II SA/Wa 2210/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Waldemar Śledzik Protokolant asystent sędziego Anna Siwonia - Rybak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A. J. na rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysługi lat i wzrostu uposażenia - oddala skargę - [...] Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia st. asp. A. J. wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. W uzasadnieniu powyższego rozkazu personalnego [...] Komendant Wojewódzki Policji podniósł, iż Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2011 r., działając na podstawie § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), ustalił na dzień przyjęcia do służby 1 maja 1991 r. st. asp. A. J. łączną wysługę lat, uwzględnianą przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego: 2 lata, 3 miesiące, 27 dni i określił termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień 19 stycznia 2011 r. w wysokości 21 %. Do wysługi lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego, wymienionemu na dzień przyjęcia do służby 1 maja 1991 r. zaliczono okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych od dnia 8 listopada 1990 r. do dnia 7 maja 1991 r., tj. 6 miesięcy; okres pełnienia służby wojskowej od dnia 4 stycznia 1989 r. do dnia 29 października 1990 r., tj. 1 rok, 9 miesięcy, 26 dni oraz jeden dzień służby w Policji. Łącznie wysługa na dzień przyjęcia do służby wynosiła 2 lata, 3 miesiące i 27 dni, natomiast łączna wysługa na dzień 19 stycznia 2011 r. wynosiła 22 lata, 15 dni. W dniu 2 lutego 2011 r. funkcjonariusz wniósł od ww. rozkazu personalnego odwołanie, w którym domagał się jego zmiany poprzez zaliczenie do wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, okresu wykonywania praktyk podczas nauki w Zasadniczej Szkole Zawodowej [...] od dnia 1 września 1982 r. do dnia 14 czerwca 1985 r. oraz okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym od dnia 20 czerwca 1985 r. do dnia 1 stycznia 1989 r. i podwyższenie wysokości uposażenia zasadniczego. Organ II instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania strony i rozstrzygnięciem z dnia [...] lutego 2011 r. utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ przywołał treść art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 4 i § 5 powołanego rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. Wskazał, iż postulaty dotyczące uwzględnienia policjantowi do wysługi lat policjanta wskazanych w odwołaniu okresów są bezpodstawne. St. asp. A. J. był uczniem Zasadniczej Szkoły [...] od dnia 1 września 1982 r. do 14 czerwca 1985 r. i żąda zaliczenia tego okresu do wysługi lat na podstawie świadectwa ukończenia tej szkoły oraz zaświadczenia Dyrektora ZSZ [...], potwierdzającego, iż wymieniony był we wskazanym okresie uczniem ZSZ [...] i w trakcie nauki odbywał praktyki zawodowe 2 razy w tygodniu w warsztatach szkolnych. Przedłożone przez policjanta dokumenty nie mogą stanowić jedynej podstawy zaliczenia przedmiotowego okresu do wysługi lat, jako okresu nauki zawodu, a wymieniony nie udowodnił, iż okres nauki w ZSZ [...] był jednocześnie okresem nauki zawodu, wykonywanej na podstawie umowy o pracę zawartej w celu przygotowania zawodowego. Z przepisów prawnych, obowiązujących w okresie, gdy st. asp. A. J. kształcił się w szkole zasadniczej i dotyczących nauki zawodu przez pracowników młodocianych, tj. kodeksu pracy i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 września 1974 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagrodzenia (Dz. U. Nr 37 poz. 219 ze zm.) wynika, iż zakład pracy był zobowiązany zawrzeć z młodocianym umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, która powinna zawierać: rodzaj przygotowania zawodowego (nauka zwodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy), czas trwania przygotowania zawodowego, sposób dokształcania teoretycznego młodocianego, wysokość wynagrodzenia - obowiązywała przy tym zasada pisemności ( § 2 tego rozporządzenia). Po zakończeniu nauki zawodu młodociany otrzymywał świadectwo jej ukończenia oraz świadectwo pracy. St. asp. A. J. nie przedłożył ani umowy o naukę zawodu, ani świadectwa ukończenia tejże nauki. Z zaświadczenia wydanego przez Dyrekcję Szkoły, do której uczęszczał wymieniony, wynika jedynie, że dwa razy w tygodniu uczestniczył w warsztatach szkolnych. Odbywanie praktyk szkolnych nie jest jednak tożsame z nauką zawodu w charakterze pracownika młodocianego i nie daje podstaw do uznania, że wymieniony takim pracownikiem był. Odnosząc się do żądania strony zaliczenia pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym od dnia 20 czerwca 1985 r. do dnia 1 stycznia 1989 r. organ odwoławczy stwierdził, że na mocy art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310), w związku z powołanym § 4 pkt 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., do wysługi lat w służbie w Policji wlicza się okresy zatrudnienia w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin, przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. Praca funkcjonariusza w gospodarstwie rolnym powinna być zatem oceniana z punktu widzenia tych przepisów, które obowiązywały w całym czasie jej wykonywania (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 września 1998 r., sygn. akt II UKN 230/98). Konsekwencją takiego poglądu stała się konieczność zastosowania w niniejszej sprawie przepisów obowiązujących do dnia 1 stycznia 1991 r. - ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. z 1989 r. Nr 24, poz. 133 ze zm.) oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 2 tej ustawy, domownikiem była osoba, która ukończyła 16 lat, pracująca w gospodarstwie rolnym, pozostająca z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym, nie podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia na podstawie innych przepisów, dla której praca w gospodarstwie rolnym stanowiła główne źródło utrzymania. Poszczególne elementy definiujące musiały wystąpić łącznie. Niezbędnym wymogiem uznania za domownika w sensie tego przepisu jest między innymi utrzymanie się domownika głównie z pracy w gospodarstwie rolnym. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 marca 1983 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. z 1988 r. Nr 2, poz. 10 ze zmianami) precyzowało natomiast w § 2 ust. 2 pkt 1, że praca domownika w gospodarstwie rolnym nie stanowiła głównego źródła utrzymania, jeśli domownik kształcił się w szkole ponadpodstawowej. Według stanu prawnego, obowiązującego do końca 1990 r., funkcjonariusz nie mógł być uznany za domownika w rozumieniu art. 2 pkt 2 poprzednio obowiązującej ustawy ubezpieczeniowej, ponieważ z akt osobowych policjanta bezspornie wynika, że w przedmiotowym okresie od 20 czerwca 1985 r. do 1 stycznia 1989 r. kształcił się w szkole ponadpodstawowej. Zgodnie z treścią § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 28 marca 1983 r., pobieranie nauki w szkole ponadpodstawowej lub wyższej wykluczyło możliwość uznania, iż praca domownika w gospodarstwie rolnym stanowi główne źródło utrzymania. Skoro w świetle obowiązujących w czasie wykonywania przez funkcjonariusza pracy w gospodarstwie rolnym przepisów, nie był on domownikiem, to okresu jego pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od 20 czerwca 1985 r. do 1 stycznia 1989 r. nie można uwzględnić przy ustalaniu uprawnień związanych z uposażeniem. Organ II instancji podkreślił, iż kwestie niezaliczenia st. asp. A. J. do wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, okresu wykonywania praktyk podczas nauki w Zasadniczej Szkole Zawodowej [...] od dnia 1 września 1982 r. do dnia 14 czerwca 1985 r. oraz okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym od dnia 20 czerwca 1985 r. do dnia 1 stycznia 1989 r. były przedmiotem rozkazu personalnego [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] oraz rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]. Skargę funkcjonariusza na wymienione rozkazy personalne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wyrokiem z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 65/10. W związku z powyższym, ustalenie na mocy rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2011 r. st. asp. A. J. wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. stał się przedmiotem skargi, wniesionej przez A. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący ww. decyzji zarzucił: 1) sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na błędnym przyjęciu, że praca skarżącego w gospodarstwie rolnym w latach 1985 - 1988 nie stanowiła jego głównego źródła utrzymania, w sytuacji gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że odwołujący się we wskazanym powyżej okresie pracował w tym gospodarstwie, a praca ta stanowiła jego główne źródło utrzymania (kształcił się w tym okresie w systemie wieczorowym, co nie stało na przeszkodzie w podejmowaniu pracy w gospodarstwie rolnym), 2) naruszenie przepisów postępowania, co miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 75, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, co prowadziło do ustalenia, że A. J. w okresie od dnia 1 września 1982 r. do dnia 14 czerwca 1985 r. w okresie uczęszczania do Zasadniczej Szkoły Mechanizacji Rolnictwa [...] nie był pracownikiem, w sytuacji gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że odwołujący się we wskazanym okresie odbywał praktyczną naukę zawodu, pozwalającą uznać go za pracownika; jak też, że skarżący w okresie od 20 czerwca 1985 r. do dnia 1 stycznia 1989 r nie był osobą pracującą w gospodarstwie rolnym, w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na uznanie, iż skarżący we wskazanym okresie był osobą pracującą w gospodarstwie rolnym w charakterze domownika; 3) obrazę prawa materialnego - § 5 ust. 4 rozporządzenie Ministra Sprawa Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zawodowego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, prowadzące do uznania, iż ww. okres pracy w ZSZ w [...] oraz okres pracy w gospodarstwie rolnym, zbiegający się z pobieraniem nauki w Technikum [...] nie podlega zaliczeniu do wysługi lat, w sytuacji gdy przy prawidłowym zastosowaniu przepisów prawa okres ten należało zaliczyć do wysługi lat; 4) obrazę prawa materialnego - § 5 ust. 3 w zw. z § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia, poprzez dokonanie ponownego ustalenia w zakresie wysługi lat oraz poszczególnych okresów składowych, w sytuacji gdy wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby. Z powyższych powodów skarżący wniósł o uchylenie rozkazu personalnego [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., iż stosownie do § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 września 1974 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, w celu przygotowania zawodowego zawierana była na piśmie z młodocianym pracownikiem umowa o pracę, która stanowi podstawę do zaliczenia okresu przygotowania do zawodu do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego policjantów. Skarżący w chwili obecnej nie jest w posiadaniu takiej umowy. Jednakże w sytuacji niemożności jej uzyskania, policjant może dowodzić okresów wysługi lat przy pomocy wszelkich środków dowodowych w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. Dlatego też, okresy wysługi lat policjanta nie muszą być dowodzone tylko za pomocą dokumentów przewidzianych w przepisach szczególnych rangi rozporządzenia. Wprawdzie skarżący nie przedłożył zawartej na piśmie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, to jednak złożył zaświadczenie, z którego wynika, że w okresie 1982- 1985 wykonywał pracę w celu przygotowania do zawodu. Tym samym nie można uznać, aby stanowisko organu II instancji, który uznał, że skarżący nie udowodnił, że omawiany okres nauki w szkole zawodowej był jednocześnie okresem nauki zawodu było prawidłowe, w sytuacji gdy skarżący jedyny dowód, jaki posiadał, w postaci przedmiotowego zaświadczenia przedstawił. Ponadto organ błędnie założył, iż skarżący nie może być uznany za osobę pracującą w gospodarstwie rolnym w charakterze domownika z uwagi na to, że zgodnie z treścią świadectwa dojrzałości w roku 1988 r. ukończył trzyletnie Technikum [...]. Organ nie dostrzegł, iż skarżący uczęszczał do ww. szkoły w systemie wieczorowym. Tym samym, uczęszczając do szkoły ponadpodstawowej w trybie innym niż dzienny, nadal pozostawał osobą pracującą w gospodarstwie rolnym w charakterze domownika. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej, i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w takim stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. W wyroku z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 751/09 (publik. LEX nr 564453) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przedstawił trafny pogląd, iż skoro związanie wynikające z art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnosi się do kolejnych postępowań, to tym bardziej odnosi się ono do sprawy, w ramach której zapadł prawomocny wyrok. Z akt sprawy wynika, iż Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 1999 r. nr [...] zaliczył skarżącemu na dzień 15 czerwca 1999 r. do wysługi lat, uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, 