II SA/Wa 2145/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi G. G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP", "organ odwoławczy") z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], utrzymujący w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej: "k.p.a.", rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] (dalej: "KWP [...]", "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w sprawie zwolnienia [...] G. G. (dalej: "strona", "skarżący") ze służby w Policji. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] maja 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] (dalej: "KPP w [...]") wystąpił do KWP [...] o zwolnienie G. G. - policjanta Ogniwa [...] KPP w [...] ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] maja 2020 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] przedstawił ówczesnemu Komendantowi Powiatowemu Policji w [...] – P. U. zarzut kierowania w dniu [...] maja 2020 r. pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości. Z zebranego w tej sprawie materiału wynika, że G. G. w dniu [...] maja 2020 r. wspólnie ze swoim ówczesnym przełożonym P. U. i innymi osobami spożywał alkohol. Po zakończonym spotkaniu G. G. przekazał kluczyki od użytkowanego przez siebie pojazdu P. U., który następnie kierując nim w stanie nietrzeźwości spowodował kolizję drogową, po czym odjechał z miejsca zdarzenia. W ocenie KPP w [...] G. G. tolerował zachowanie swojego ówczesnego przełożonego naruszającego prawo, czym naruszył zasady wskazane w § 23 i § 24 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004r. Nr 1, poz. 3). Tym samym utracił przymioty niezbędne do pełnienia służby w Policji. Pismem z dnia [...] maja 2020 r. KWP [...] zawiadomił G. G. o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pouczając o przysługujących mu uprawnieniach określonych w art. 10 k.p.a. Jednocześnie, na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, wezwano stronę do wskazania zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w terminie 3 dni od dnia doręczenia tego pisma, jak również pouczono o skutkach braku takiego wskazania. Strona nie wskazała organizacji związkowej, która mogłaby ją reprezentować w toku postępowania administracyjnego. Do akt postępowania zostały dołączone wydruki publikacji prasowych, z których wynika, że Komendant Powiatowy Policji w [...] został odwołany ze stanowiska po tym jak kierował pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości, a razem z nim podróżował policjant z "ruchu drogowego" KPP w [...]. W toku postępowania przesłuchano świadków, dołączono również do akt sprawy materiały postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...] o sygn. akt [...] przeciwko P. U. kierującemu w stanie nietrzeźwości pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym, w tym m.in. notatkę urzędową G. G. z dnia [...] maja 2020 r., protokół badania stanu trzeźwości z dnia [...] maja 2020 r. o godz. [...] oraz protokół przesłuchania w charakterze świadka z dnia [...] maja 2020 r. w godz. [...]-[...], w którym wymieniony, pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczył: "To nie ja kierowałem samochodem tylko P. U. P. U. w czasie kiedy kierował samochodem, a w szczególności w momencie zdarzenia drogowego przy ul. [...] w [...], znajdował się pod wpływem alkoholu o czym wiem, ponieważ wcześniej razem a także z innymi osobami spożywaliśmy alkohol (...). W domu Pana M. spożywaliśmy alkohol (...). Alkohol miał etykietę "[...]", na pewno był to wysoko procentowy alkohol, na pewno był to mocny alkohol. Jeśli chodzi o pojemność butelki to był chyba 0,7 litra lub 1 litr (...). W domu u Pana M. piliśmy ten alkohol, ja również piłem alkohol stąd wiem, że był on mocny, wydaje mi się, że był to alkohol mocniejszy niż wódka. Alkohol piliśmy wszyscy czterej. A więc piłem ja, pił go P. U., pił go Pan J. oraz gospodarz Pan M. (...). Po wypiciu tej jednej butelki stwierdziliśmy, że będziemy jechać (...). Po wyjściu z domu Pana M. ja podałem kluczyki od swojego samochodu P. U. W zasadzie nie było między nami jakiejś szczegółowej rozmowy na temat tego kto z nas będzie kierował samochodem. Ja powiedziałem P. U., że nie będę kierował samochodem ponieważ nie jeżdżę po alkoholu. Następnie podałem kluczyki od mojego samochodu i tyle, w zasadzie niejako naturalne było to, że on wziął ode mnie te kluczyki i on będzie kierował samochodem. Jak wskazałem nie uzgadnialiśmy tego w żaden sposób, ja powiedziałem, że nie będę kierował po alkoholu i dałem kluczyki P. U. i tyle. Nie było między nami żadnej rozmowy o zamówieniu taksówki w związku z tym, że byliśmy pod wpływem alkoholu. Po podejściu do samochodu P. U. z kluczykami wsiadł do samochodu na fotel kierowcy, ja usiadłem z przodu w fotelu pasażera, a Pan J. usiadł z tyłu. Następnie odjechaliśmy spod domu Pana M. w kierunku [...]