II SA/Wa 2197/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2020 nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r, poz. 256, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. o zwolnieniu A. S. ze służby w Policji z dniem [...] maja 2020 r., wydany na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, z późn. zm.). Wskazanemu ostatnio rozkazowi personalnemu został nadany rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. Jak wynika z ustaleń organu, Prokurator Prokuratury Rejonowej w W. w sprawie o sygn. akt [...] wydał w dniu [...] maja 2020 r. postanowienie o przedstawieniu A. S. zarzutu o to, że w dniu [...] stycznia 2020 r. na trasie S. – W. -, w powiecie s., woj. m., prowadziła w ruchu lądowym samochód osobowy marki [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości, nie mniejszym niż 0,98% alkoholu we krwi, zmierzającym do 1,23 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu (2,58% alkoholu we krwi), tj. o czyn z art. 178a § 1 k.k. Komendant Powiatowy Policji w S. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2020 r., na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, zawiesił A. S. w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy od dnia [...] maja 2020 r. do dnia [...] sierpnia 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w S., w związku z powyższym, pismem z dnia [...] maja 2020 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia A. S. - wówczas [...] Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w S. - ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Komendant Miejski Policji w S., postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r., wszczął w stosunku do wymienionej postępowanie dyscyplinarne o to, że: - popełniła przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że jako [...] Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w S., mając w dniu [...] maja 2020 r., zgodnie z grafikiem służby na miesiąc maj 2020 r., zaplanowaną służbę w godzinach 800-1600, nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku uprzedzenia bezpośredniego przełożonego Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w S. o niemożności stawienia się do służby, z przyczyny z góry wiadomej lub możliwej do przewidzenia, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i 3 ustawy o Policji w związku z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644, z późn. zm.), - popełniła przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że w dniu [...] kwietnia 2020 r. w miejscowości S. na ul. Z., w czasie wolnym od służby, będąc uczestnikiem zdarzenia drogowego, rozpytana przez policjantów interweniujących co do okoliczności i przebiegu przedmiotowego zdarzenia drogowego, przedstawiła nieprawdziwe informacje w tym zakresie, czym sprzeniewierzyła się treści roty ślubowania, wykazując jednocześnie swoją postawą brak dbałości o społeczny wizerunek Policji, jako formacji, w której służy, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr 1, poz. 3), - popełniła przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że w dniu [...] kwietnia 2020 r. w miejscowości S. na ul. Z., w czasie wolnym od służby, będąc uczestnikiem zdarzenia drogowego, utrudniała przeprowadzenie czynności służbowych interweniującym policjantom poprzez odmowę podania swoich danych osobowych oraz odmowę poddania się badaniom na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, czym sprzeniewierzyła się treści roty ślubowania, wykazując jednocześnie swoją postawą brak dbałości o społeczny wizerunek Policji, jako formacji, w której służy, tj. o czyn z art, 132 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", - popełniła przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że w dniu [...] kwietnia 2020 r., będąc funkcjonariuszem Komendy Powiatowej Policji w S., za pośrednictwem komunikatora Messenger, podjęła próbę uzyskania od [...]. K. P. informacji dotyczącej miejsca znajdowania się portfela [...] M. J., czym wykorzystała swój zawód do celów prywatnych, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 12 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", - popełniła przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że jako [...] Zespołu [...] Komendy Powiatowej Policji w S., mając w dniu [...] maja 2020 r., zgodnie z grafikiem służby na miesiąc maj 2020 r., zaplanowaną służbę w godzinach 800-1600, nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku uprzedzenia bezpośredniego przełożonego Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w S. o niemożności stawienia się do służby, z przyczyny z góry wiadomej lub możliwej do przewidzenia, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i 3 ustawy o Policji w związku z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Pismem z dnia [...] maja 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. zawiadomił A. S. