II SA/Wa 2199/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2015 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z [...] lipca 2014 r. oddala skargę Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt i art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 214 r. nr [...] . W uzasadnieniu powyższego postanowienia Komendant Główny Policji wskazał, iż w dniu [...] października 2007 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wydał, na podstawie art. 37 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) rozkaz personalny nr [...] , na mocy którego od dnia [...] listopada 2007 r. do dnia [...] kwietnia 2008 r. powierzył M. M., wówczas referentowi [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] , pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku zastępcy [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] - "w dotychczasowych składnikach uposażenia". Wnioskiem z dnia [...]kwietnia 2014 r. M. M. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o stwierdzenie nieważności ww. rozkazu personalnego nr [...] . Pismem nr [...]z dnia [...] kwietnia 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] poinformował M. M. o braku możliwości pozytywnego rozpatrzenia złożonych przez niego wniosków, wyjaśniając przy tym, że rozstrzygnięcie dotyczące powierzenia policjantowi obowiązków na tym stanowisku służbowym wydane na podstawie art. 37 ustawy o Policji nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów k.p.a. W dniu 8 maja 2014 r. M. M.złożył w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] skierowane do Komendanta Głównego Policji pismo z dnia 6 maja 2014 r., z treści którego wynikało, że potraktował pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]jako decyzję administracyjną o odmowie stwierdzenia nieważności między innymi powołanego rozkazu personalnego, dotyczącego powierzenia obowiązków na innym stanowisku służbowym i w konsekwencji wniósł odwołanie od tej "decyzji". Pismem z dnia 20 maja 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] , powołując się na realizację zasady informacji prawnej, zwrócił się do M. M. z prośbą o doprecyzowanie, czy jego pismo z dnia 6 maja 2014 r. należy potraktować jako odwołanie od pisma z dnia [...] kwietnia 2014 r., czy też jako ponowiony wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności wymienionego rozkazu personalnego. Wobec nieustosunkowania się strony do wezwania organu, Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] lipca 2014 r. wydał postanowienie nr [...] , na mocy którego, po rozpatrzeniu wniosku M. M. z dnia [...]kwietnia 2014 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2007 r., na podstawie art. 61a k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności powołanego rozkazu personalnego nie może być prowadzone, bowiem rozkaz ten nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a. Na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. M. M. nie wniósł zażalenia, natomiast pismem z dnia [...] lipca 2014 r. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności wymienionego postanowienia. W uzasadnieniu zarzucił, że postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] obarczone jest wadą z art. 156 § 1 k.p.a., bowiem dotyczy sprawy już rozstrzygniętej "decyzją administracyjną z dnia [...] kwietnia 2014 r. numer [...]". Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Komendant Główny Policji odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2011 r. M. M.złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r., podnosząc iż rozkaz personalny o powierzeniu policjantowi obowiązków na innym stanowisku służbowym jest decyzją administracyjną, a w jego przypadku decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa. Komendant Główny Policji, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozstrzygnięciem z dnia [...] października 2014 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ przybliżył instytucję stwierdzenia nieważności decyzji ze szczególnym uwzględnieniem przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazał, iż w myśl art. 61a § 1 k.p.a., stanowiącego podstawę wydania zakwestionowanego postanowienia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przez "inne uzasadnione przyczyny" należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Komendant Główny Policji stwierdził, iż rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2007 r. rozstrzygał tylko i wyłącznie kwestię powierzenia M. M. pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku zastępcy [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] i wbrew twierdzeniu strony nie ustalał składników uposażenia, a zawierał jedynie informację, że dotychczasowe składniki uposażenia policjanta nie ulegają zmianie. W związku z tym przedmiotowy rozkaz nie jest decyzją w rozumieniu k.p.a. Postępowanie natomiast w sprawie stwierdzenia nieważności może być prowadzone tylko w stosunku do aktu administracyjnego - decyzji, a w szczególnych przypadkach postanowień, będących w obrocie prawnym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1916/10). Wobec tego Komendant Wojewódzki Policji w [...] słusznie uznał, iż rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2007 r. nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów k.p.a. W konsekwencji, wobec złożenia przez M. M. wniosku o stwierdzenie nieważności wymienionego rozkazu personalnego, dodatkowo z powołaniem się na kwestię ustalenia uposażenia, o której wskazany rozkaz nie rozstrzygał, organ I instancji obowiązany był zastosować tryb określony w art. 61a k.p.a., co też uczynił w postanowieniu nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Nadto organ nadzorczy nie zgodził się z twierdzeniem strony, iż postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, tj. pismem nr [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Wskazane bowiem pismo nr [...]stanowi jedynie informację przesłaną zainteresowanemu o stanie faktycznym i prawnym sprawy, z której wynika, że podanie złożone przez M. M. nie może zostać rozpatrzone pozytywnie oraz że brak jest podstawy prawnej zastosowania instytucji stwierdzenia nieważności w stosunku do wskazanego przez zainteresowanego rozkazu personalnego. Wobec tego nie można było przyjąć, iż wskazane pismo stanowi jakiekolwiek rozstrzygnięcie, które podlegałoby administracyjnemu tokowi instancji. Postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] stało się przedmiotem skargi wniesionej przez M. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] września 2014 r. oraz uchylenie postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] numer [...] w części ustalającej uposażenie na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP w wysokości przysługujących składników uposażenia, decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] , względnie przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] , w celu podjęcia przez ten organ właściwych i prawem przewidzianych działań w celu właściwego określenia przysługującego na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP w [...] uposażenia, lub z ostrożności procesowej, po uchyleniu zaskarżonego orzeczenia KGP i utrzymanego nim w mocy orzeczenia, przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] jest decyzją administracyjną, a stanowisko organów Policji w sposób rażący narusza obowiązujące w dacie jego wydania i obecnie przepisy prawa materialnego. Organy orzekające w sprawie pominęły, iż powierzenie nowych obowiązków służbowych jest zmianą treści stosunku służbowego łączącego funkcjonariusza Policji z jego przełożonym ds. osobowych. Wskutek czasowego powierzenia obowiązków na nowym stanowisku służbowym policjant jest rozliczany z innych niż dotychczasowe zadań, przez inne niż dotychczas organy, rozpoczyna czynności służbowe inne od tych, na które godził się przyjmując akt mianowania. Mając na względzie art. 37, 45 ust. 3, 106 i 32 ustawy o Policji oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Policji i zestawiając te regulacje ze stanowiskiem organów Policji, należy dojść do wniosku, że w sprawie skarżącego dokonano rażąco błędnej wykładni przepisów prawa materialnego w zakresie czynności administracyjnoprawnej powierzenia obowiązków służbowych i określenia przysługujących na stanowisku z powierzenia obowiązków służbowych składników uposażenia zasadniczego. Już proste zestawienia treści rozkazu personalnego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] z art. 107 k.p.a. wskazuje, że rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] spełnia wszystkie wymogi prawem określone dla decyzji administracyjnej. Zatem organy Policji przyjmując, iż przedmiotowy rozkaz personalny nie jest decyzją administracyjną w sposób rażący naruszył obowiązujące unormowania prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną (analogicznie postanowienia) z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji (postanowienia) w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji (postanowienia) pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Skarga oceniana wg. podanych kryteriów podlegała oddaleniu. Na wstępie należy wskazać, iż postępowanie nadzorcze jest nadzwyczajnym trybem postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, organ administracyjny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Organ, orzeka więc wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, zaś nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja administracyjna poddana kontroli w trybie nadzorczym jest dotknięta jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. oraz czy nie występują przesłanki negatywne, wymienione w art. 156 § 2 k.p.a. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., organ orzekający w tym zakresie jest obowiązany ustalić zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny na dzień wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji. W świetle art. 156 § 1 k.p.a., stwierdzeniu nieważności podlega decyzja, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Powyższy przepis stosuje odpowiednio się do postanowień, o czym stanowi art. 126 k.p.a. Dodać także należy, iż obecnie w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, iż jest możliwe stosowanie nieważności wobec decyzji nieostatecznej (tutaj postanowienia) na wniosek strony, byleby strona wyraźnie wskazywała na wybór trybu nadzwyczajnego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 7 stycznia 1992 r., III SA 946/91, Wspólnota 1992, nr 37, s. 21, z aprobującą glosą J. Zimmermanna, PS 1993, nr 7-8, s. 98: "1. Art. 157 § 2 k.p.a. oraz inne przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie zabraniają stronie złożyć wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji przed upływem terminu do jej zaskarżenia. Jeżeli strona wyraźnie powoła się na przepis art. 156 § 1 k.p.a., który wyklucza stosowanie trybu odwoławczego, to organ wyższego stopnia wskazany w art. 157 k.p.a. winien rozpoznać wniosek w trybie nadzoru, jako organ pierwszej instancji. 