. Jak zeznałem powyżej samochodem kierował P. U., to on siedział w fotelu kierowcy i kierował samochodem (...) a ja cały czas siedziałem obok w fotelu pasażera. Na skrzyżowaniu bodajże ulic [...] i [...] w [...] P. U. nie zapanował nad kierownicą samochodu, na zakręcie rzuciło samochodem i wjechaliśmy w jakieś barierki (...). Popatrzyliśmy chwilę co się stało, a następnie wsiedliśmy znowu do auta i odjechaliśmy (...) kawałek dalej w podwórko ponieważ tam mieszka P. U. (...). Następnie wysiedliśmy z samochodu i cofnęliśmy się już pieszo na miejsce zdarzenia (...) W momencie kiedy przyszliśmy na miejsce zobaczyliśmy, że uszkodzone były słupki stojące na chodniku, były tam również elementy z uszkodzonego pojazdu. Z apteki wyszedł jakiś mężczyzna (...). Ten mężczyzna powiedział, że on wyszedł ponieważ przed chwilą jakieś [...] uderzyło w barierki i odjechało z miejsca zdarzenia. Powiedział, że od tego samochodu odpadła rejestracja więc on ją schował w aptece. P. U. wziął tablicę rejestracyjną od tego mężczyzny. P. powiedział do mężczyzny żeby dał tablicę rejestracyjną, a on załatwi żeby szkoda została naprawiona. W rozmowie nie padło stwierdzenie, że to my z P. jechaliśmy tym samochodem, ten mężczyzna nie wiedział o tym, że to my jechaliśmy tym samochodem. Ten mężczyzna dał nam tablicę rejestracyjną samochodu i my oddaliliśmy się z miejsca zdarzenia (...) Po odejściu z miejsca zdarzenia poszliśmy do samochodu [...] zaparkowanego w podwórku. Tablicę rejestracyjną oraz elementy z samochodu, które zebraliśmy na miejscu, wrzuciłem do bagażnika samochodu. Następnie P. powiedział, że przeparkujemy samochód pod bank obok KPP w [...]. P. U. wsiadł do samochodu za kierownicę, a ja wsiadłem do samochodu na fotel pasażera. P. U. przejechał samochodem z podwórka gdzie on stał na miejsce parkingowe obok banku, obok KPP w [...]. Tam wysiedliśmy z samochodu i poszliśmy do mieszkania P. U.". W dniu [...] maja 2020 r. G. G. zapoznał się z materiałami sprawy i zajął stanowisko w sprawie zmieniając wersję wydarzeń jaką zaprezentował w postępowaniu przygotowawczym. Wskazał mianowicie, że w dniu [...] maja 2020 r., składając zeznania w charakterze świadka, znajdował się pod wpływem alkoholu i stresu spowodowanego sytuacją rodzinną. Rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji [...] zwolnił G. G. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z dniem [...] czerwca 2020 r. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. G. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie od powyższego rozkazu personalnego do Komendanta Głównego Policji zarzucając naruszenie: 1) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez jego bezzasadne zastosowanie i zwolnienie strony ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby, podczas gdy brak jest okoliczności wskazujących, aby zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby", 2) art. 77 § 1 oraz art. 7 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, poprzez: a) błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na bezpodstawnym uznaniu, że strona przekazała klucze do prowadzenia pojazdu osobie będącej w stanie nietrzeźwości, gdy tymczasem brak jest jakiegokolwiek orzeczenia stwierdzającego, że konkretna osoba prowadziła pojazd znajdując się pod wpływem alkoholu i spowodowała kolizję, b) pominięcie wszelkich okoliczności przemawiających na korzyść strony, w szczególności okoliczności dotyczących dotychczasowego przebiegu służby, posiadanych kwalifikacji merytorycznych i braku jakichkolwiek negatywnych zachowań, zarówno w czasie wykonywania obowiązków służbowych, jak również w życiu prywatnym, które to okoliczności powinny zostać uwzględnione przy wydaniu zaskarżonego rozkazu, c) bezpodstawne uznanie, że strona będąc pasażerem pojazdu prowadzonego przez osobę znajdującą w stanie nietrzeźwości, która spowodowała kolizję drogową, sprzeniewierzyła się złożonemu ślubowaniu i zachowała niegodnie, a ponadto spowodowała tym nagannym zachowaniem negatywny odbiór społeczny formacji jaką jest Policja, gdy tymczasem w przekazach medialnych nie pojawiają się dane personalne strony, d) bezpodstawne przyjęcie, że strona umożliwiła prowadzenie pojazdu osobie, która spożywała alkohol, czym straciła autorytet i wiarygodność w odbiorze społecznym, podczas gdy brak jest dowodów na to, aby strona dopuściła do prowadzenia pojazdu przez nietrzeźwego kierowcę, e) bezzasadne przyjęcie, że negatywny wydźwięk medialny zdarzenia z udziałem nietrzeźwego kierującego pojazdem mechanicznym obciąża stronę. W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik strony wniosła o: - uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i orzeczenie o pozostaniu strony w służbie, ewentualnie w przypadku uznania, że zaskarżony rozkaz personalny wydano z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, - wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego zaskarżonemu rozkazowi personalnemu. Powołanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wskazując, że ma on charakter fakultatywny, zatem decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. W sytuacji zastosowania podstawy wynikającej z ww. przepisu niezbędne jest dowiedzenie, że dalsze pełnienie służby przez policjanta, wobec zaistnienia określonych okoliczności, koliduje z jej ważnym interesem. Nadrzędnym celem jest zatem zbadanie aspektu przedmiotowego, odnoszącego się do organizacji, w której służy dany policjant, a także ustalenie czy nie nastąpiła kolizja pomiędzy dobrem tego policjanta (które zorientowane jest na dalsze kontynuowanie stosunku służbowego) a interesem służby (który determinuje organ do jego zwolnienia, w przypadku wystąpienia okoliczności godzących w to dobro). Przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. Ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności indywidualnego przypadku. W świetle powyższego, zdaniem KGP, uprawnione jest stanowisko, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest wyłącznie uzasadnione podejrzenie uczestnictwa G. G. w zdarzeniu polegającym na kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwości przez inną osobę, które zostało objęte postanowieniem o przedstawieniu zarzutów jako czyn wypełniający znamiona przestępstwa stypizowanego w art. 178a § 1 k.k., chociaż zdarzenie to i zaangażowanie w nim ww. ma istotne znaczenie w kontekście spełnienia przesłanki wynikającej z przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ale przede wszystkim okoliczności towarzyszące całemu zdarzeniu (i to zarówno te, które nastąpiły przed nim, w jego trakcie, po zdarzeniu, jak i podczas czynności w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego w sprawie o przestępstwo z art. 178a § 1 k.k.), a w szczególności zachowanie policjanta w dniu zdarzenia, jego postawa oraz czynności, które podjął, a także jego zachowanie w stosunku do innych osób uczestniczących w tym zdarzeniu. Organ prowadzący to postępowanie administracyjne nie badał czy w istocie czyn ten (przestępstwo) został popełniony, a także czy zachowanie policjanta wypełniło znamiona czynu zabronionego jako przestępstwa, wykroczenia lub też przewinienia dyscyplinarnego, ewentualnie czy w wyniku jego popełnienia policjant może pełnić dalej służbę, ale czy okoliczności stanowiące pewien ciąg zdarzeń (zależnych oraz niezależnych od woli skarżącego) spowodowały konieczność wykluczenia policjanta z szeregów formacji, z uwagi na "ważny interes służby". Zatem punktem odniesienia (punktem centralnym) tego postępowania nie jest wyłącznie sam policjant, ale przede wszystkim dobro formacji konkretyzujące się w pojęciu ważnego interesu służby. Dalej KGP podkreślił, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, co wynika z charakteru zadań powierzonych funkcjonariuszom wymienionych w art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji. Realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji generuje pewne ograniczenia, jednak rezygnacja z praw przysługujących innym członkom społeczeństwa oparta jest na dobrowolności związanej ze zgłoszeniem się do służby. Istotne jest to, że prawa i obowiązki wynikające z relacji między policjantem i właściwym przełożonym rozciągają się zarówno na czas w jakim funkcjonariusz wykonuje czynności służbowe, jak i na czas wolny od służby, który jest jego czasem prywatnym. W obu przypadkach policjant musi mieć świadomość kim jest, jakie prawa i obowiązki są z tym związane, jaką formację reprezentuje oraz jakie musi w związku z tym dawać świadectwo w swoim otoczeniu, rodzinie, społeczności lokalnej czy wobec innych środowisk lub grup społecznych. Policjant zobowiązany jest do przestrzegania nie tylko przepisów prawa, ale i zasad etyki zawodowej. Powinien zatem nie tylko wystrzegać się sytuacji, w których jego uczestnictwo może być oceniane jako wątpliwe moralnie czy etycznie, ale podejmować działania mające na celu zapobieganie takim zdarzeniom, bądź też minimalizować ich skutki. Nie ulega wątpliwości, że kierowanie pojazdem mechanicznym przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości jest równie naganne jak jazda takim pojazdem z osobą w stanie nietrzeźwości jako pasażer, zwłaszcza gdy osoba taka posiada wiedzę o ilości spożytego alkoholu przez kierującego, bowiem wspólnie z nim uczestniczyła w jego konsumpcji. Nie jest przy tym istotne, czy G. G. w rzeczywistości przekazał kluczyki od pojazdu mechanicznego nietrzeźwemu kierującemu i był tylko pasażerem tego pojazdu, chociaż tak wynika ze złożonych przez niego zeznań w postępowaniu karnym. Kluczowe jest to, że spożywał alkohol, a następnie poruszał się pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym, którym kierowała osoba będąca pod wpływem alkoholu. Zatem okolicznością obciążającą ww. jest fakt, że po uprzednim spożyciu alkoholu w czasie poza służbą podjął aktywność, której skutkiem był udział w zdarzeniu polegającym na prowadzeniu pojazdu w ruchu lądowym przez osobę znajdującą się pod wpływem alkoholu, w stężeniu wskazującym na stan nietrzeźwości. Nie ulega wątpliwości, że takie zachowanie funkcjonariusza Policji było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Umożliwia to także ocenę jego postawy moralnej i etycznej jako nagannej. Stanowi przykład lekceważącego traktowania funkcji, którą pełnił jako policjant, a także braku szacunku do tego zawodu. Dodatkowym argumentem przemawiającym za trafnością przyjętych wniosków jest to, że G. G. uczestniczył również w czynnościach mających na celu zatarcie śladów całego zdarzenia. Każdy natomiast