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a także pouczył o uprawnieniach strony związanych z przedmiotowym postępowaniem, w tym również o wynikającym z art. 43 ust. 4 ustawy o Policji prawie do wskazania reprezentującej ją zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania w sprawie wskazania takiej organizacji. Następnie Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. zwolnił A. S. z dniem [...] maja 2020 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 3-6 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji. Rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu odwołania, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że rolą organu administracji w sprawie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W związku z tym istota tego rozstrzygnięcia sprowadza się do wyjaśnienia i oceny, czy w obecnym stanie faktycznym pozostawanie A. S. w służbie narusza jej ważny interes. Komendant Główny Policji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że A. S. w postępowaniu karnym przedstawiono zarzut popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k., tj. popełnienia przestępstwa umyślnego. Już sam ten fakt może nasuwać uzasadnione wątpliwości co do zachowania przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, a tym samym co do spełnienia jednego z obligatoryjnych warunków, jakimi musi wykazać się każdy policjant zainteresowany dalszym pozostaniem w służbie. Poszlaka w języku polskim oznacza podejrzenie, natomiast nieposzlakowany – to osoba nieskazitelna, której nie można nic zarzucić, przypisać. Utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii powoduje nie tylko karalność danej osoby. Taki skutek może również wywoływać znalezienie się określonej osoby w kręgu podejrzeń bądź insynuacji (zob. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 977/16, a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 422/13). Podkreślił również fakt, że czyn, o który podejrzana jest A. S., dotyczy przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego. Głównym przedmiotem ochrony w odniesieniu do przestępstwa stypizowanego w treści art. 178a § 1 k.k. jest bezpieczeństwo ruchu lądowego, wodnego i powietrznego w aspekcie eliminowania z ruchu osób znajdujących się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Dodatkowo, z ustaleń dokonanych w toczącym się postępowaniu wynika, że A. S. nadmiernie spożywa alkohol, jest agresywna, awanturuje się, używa wulgaryzmów, jest także sprawcą przemocy w rodzinie. Wobec wymienionej w dniu [...] stycznia 2020 r. policjanci podjęli interwencję po zgłoszeniu przez jej męża, że będąc pod wpływem alkoholu zachowuje się agresywnie (wybiła szybę w drzwiach do pokoju, w którym znajdował się M. S. wraz z córką, a następnie weszła do środka i wywołała awanturę, podczas której zaczęła popychać córkę i męża, uderzać go, kopać, policzkować, dodatkowo miała stosować wyzwiska, krytykowanie, poniżanie, ciągłe niepokojenie, groźby, kontrolowanie oraz demoralizowanie dziecka; w wyniku tego zdarzenia mąż strony miał doznać zadrapań skóry oraz krwawienia) (karty nr 18-19 akt sprawy). Funkcjonariusz przeprowadzający w dniu [...] kwietnia 2020 r. interwencję w mieszkaniu A. S. wskazał, że wymieniona "była pod bardzo wyraźnym działaniem alkoholu, miała bełkotliwą mowę, nie była w stanie ułożyć zdania, używała wulgaryzmów w stosunku do męża oraz matki" (karta nr 6 akt sprawy). W trakcie kolejnej interwencji w dniu [...] maja 2020 r. funkcjonariusze przebywający w mieszkaniu A. S. stwierdzili przemoc domową, której ofiarą jest M. S., a sprawcą wymieniona. W związku z tym faktem sporządzona została tzw. "Niebieska Karta" (karta nr 13 akt sprawy). Dodał także, że A. S. jest świadoma, iż ma poważny problem alkoholowy utrudniający jej kontakty z rodziną. Dodatkowo, jak sama twierdzi, nie ma myśli samobójczych, ale w rozmowach z kolegą kilkukrotnie