II SA/Wa 2207/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2013 r. sprawy ze skargi I. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o przydziale kwatery tymczasowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego I. Z. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. U Z A S D N I E N I E Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 155 oraz art. 20 K.p.a. oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z póź. zm.), § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 z póź. zm), po rozpatrzeniu odwołania I. Z., utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji nr[...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Komendanta [...] Policji o przydziale kwatery tymczasowej nr [...] w części dotyczącej przydziału kwatery tymczasowej i ustalenia, że strona na podstawie przedmiotowej decyzji otrzymała przydział lokalu mieszkalnego, Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: I. Z. pełni służbę w organach Policji od dnia 16 maja 1994 r., w okresie od 6 maja 1994 r. do 14 września 2006 r. w Komendzie [...] Policji. Funkcjonariusz pełniąc służbę w Komedzie [...] Policji otrzymał w dniu [...] sierpnia 2003 r. decyzję o przydziale kwatery tymczasowej przy ulicy [...]. Rozkazem personalnym z dnia [...] września 2006 r. nr [...] funkcjonariusz został przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie Głównej Policji. Konsekwencją powyższego stało się wszczęcie przez Komendanta [...] Policji postępowania w sprawie opróżnienia zajmowanej tymczasowej kwatery. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] organ I instancji nakazał I. Z. wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkującymi osobami opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym zajmowanej kwatery tymczasowej. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Powyższą decyzję I. Z. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 4 lutego 2010 r. oddalił skargę. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną funkcjonariusza i wyrokiem z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 842/10 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Warszawie oraz decyzję organu I i II instancji. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż przydzielona kwatera tymczasowa odpowiada normom przewidzianym dla lokali mieszkalnych, jak również I. Z. w dniu przydziału kwatery był funkcjonariuszem stałym, a tym samym zgodnie z art. 88 ustawy o Policji winien zostać mu przydzielony lokal mieszkalny. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2010 r. I. Z. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. oraz jej zmianę poprzez uznanie, że zamiast kwatery tymczasowej przydzielono mu lokal mieszkalny. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Komendanta [...] Policji, a następnie decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał tę decyzję w mocy. Na decyzję organu II instancji zainteresowany wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1456/10 umorzył postępowanie w związku z cofnięciem skargi. W dniu [...] marca 2011 r. I. Z. wystąpił z wnioskiem do Komendanta [...] Policji o zmianę decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. na podstawie przepisu art. 155 K.p.a. w części dotyczącej przydziału kwatery tymczasowej i ustalenie, że strona na podstawie przedmiotowej decyzji otrzymała przydział lokalu mieszkalnego. Komendant [...] Policji nie uwzględnił powyższego wniosku strony i decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. odmówił zmiany przedmiotowej decyzji w trybie art. 155 K.p.a. Na skutek wniesionego odwołania decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Powyższa decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez I. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę, wyrokiem z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1786/11 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, iż w niniejszej sprawie skarżący domaga się zmiany decyzji Komendanta [...] Policji przyznającej mu kwaterę tymczasową nr [...] w lokalu położonym w [...], w części dotyczącej przydziału kwatery tymczasowej i ustalenia, że strona na podstawie przedmiotowej decyzji otrzymała przydział lokalu mieszkalnego. Odnosząc powyższe żądanie do przesłanek z art. 155 K.p.a. Sąd stwierdził, iż bez wątpienia wniosek strony dotyczy decyzji ostatecznej przyznającej określone uprawnienie, strona wyraziła zgodę na zmianę wnioskowanej decyzji, za zmianą przemawia także słuszny interes strony, a przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie decyzji. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie przesłanka wystąpienia interesu społecznego także została spełniona, albowiem organ Policji przydzielając skarżącemu – funkcjonariuszowi w służbie stałej – kwaterę tymczasową w lokalu przy ul. [...] zrealizował uprawnienie policjanta do lokalu mieszkalnego w sposób sprzeczny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami resortowymi. Zarówno w interesie strony, jak i interesie społecznym leży, aby naruszony porządek prawny poprzez przydział skarżącemu lokalu służbowego o charakterze tymczasowym w miejsce lokalu mieszkalnego na stałe, został przywrócony. Co do zasady bowiem, tryb zmiany decyzji ostatecznej określony przepisem art. 155 K.p.a. jest przewidziany m. in. do korygowania decyzji wydanej z naruszeniem prawa, jeśli to naruszenie prawa nie ma postaci kwalifikowanej. Taka forma "naprawiania" aktów administracyjnych nie jest sprzeczna z interesem społecznym. Sąd podniósł jednocześnie, iż nie można w sprawie pomijać, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 842/10 uchylił wyrok Sądu I instancji oraz decyzje wydane przez organy Policji w przedmiocie nakazania I. Z. opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery tymczasowej przy ul. [...]. W uzasadnieniu tego wyroku NSA stwierdził, iż w przypadku skarżącego nie jest możliwe stosowanie przepisów podustawowych, dotyczących opróżnienia kwatery tymczasowej w sytuacji, gdy zajmowany przez niego lokal spełnia wymagania dla służbowego "lokalu mieszkalnego", za najem którego strona uiszcza opłaty i czynsz, a z mocy ustawy jest uprawniona do lokalu mieszkalnego. Przepisy resortowe bowiem nie przewidują przydziału kwatery tymczasowej funkcjonariuszowi służby stałej w miejscu pełnienia służby. WSA zaznaczył jednocześnie, że decyzje wydawane na podstawię art. 155 K.p.a. mają charakter uznaniowych, jednakże nie arbitralnych. Wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony muszą być bowiem ustalone w konkretnej sprawie i uzyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. W postępowaniu takim badaniu ulega zatem w szczególności zgodność złożonego przez ubiegającego się wniosku z interesem społecznym przy uwzględnieniu słusznego interesu strony. Tego zaś badania organy Policji nie dokonały, w szczególności nie uwzględniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy, na które uwagę zwraca skarżący. Sąd podniósł też, że zarówno pierwotny wniosek skarżącego o przydział lokalu mieszkalnego i obecny w kwestii zmiany decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. dotyczy tego samego stanu prawnego, a więc i tej samej sprawy – realizacji prawa do przydziału lokalu mieszkalnego. Zarzucił ponadto, że organy Policji całkowicie pominęły okoliczność znaną im z urzędu, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Prezydent [...] zmienił sposób użytkowania budynku przy ul. [...] z zamieszkania zbiorowego, na funkcję mieszkalną. Powyższe okoliczności mają zatem podstawowe znaczenie dla rozpatrzenia zasadności wniosku skarżącego o zmianą decyzji przydziałowej z dnia [...] sierpnia 2003 r. Tymczasem organy Policji wydając decyzję o odmowie zmiany ww. decyzji w części dotyczącej przydziału kwatery tymczasowej w miejsce lokalu mieszkalnego nie wzięły wskazanych okoliczności pod uwagę i błędnie z góry założyły, iż w niniejszej sprawie nie występuje tożsamość przedmiotowa sprawy. Brak rozważań w tym zakresie powoduje, iż w sprawie nie wydano decyzji uznaniowych, lecz rozstrzygnięcia dowolne. Tym samym doszło do naruszenia przepisów procesowych art. 7, art. 77 § 1 i art. 155 K.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Komendant [...] Policji, rozpoznając ponownie sprawę, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., wydaną na podstawie art. 155, art. 144 i art. 20 K.p.a., ponownie odmówił zmiany decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. wydanej przez Komendanta [...] Policji, o przydziale kwatery tymczasowej nr [...] I. Z. w części dotyczącej przydziału kwatery tymczasowej i ustalenia, że strona na podstawie przedmiotowej decyzji otrzymała przydział lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, iż w świetle zawartego porozumienia z dnia [...] października 1999 r. oraz umowy z dnia [...] marca 2003 r. zawartej z Miastem [...] kompleks mieszkalno-hotelowy został oddany do bezpłatnego użytkowania Komendzie [...] Policji na okres 25 lat dla zaspokojenia potrzeb lokalowych policjantów pełniących służbę w Komendzie [...] Policji oraz Komisariatach mieszczących się na terenie Gminy [...], tym samym brak jest podstaw do uznania, iż za zmianą decyzji przemawia interes społeczny. W odwołaniu od powyższej decyzji I. Z. zarzucił organowi I instancji obrazę przepisów postępowania tj.: 1. art. 155 w zw. z art. 7 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji naruszenie zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, poprzez uznanie, że: ▪ obowiązujące przepisy prawa w tym Porozumienie Miasta [...] W. z K[...]P z dnia [...] października 1999 r., a także umowa z dnia [...] marca 2003 r. zawarta pomiędzy Miastem [...], a Komendantem [...] Policji powodują, że realizacja wniosku odwołującego się byłaby sprzeczna z interesem społecznym; ▪ zmiana decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. naruszałaby przepisy prawa materialnego tj. art. 90 ustawy o Policji i § 14, § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów; 2. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a., poprzez niedopełnienie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nieuwzględnienie wniosku dowodowego strony z dnia [...] czerwca 2012 r. Komendant Główny Policji, w wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] września 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 155 oraz art. 20 K.p.a. oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przypomniał, że podstawę prawną wniosku, w wyniku którego wydano zaskarżoną decyzję stanowi art. 155 K.p.a. Zgodnie zaś z orzecznictwem sądów administracyjnych organy administracji winny na zasadzie uznania administracyjnego stosować ww. przepis. Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w oparciu o art. 155 K.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony, i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy podkreślił, iż bezspornym jest, że zgodnie z § 7 porozumienia zawartego w dniu [...] października 1999 r. w W. kompleks hotelowo - mieszkalny Komenda [...] Policji będzie wykorzystywała wyłącznie na potrzeby zakwaterowania własnych policjantów oraz policjantów pełniących służbę w komisariatach mieszczących się na terenie Gminy [...]. W dniu [...] marca 2003 r. kompleks mieszkalno-hotelowy został oddany do bezpłatnego użytkowania Komendzie [...] Policji na okres 25 lat, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. wydano pozwolenie na użytkowanie m. in. budynków zamieszkania zbiorowego przy ul. [...]. Odnosząc się do kwestii wskazanej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1789/11 organ podkreślił, iż decyzje Prezydenta [...] nr [...] i Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. stanowią jedynie o możliwości zmiany sposobu użytkowania budynków A i B przy ul. [...] z zakwaterowania zbiorowego na funkcję mieszkalną dopiero po spełnieniu określonych przesłanek, nie stanowią jednak sposobu zmiany użytkowania przedmiotowych budynków. Potwierdzeniem tego jest zaś pismo z dnia [...] maja 2010 r. Zastępcy Prezydenta [...] skierowane do Stowarzyszenia [...], w którym przedstawiciele miasta prezentują stanowisko w sprawie odmowy zmiany charakteru lokali mieszkalnych, a zarazem całego obiektu, gdyż byłoby to związane ze zmianą celowości w wydatkowaniu środków publicznych. Organ podkreślił, iż w omawianej sprawie bezspornym jest, że kwatera tymczasowa nr [...] przy ul. [...] pozostaje w dyspozycji Komendanta [...] Policji. Do powinności Komendanta [...] Policji należy natomiast zabezpieczenie zasobów lokalowych dla podległych mu funkcjonariuszy. Dlatego też decyzje podjęte przez Komendanta [...] Policji są autonomiczne i są zależne wyłącznie od sytuacji lokalowej w jednostce. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1789/11, że w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka zarówno interesu strony, jak i interesu społecznego, gdyż naruszony porządek prawny poprzez przydział skarżącemu lokalu służbowego o charakterze tymczasowym w miejsce lokalu mieszkalnego na stałe, powinien zostać przywrócony. W ocenie organu w niniejszej sprawie rozważenia wymaga jednak również kwestia, czy zmiana decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Komendanta [...] Policji w trybie art. 155 K.p.a. nie jest sprzeczna z zapisami zawartych umów i porozumień z przedstawicielami Miasta [...] W. Zmiana ww. decyzji w części dotyczącej przydziału kwatery tymczasowej i ustalenia, że strona na podstawie przedmiotowej decyzji otrzyma przydział lokalu mieszkalnego spowodowałby, iż decyzja ta byłaby wydana na czas nieokreślony, co jest sprzeczne z zawartą w dniu [...] marca 2003 r. umową z [...] W., która to przekazywała niniejsze lokale na okres 25 lat od dnia przejęcia kompleksu. Organ zaznaczył jednocześnie, że przepisy § 13 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. mają zastosowanie wyłącznie do kwater tymczasowych, a tym samym Komendant [...] Policji po zwolnieniu policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji nie miałby podstaw prawnych do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu. Mając zatem na uwadze fakt, iż gmina nie wyraziła zgody na zmianę charakteru lokali, a tym samym na zmianę sposobu użytkowania budynku zakwaterowania zbiorowego na funkcję mieszkaniową, organ odwoławczy stwierdził, że zmiana przedmiotowej decyzji nie leży w interesie społecznym, gdyż naruszałaby zawarte w tej kwestii postanowienia. Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez odwołującego kwestii dotyczącej przydziału lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] organ podniósł, iż stan prawny oraz postępowania dotyczące ww. lokalu nie są przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. Z. zarzucił organowi: 1. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 155 w zw. z art. 7 K.p.a., która miała wpływ na treść wydanej decyzji poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji naruszenie zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli poprzez uznanie, że obowiązujące przepisy prawa w tym Porozumienie Miasta [...] W. z K[...]P z dnia [...] października 1999 r., a także umowa z dnia [...] marca 2003 r. zawarta pomiędzy [...] a Komendantem [...] Policji powodują, że realizacja wniosku odwołującego się byłaby sprzeczna z interesem społecznym, 2. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a., mającą wpływ na treść wydanej decyzji, poprzez niedopełnienie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nieuwzględnienie wniosku dowodowego strony z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz powołanie się na pismo z dnia [...] maja 2010 r. Zastępcy Prezydenta [...] skierowane do Stowarzyszenia [...], które nie zostało załączone do akt niniejszej sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący powołał się na stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. II SA/Wa 1786/11, że w niniejsze sprawie przesłanka wystąpienia interesu społecznego została spełniona. Skarżący nie zgodził się też z argumentacją organu, że zawarte porozumienie z Miastem [...] stoi na przeszkodzie uwzględnienia jego wniosku. Zwrócił przy tym uwagę, że zgodnie z § 1 tego porozumienia, celem współpracy stron w zakresie wybudowania kompleksu hotelowo-mieszkaniowego dla zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych pracowników [...] policji było umożliwienie realizacji programu zwalczania przestępczości w [...]. Uwzględnienie wniosku skarżącego nie stoi zatem w opozycji do realizacji celu, o którym mowa w § 1 porozumienie, bowiem I. Z. jest funkcjonariuszem Policji służącym w Komendzie Głównej Policji, realizującym swoje zadania z zakresu zwalczania przestępczości głównie na terenie W. Skarżący powołał się ponadto na fakt przekazania przez Komendanta [...] Policji do dyspozycji Komendanta Głównego Policji [...] tymczasowych kwater na podstawie pisma nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. Podniósł też, że prowadzenie gospodarki mieszkaniowej w Komendzie [...] Policji w zakresie przydziału lokali mieszkalnych wielokrotnie naruszało przepisy porozumienia, na które powołuje się organ, co zostało stwierdzone w sprawozdaniu z kontroli doraźnej w zakresie oceny realizacji niektórych zadań służb logistycznych K[...]P w części dotyczącej gospodarki mieszkaniowej, a także piśmie Komendy [...] Policji Zakładu Obsługowo -Produkcyjnego nr [...]. W ocenie skarżącego, przydział na jego rzecz lokalu mieszkalnego nie oznaczałby naruszenia porozumień zawartych przez Komendanta [...] Policji. Nie trafiony jest także argument organu, że uwzględnienie wniosku skarżącego spowodowałoby, że decyzja byłaby wydana na czas nieokreślony co jest sprzeczne z zawartą w dniu [...] marca 2003 r. umową z [...], która to przekazywała niniejsze lokale na 25 lat od dnia przejęcia kompleksu. Umowa ta dotyczy bowiem także budynków przy ul. [...] oznaczonych literami C i D, w których mieszkania przeznaczone są na lokale mieszkalne, zaś decyzje administracyjne wydane są na czas nieokreślony. Nie istnieją zatem żadne przeszkody prawne do zmiany decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. wydanej przez Komendanta [...] Policji, co powoduje, że uwzględnienie wniosku skarżącego jest zgodnie z interesem społecznym i słusznym interesem strony. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2012 r. w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzje organów obu instancji wydane zostały z naruszeniem art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy w tym miejscu przypomnieć, że decyzje powyższe wydane zostały w następstwie uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1786/11, wcześniejszej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r., odmawiających uwzględnienia wniosku skarżącego o zmianę w trybie art. 155 K.p.a. decyzji ostatecznej Komendanta [...] Policji nr[...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Stosownie do treści art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Organy Policji rozpatrując ponownie sprawę z wniosku I. Z. o zmianę w trybie art. 155 K.p.a. decyzji ostatecznej Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. w części dotyczącej przydziału kwatery tymczasowej były zatem związane oceną prawną i wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1786/1. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał akt zostało uznane za wadliwe. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią zaś z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 grudnia 2011 r., dokonując analizy przesłanek z art. 155 K.p.a. w kontekście stanu faktycznego niniejszej sprawy stwierdził, iż bez wątpienia wniosek strony dotyczy decyzji ostatecznej, przyznającej określone uprawnienie, strona wyraziła zgodę na zmianę wnioskowanej decyzji, za zmianą przemawia także słuszny interes strony, a przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie decyzji. W ocenie WSA, w niniejszej sprawie przesłanka wystąpienia interesu społecznego także została spełniona, albowiem organ Policji przydzielając skarżącemu – funkcjonariuszowi w służbie stałej – kwaterę tymczasową w lokalu przy ul. [...] zrealizował uprawnienie policjanta do lokalu mieszkalnego w sposób sprzeczny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami resortowymi. Zarówno w interesie strony, jak i interesie społecznym leży, aby naruszony porządek prawny poprzez przydział skarżącemu lokalu służbowego o charakterze tymczasowym w miejsce lokalu mieszkalnego na stałe, został przywrócony. Co do zasady bowiem , tryb zmiany decyzji ostatecznej określony przepisem art. 155 K.p.a. jest przewidziany m.in. do korygowania decyzji wydanej z naruszeniem prawa, jeśli to naruszenie prawa nie ma postaci kwalifikowanej. Taka forma "naprawiania" aktów administracyjnych nie jest sprzeczna z interesem społecznym. Sąd w uzasadnieniu tego wyroku odwołał się jednocześnie do oceny prawnej wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 842/10, którym uchylony został wyrok Sądu I instancji oraz decyzje wydane przez organy Policji w przedmiocie nakazania I. Z. opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery tymczasowej przy ul. [...]. Komendant Główny Policji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2012 r. stwierdził, iż zgadza ze stanowiskiem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 grudnia 2011 r., że w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka zarówno interesu strony, jak i interesu społecznego, gdyż naruszony porządek prawny poprzez przydział skarżącemu lokalu służbowego o charakterze tymczasowym w miejsce lokalu mieszkalnego na stałe, powinien zostać przywrócony. Podtrzymując jednak stanowisko wyrażone przez organ I instancji uznał jednocześnie, że w niniejszej sprawie rozważenia wymagała również kwestia, czy zmiana decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Komendanta [...] Policji w trybie art. 155 K.p.a. nie jest sprzeczna z zapisami zawartych umów i porozumień z przedstawicielami Miasta [...]. W konkluzji swoich rozważań Komendant Główny Policji, popierając stanowisko organu I instancji stwierdził, że zmiana przedmiotowej decyzji nie leży w interesie społecznym, gdyż naruszałaby zawarte w tej kwestii postanowienia. Organy Policji w toku ponownego rozpatrzenia dokonały tym samym oceny zaistnienia przesłanki interesu społecznego z art. 155 K.p.a. w sposób sprzeczny z oceną prawną zawartą w tym zakresie w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2011 r. Sąd w uzasadnieniu tego wyroku wyraźnie bowiem stwierdził, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy wszystkie przesłanki z art. 155 K.p.a. zostały spełnione, w tym także przesłanka interesu społecznego. Jeżeli Komendant Główny Policji nie zgadzał się z powyższą oceną prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 grudnia 2011 r. miał możliwość zaskarżenia tego wyroku skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W sytuacji jednak, gdy nie skorzystał z tej możliwości jest związany oceną prawną zawartą w tym wyroku. Niezastosowanie się przez organy Policji w toku ponownego rozpatrzenia sprawy do oceny prawnej wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 grudnia 2011 r., narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęte decyzje są wadliwe (vide: postanowienie NSA z dnia 16 lutego 1998 roku, sygn. akt IV SA 975/97; wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 roku, sygn. akt IV SA 527/97 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2006 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1803/06). Wobec stwierdzonego naruszenia przez organy obu instancji postanowień art. 153 P.p.s.a., Sąd uznał za zasadne wyeliminowanie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji z obrotu prawnego. W tej sytuacji zbędne stało się rozważanie zarzutów skargi. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, Sąd działał na podstawie art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.