II SA/Wa 2275/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi M. Z. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniesienia odwołania od odmowy dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie Wnioskiem z 30 marca 2010 r. M. Z. (dalej jako skarżąca) zgłosiła Prezesowi Sądu Apelacyjnego w [...] zamiar przystąpienia do egzaminu sędziowskiego w 2010 r. i wnosiła o dopuszczenie jej do tego egzaminu w najbliższym terminie. Pismem z [...] maja 2010 r. Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] stwierdził, że brak jest podstaw do umieszczenia skarżącej na liście osób dopuszczonych do egzaminu sędziowskiego. Skarżąca nie spełniła bowiem wymogu zatrudnienia na stanowisku asystenta sędziego w dniu wejścia w życie ustawy z 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury przez okres co najmniej 3 lat, określonego przepisami art. 66 ust. 4 i ust. 6 ww. ustawy. W odwołaniu od odmowy w sprawie dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego, skierowanym do Ministra Sprawiedliwości, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji z [...] maja 2010 r. Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] i zobowiązanie go do umieszczenia jej na liście osób dopuszczonych do egzaminu sędziowskiego przeprowadzanego w Sądzie Apelacyjnym w [...] 2 września 2010 r. Uzasadniając swoje stanowisko, podała, że nie kwestionuje ustalenia faktycznego, że na dzień wejścia w życie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury nie miała przepracowanych 3 lat w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Podważyła natomiast interpretację przepisu art. 66 ust. 4 i ust. 6 ww. ustawy. Zdaniem skarżącej wymóg przepracowania 3 lat winien być spełniony najpóźniej na miesiąc przed terminem zgłoszenia zamiaru przystąpienia do egzaminu sędziowskiego. Kolejnym warunkiem jest pozostawanie w zatrudnieniu na stanowisku asystenta w dniu wejścia w życie ustawy. Jak podała skarżąca w jej przypadku oba te warunki zostały spełnione. Postanowieniem nr [...] z [...] lipca 2010 r. Minister Sprawiedliwości, na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność odwołania M. Z. od odmowy dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego w Sądzie Apelacyjnym w [...] , który zostanie przeprowadzony we wrześniu 2010 r. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ zważył, że przepisy ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury nie przewidują możliwości odwołania się do Ministra Sprawiedliwości od niedopuszczenia asystenta sędziego do egzaminu sędziowskiego. W ocenie Ministra pismo Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] maja 2010 r. nie jest decyzją administracyjną, a czynnością materialno-techniczną. Nie spełnia ono bowiem wymogów określonych art. 107 k.p.a. jakim powinna odpowiadać decyzja. Nie zawiera wskazania podstawy prawnej, rozstrzygnięcia i uzasadnienia oraz pouczenia o prawie odwołania. W piśmie tym udzielono skarżącej jedynie informacji o braku podstaw do umieszczenia jej na liście osób odpuszczonych do egzaminu sędziowskiego. W tych okolicznościach organ uznał, że w rozpoznawanej sprawie, skoro przepisy prawa nie przewidują możliwości wniesienia odwołania, należy stwierdzić jego niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych. W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 107 k.p.a., art. 134 k.p.a. oraz art. 9 i art. 22 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070) poprzez ich niewłaściwą interpretację i wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zobowiązanie Ministra Sprawiedliwości do rozpoznania odwołania z 7 czerwca 2010 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżąca wyraziła przekonanie, że decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] spełnia wymogi decyzji administracyjnej określone w art. 107 k.p.a. i nie jest to czynność materialno-techniczna. Zawiera ona bowiem – wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonym postanowieniu – wskazanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie i uzasadnienie. Natomiast brak pouczenia o prawie odwołania nie pozbawia jej charakteru decyzji. Nadto – odwołując się do przepisów ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych – skarżąca wywiodła, że Minister Sprawiedliwości posiada kompetencje do oceny stanowiska prezesa sądu apelacyjnego w zakresie dopuszczenia asystenta sędziego z podległego sądu do egzaminu sędziowskiego. Zwróciła również uwagę, że przepisy ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury nie wykluczają możliwości odwołania. W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał w całości swoją dotychczasową argumentację. W piśmie z 12 grudnia 2011 r. skarżąca wnosiła o umorzenie postępowania, podając, że w chwili obecnej nie ma już interesu prawnego w jego kontynuowaniu, gdyż złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin sędziowski organizowany w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w [...] . W ocenie skarżącej kontynuowanie postępowania jest bezprzedmiotowe. Pełnomocnik organu przyłączył się do wniosku skarżącej o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1. jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2. w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3. gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie przyjmuje się, że umorzenie postępowania oznacza przerwanie i zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego z powodu jego bezprzedmiotowości, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Natomiast bezprzedmiotowość postępowania występuje wówczas, gdy zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu albo spowodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stała się zbędna. Zdarzenie skutkujące bezprzedmiotowością postępowania musi zaistnieć przy tym dopiero w toku postępowania (por. postanowienie NSA z 20 stycznia 2011 r., II OSK 2453/10, Lex nr 743432, postanowienie NSA z 21 listopada 2007 r., II FSK 1259/06, Lex nr 494285). Sprawę niniejszą zainicjował wniosek skarżącej o dopuszczenie jej, jako asystenta sędziego z 3-letnim stażem zatrudnienia na tym stanowisku, do egzaminu sędziowskiego. Dopuszczenie skarżącej do egzaminu sędziowskiego stanowiło zatem przedmiot postępowania. Jak wynika z pisma skarżącej z 12 grudnia 2011 r., złożyła ona z wynikiem pozytywnym egzamin sędziowski organizowany w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w Krakowie w 2011 r. Wobec zaistnienia tej okoliczności uznać należy, że postępowanie w sprawie dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego stało się bezprzedmiotowe. Kontrola zaskarżonego do Sądu aktu w tej sytuacji jest bowiem zbędna. Mając powyższe względy na uwadze, Sąd na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.