II SA/Wa 2241/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Sędziowie WSA Olga Żurawska - Matusiak Sławomir Antoniuk Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. sprawy ze skargi J. K. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 296/10 1. odrzuca skargę w części odnoszącej się do przesłanki określonej w art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; 2. oddala skargę w części odnoszącej się do przesłanki określonej w art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyrokiem z 11 czerwca 2010 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 296/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Wskazane orzeczenie uprawomocniło się 24 sierpnia 2010 r. 17 grudnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J. K. (dalej jako: Skarżący) o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego powyższym rozstrzygnięciem. Skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 296/10, zmianę tego orzeczenia przez uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2009 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] sierpnia 2009 r. cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską i zasądzenie zwrotu kosztów procesu. Skarżący żądał wznowienia postępowania na tej podstawie, że nie był należycie reprezentowany i pozbawiony był możliwości działania (art. 271 pkt 2 P.p.s.a.) oraz z uwagi na wykrycie takich okoliczności faktycznych, z których nie mógł skorzystać w postępowaniu, a które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy (art. 273 § 3 P.p.s.a.). Na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. pełnomocnik Skarżącego sprostował podstawę wznowienia w ten sposób, że w miejsce art. 273 § 3 P.p.s.a. wskazał art. 273 § 2 P.p.s.a. Uzasadniając podstawy wznowienia Skarżący podał, że w toku postępowania sądowego był reprezentowany przez pełnomocnika przyznanego z urzędu, który odmówił sporządzenia kasacji, zaś kolejny wyznaczony pełnomocnik nie nawiązał z nim kontaktu w związku z czym zostało wobec niego wszczęte postępowanie dyscyplinarne. Skarżący wskazał nadto, że w ostatnim miesiącu dowiedział się o okolicznościach, które uzasadniają podejrzenie o prowadzeniu postępowania administracyjnego przez osoby, co do których istnieją podstawy do wyłączenia na podstawie art. 24 § 3 K.p.a. Przesłankę tą odniósł do funkcjonariusza Policji L. W., który przeprowadził wywiad środowiskowy wykorzystany w postępowaniu administracyjnym, a w stosunku do którego skarżący złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa poświadczenia nieprawdy w dokumentach. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie, wskazując na przekroczenie terminu zakreślonego dla wniesienia skargi o wznowienie postępowania i podając, że skarżący już w 2010 r. posiadał informację o orzeczeniu wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jak również o braku należytej reprezentacji przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Podniósł nadto, że w sprawie będącej przedmiotem skargi o wznowienie postępowania nie zapadło inne prawomocne orzeczenie dotyczące tej samej sprawy, zaś podniesione przez skarżącego okoliczności dotyczące policjanta sporządzającego wywiad środowiskowy w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania. Na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. pełnomocnik organu zmodyfikował swoje stanowisko procesowe wnosząc o oddalenie skargi o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, co następuje: W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada niewzruszalności prawomocnych orzeczeń sądowych – art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – dalej jako P.p.s.a.). Przepisy określające warunki, w których może nastąpić uchylenie lub zmiana takich orzeczeń, muszą być zatem, jako wyjątek od wspomnianej reguły, interpretowane ściśle. Obalenie prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego lub wojewódzkich sądów administracyjnych możliwe jest miedzy innymi w wyniku wznowienia postępowania sądowego. Zgodnie z art. 270 P.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Instytucja wznowienia postępowania nie zawsze daje jednak stronom prawo do pełnej kontroli kwestionowanego orzeczenia. Postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania ogranicza się bowiem do ponownego rozpatrzenia sprawy, ale wyłącznie w granicach wskazanych przez stronę przesłanek, które muszą mieścić się w ściśle określonych prawem podstawach wznowienia postępowania (art. 271, art. 272 § 1 i 3 oraz art. 273 P.p.s.a.) Zgodnie z art. 280 § 1 P.p.s.a. sąd w pierwszej kolejności bada czy skarga jest wniesiona w terminie. Stosownie do art. 277 P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Gdy podstawą jest pozbawienie możliwości działania lub brak należytej reprezentacji, termin ten liczy się od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania zależy od podstawy wznowienia. Jeżeli istnieje kilka podstaw wznowienia postępowania, termin do wniesienia skargi o wznowienie biegnie odrębnie dla każdej z nich. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania po upływie terminu związanego z konkretną podstawą faktyczną powoduje jej odrzucenie w części opartej na tej podstawie wznowienia, nie stoi natomiast na przeszkodzie rozpatrzeniu jej w zakresie tych podstaw wznowienia, które zostały zgłoszone z zachowaniem terminu, co wymaga odrębnie zbadania i rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA z 20 września 2006 r. II FSK 1146/05 i z 12 grudnia 1008 r. I OSK 1432/08, dostępne na stronie internetowej pod adresem cbos.nsa.gov.pl dalej jako CBOSA). W rozpoznawanej sprawie skarżący jako podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego wskazał dwie przesłanki, tj. wynikającą z art. 271 pkt 1 P.p.s.a. i z art. 273 § 2 P.p.s.a. W zakresie przesłanki z art. 271 pkt 2 P.p.s.a. podniósł, iż w postępowaniu zakończonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 czerwca 2010 r., II SA/Wa 297/10 nie był należycie reprezentowany i był pozbawiony możliwości działania. O orzeczeniu z 11 czerwca 2010 r. skarżący dowiedział się najpóźniej 6 lipca 2010 r., co w sposób jednoznaczny wynika z treści jego pisma z tej daty kierowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jak i z pism wystosowanych do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie i do Kancelarii Adwokackiej D.B.. Skoro zatem skarga o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wyrokiem z 11 czerwca 2010 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 296/10 wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 17 grudnia 2014 r., to uznać należało, że w zakresie przesłanki wynikającej z art. 271 pkt 2 P.p.s.a., skarga ta została złożona z uchybieniem terminu określonego w art. 277 P.p.s.a. i z tego powodu w tej części podlegała odrzuceniu w myśl art. 281 P.p.s.a. Co do drugiej, wymienionej w skardze o wznowienie postępowania, przesłanki wznowieniowej zawartej w przepisie art. 273 § 2 P.p.s.a. Sąd przyjął, że termin przewidziany w art. 277 P.p.s.a. został przez skarżącego dochowany. Jak bowiem Skarżący podał w treści skargi o wznowienie postępowania, o okolicznościach, które uzasadniają podejrzenie o prowadzeniu postępowania administracyjnego przez osoby, co do których istnieją podstawy do wyłączenia na podstawie art. 24 § 3 K.p.a., dowiedział się w miesiącu poprzedzającym miesiąc wniesienia skargi. Zgodnie z art. 273 § 2 P.p.s.a. można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Uwzględniając argumentację strony Sąd przyjął, że nowe okoliczności, o których mowa w przywołanym przepisie, to zaistnienie przesłanek do wyłączenia z postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską funkcjonariusza L. W. przeprowadzającego w tym postępowaniu wywiad środowiskowy odnoszący się do skarżącego. Posiadając wiedzę na temat istnienia tych przesłanek, skarżący w toku postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem 11 czerwca 2010 r. mógł zgłosić, uwzględniając art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" P.p.s.a., zarzut naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a.). Oceniając powyższe okoliczności, sąd przyjął jednak, że wskazywana przez skarżącego wykryta okoliczność faktyczna, nie mogłaby mieć wpływu na wynik sprawy. Istotnym jest bowiem, co w sposób jednoznaczny wynika z uzasadnienia wyroku objętego skargą o wznowienie postępowania, iż podstawę cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 25, poz. 525 z późn. zm). Zgodnie z powyższymi przepisami, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń m. in. osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego. Potwierdzającym wystąpienie takich zaburzeń jest orzeczenie wydane przez upoważnionego psychologa. Takie ostateczne orzeczenie odnoszące się do skarżącego i stwierdzające, że wykazuje on istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią zostało wydane [...] czerwca 2009 r. Orzeczeniem tym organy Policji były związane i nie mogły dokonywać jego oceny w ramach swobodnej oceny dowodów. W związku z wydaniem orzeczenia stwierdzającego występowanie u skarżącego istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego organy Policji obowiązane były cofnąć skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. Sformułowanie art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji jest bowiem kategoryczne i oznacza obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych w art. 15 ust.1 pkt 1-6 ww. ustawy. Uwzględniając powyższe uznać zatem należy, że przeprowadzony w sprawie wywiad środowiskowy dotyczący skarżącego pozostawał bez jakiegokolwiek wpływu na wydane w sprawie decyzje, a skoro tak, to również okoliczność, że został on sporządzony przez funkcjonariusza Policji, który ewentualnie winien być wyłączony od udziału w postępowaniu w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, wpływu na wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów Policji nie miał. Tym samym nie została spełniona przesłanka z art. 273 § 2 P.p.s.a., stosownie do której wykryte okoliczności faktyczne mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec braku zasadności skargi o wznowienie opartej na wskazanej w tym przepisie podstawie wznowienia, Sąd skargę o wznowienie w tym zakresie oddalił na podstawie art. 282 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym oddalenie skargi o wznowienie postępowania stanowi wyraz negatywnej oceny zasadności zgłoszonej podstawy wznowienia lub braku jej wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia (por. wyrok WSA w Gliwicach z 11 czerwca 2008 r. I SA/Gl 122/08; wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r., II OSK 406/07 publ. CBOSA). Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, w oparciu o przytoczone przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.