policjant dowiedziawszy się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu zobowiązany jest do niezwłocznego zawiadomienia o tym prokuratora lub Policji oraz do przedsięwzięcia niezbędnych czynności do czasu przybycia organu powołanego do ścigania przestępstw lub do czasu wydania przez ten organ stosownego zarządzenia, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa (art. 304 § 2 k.p.k.). Nie do zaakceptowania jest więc sytuacja, w której skarżący - obecny podczas całego zdarzenia - godził się na to, by sprawca kolizji odebrał od świadka dowód w postaci tablicy rejestracyjnej, a także by pomagał mu ukryć uszkodzone elementy pojazdu, które zostały od niego oddzielone na skutek zaistniałej kolizji i umieszczone następnie w bagażniku pojazdu. Świadczy to o braku predyspozycji strony do pełnienia funkcji publicznej jaką jest służba w Policji. KGP wskazał również, że w niniejszym postępowaniu, w odróżnieniu od postępowania karnego, kluczowy jest sam fakt uczestnictwa G. G. znajdującego się pod wpływem alkoholu w ww. zdarzeniu, a także sprzeczne relacje zawarte w jego zeznaniach złożonych w postępowaniu karnym co do okoliczności istotnych z punktu widzenia tego postępowania i ustalenia osoby mającej ponieść odpowiedzialność karną (protokół przesłuchania w charakterze świadka z dnia [...] maja 2020 r.) z jego oświadczeniem złożonym w toku postępowania administracyjnego (protokół zaznajomienia się z aktami sprawy z dnia [...] maja 2020r.). Twierdzenia wymienione jako ostatnie budzą uzasadnione wątpliwości, zwłaszcza, że pozostają w opozycji do innych ustaleń dokonanych w sprawie. Nie jest przy tym wiarygodne stanowisko strony, że treść tych zeznań zdeterminowana była m.in. tym, iż był on pod wpływem alkoholu, skoro w dniu [...] maja 2020 r. przed przystąpieniem do czynności przesłuchania w charakterze świadka została ona poddana badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu z wynikiem negatywnym (protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu z dnia [...] maja 2020 r. o godz. [...]). Czynność przesłuchania była natomiast przeprowadzona 20 minut po wykonaniu wymienionego badania. Stąd też w pełni zasadne jest twierdzenie, że oświadczenie to może stanowić przykład podejmowanych przez stronę "podstępnych" zabiegów, mających na celu utrudnienie lub uniemożliwienie prawidłowej oceny całokształtu zdarzenia na potrzeby niniejszego postępowania. KGP zaznaczył również, że w postępowaniu w sprawie zwolnienia ze służby w Policji organ administracyjny, w przeciwieństwie do postępowania karnego, nie dąży do ustalenia czy w istocie przestępstwo (określone w art. 178a § 1 k.k.) miało miejsce, nie dokonuje oceny prawno-karnej dowodów stanowiących podstawę do skierowania aktu oskarżenia do sądu albo umorzenia postępowania, winy lub odpowiedzialności za popełniony czyn. Czynności te zastrzeżone są wyłącznie dla prokuratora. Osoba uczestnicząca w zdarzeniu wyczerpującym znamiona czynu zabronionego, ma prawo do własnej obrony, jak również do podejmowania działań mających na celu uniknięcie przez nią lub osobę trzecią odpowiedzialności karnej, w tym zmiany wersji wydarzeń czy linii obrony. Takie zabiegi nie mogą być oceniane niekorzystnie na gruncie postępowania karnego, gdzie ciężar dowodzenia całkowicie obciąża organ procesowy, a wątpliwości muszą być rozstrzygane na korzyść osoby, która ma zostać pociągnięta do odpowiedzialności karnej. Z tych względów wynik postępowania karnego nie może jednoznacznie przesądzać o końcowej ocenie danego zdarzenia, a tym samym nie może determinować rozstrzygnięcia wydanego w (odrębnym) postępowaniu w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zdaniem KGP, nie można również zgodzić się z twierdzeniem pełnomocnika strony, który z faktu braku wskazania danych personalnych strony w doniesieniach medialnych wywodzi wniosek o braku negatywnego odbioru społecznego tego zdarzenia w kontekście jego osoby, które skutkować mogłoby utratą stricte przez niego przymiotów niezbędnych do dalszej służby w Policji. Informacja w materiałach prasowych, że sprawcą przestępstwa kierowania pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości był funkcjonariusz Policji i że towarzyszył mu inny policjant z "ruchu drogowego" z tej samej jednostki Policji jest wystarczającą podstawą do stwierdzenia, że zostało naruszone dobro jakim jest "ważny interes służby". W świetle powyższego, w ocenie KGP, uzasadnione jest stanowisko, że strona utraciła przymiot nieposzlakowanej opinii, autorytet oraz wiarygodność w odbiorze swoich przełożonych, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach władzy publicznej. Zgromadzone w niniejszym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności rozwiązania ze stroną stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy. Zatem zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. są nieuzasadnione. KGP stwierdził natomiast, że w sprawie doszło do naruszenia art. 79 k.p.a. w odniesieniu do przeprowadzonych przez organ I instancji czynności polegających na przesłuchaniu w charakterze świadków funkcjonariuszy z jednostki Policji, w której