wspominała o niechęci do życia, robiąc to zawsze po alkoholu i w celu wywarcia zainteresowania. Z tego też powodu Zastępca Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w S. wystąpił z wnioskiem o skierowanie wymienionej na badania w przedmiocie uzależnienia od alkoholu. Zwrócił uwagę, że w trakcie posiedzenia grupy roboczej, dotyczącej przemocy w rodzinie A. S., mąż strony oświadczył, że jego zdaniem żona nie podniesie się z tego, bowiem "od momentu rozpoczęcia procedury Niebieskiej Karty jest w ciągu alkoholowym z niewielkimi jednodniowymi przerwami. Nie opiekuje się córką i nie łoży na jej utrzymanie". Ponadto była ona tylko dwa razy na spotkaniu z psychologiem oraz dwa razy u psychiatry w związku ze swoim uzależnieniem od alkoholu i dalszej terapii nie kontynuowała (karty nr 59-60 akt sprawy). Powyższe potwierdza w sposób niepodważalny, że istnieją podstawy do stwierdzenia, iż A. S. wykazuje się zdolnością do podejmowania aktywności, która jest nieprzewidywalna, niekonwencjonalna, a jednocześnie, która może być niebezpieczna dla niej samej, jak również dla jej otoczenia. Okoliczności, które determinowały ją do spożywania alkoholu w nadmiernych ilościach, wywołujących u niej stan nietrzeźwości, powodowały reakcje, które są nie tylko niegodne funkcjonariusza Policji, ale przede wszystkim niebezpieczne dla niej samej, a także dla osób trzecich. Policjant winien zawsze pamiętać o tym, że jest funkcjonariuszem publicznym i to zarówno w trakcie pełnionej służby, jak i poza nią. Daje on bowiem świadectwo nie tylko o tej formacji wobec osób dla siebie najbliższych, ale przede wszystkim dla najbliższego środowiska, w którym koncentruje on swoje funkcje życiowe. Już sam fakt przedstawienia zarzutu prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, a także zaangażowania wymienionej w awantury wywoływane w stanie nietrzeźwości, świadczy o utracie jednego z przymiotów niezbędnych do służby w Policji, którym jest nieposzlakowana opinia. Zastrzeżenia co do posiadania przez policjanta nieposzlakowanej opinii rodzą się już w momencie, w którym po uprzednim wprowadzeniu do organizmu alkoholu podejmował on działania, które prowadziły do wystąpienia konkretnych zdarzeń. Przedstawienie A. S. zarzutu o przestępstwo publicznoskargowe, określone w art. 178a § 1 k.k., wskazuje nie tylko na możliwość naruszenia przepisów prawa karnego, ale przede wszystkim jest zaprzeczeniem etosu zawodu policjanta, który ma stać na straży bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zachowanie wymienionej nie tylko spowodowało podważenie zaufania do instytucji publicznej, jaką jest Policja, ale przede wszystkim stanowi jaskrawy przykład zachowania nielicującego z godnością i etosem zawodu policjanta. Zachowanie funkcjonariusza Policji, które prowadzi do przedstawienia mu zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 178a § 1 k.k, stanowi jaskrawy przykład lekceważącego traktowania funkcji, którą A. S. pełniła jako policjant, a także braku szacunku do tego zawodu oraz etosu z nim związanego. Jako osoba, która w życiu zawodowym permanentnie styka się z objawami naruszeń przepisów prawa, nie tylko powinna mieć świadomość tego, jakie są konsekwencje określonego zachowania, ale przede wszystkim, jakie skutki takie działanie wywołuje w sferze publicznej. Wiedza w społeczeństwie o tym, iż podejrzanym o popełnienie przestępstwa, polegającego na kierowaniu pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości, jest policjant, stanowi w tym przypadku również okoliczność obciążającą A. S.. Informacja taka rzutuje przede wszystkim na opinię o samym funkcjonariuszu, ale również ma bezpośrednie przełożenie na ocenę społeczną formacji, w której pełni służbę. Nie ma wątpliwości, że istnieje sprzężenie zwrotne pomiędzy społeczną oceną jednostki a postrzeganiem przez członków społeczeństwa organizacji, do której ona należy. Skutkuje to w konsekwencji negatywnym odbiorem Policji w oczach opinii publicznej. Powyższe nie tylko dyskredytuje wyżej wymienionego policjanta, jako osobę o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), ale też naraża na szwank dobre imię formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie Komendanta Głównego Policji, wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów o popełnienie wskazanego przestępstwa sprawia, iż wymieniona niewątpliwie utraciła przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. A. S., jako policjant, była bowiem zobowiązana do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz reagowania na wszelkie przejawy łamania prawa. Tymczasem sama stała się podejrzana o popełnienie przestępstwa. Komendant Główny Policji uznał zatem, że A. S. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, a więc nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają pozostawanie wymienionej w służbie. Podkreślił, że brak stosownych działań wobec policjanta, którego zachowanie oceniono w sposób bezsporny jako naganne, mógłby mieć w dłuższym okresie czasu niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyjałby budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się bowiem (w szczególności) na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, również we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest przy tym niezbędna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i Państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania, ale także do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich funkcjonariuszy Policji. Policjanci muszą mieć świadomość, że w omawianej formacji nie można tolerować żadnych zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby oraz, że podejrzenia o działania niezgodne z prawem, powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2016 r sygn. akt. II SA/Wa 810/15). Komendant Główny Policji stwierdził, że zwolnienie A. S. ze służby w Policji należy zatem rozpatrywać co najmniej w dwóch aspektach. Po pierwsze, stanowi ono zdecydowaną reakcję formacji policyjnej na przejawy łamania prawa i lekceważenia etosu zawodu przez jej członka, a po drugie, jest sygnałem zwrotnym dla społeczeństwa (zwrotną relacją lub odpowiedzią) wskazującą na to, że Policja jest w stanie sama oczyścić swoje szeregi postępując bezkompromisowo wobec tych, którzy nie zasługują na to by dalej w niej służyć i być z nią identyfikowani. Reasumując, Komendant Główny Policji uznał, że zgromadzone w niniejszym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności rozwiązania z A. S. stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Podniósł, że podstawą do zwolnienia A. S. ze służby było przede wszystkim ustalenie braku przymiotu nieposzlakowanej opinii. Okoliczność tę potwierdziło wydane wobec niej postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Prowadzone postępowanie o przestępstwo publicznoskargowe, przeciwko funkcjonariuszowi Policji, ex definitione pozbawia tego funkcjonariusza przymiotu, o którym mowa w treści art. 25 ustawy o Policji. Utrata przymiotu nieposzlakowanej opinii nastąpiła zatem już na etapie prowadzonego postępowania przygotowawczego w związku z przedstawieniem A. S. zarzutu o czyny z art. 178a § 1 k.k. Organ prowadzący postępowanie administracyjne nie badał zatem, w tym przypadku, zasadności zarzutu zawartego w treści postanowienia. Nie oceniał również okoliczności towarzyszących przedstawieniu zarzutu karnego oraz wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego pod kątem odpowiedzialności karnej, a tym bardziej nie odnosił się w jakikolwiek sposób do winy, czy niewinności podejrzanej. Byłoby to nie tylko niecelowe, ale i bezzasadne. Zwrócił uwagę, że prawnokarnej oceny dowodów, stanowiących podstawę do przedstawienia zarzutów, dokonuje podmiot posiadający fachową wiedzę w tym zakresie, tj. organ procesowy. To właśnie ten podmiot na danym etapie prowadzonego postępowania karnego, dokonał analizy zgromadzonego materiału i na tej podstawie uznał, że okoliczności sprawy, jak również wartość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, są wystarczające do wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów konkretnej osobie. Dokonywanie przez organy Policji w toku postępowania administracyjnego oceny zasadności przedstawionego A. S. zarzutu, czy też rozstrzyganie o jej winie lub niewinności, nie jest i nie byłoby uprawnione. Udowodnienie faktu popełnienia przez podejrzaną zarzucanego jej czynu, należy bowiem wyłącznie do organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw i następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania karnego. Natomiast ocena dowodów, mających uzasadniać popełnienie przestępstwa, należy do organów wymiaru sprawiedliwości - właściwego sądu. Organy Policji są natomiast zobligowane do uwzględnienia w toku