II SA/Wa 2160/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. D. o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie dodatku służbowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie dodatku służbowego, T. D., reprezentowany przez adwokata, wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że żądanie wstrzymania zaskarżonej decyzji znajduje uzasadnienie, ponieważ skarżący posiada na utrzymaniu żonę i dwoje dzieci, a niezasadne obniżenie dodatku służbowego prowadzi do niemożności zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Trafność takiego stanowiska potwierdza również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nierozerwalnie łączy z wykazaniem przez skarżącego w stosownym wniosku, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Orzecznictwo przyjmuje także, że sąd administracyjny orzeka w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw (por. postanowienie NSA z dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt II OZ 178/10, Lex nr 564165, z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, Lex nr 564208 oraz z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt II OZ 217/09, Lex nr 518865). Analiza powołanych przez skarżącego we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazuje, iż wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi mu poniesienie podstawowych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny. Należy jednak zaznaczyć, iż uszczuplenie stanu finansowego skarżącego wskutek wydanej decyzji nie jest w tym przypadku wystarczającą przesłanką wstrzymania decyzji obniżającej kwotę przyznanego dodatku służbowego. Możliwość taka istniałaby tylko wówczas, gdyby skarżący przedstawił w sposób konkretny związek istniejący pomiędzy wykonaniem decyzji a rozmiarami szkody w majątku i dochodach czy to swoich, czy to swojej rodziny, wskazując choćby na stopień zmniejszenia otrzymywanego dochodu - w wyniku odliczenia kwoty dodatku - w zestawieniu z wysokością kosztów utrzymania rodziny i zobowiązaniami finansowymi aktualnie ciążącymi na skarżącym lub członkach jego rodziny. Jednak istnienia takiego związku skarżący w rozpatrywanej sprawie nie wykazał, a zamiast tego istnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadnił wyłącznie ogólnym stwierdzeniem o zmniejszeniu możliwości płatniczych swojej rodziny. Z tego powodu, zestawiając powyżej poczynione uwagi, co do instytucji ochrony tymczasowej, z przedstawioną przez skarżącego argumentacją należało uznać, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia nie zasługuje na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.