II SA/Wa 2153/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.) Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung Adam Lipiński Protokolant Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz S. Z. kwotę 200 zł (słownie dwieście) tytułem zwrotu wpisu sądowego, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej: kpa, art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania S. Z. utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] odmawiającą wymienionemu wydania pozwolenia na broń palną sportową. Z ustaleń organu wynika, że S. Z. w dniu [...] czerwca 2009 r. zwrócił się do Komendanta [...] Policji o wydanie pozwolenia na zakup jednej sztuki pistoletu bocznego zapłonu kalibru 5,6 mm oraz jednej sztuki pistoletu centralnego zapłonu, uzasadniając powyższe członkowstwem od 2008 r. w Klubie Strzeleckim [...], czynnym udziałem w treningach i zawodach strzeleckich od 2007 r., jak również posiadaniem patentu i licencji strzeleckiej oraz uzyskiwaniem wysokich wyników na zawodach (brązowa, srebrna i złota odznaka strzelecka), argumentując, że broń klubowa nie spełnia jego oczekiwań i uniemożliwia mu rozwijanie dalszych umiejętności strzeleckich. Komendant Główny Policji uzasadniając wydane rozstrzygnięcie wskazał, że zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń, w tym do celów sportowych, wydaje się jeśli okoliczności powołane przez osobę ubiegającą się o nie uzasadniają takie rozstrzygnięcie. Zdaniem organu, w prowadzonym postępowaniu nie ustalono takich okoliczności, które przemawiałyby za wyposażeniem strony w indywidualną broń sportową, gdyż patent uprawniający do uprawiania sportu strzeleckiego strona posiada dopiero od maja 2008 r., a licencję uprawniającą do uczestnictwa we współzawodnictwie w strzelectwie sportowym uzyskała [...] lutego 2009 r., jest zawodnikiem o stosunkowo krótkim stażu, który dopiero zaczyna uprawianie strzelectwa sportowego, dodatkowo turnieje strzeleckie, w których uczestniczył były dość niskiej rangi (ich organizatorem był klub macierzysty i brała w nich udział niewielka liczba uczestników) i wobec tego trudno uznać, że strona uprawia strzelectwo ze szczególnym, ponadprzeciętnym zaangażowaniem, do czego jest potrzebna własna broń. Zdaniem organu odwoławczego, ustalone w sprawie okoliczności nie przekonują do wydania wnioskodawcy pozwolenia na broń, wskazują natomiast na uprawianie przez niego strzelectwa sportowego krótko i rekreacyjnie, w związku z czym może je uprawiać na dotychczasowych zasadach, korzystając z broni klubowej. Tym samym nie jest słuszne i celowe wydanie wnioskowanego pozwolenia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz przepisu art. 53b ust. 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1675 ze zm.), organ uznał go za bezzasadny, wyjaśniając, że sam fakt uprawiania sportu strzeleckiego nie jest okolicznością wystarczająco uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń. Organ II instancji nie podzielił również zarzutu strony odnośnie naruszenia przez organ I instancji przepisów kpa, wskazując, że organ I instancji przed wydaniem decyzji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i prawny sprawy, przeanalizował zebrany materiał dowodowy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony, dopuścił również wszystkie dowody, które mogły przyczynić się do wnikliwego rozpatrzenia sprawy, a decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez kpa, zaś jej uzasadnienie wyjaśnia powody odmowy wydania pozwolenia na broń. Pismem z dnia 10 grudnia 2009 r. S. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2009 r., wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: • naruszenie art. 10 ust. 1 oraz ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, poprzez przyjęcie, że brak było przesłanek do wydania pozwolenia na broń do celów sportowych, • obrazę uchwały Zarządu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego nr 62 z dnia 19 listopada 2005 r., określającej jakie warunki powinna spełnić osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie przepisów ustawy o broni i amunicji, • naruszenie art. 7, 8, 80 kpa, poprzez przekroczenie swobodnej oceny materiału zgromadzonego w sprawie, brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wnikliwej oceny zgromadzonych dowodów, • naruszenie art. 107 § 3 kpa, poprzez brak pełnych wyjaśnień wszystkich okoliczności branych pod uwagę przy odmowie udzielenia pozwolenia na broń. W ocenie skarżącego członkostwo w klubie strzeleckim, uczestnictwo w zawodach strzeleckich, chęć podnoszenia umiejętności strzeleckich stanowi wystarczającą przesłankę do wydania wnioskowanego pozwolenia. W związku z tym, że skarżący przynależy do klubu sportowego i bierze czynny udział w jego działalności, za nietrafny należy uznać argument organu, jakoby strona niezbyt często brała udział w zawodach. Osiąganie z kolei wyników niejednokrotnie lepszych od osób posiadających pozwolenie na broń indywidualną, wskazuje, że nie jest on osobą przeciętną w uprawianych dyscyplinach. Niemniej jednak bez posiadania indywidualnej i dopasowanej broni sportowej nie może on osiągać dobrych wyników, zważywszy, że względy techniczno-organizacyjne, jak i ekonomiczne uniemożliwiają klubom strzeleckim zapewnienie skarżącemu towarzystwa instruktora posiadającego tzw. broń na świadectwo na wyjazdy na zawody w innych klubach w Polsce. Zdaniem skarżącego, organ nie jest uprawniony do oceny, jakie wyniki w uprawianej dyscyplinie sportu powinny uzasadniać potrzebę udzielania pozwolenia na sportową broń indywidualną, a argumentacja organów, że pozwolenie wydaje się tym, którzy udowodnią "rzeczywistą potrzebę" posiadania sprzętu sportowego jest nieprawidłowa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Zagadnieniem, które stanowi istotę sporu w przedmiotowej sprawie zajął się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu składu siedmiu sędziów z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II OPS 6/09 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd, mimo iż odmówił podjęcia uchwały rozpatrując przedstawione mu przez Rzecznika Praw Obywatelskich zagadnienie prawne: "Czy okolicznością uzasadniającą w myśl art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, wydanie pozwolenia na broń jest uprawianie sportu strzeleckiego, czy też uprawnianie tego sportu z wyróżniająco wysokim poziomem wyników", to z uzasadnienia tegoż postanowienia wynikają pewne wskazówki, co do sposobu interpretacji treści art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ww. ustawy, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Jak wskazano w uzasadnieniu powyższego postanowienia, prawidłowe zastosowanie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wymaga nadania zawartemu w tym przepisie zwrotowi ocennemu konkretnej treści, przez co autorytatywne stwierdzenie tego, jakie przyczyny usprawiedliwiają wydanie pozwolenia na broń sportową, a jakie muszą być uznane za niewystarczające, może nastąpić jedynie a casu ad casum. Trudno w tym przypadku dopuścić jakiekolwiek abstrakcyjne określenie pozytywnych przesłanek wydania decyzji (...). W niniejszej sprawie organy Policji obu instancji oceniając zgromadzony materiał dowodowy naruszyły podstawowe zasady procesowe (art. 7, 77, 80 kpa), zaś wydana decyzja nosi cechy dowolności (art. 107 kpa). Naruszenie wspomnianych przepisów procedury administracyjnej mogło mieć - w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowiło dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez Sąd administracyjny zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Organy obu instancji dokonały nadto wadliwej interpretacji przepisów art. 10 ust. 1 i 3 omawianej ustawy o broni i amunicji, poprzez ich zawężającą wykładnię, polegającą na zastosowaniu dodatkowego, pozaustawowego i dowolnie rozumianego przez te organy kryterium "szczególnego i ponadprzeciętnego zaangażowania w uprawianie sportu strzeleckiego", uzasadniającego przyznanie pozwolenia na broń sportową, co w ocenie Sądu, miało wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, iż z żadnego przepisu nie