postępowania administracyjnego samego faktu przedstawienia skarżącej zarzutu popełnienia przestępstwa (por. wyrok NSA z dnia 31 października 2008 r, sygn. akt I OSK 1738/07 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 924/16). Stwierdził jednocześnie, że nie była natomiast przedmiotem badania postawa funkcjonariusza, jaką przejawiał w przeszłości w służbie, jej przebieg, jego osiągnięcia zawodowe, czy odbiór jego osoby przez przedstawicieli tej formacji lub społeczeństwa. Nie kwestionowano bowiem, że wymieniona, pełniąc służbę w Policji cieszyła się nieposzlakowaną opinią. Był to warunek sine qua non, umożliwiający jej nieprzerwane kontynuowanie stosunku służbowego. Stąd też weryfikacja tych okoliczności byłaby bezprzedmiotowa dla tego postępowania. W niniejszej sprawie, pismem z dnia [...] maja 2020 r., poinformowano A. S. o wynikającym z art. 43 ust. 4 ustawy o Policji prawie do wskazania reprezentującej ją zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania w sprawie wskazania takiej organizacji. Jednakże strona nie podała żadnej reprezentującej ją organizacji związkowej, o której opinię należałoby wystąpić w przedmiotowej sprawie. Zgodnie zatem z art. 43 ust. 6 ustawy o Policji, w przypadku gdy policjant w terminie, o którym mowa w ust. 4, nie wskazał zakładowej organizacji związkowej, zwolnienie policjanta ze służby może nastąpić bez zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związkowej. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji słusznie nadał rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, mając na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. A. S., pismem z dnia [...] września 2020 r., skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r., utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. o zwolnieniu ze służby w Policji, wnosząc o ich uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie: 1. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego niezasadne zastosowanie i uznanie, że zachodzą okoliczności uzasadniające usunięcie jej ze służby z uwagi na ważny interes służby (w szczególności fakt postawienia jej zarzutu z art. 178a § 1 k.k.) w sytuacji, gdy w sprawie nie zachodzą takie okoliczności, a postępowanie, w którym była podejrzana o dopuszczenie się czynu z art. 178a § 1 k.k., było już umorzone w dacie wydania decyzji przez Komendanta Głównego Policji, 2. art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w sposób należyty słusznego interesu obywatela przy ocenie ustawowych przesłanek zwolnienia ze służby, co doprowadziło do niesłusznego uznania, iż w sprawie zachodzą przesłanki do jej wydalenia ze służby, 3. art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki do jej wydalenia ze służby w sytuacji, gdy prawidłowo przeprowadzona analiza dowodów nie daje podstaw do tego, 4. art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie decyzji, od której służy odwołanie, rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny, podczas gdy ze względu na wyjątkowy charakter tej instytucji i konieczność ścisłej wykładni jej przesłanek należy uznać, że w przedmiotowej sprawie nie występuje realne zagrożenie wymienionych w tym przepisie dóbr chronionych. Skarżąca na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentów: a) karty informacyjnej z leczenia szpitalnego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L., b) karty informacyjnej z leczenia szpitalnego Oddziału Leczenia [...] SP ZOZ Szpitala Specjalistycznego [...] w O. - na okoliczność odbytego leczenia odwykowego skarżącej, c) świadectwa służby - na okoliczność wzorowego przebiegu służby oraz niewykorzystania ani jednego dnia urlopu wypoczynkowego na przestrzeni ostatnich trzech lat, d) postanowienia prokuratora Prokuratury Rejonowej w W. z dnia [...] lipca 2020 r. o umorzeniu śledztwa w sprawie [...] - na okoliczność umorzenia postępowania przygotowawczego toczącego się przeciwko skarżącej. W ocenie skarżącej, decyzja o jej wydaleniu ze służby została podjęta co najmniej przedwcześnie. Główną przyczyną pojawienia się jej problemów w pracy było nadużywanie alkoholu. Do momentu, gdy w skutek zdarzeń losowych, takich jak tragiczna śmierć teściów, czy narastające problemy rodzinne, zaczęła mieć problem z alkoholem, była ona cenioną policjantką, wielokrotnie nagradzaną i premiowaną służbowo. Była niezwykle oddana służbie, przez okres