II SA/Wa 2180/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Z. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską oraz broń palną sportową postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...]. Pismem z dnia 19 października 2013 r. P. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r., nr [...], odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] o cofnięciu P.Z. pozwolenia na broń palną myśliwską co celów łowieckich oraz pozwolenia na broń palną sportową do celów strzelectwa sportowego. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że broń palną myśliwską posiada od 1999 r., w tym posiada 8 sztuk broni myśliwskiej oraz 8 sztuk broni palnej sportowej do celów strzelectwa sportowego. W wyniku niezachowania, bez jego winy, terminu do wniesienia odwołania decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. stała się ostateczna i wykonalna. Wykonalność tej decyzji powoduje, że w momencie utraty pozwolenia na posiadanie broni będzie niezwłocznie obowiązany do zbycia broni. Za wykonanie tego obowiązku uznawane jest również złożenie broni do depozytu policyjnego. Złożenie broni do depozytu pociąga za sobą możliwość nieodwracalnego zniszczenia broni (brak możliwości konserwacji broni), jak również konieczność ponoszenia kosztów złożenia broni do depozytu. Natomiast zbycie broni spowoduje, że już nigdy nie odzyska przedmiotowych egzemplarzy. Wskazał, że za pośrednictwem Rzecznika Praw Obywatelskich została złożona skarga kasacyjna od wyroku Sądu Rejonowego [...] w L., sygn. akt [...]. W przypadku jej uwzględnienia zaistnieje możliwość wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 Kpa. Uchylenie decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. w przypadku wyzbycia się wszystkich jednostek broni, otworzy drogę do ubiegania się odszkodowania od Skarbu Państwa. Wskazał również, iż decyzja cofająca mu pozwolenie na broń myśliwską i sportową została wydana z rażącym naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej Ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 Ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji powyższego przepisu przede wszystkim wyłaniają się dwie podstawowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasady. Po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, gdyż Sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku. Nie jest dopuszczalna zatem, samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez Sąd. Po drugie, postępowanie to dotyczy, co do zasady możliwości wstrzymania zaskarżonego do sądu rozstrzygnięcia, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Wskazuje na to wyraźnie ww. przepis. Dopiero więc, gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia), sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie Ppsa wstrzymać wykonanie także decyzji (postanowień) wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2011r., sygn. akt II OSK 1835/10, LEX nr 743332, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II OZ 403/11, LEX nr 795500). Sytuacja taka w przedmiotowej sprawie nie występuje, gdyż brak byłoby podstaw prawnych do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Podkreślenia bowiem wymaga, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonania może bowiem zostać uwzględniony jedynie w stosunku do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności tj. nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). Wniosek skarżącego nie może zostać zatem uwzględniony z tego względu, iż Sąd mógłby orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji z [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r., jako wydanej w granicach tej samej sprawy, jedynie w sytuacji, gdyby wstrzymaniu podlegało zaskarżone do Sądu postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. Tymczasem, jak wykazano wyżej, Sąd nie mógłby wstrzymać wykonania zaskarżonego postanowienia, gdyż postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do złożenia odwołania nie ma przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu wykonania takiego postanowienia. Nie obliguje ono bowiem strony do jakiegokolwiek działania, nie nakłada również uprawnień, zatem jest aktem, który nie podlega wykonaniu. Należy podkreślić, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi - nie bada legalności zaskarżonego aktu. Kieruje się jedynie przesłankami z art. 61 § 3 Ppsa w kontekście podniesionej przez skarżącego argumentacji i okoliczności sprawy. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu.