II SA/Wa 2235/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Iwona Maciejuk, Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. J. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Komendant Główny Policji postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2014 r., na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), odmówił A.J. wznowienia postępowania zakończonego rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. W uzasadnieniu podał, iż Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zwolnił A.J. ze służby w Policji z dniem [...] września 2007 r. Rozkaz ten stał się ostateczny w dniu [...] sierpnia 2007 r. Wnioskiem z dnia 9 maja 2011 r. A.J. wniósł o stwierdzenie nieważności powyższego rozkazu personalnego, zaś Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego. Wskazana wyżej decyzja została utrzymana w mocy przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r., podjętą po rozpoznaniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniesioną na decyzję nr [...] z dnia [...] września 2011 r. skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wyrokiem z dnia 19 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2422/11. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1403/12, oddalił skargę kasacyjną A.J. od ww. wyroku WSA w Warszawie. Następnie pełnomocnik A.J. wnioskiem z dnia 13 grudnia 2013 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji, o przywrócenie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., wskazując, iż strona powzięła wiadomość o możliwości wznowienia z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1403/12. Jednakże z uwagi na opiekę nad chorą matką nie mógł dokonać stosownej czynności i dopiero po powrocie do [...] w dniu 6 grudnia 2013 r. podjął stosowne działania. Uchybienie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło zatem bez winy strony. Natomiast uzasadniając załączony wniosek o wznowienie przedmiotowego postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, pełnomocnik wskazał, iż kwestionowany rozkaz personalny nr [...], nie zawiera ani uzasadnienia faktycznego ani prawnego, czym narusza art. 107 § 1 Kpa. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny nie tylko nie odniósł się do kwestii zgodności zaskarżanych decyzji z prawem Unii Europejskiej, ale dopuścił się wykładni prawa krajowego sprzecznej z dyrektywami UE, w tym Dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. Okoliczności te istniały w momencie wydawania decyzji. W związku z tym, iż w podaniu z 13 grudnia 2013 r., profesjonalny pełnomocnik strony nie wskazał okoliczności uprawdopodabniających brak jej winy w uchybieniu terminu, pismem z 17 stycznia 2014 r., organ zwrócił się do pełnomocnika o przesłanie stosownych wyjaśnień lub np. dokumentacji, w terminie 7 dni od doręczenia pisma. W odpowiedzi na powyższe, w piśmie, które wpłynęło do organu 4 lutego 2014 r., pełnomocnik podał, że AJ. przebywa w [...], gdzie opiekuje się chorą matką, będącą inwalidką [...] grupy. Konieczność wyjazdu wywołała u niego silny stres, zaś pobyt strony w [...] utrudnia kontakt z nią. Stąd też pełnomocnik oświadczył, że w zakreślonym terminie nie jest w stanie przedstawić stosownej dokumentacji. Ze względu na powyższe organ w piśmie z 17 lutego 2014 r., poinformował pełnomocnika, iż postępowanie w sprawie zostanie zakończone do 17 marca 2014 r. Wobec zaś faktu, że do tego dnia nie wpłynęła od pełnomocnika żadna korespondencja, postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., Komendant Główny Policji odmówił przywrócenia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Wymienione postanowienie zostało przesłane na adres pełnomocnika, przesyłka była dwukrotnie awizowana i jako niepodjęta w terminie wróciła do nadawcy 4 kwietnia 2014 r. Natomiast pismo pełnomocnika strony wraz z załącznikami wpłynęło do organu w dniu 11 kwietnia 2014 r. A.J. 13 czerwca 2014 r., zapoznał się z aktami postępowania, w tym również z postanowieniem z [...] marca 2014 r. Następnie z wnioskiem z 4 sierpnia 2014 r., A.J. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego rozkazem personalnym nr [...] z [...] sierpnia 2007 r. W uzasadnieniu wskazał, iż "(...) zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa decyzja uznaniowa nie jest zwolniona z obowiązku uzasadnienia prawnego i faktycznego (...). A to uzasadnienie nie może ograniczać się tylko do stwierdzenia, że strona posiada 30-letnią wysługę emerytalną. (...) Prawo polskie (między innymi wyrok SN z 15.10.1999 r., I PKN 111/99-OSNP 2001 nr 5, poz. 143) oraz prawo unijne stanowi, iż wym. art. 41 ust. 2 pkt. 4 ustawy o Policji może być stosowany w sytuacji, gdy wiek uniemożliwia wykonywanie zadań służbowych w instytucji zmilitaryzowanej jaką jest Policja. Musi to być potwierdzone wiarygodnym dokumentem, czyli tylko orzeczeniem komisji lekarskiej. W sytuacji braku orzeczenia lekarskiego organ zwalniający powinien powołać się na inne przepisy prawa lub posiadać zgodę Unii Europejskiej (art. 6 ust. 1 oraz pkt 23 Dyrektywy Rady 2000/78/WE). Tak stosowanie powyższego przepisu widzi prawo polskie i unijne. Ustawodawca nie widział za celowe zmiany powyższego przepisu, uważając, że przepis właściwie stosowany przez organa Policji nie narusza zasad demokracji i prawa unijnego (uchwała składu 7 sędziów – SN z dnia 21.01.2009 r., sygn. akt. II PZP 13/08) (...)". Ponadto stwierdził, że podniesienie przez niego okoliczności istniały w momencie wydawania decyzji, jednakże powziął o nich wiadomość dopiero w dniu 11 lipca 2014 r., po otrzymaniu odpowiedzi od Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. (l.dz. [...]). Rozpatrując powyższy wniosek Komendant Główny Policji wskazał, że z tego wniosku wynika jednoznacznie, iż został on złożony po terminie