ostatnich trzech lat nie wykorzystała ani jednego dnia urlopu wypoczynkowego. Uważa, że cały czas posiada te wszystkie przymioty, które pozwoliły jej przez lata pełnić służbę w sposób rzetelny i oddany, uzyskując uznanie w oczach zwierzchników i awansując zawodowo. Jeśli na drodze do dalszej służby staje problem natury zdrowotnej, to problem ten należy wyeliminować, a następnie kontynuować służbę. Skarżąca podała, że właśnie tak uczyniła, ponieważ w czerwcu odbyła terapię zamkniętą na Całodobowym Oddziale Leczenia [...] SPZOZ w L., a następnie trwającą od [...] czerwca do [...] sierpnia terapię na Oddziale Leczenia [...] Szpitala Specjalistycznego [...] w O. Obecnie stosuje się do zaleceń lekarskich, pozostając w stanie abstynencji. Istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że efekty terapii będą trwałe i będzie w stanie w sposób całkowicie prawidłowy i pełen zaangażowania powrócić do pełnienia służby, zgodnie ze swoją najlepszą wolą i umiejętnościami. Stwierdziła, że wydalenie jej ze służby na samym początku terapii, bez przekonania się o efektach leczenia, jest krzywdzące. W zaistniałym konflikcie interesu publicznego i prywatnego jest to niewątpliwie postawienie na rzekomy interes publiczny, z całkowitym pominięciem interesu jednostki. Takie postawienie sprawy stanowi jej zdaniem ewidentne naruszenie art. 7 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wnioskował także o oddalenie wniosków dowodowych w niej zawartych. Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazał, że podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącej ze służby miał na względzie całokształt okoliczności faktycznych, a zatem nie tylko fakt nadużywania alkoholu, ale także zachowania jakie w tym stanie podejmuje skarżąca. W szczególności zwrócił uwagę na wszczynanie awantur domowych, nieetyczne zachowania wobec innych policjantek (w aktach są wysyłane smsy), założenie "Niebieskiej Karty", znajomość z osobami, których zachowanie oscyluje na krawędzi praworządności, utrudnianie w trakcie czynności służbowych prowadzonych przez policjantów na miejscu zdarzeń ich wykonywania poprzez odmowę podania swoich danych. Wobec skarżącej wszczęto także postępowanie dyscyplinarne o czyny naruszające zasady etyki zawodowej (wykorzystanie zawodu w celach prywatnych) i dyscyplinę służbową (nie powiadomiła przełożonego o wiadomej jej przyczynie uniemożliwiającej stawienie się do służby, pomimo iż została ujęta w grafiku służby). Zatem fakt postawienia zarzutu o czyn z dnia [...] stycznia 2020 r., wyczerpujący znamiona art. 178a § 1 k.k., stanowił jedną z wielu okoliczności uwzględnionych przy ocenie zasadności zwolnienia skarżącej ze służby w Policji. Zdaniem organu, to dobrze, iż skarżąca podjęła pracę nad sobą. Jednakże wyjście z uzależnienia potrzebne jest przede wszystkim jej i jej rodzinie. Jeśli leczenie zostało podjęte tylko na potrzeby niniejszego postępowania, w takim razie źle to świadczy o skarżącej, która sama przyznaje, iż ma problem alkoholowy. Należy przy tym zauważyć, iż pozostawanie w służbie osoby z aktywną chorobą alkoholową jest nie do pogodzenia z rotą ślubowania oraz zadaniami służby. Trzeba bowiem pamiętać, iż służba w Policji ma charakter stresogenny, co niewątpliwie nie zwiększa komfortu pracy. Ponadto jej przełożeni utracili do niej zaufanie. W aktach znajdują się liczne notatki przedstawiające zasadniczo człowieka pochłoniętego przez nałóg, człowieka ewidentnie na zakręcie, człowieka niszczącego rodzinę i karierę zawodową. Trudno zmusić przełożonego do zaufania, bowiem obiektywne okoliczności nie pozwalają na to. Na względzie należało także mieć to, że skarżąca pełniła służbę w Wydziale [...]. Powołane zaś w skardze dowody są bez znaczenia dla oceny sprawy. Fakt podjęcia leczenia, czy dotychczasowy przebieg służby, nie mogą skutecznie świadczyć o posiadaniu przez skarżąca nieposzlakowanej opinii. W ustalonym stanie faktycznym zasadnie organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Nie do zaakceptowanie w państwie prawa jest, aby osoby, które nie szanują innych, korzystały z możliwości wykonywania zawodu policjanta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika zaś, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja (rozkaz personalny) lub postanowienie mogą zostać uchylone tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że kontrolowany rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nie narusza prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota niniejszej sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy w przedstawionych przez organy Policji realiach faktycznych istniał "ważny interes służby", uzasadniający zwolnienie skarżącej ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego rozkazu personalnego. W myśl powołanego przepisu, policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny (interes służby) przeważa nad słusznym interesem strony. Rozkaz personalny wydany na podstawie ww. przepisu ma charakter fakultatywny i podejmowany jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji - wypełniając treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych - realizują określoną politykę stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, publ. CBOSA). Ważny interes służby, wskazany w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jako przesłanka zwolnienia ze służby w Policji, jest określeniem nieostrym i niezdefiniowanym w tej ustawie. Jednak w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce, przyjęto, że użycie pojęcia niedookreślonego zobowiązuje organ do jego doprecyzowania. Organ obowiązany jest nie tylko używać uznanych reguł i metod wykładni prawa, lecz uwzględniać wszelkiego rodzaju okoliczności faktyczne i normatywne, które są prawnie doniosłe. Zdaniem Sądu, przez pojęcie "ważnego interesu służby", uzasadniającego zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji, nawet gdy następuje to kosztem funkcjonariusza. Zwolnienie z powołaniem się na tę przesłankę stanowi środek gwarantujący Policji wypełnienie statutowych zadań, przy pomocy osób nie tylko odpowiednio przygotowanych zawodowo, ale i świadomych znaczenia treści złożonego ślubowania. Stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania, na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby, którą zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, mający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy, stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią narusza ważny interes służby. Taka sytuacja niewątpliwie rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Wskazane, negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta, określane mianem "słusznego interesu strony". Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przesłanka zwolnienia skarżącej – A. S. ze służby w Policji, z uwagi na ważny interes służby - została wystarczająco wykazana. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, organy Policji prawidłowo przyjęły, iż w sprawie zaistniały przesłanki umożliwiające rozwiązanie z A. S. stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a wydając zarówno zaskarżony rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r., jak i utrzymany nim w mocy rozkaz organu I instancji, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. W postepowaniu zwolnieniowym organ uwzględnił bowiem wysoce naganne w odbiorze społecznym zachowania, polegające między innymi na nadużywaniu alkoholu, wszczynaniu awantur domowych, założenie "Niebieskiej Karty", nieetyczne zachowania wobec innych funkcjonariuszy, a przede wszystkim skutki tych zdarzeń dla "ważnego interesu służby", postrzeganego jako pewne dobro społeczne, które wymaga ochrony zarówno z punktu widzenia dbałości o morale funkcjonariuszy pozostających w szeregach służby, jak i z punktu widzenia kształtowania wizerunku tej formacji w oczach obywateli. Wobec ustaleń dokonanych w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym bez znaczenia pozostaje fakt, że postanowieniem prokuratora Prokuratury Rejonowej w W. z dnia [...] lipca 2020 r. zostało umorzone postępowanie przygotowawcze toczące się przeciwko skarżącej w sprawie [...]. Ustalenia bowiem dokonane w tym postępowaniu były znacznie szersze aniżeli te, które legły u podstaw wszczęcia postępowania przygotowawczego. Nie ulega wątpliwości, że powyższe zachowania skarżącej skutkowały tym, że jako funkcjonariusz Policji przestała legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii". Utraciła więc atrybut konieczny do pozostania w służbie. To zaś sprawiło, iż organy Policji mogły uznać, że w interesie służby - polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby godne zaufania oraz w pełni realizujące wymagania stawiane przed tą formacją - leży zwolnienie skarżącej z szeregów Policji. Nie do pogodzenia z "ważnym interesem służby" jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Policjantów obowiązują bowiem szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, co znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Policjant powinien mieć zawsze wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien też unikać wszelkich sytuacji zarówno w służbie, jak i w życiu prywatnym, które godziłyby w dobre imię Policji. W świetle powyższego, za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Prawidłowo bowiem organy orzekające w sprawie uznały, iż zachowanie skarżącej stanowi przesłankę zwolnienia ze służby na podstawie ww. przepisu. Zachowanie skarżącej świadczy bezsprzecznie o tym, że nie posiada ona zdolności do podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej, a nadto wpływa negatywnie na odbiór społeczny formacji, w której służy, co nie sprzyja budowaniu autorytetu tej formacji i jej funkcjonariuszy. Zachowanie skarżącej spowodowało, że utraciła ona zaufanie przełożonych oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania. Specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie (egzekwowanie przestrzegania prawa) wymaga, aby były to osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). W ocenie Sądu, bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje fakt, że skarżąca podjęła leczenie odwykowe. Choroba alkoholowa nie może usprawiedliwiać w żaden sposób postępowania skarżącej, która - jako funkcjonariusz Policji - powinna posiadać zarówno określone kwalifikacje, jak i odpowiednie predyspozycje psychiczne i zdrowotne. Ze służbą w formacji mundurowej wiąże się bowiem zarówno określony status, ale również zwiększone obowiązki oraz pewne ograniczenia wolności osobistej, co odróżnia funkcjonariuszy od pracowników cywilnych. Sąd podziela stanowisko Komendanta Głównego Policji, co do tego, że pozostawanie w służbie osoby z aktywną chorobą alkoholową jest nie do pogodzenia z rotą ślubowania oraz zadaniami służby. Wskazać należy, że również okoliczność, iż A. S. posiada prawie dziewięcioletni staż służby w Policji, nie może mieć w sprawie decydującego znaczenia. Nie zmienia to bowiem faktu pojawienia się okoliczności poddających w wątpliwość posiadanie przez skarżącą cech umożliwiających służbę w Policji. Zachowanie funkcjonariusza oceniane jako naganne, uzasadnia reakcję przełożonych. Organy Policji mogły zatem uznać, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed tą formacją, leży zwolnienie skarżącej ze służby. Zdaniem Sądu, w sposób prawidłowy zostało przeprowadzone postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącej ze służby. Organy Policji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dokonały oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. W wystarczający sposób uzasadniły też swoje rozstrzygnięcia, wskazując fakty, na których się oparły. Ponadto wyjaśniły podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz stosowane inne przepisy prawa. Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że organ zważył, stosownie do przepisu art. 7 k.p.a., słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Prawidłowo uznał, że ujawnione w aktach sprawy zachowania skarżącej dyskwalifikują jej osobę jako policjantkę w kontekście przymiotów, które powinni posiadać funkcjonariusze tej służby. Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie rozkazowi personalnemu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy organ odwoławczy dostatecznie wykazał, że było to uzasadnione występowaniem interesu społecznego przejawiającego się w potrzebie zapewnienia ciągłości wykonywania zadań Policji. Reasumując, zarzuty naruszenia art. 7, art. 80 k.p.a., a ponadto niewłaściwego zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, nie mają usprawiedliwionych podstaw. Sąd przyjął w tym względzie za trafną argumentację organu ujętą zarówno w zaskarżonym rozkazie personalnym, jak i w odpowiedzi na skargę. Odnośnie zaś zawartych w skardze wniosków dowodowych należy stwierdzić, że wskazywana przez skarżącą dokumentacja pozostaje bez wpływu na ustalenia faktyczne dokonane w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, ponieważ nie podważa wcześniejszych ustaleń w sprawie co do utraty przez skarżącą nieposzlakowanej opinii. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm.).