skarżący pełnił służbę, a także innych osób. Zauważył jednak jednocześnie, że nawet przeprowadzenie tych czynności w sposób prawidłowy nie spowodowałoby tego, iż należałoby wydać rozstrzygnięcie o odmiennej treści. Ich ponowne wykonanie nie doprowadziłoby bowiem do ustalenia okoliczności mających znaczenie dla tej sprawy w sytuacji, gdy okoliczności te wynikają wprost z pozostałego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zmierzałyby zatem wyłącznie do nieuzasadnionego przedłużenia tego postępowania. Zdaniem KGP nie jest trafny zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., bowiem stronie zapewniono prawo do czynnego udziału w postępowaniu. Pełnomocnik strony także skorzystał z posiadanych uprawnień i zapoznał się z całością materiałów sprawy, nie złożył jednak żadnych wniosków dowodowych. Z kolei okoliczności podane przez pełnomocnika strony w odwołaniu nie były relewantne z punktu widzenia przedmiotu postępowania oraz rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie KGP, organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. Czyniąc to kierował się koniecznością jak najszybszego rozwiązania stosunku służbowego z osobą, której pozostawanie w służbie jest sprzeczne z ważnym interesem służby. KGP nie stwierdził podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności zaskarżonego rozkazu personalnego. Nie zaistniały bowiem przesłanki z art. 135 k.p.a., zaś skutki prawne jakie wywołało wykonanie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji mogą zostać odwrócone poprzez przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne w przypadku uchylenia bądź stwierdzenia nieważności tejże decyzji z powodu jej wadliwości (art. 42 ust. 1 ustawy o Policji). Pismem z dnia 28 września 2020 r. G. G., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższy rozkaz personalny KGP z dnia [...] sierpnia 2020 r. zarzucając naruszenie: 1) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji polegające na jego błędnym zastosowaniu i przyjęciu, że ważny interes służby przemawia za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji, pomimo braku ku temu przesłanek, 2) art. 77 § 1, art. 7 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, poprzez: a) błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na bezpodstawnym uznaniu, że skarżący przekazał klucze do prowadzenia pojazdu [...] P. U. będącemu pod wpływem alkoholu, gdy tymczasem brak jest jakiegokolwiek orzeczenia, aby to [...] P. U. w dniu [...] maja 2020 r. prowadził pojazd znajdując się pod wpływem alkoholu i spowodował kolizję, b) pominięcie wszelkich okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, w szczególności okoliczności dotyczących dotychczasowego przebiegu służby, posiadanych kwalifikacji merytorycznych i braku jakichkolwiek negatywnych zachowań, zarówno w czasie wykonywania obowiązków służbowych, jak również w życiu prywatnym, które to okoliczności powinny zostać uwzględnione przy wydaniu zaskarżonego rozkazu, c) bezpodstawne uznanie, że skarżący będąc pasażerem pojazdu prowadzonego przez P. U., który w dniu [...] maja 2020 r. spowodował kolizję sprzeniewierzył się ślubowaniu i zachował niegodnie, a nadto spowodował tym zachowaniem naganny odbiór społeczny, gdy tymczasem w informacjach medialnych o zdarzeniu z dnia [...] maja 2020 r. z udziałem P. U. nie pojawiają się dane personalne skarżącego, d) bezpodstawne przyjęcie, że skarżący umożliwił prowadzenie pojazdu osobie, która spożywała alkohol, czym stracił autorytet i wiarygodność w odbiorze społecznym, gdy brak jest dowodów na to, aby skarżący dopuścił do prowadzenia pojazdu przez nietrzeźwego kierowcę, e) bezzasadne przyjęcie, że negatywny wydźwięk medialny zdarzenia z udziałem P. U. obciąża także skarżącego i narusza ważny interes Policji. 3) art. 138 § 1 pk1 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego KWP [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., podczas gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowego rozkazu i orzeczenie o pozostaniu skarżącego w służbie Policji, 4) art. 135 k.p.a. wyrażające się odmową wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego rozkazowi personalnemu z dnia [...] czerwca 2020 r., 5) art. 79 k.p.a. polegające na naruszeniu przez organ I instancji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, wyrażające się brakiem zawiadomienia skarżącego o czynnościach przesłuchania w charakterze świadków funkcjonariuszy z jednostki Policji, w której skarżący pełnił służbę, a także o przesłuchaniu innych świadków. W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego; zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych oraz wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego organu I instancji. W motywach skargi pełnomocnik podniosła w szczególności, iż skarżący przekazał kluczyki od samochodu osobie trzeźwej, więc w samochodzie nietrzeźwy był tylko skarżący. W takiej sytuacji skarżący nie dopuścił się żadnego przewinienia i nie uchybił etyce zawodowej - nie pełnił wówczas służby, nie był w mundurze, nigdzie nie ujawniono jego obecności. Udział skarżącego w spotkaniu, na którym on sam spożywał alkohol nie dowodzi, że zaistniała przesłanka ważnego interesu służby. Wszak brak jest przepisu lub innego wskazania, np. w etyce zawodowej policjanta, nakazującego abstynencję. Skarżący wyjawił, że pił alkohol podczas spotkania, także z uwagi na pewne osobiste problemy, jednak nie zachowywał się niewłaściwe, nieetycznie. Zachowanie funkcjonariusza nie trafiłoby pod osąd opinii publicznej, gdyby nie artykuły dotyczące P. U. Nie można zgodzić się z sytuacją, w której to skarżący ma ponosić jakąkolwiek odpowiedzialność za udział w prywatnym spotkaniu, skoro brak jest dowodów na prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu przez P. U. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonym rozkazie personalnym. W piśmie procesowym z dnia 7 stycznia 2021 r. pełnomocnik skarżącego wniosła o przeprowadzenie dowodu z postanowienia o umorzeniu śledztwa z dnia [...] grudnia 2020 r. sygn. akt [...] przeciwko P. U. Podniosła, iż skoro uznano, że brak jest jakiegokolwiek dowodu, aby ww. dopuścił się występku kierowania pojazdu w stanie nietrzeźwości, to bezpodstawne jest twierdzenie organu, że skarżący przekazał nietrzeźwej osobie kluczyki do samochodu. W związku z tym również rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby jest bezpodstawny. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego KWP [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Istota niniejszej sprawy sprowadzała się do oceny, czy w ustalonych przez organy Policji okolicznościach faktycznych, istniejących w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, istniał "ważny interes służby", uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozkazu personalnego. Decyzja wydana na podstawie ww. przepisu ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Pojęcie "ważny interes służby", o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji ma charakter nieostry, niedookreślony, jednakże z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę takiego właśnie zwrotu jest w pełni uzasadnione. Pozwala bowiem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że przy odczytywaniu treści określenia "ważny interes służby" należy sięgnąć do przepisów określających cele i zadania Policji oraz status funkcjonariuszy tej formacji. Z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 - 4 tej ustawy, do podstawowych zadań tej formacji należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego (...); inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi; wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych funkcji wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby nie tylko o wymaganych kwalifikacjach merytorycznych, ale również i etycznych, cieszące się nieposzlakowaną opinią, bezwzględnie przestrzegające obowiązującego prawa i zasad współżycia społecznego. Nierespektowanie obowiązującego porządku prawnego bądź zasad etyki zawodowej jest zachowaniem niegodnym każdego policjanta, ewidentnie sprzecznym z rotą złożonego ślubowania, a ponadto zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym, podważającym dobre imię i autorytet Policji (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2017r., sygn. akt I OSK 1084/16, wyrok NSA z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt I OSK 111/15; publ. CBOSA). Pojęcie "ważnego interesu służby" należy wiązać z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii, a więc takie, którym nie można zarzucić, czy przypisać takiego zachowania, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla ważnych interesów formacji (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 426/99, publ. LEX nr 47389). Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego, jak i prywatnego policjanta. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa oraz zasad etyki zawodowej. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy o Policji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 314/13, publ. j.w.). Powyższe prowadzi do wniosku, że pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią narusza ważny interes służby. Prowadzi bowiem do utraty wiarygodności w odbiorze współpracowników i przełożonych, a jednocześnie rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym. Negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił ww. cechę nieposzlakowanej opinii, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta określane mianem "słusznego interesu strony". Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przesłanka zwolnienia skarżącego – G. G. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. Jak wskazał KGP w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego kluczowe jest to, że skarżący w dacie [...] maja 2020 r. w czasie poza służbą spożywał alkohol, a następnie poruszał się pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym, którym kierowała osoba będąca pod wpływem alkoholu. Wynika to wprost z treści zeznań skarżącego z dnia [...] maja 2020r. (k. 130 - 132 akt admin.), których wiarygodność, w ocenie Sądu, nie została skutecznie podważona w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego, w szczególności poprzez złożenie przez skarżącego oświadczenia w dniu [...] maja 2020 r. (k. 80 - 81 akt admin.). Zgodzić należy się z organem Policji, że takie zachowanie funkcjonariusza Policji spowodowało utratę nieposzlakowanej opinii i było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Uprawniało także przełożonego funkcjonariusza do dokonania oceny jego postawy moralnej i etycznej jako nagannej, a przede wszystkim stanowiącej przykład lekceważącego traktowania funkcji, którą pełnił jako policjant. Rację ma organ Policji twierdząc, że nieodpowiedzialne zachowanie skarżącego mogło doprowadzić do tego, że w wyniku podjętych przez niego działań kierujący pojazdem wyrządziłby szkodę (zarówno w sferze materialnej, jak i niematerialnej) nie tylko samemu sobie, skarżącemu, ale również osobom trzecim. Wiedza skarżącego w tym zakresie, jako osoby pełniącej służbę w Ogniwie [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], nie powinna budzić wątpliwości, zwłaszcza, że piastował on stanowisko, które dawało mu możliwość bezpośredniego zetknięcia się z takimi samymi lub bardzo podobnymi przypadkami. Zatem skarżący musiał wiedzieć jakie potencjalne zagrożenie niesie ze sobą kierowanie pojazdem przez osobę w stanie po spożyciu alkoholu, albo jazda z taką osobą w charakterze pasażera, a pomimo tego nie podjął żadnych czynności aby temu zapobiec. Zaaprobować należy również stanowisko organu Policji, iż skarżącego obciąża nie tylko to, że przyjmując bierną postawę umożliwił osobie będącej pop spożyciu alkoholu uczestnictwo w ruchu drogowym pojazdem mechanicznym, ale również to, że będąc świadkiem kolizji drogowej spowodowanej przez tę osobę i szkody jaką wyrządziła, godził się na to, aby po raz kolejny przemieściła się tym pojazdem, najpierw na własną posesję, a później na parking położony zresztą w niedalekiej odległości od jednostki Policji, w której skarżący pełnił służbę. Skarżący, jak trafnie stwierdził organ Policji, uczestniczył również w czynnościach mających na celu zatarcie śladów całego zdarzenia. Godził się bowiem na to, by sprawca kolizji odebrał od świadka dowód w postaci tablicy rejestracyjnej, a nadto pomagał mu ukryć uszkodzone elementy pojazdu, które zostały od niego oddzielone na skutek kolizji i następnie umieszczone w bagażniku pojazdu. Powyższe zachowanie skarżącego skutkowało tym, że skarżący jako funkcjonariusz Policji utracił "nieposzlakowaną opinię", a więc cechę konieczną do pozostania w służbie. I jak zasadnie podkreślił KGP, nie ma przesądzającego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy to, czy skarżący przekazał kluczyki do pojazdu nietrzeźwemu kierującemu, czy też nie uczynił tego, czy w informacjach medialnych o zdarzeniu ujawniono dane personalne skarżącego, czy ich nie ujawniono, a w końcu czy skarżący został rozpoznany przez kogokolwiek jako uczestnik tego zdarzenia, czy też nie. Kluczowe w sprawie pozostaje uczestnictwo skarżącego w omawianym zdarzeniu. Bierna postawa, polegająca na godzeniu się na kierowanie pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym przez osobę będącą pod wpływem alkoholu jest już wystarczającą podstawą do stwierdzenia, że policjant taki nie posiada przymiotów niezbędnych do służby w Policji. Jako policjant skarżący zobowiązany był nie tylko do wykrywania przestępstw lub wykroczeń oraz do ustalania i ścigania ich sprawców, ale przede wszystkim zobligowany był do podejmowania działań zmierzających do zapobiegania popełniania takich czynów, a także wszelkich przejawów zjawisk kryminogennych i patologii społecznych. Wynika to wprost z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Natomiast funkcjonariusz, który godzi się na jazdę w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym kierowanym przez osobę, co do której posiada wiedzę, iż może być pod wpływem alkoholu (niezależnie czy taka osoba jest w stanie po użyciu alkoholu, czy też w stanie nietrzeźwości), bo sam z nim ten alkohol spożywał, nie tylko nie wypełnia wymienionych zadań Policji, ale w bezpośredni sposób narusza reguły bezpieczeństwa, wywołując tym samym dla społeczeństwa stan niebezpieczeństwa, który może zagrażać życiu, zdrowiu lub mieniu. W świetle powyższego, nieuzasadniony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Organy Policji miały bowiem podstawy do tego aby uznać, iż zachowanie skarżącego spowodowało, że utracił on nie tylko nieposzlakowaną opinię, ale również zaufanie przełożonych oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków policjanta. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Uzasadniony jest zatem pogląd, że nie do pogodzenia z "ważnym interesem służby" jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Policjantów obowiązują rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, co znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Policjant powinien mieć zawsze wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien też unikać wszelkich sytuacji zarówno w służbie jak i w życiu prywatnym, które godziłyby w dobre imię Policji. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić podstawę budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza że wiele przyznanych tej formacji uprawnień łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich. Nieuzasadniony jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji. Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącego podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Wskazać w tym miejscu należy, że na poczynione przez organ ustalenia co do istnienia ważnego interesu służby nie mogą mieć wpływu argumenty, że skarżący przed opisanym zdarzeniem prezentował prawidłową postawę w służbie i był zaangażowanym funkcjonariuszem. Fakt dotychczasowego, prawidłowego wywiązywania się z obowiązków służbowych, wobec utraty przymiotów niezbędnych do dalszej służby, nie przemawia za pozostawieniem skarżącego w szeregach Policji. Ponadto, jak zauważył KGP, staż służbowy skarżącego był stosunkowo krótki. Został on przyjęty do służby z dniem [...] lipca 2019 r., zaś od dnia [...] maja 2020 r. do dnia zwolnienia ze służby ([...] czerwca 2020 r.) pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych, a zatem faktycznie pełnił służbę przez niespełna 10 miesięcy. Rację ma natomiast pełnomocnik skarżącego, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 79 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżącego o czynnościach przesłuchania w charakterze świadków funkcjonariuszy z jednostki Policji, w której skarżący pełnił służbę, a także innych osób. Naruszenie to nie mogło mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko w takim przypadku, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., zaistniałaby podstawa do uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego. W świetle ww. przepisu warunkiem uwzględnienia przez sąd skargi z powodu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia, to rozstrzygniecie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Taka sytuacja, w ocenie Sądu, w świetle pozostałego zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, nie zaistniała w niniejszej sprawie. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 135 k.p.a. w sytuacji, gdy - jak wskazał KGP - nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazowi personalnemu o zwolnieniu skarżącego ze służby było uzasadnione potrzebą jak najszybszego rozwiązania stosunku służbowego z osobą, która utraciła zaufanie przełożonych i nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Uzasadnienie dla zastosowania w tym wypadku art. 108 § 1 k.p.a. mieści się, zdaniem Sądu, w zakresie przedmiotowym tego przepisu. Chodzi bowiem o niezwłoczne odsunięcie od wykonywania obowiązków funkcjonariusza, który nie daje rękojmi prawidłowego ich wykonywania i z racji na niespełnianie wymogów z art. 25 ustawy o Policji nie może pozostać w szeregach formacji. Końcowo, mając na względzie argumenty podniesione w piśmie procesowym z dnia 7 stycznia 2021 r. Sąd, na zasadzie art. 106 § 3 p.p.s.a., przeprowadził dowód uzupełniający z postanowienia Prokuratora Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. sygn. akt [...] o umorzeniu śledztwa przeciwko P. U. podejrzanemu o czyn z art. 178a § 1 k.k. Sąd uznał jednak, że okoliczności wynikające z ww. dokumentu nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, dla której kluczowa jest postawa skarżącego i jego udział w opisanym wyżej zdarzeniu oraz skutki tychże w postaci utraty przez skarżącego nieposzlakowanej opinii oraz zaufania przełożonych i wiarygodności społecznej, co wypełnia przesłankę "dobra służby" z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Podkreślić jednocześnie należy, że umorzenie postępowania karnego na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. (z powodu braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu) oznacza brak dostatecznych danych do przyjęcia, że ten konkretny czyn został popełniony. Chodzi o brak określonego quantum dowodów, które pozwalałoby na uprawdopodobnienie tej okoliczności. Jest to sytuacja, gdy wprawdzie nie ustalono, iż czyn zaistniał, lecz określone okoliczności wskazują, że mógł on zaistnieć. Nie są to jednak okoliczności wystarczające do potwierdzenia tego faktu. Nie jest tym samym wykluczone, że czyn został w rzeczywistości popełniony (R.A. Stefański [w:] Kodeks postępowania karnego, t. 2, 2004, s. 408; W. Grzeszczyk, Kodeks..., Komentarz, Warszawa 2014, t. 1, s. 136; J. Grajewski, S. Steinborn [w:] J. Grajewski, L.K. Paprzycki, S. Steinborn, Kodeks..., t. 1, 2013, s. 109–110; A. Sakowicz [w:] Kodeks..., 2016, s. 84). Innymi słowy, przesłanka ta dotyczy sytuacji, gdy nie zebrano wystarczających dowodów na potwierdzenie popełnienia czynu (i istnieją wątpliwości co do jego zaistnienia), a jednocześnie dowody te nie wykluczają możliwości jego popełnienia. Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżony rozkaz personalny, utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji z dnia [...] czerwca 2020 r., wydany w granicach uznania administracyjnego, nie narusza prawa, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. w związku z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 347 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.