określonym w art. 148 § 1 Kpa, bowiem argumenty, na które powołuje się strona, są de facto powieleniem treści twierdzeń podnoszonych przez nią we wniosku z 9 maja 2011 r., w skardze na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] września 2011 r., w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2422/11 oraz we wniosku z 13 grudnia 2013 r., Ponadto z wniosku strony w ocenie organu, w oczywisty sposób można wywieść brak zaistnienia podstawy do wznowienia postępowania. W zażaleniu na powyższe postanowienie A.J. wskazał, że nowym dowodem w sprawie jest pismo Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego nr [...] z dnia 8 lipca 2014 r., stwierdzające, iż dopuszcza się stosowanie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, tj. zwolnienie ze służby ze względu na 30-letnią wysługę emerytalną, tylko wtedy, "gdy wiek uniemożliwia wykonywanie obowiązków" przez funkcjonariusza. Oznacza to faktycznie, że aby organ skorzystał z wymienionej podstawy prawnej, musi dysponować negatywnym orzeczeniem lekarskim dotyczących stanu zdrowia funkcjonariusza. Ponadto obowiązek ten istniał w momencie wydawania decyzji. Strona podniosła, że o tym facie podjęła wiadomość w dniu 7 lipca 2014 r., po otrzymaniu ww. pisma Prezesa NSA, będącego odpowiedzią na jej zapytanie w sprawie ujednolicenia orzecznictwa. Swoje stanowisko w kwestii stosowania art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji zainteresowany poparł orzecznictwem sądów administracyjnych, Sądu Najwyższego oraz przepisami Dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r., ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy. Minister Spraw Wewnętrznych postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 144 w związku z art. 149 § 3 Kpa, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podał, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Tym samym granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznaczona jest zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Natomiast z treści art. 148 § 1 Kpa wynika, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Organ stwierdził, że z uwagi na treść art. 149 § 3 i art. 149 § 1 Kpa, zgodnie z którym wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwie fazy. Pierwsza z nich polega na badaniu formalnych podstaw wznowienia, a w efekcie wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 3 Kpa). Ocena formalnych podstaw wznowienia sprowadza się do badania, czy żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę, czy powołuje ona podstawy wznowienia wymienione w art. 145 § 1 Kpa oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 § 1 Kpa. Natomiast w toku drugiej fazy postępowania, prowadzonej po wydaniu postanowienia o jego wznowieniu, zgodnie z przepisem art. 149 § 2 Kpa, prowadzone jest postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ponadto wskazał, że to strona żądająca wznowienia postępowania administracyjnego musi udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie zostało wniesione w terminie. Organ zgodził się ze stanowiskiem Komendanta Głównego Policji, iż wniosek A.J. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostatecznym rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., został złożony po terminie określonym w art. 148 § 1 Kpa. W tej materii przywołał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Stwierdził ponadto, iż treść pisma Prezesa NSA z 8 lipca 2014 r., na którą powołuje się strona, sprowadza się w istocie do dokonania analizy dotychczasowego orzecznictwa sądowego. Powołując się na orzecznictwo organ odwoławczy stwierdził, że jeżeli podstawą wznowienia postępowania ma być sytuacja opisana w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, a więc ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, to nie ulega wątpliwości, że termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania należy liczyć od dnia, w którym strona postępowania dowiedziała się o tych okolicznościach faktycznych lub dowodach. Przepis ten nie daje żadnych podstaw do tego, aby termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania liczyć od dnia, w którym strona postępowania dowiedziała się, że organ administracji nie uwzględnił tych okoliczności lub dowodów. Jednocześnie organ wskazał, że z wniosku strony z 4 sierpnia 2014 r. w oczywisty sposób można wywieść brak zaistnienia podstawy do wznowienia przedmiotowego postępowania. Zgodnie bowiem z orzecznictwem, dyspozycja art. 149 § 2 Kpa nie może być rozumiana jako zakaz czynienia jakichkolwiek ustaleń co do przyczyny wznowienia we wstępnej fazie, tj. po złożeniu żądania wznowienia będącego fazą wyjaśniającą. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.J. zarzucił mu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię Dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy i art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, 2) przepisów prawa procesowego przez naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 Kpa. Mając na względzie powyższe zarzuty wniósł o jego uchylenie oraz o uchylenie utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, a także o zwolnienie z kosztów postępowania. Ponadto wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2007 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oraz uchylenie ww. rozkazu. Wniósł również na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 Kpa, o dopuszczenie do udziału w sprawie organizacji społecznej – [...] z siedzibą w [...]. W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zażalenia. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju Sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "Kpa" ustanawia w art. 16 § 1 zasadę ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stosownie do jego treści, decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadku przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Przewidziana we wskazanym przepisie instytucja wznowienia postępowania administracyjnego ma charakter nadzwyczajny, gdyż dotyczy kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej. W piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Konieczność istnienia tego rodzaju instytucji proceduralnej powstaje na tle potrzeby rozwiązania takich sytuacji, kiedy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania (w szczególności dowodowego), na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo, gdy powstały później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. W tych warunkach decyzje rozstrzygające ostatecznie sprawę administracyjną staje się wadliwe, jednakże charakterystyczną cechą ich wadliwości jest to, że nie tkwi ona w decyzji jako takiej, lecz wynika jako logiczny wniosek z zestawienia decyzji z pewnymi okolicznościami, inaczej mówiąc, decyzja jest wadliwa ze względu na ujawnienie lub powstanie określonych faktów. (por. W. Dawidowicz. Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu, Warszawa 1962, s. 242). Z kolei w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 11/02 (Prok. i Pr. 2003/2/46), granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznaczona jest zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Celem natomiast wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej i doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Przesłanki wznowienia postępowania zostały wyczerpująco określone w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1), decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (pkt 2), decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 (pkt 3), strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4), wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję (pkt 5), decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (pkt 6), zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2 pkt 7), decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (pkt 8). Ponadto w myśl art. 145a § 1 Kpa, można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Stosownie zaś do przepisu art. 145b § 1 Kpa, można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie sądu stwierdzające naruszenie zasady równego traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. Nr 254, poz. 1700), jeżeli naruszenie tej zasady miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 Kpa). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 Kpa). W sytuacji określonej w art. 145a § 1 Kpa, skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 145a § 2 Kpa). Wznowienie postępowania oraz odmowa wznowienia postępowania następują w drodze postanowienia (art. 149 § 1 i § 3 Kpa). Przedmiotowe postępowanie składa się z dwóch etapów. Pierwszy z nich polega na badaniu formalnych podstaw wznowienia, tj. badaniu, czy żądanie zostało zgłoszone przez stronę, czy powołuje się ona na wskazane wyżej podstawy wznowienia oraz, czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Niespełnienie któregokolwiek z wymienionych wymogów skutkuje postanowieniem o odmowie wznowienia postępowania. Natomiast drugi etap rozpoczynający się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania obejmuje prowadzenie postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie przyjmuje się, że to na stronie żądającej wznowienia postępowania administracyjnego ciąży obowiązek udowodnienia (a nie jedynie uprawdopodobnienia), kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia, by możliwe było ustalenie zachowania, bądź też niezachowania terminu, do wniesienia żądania. Przenosząc powyższe rozważanie na grunt niniejszej sprawy należy podzielić stanowisko organu, że wniosek skarżącego z dnia 4 sierpnia 2014 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostatecznym rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 Kpa, który nie został przywrócony. Z analizy akt postępowania administracyjnego wynika bowiem jednoznacznie, że argumentacja ww. wniosku jest tożsama z twierdzeniami skarżącego podnoszonymi we wniosku z dnia 9 maja 2011 r. o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] sierpnia 2007 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 26 lipca 2011 r., w skardze na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] września 2011 r., w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2012 r. (sygn. akt II SA/Wa 2422/11) oraz we wniosku z 13 grudnia 2013 r. Natomiast treść pisma Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., od daty doręczenia którego, zdaniem skarżącego, należy liczyć miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, sprowadza się w istocie do przedstawienia analizy orzeczenia sądowego oraz argumentacji przemawiającej za brakiem podstaw do podjęcia wnioskowanej przez skarżącego uchwały. W świetle orzecznictwa, na które zasadnie powołał się organ, jeżeli podstawą wznowienia postępowania ma być sytuacja opisana w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, a więc ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, to nie ulega wątpliwości, że termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o tych okolicznościach faktycznych lub dowodach. Przepis ten nie daje żadnych podstaw do tego, aby termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania liczyć od dnia, w którym strona postępowania dowiedziała się, że organ administracji nie uwzględnił tych okoliczności lub dowodów (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2083/11, Lex nr 1340181). W tych okolicznościach podniesione w skardze zasady naruszenia prawa procesowego, a tym bardziej materialnego, nie znajdują żadnego uzasadnienia. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.