16 lat, 9 miesięcy i 1 dzień. Do wysługi lat organ wliczył skarżącemu okres nauki zawodu od dnia 1 września 1982 r. do dnia 14 czerwca 1985 r. (2 lata, 9 miesięcy i 14 dni) oraz okres pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od dnia 20 czerwca 1985 r. do dnia 1 stycznia 1989 r. (3 lata, 6 miesięcy i 13 dni). W dniu 10 czerwca 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2009 r., wydanym na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] czerwca 1999 r. Następnie Komendant Główny Policji nie uwzględnił odwołania funkcjonariusza od powyższej decyzji nadzorczej i rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2009 r. utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż wliczenie st. asp. A. J. do wysługi lat, uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, okresu nauki zawodu od dnia 1 września 1982 r. do dnia 14 czerwca 1985 r. nastąpiło z rażącym naruszeniem § 74 ust. 2 pkt 3 zarządzenia nr 29 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 czerwca 1997 r. w sprawie przebiegu służby, praw i obowiązków policjantów, zawieszenia w czynnościach służbowych oraz zaliczenia okresów służby i pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. Natomiast wliczenie okresu od dnia 20 czerwca 1985 r. do dnia 1 stycznia 1989 r. jako pracy wykonywanej w gospodarstwie rolnych w charakterze domownika nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy w zw. z § 74 ust. 2 pkt 4 ww. zarządzenia z dnia 11 czerwca 1997 r. W wyniku rozpoznania skargi wniesionej przez A. J. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 65/10 oddalił tę skargę. Sąd uznał zatem, iż zapadłe w sprawie nadzorczej rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. W świetle art. 156 § 1 k.p.a., czynność dotknięta nieważnością nie powoduje żadnych uznanych przez prawo skutków, traktowana jest jako niebyła i nikogo niewiążąca z mocy samego prawa. Stwierdzenie zaistnienia przesłanek nieważności decyzji daje podstawę do obowiązkowego obalenia tego aktu ze skutkiem wstecznym ex tunc. Oznacza to, że z chwilą uprawomocnienia się decyzji stwierdzającej nieważność wadliwej decyzji skutki faktyczne, które dotąd były uznawane za skutki prawne, przestają mieć taki charakter, a sprawa zakończona wyeliminowaną z obrotu prawnego decyzją podlega ponownemu rozpoznaniu. W zaistniałej sytuacji decyzja pierwotnie ustalająca skarżącemu wysługę lat została wyeliminowana z obrotu prawnego, to z kolei nakładało na Komendanta Powiatowego Policji w [...] obowiązek ponownego ustalenia skarżącemu na dzień przyjęcia do służby łączną wysługę lat, uwzględnianą przy ustaleniu wzrostu uposażenia zasadniczego. Do tego obligował organ przepis art. 101 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Zgodnie z treścią powołanego przepisu rozporządzenia, wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. Przepis § 5 ust. 3 tego rozporządzenia zaś stanowi, iż przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów, o których mowa w ust. 1. Termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu (ust. 4). Dalszy wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w Policji nie wymaga wydania odrębnej decyzji (ust. 5). Mając na względzie powyższe regulacje prawne, Komendant Powiatowy Policji w [...] prawidłowo ustalił skarżącemu na dzień przyjęcia do służby 1 maja 1991 r. łączną wysługę lat, uwzględnianą przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego: 2 lata, 3 miesiące, 27 dni i określił termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień 19 stycznia 2011 r. w wysokości 21 %. Przy czym, będąc związany prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt VIII 65/10, organ nie miał podstaw do zaliczenia skarżącemu spornych okresów od dnia 1 września 1982 r. do dnia 14 czerwca 1985 r. (wykonywania praktyk w ZDZ w [...]) oraz od dnia 20 czerwca 1985 do dnia 1 stycznia 1989 r. (pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym przypadającej na okres pobierania nauki w szkole podstawowej), albowiem ta kwestia została już przesądzona prawomocnym orzeczeniem sądowym. Organ nie mógł zatem w kolejnym postępowaniu rozstrzygnąć sprawy zaliczenia skarżącemu spornych okresów do wysługi lat inaczej, niż uczyniono to w decyzji poddanej kontroli sądowej w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 65/10. W tym stanie sprawy, uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.