozwolenie mocy prawnej. (...) Nie ma też żadnego przepisu, który nakazywałby osobom posiadającym pozwolenie na broń palną sportową uzyskane na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych jak i na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przed dniem 10 marca 2011 r. dostosowania się do wymogów zawartych w art. 10b ustawy o broni i amunicji. Brak jest też podstaw do uznania istnienia tego rodzaju obowiązku w drodze wykładni." – podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II OSK 1911/15 (orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, brak jest podstaw, aby w odniesieniu do P.N. fakt nieposiadania patentu strzeleckiego i licencji PZSS, traktować jako okoliczność wykluczającą możliwość uprawiania sportu o charakterze strzeleckim. Z tego względu Sąd stwierdził, że organ nie dokonał w istocie niezbędnych do rozpatrzenia sprawy ustaleń faktycznych, co do tego, czy faktycznie ustały okoliczności, które stanowiły podstawę wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Nieuprawnione jest stanowisko organu, że dokumentacja szkoleniowa stowarzyszenia nie jest miarodajna w tym zakresie. Z tego też względu za zasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., a także art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w konsekwencji także art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na gruncie zaś dokonanych dotychczas przez organ ustaleń stwierdzić należało, że organ błędnie zastosował przepis art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie miał na uwadze powyżej przedstawioną ocenę prawną. Organ dokona ustaleń, czy P.N. nadal czynnie uprawia strzelectwo sportowe w ramach sekcji strzeleckiej [...], albowiem w tym celu pozwolenie na broń palną do celów sportowych w 1994 r. zostało wymienionemu wydane i dopiero wówczas podejmie decyzję. Za nietrafny Sąd uznał natomiast zarzut naruszenia art. 155 k.p.a., albowiem przepis ten nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie i nie był przez organ stosowany. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją było bowiem postępowaniem administracyjnym prowadzonym w trybie zwykłym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł, jak w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy od skargi.