2. Nie można pozbawiać strony prawa wyboru trybu, przewidzianego w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego"; por. też wyrok NSA w Katowicach z dnia 6 listopada 1998 r., I SA/Ka 216/97, LEX nr 35504: "Nie można odmówić organom administracji państwowej prawa do domagania się określenia przez stronę trybu, w jakim sprawa ma być rozpatrzona. W sytuacji jednak, gdy w podaniu strona wskazuje alternatywnie nadzwyczajne tryby rozpatrzenia sprawy, powołując się równocześnie na wadliwość wydanego w sprawie rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej, winny wybrać w interesie strony ten tryb, który umożliwiałby merytoryczną ocenę jej argumentów i załatwienie sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu wnoszącego podanie."). W niniejszej sprawie skarżący domaga się stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] , wydanego na podstawie art. 61a k.p.a., o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2007 r. nr [...] o czasowym powierzeniu skarżącemu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku przy zachowaniu dotychczasowych składników uposażenia. Wskazać należy, iż art. 61a k.p.a. został dodany do Kodeksu postępowania administracyjnego z mocą od 11 kwietnia 2011 r. na podstawie ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Przepis powyższy wprowadził dwie przesłanki odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego: wniesienie żądania przez osobę niebędacą stroną oraz inne uzasadnione przyczyny niemożności prowadzenia postępowania. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych jednomyślnie prezentowane jest stanowisko, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie z powodu przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym oczywistych, tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w tezie wyroku z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1771/12 (publik. Lex nr 1321646), zastosowanie instytucji określonej w art. 61a § 1 k.p.a. powinno być ograniczone co do zasady do sytuacji, w której brak możliwości wszczęcia postępowania z przyczyny podmiotowej lub przedmiotowej jest oczywisty i nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego. W analizowanym przypadku ów oczywisty przypadek zastosowania art. 61a § 1 k.p.a. niewątpliwie zachodzi, albowiem nie jest możliwe prowadzenie postępowania nadzorczego wobec orzeczenia niebędącego decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów k.p.a., a takiego waloru nie posiada rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2007 r. nr [...] , wydany na podstawie art. 37 ustawy o Policji. Stanowiący podstawę kwestionowanego rozkazu przepis art. 37 ustawy o Policji stanowi, że policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone. Z analizy przepisów ustawy o Policji wynika, iż ustawodawca w treści art. 32 ust. 1 i 2 tej ustawy nakazał wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania ze stanowiska, natomiast nie wypowiedział się wprost w odniesieniu do rozstrzygania w pozostałych aspektach służby policjanta. Powierzenie policjantowi obowiązków na innym stanowisku służbowym w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy (art. 37 ustawy o Policji), nie jest decyzją administracyjną. Powyższe rozstrzygnięcia nie zmieniają bowiem statusu policjanta, wynikającego z decyzji o mianowaniu na zajmowane stanowisko służbowe. Podkreślić należy, iż granice dyspozycyjności policjanta określa ustawa o Policji i akty wykonawcze, ustanawiające pewną sferę praw podmiotowych policjantów, jako stron stosunków służbowych. Gwarantem tych praw są unormowania zawarte w samej ustawie o Policji, m. in. w przepisach zapewniających prawo złożenia odwołania od decyzji i rozpatrzenia jej przez organ II instancji. W powyższej argumentacji organ nadzorczy trafnie wskazał na prawidłowość występującą w policyjnej ustawie pragmatycznej - wyraźnego wskazywania tych rozstrzygnięć (decyzji w rozumieniu k.p.a.), od których przysługuje policjantowi odwołanie. Zatem zakładając logiczną konstrukcję tej ustawy, słuszne jest dowodzenie, iż od rozstrzygnięcia właściwego organu policyjnego odwołanie przysługuje jedynie, gdy ustawa pragmatyczna, albo wydany akt wykonawczy na tej ustawie oparty, tak przewiduje. Inaczej rzecz ujmując, brak wskazania w policyjnych przepisach pragmatycznych możliwości odwołania, skutkuje uznawaniem, iż mamy do czynienia z władczym rozstrzygnięciem organu, charakterystycznym dla stosunków mundurowych, od którego nie ma odwołania w rozumieniu przepisów k.p.a.. Podkreślić tu należy, iż treść omawianego art. 37 ustawy o Policji nie zawiera informacji o sposobach odwołania. Stąd też wynika wniosek, iż rozstrzygnięcie właściwego organu Policji o powierzeniu policjantowi obowiązków na innym stanowisku służbowym w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy, dokonane w oparciu o przepis art. 37 ustawy o Policji, stanowi akt władczy o charakterze wewnętrznym, wynikający z podległości służbowej policjanta, od którego to aktu nie przysługuje policjantowi odwołanie do organu wyższej instancji, a w konsekwencji kontrola nadzorcza z art. 156 § 1 k.p.a. Nie znaczy to, iż takie rozstrzygnięcie nie może być analizowane przez przełożonych, jednakże odbywa się to w drodze analizy polityki kadrowej organu, a nie na zasadach odwoławczych przewidzianych w trybie polskiej procedury administracyjnej (patrz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Gl 841/12 – publik. Lex nr 1310233, wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 1652/13). Policjant także nie może zaskarżyć do Sądu rozkazu personalnego Komendanta, który był podstawą powierzenia mu obowiązków służbowych – patrz wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2015 r. (G. Prawna 2015/9/2). Skoro zatem postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2007 r. nr [...] o czasowym powierzeniu skarżącemu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku przy zachowaniu dotychczasowych składników uposażenia, wydane zostało zgodnie z dyspozycją art. 61a k.p.a., Komendant Główny Policji nie miał podstaw by stwierdzić jego nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.