wynika, że tylko status zawodnika uprawiającego ten sport od wielu lat uzasadniałby przyznanie pozwolenia na posiadanie broni. Prawo do broni nie jest nagrodą ani za wybitne osiągnięcia sportowe, ani też nie jest miarą długości okresu uprawiania tego sportu, a przyznanie takiego prawa zawodnikowi może właśnie służyć podniesieniu jego kwalifikacji sportowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1082/06; z dnia 23 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1674/07, dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykładnia art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 powołanej ustawy nie może prowadzić do takiego rezultatu, iż tylko osoba, która uprawia ten sport od wielu lat, która wygrywa zawody sportowe, może uzyskać pozwolenie na broń sportową. Z taką interpretacją nie można się zgodzić. Gdyby istotnie ustawodawca chciał w taki sposób ograniczyć dostęp do broni palnej sportowej dałby temu wyraz wprost w treści przepisu. Wykładnia zastosowana przez organ jest niedopuszczalna, zwłaszcza, iż dotyczy przepisu określającego zasady reglamentowanego dostępu do broni palnej strzeleckiej i dalsze, pozaustawowe ograniczenia reglamentacyjne, nieprzewidziane przez ustawodawcę, naruszają ustawę. Skarżący swój wniosek oparł na treści art. 10 ust. 1 i ust. 3 ustawy o broni i amunicji, co powoduje, że powinien on zostać oceniony przez właściwy organ Policji pod kątem czy wskazane przez zainteresowanego okoliczności uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. Należy zauważyć, że uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji, potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tej dziedzinie sportu (art. 53b ust. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej). Egzaminy stwierdzające posiadanie odpowiednich kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim przeprowadza oraz stosowny dokument wydaje właściwy polski związek sportowy (ust. 2). Posiadanie dokumentu, o którym mowa w ust. 2, stanowi potwierdzenie kwalifikacji sportowych, jakie powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie przepisów o broni i amunicji (ust. 3). Mimo, iż z art. 53b ustawy o kulturze fizycznej nie można wywieźć, że jedynym warunkiem wydania pozwolenia na broń do celów sportowych (przy braku przesłanek negatywnych do jego wydania) jest posiadanie dokumentu stwierdzającego posiadanie odpowiednich kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim, to jednak okoliczność ta, jak również fakt, iż skarżący jest aktywnym członkiem klubu sportowego od 2007 r., systematycznie bierze udział w treningach oraz w zawodach strzeleckich, powinny być przez organ rozważone. Na tę okoliczność skarżący przedstawił zaświadczenie Prezesa Klubu Strzeleckiego [...] Sp. z o.o. z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz Prezesa Stowarzyszenia Strzeleckiego [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. Jak wskazano bowiem w powołanym wyżej postanowieniu składu siedmiu sędziów NSA, każda ocena dokonywana przez organ stosujący prawo w przypadku stosowania zwrotu ocennego musi być oceną jednostkową i sytuacyjną. W rozpoznawanej sprawie organy Policji w sposób wadliwy dokonały oceny okoliczności przemawiających za wydaniem skarżącemu pozwolenia na broń palną w celu sportowym, abstrahując od oczywistych, istniejących w sprawie dowodów w postaci dokumentów wskazujących na rzeczywiste i zaangażowane uprawianie przez zainteresowanego sportu strzeleckiego i nadto dokonały wadliwej interpretacji przepisu art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji. Dotknięte takimi istotnymi wadami decyzje obu organów Policji musiały zostać uchylone. W toku ponownego rozpoznania wniosku skarżącego o wydanie zezwolenia na posiadanie broni palnej sportowej organ winien ponownie dokonać oceny zgromadzonego materiału dowodowego z uwzględnieniem powyższych wywodów Sądu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O wykonalności wyroku orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 tej ustawy. ----------------------- 7