II SA/Wa 2275/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r. sprawy ze skargi J. P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z zasobów [...] - oddala skargę - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi J. P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu z zasobów [...], w dniu 30 stycznia 2014 r. wydał wyrok sygn. akt II SA/Wa 1429/13, w którym stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały oraz określił, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w całości. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Miasta [...], w dniu 6 listopada 2014 r. wydał wyrok sygn. akt I OSK 2140/14, którym uchylił powyżej określony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz odstąpił od zasądzenia kosztów na rzecz Miasta [...]. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podał, że w myśl art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (...). Sąd nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu załatwieniu sprawy, bowiem stosownie do art. 133 § 1 powołanej powyżej ustawy, Sąd wyrokuje w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że W badanej sprawie Sąd I instancji przeprowadził dowód z wyjaśnień skarżącego i na ich podstawie wydał wyrok, czym naruszył art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę, Sąd I instancji dokona kontroli legalności zaskarżonej uchwały opierając się na ustaleniach zawartych w materiale aktowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w powyżej przytoczonym przepisie, należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Nawet w przypadku odmiennej interpretacji prawa lub możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wyrażone przez sąd mają moc wiążącą (por. wyrok NSA z 3 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1311/07, LEX nr 510043 oraz wyrok NSA z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 158/11, LEX nr 1145063). W innym orzeczeniu NSA stwierdził, że możliwość odstąpienia od wiążącej wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny istnieje, jeżeli po wydaniu tego wyroku, a przed ponownym jej rozpoznaniem przez sąd, któremu została sprawa przekazana do ponownego rozpoznania (art. 185 § 1 powołanej powyżej ustawy), miała miejsce zasadnicza zmiana stanu faktycznego sprawy, lub zmienił się stan prawny, albo w tym czasie, w innej sprawie, została podjęta przez skład poszerzony NSA uchwała zawierająca odmienną wykładnię prawa, niż to dokonał NSA w swoim wyroku (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1023/11, LEX nr 1234032). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 tej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1702/11, LEX nr 1149219; wyrok NSA z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 1690/10, LEX nr 1131413; wyrok NSA z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 1689/10, LEX nr 1131412; wyrok NSA z dnia 20 września 2006 r. sygn. akt II OSK 1117/05; wyrok NSA z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1123/11 - orzeczenia dostępnie na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaskarżoną uchwałą Zarządu Dzielnicy [...] odmówiono skarżącemu zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z zasobów [...]. Zgodnie z § 22 pkt 5 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 132, poz. 3937 z późn. zm.), odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, potwierdzenie nieprawdy, odmowa złożenia oświadczeń bądź dokumentów umożliwiających przeprowadzenie analizy, o której mowa w ust. 2, jak również informacje uzyskane w toku analizy, o których mowa w ust. 2, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku. Sąd dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, doszedł do wniosku, że organ w ustalonym stanie faktycznym dokonał jego prawidłowej oceny w świetle powyżej przytoczonego przepisu. Z akt postępowania administracyjnego jednoznacznie wynika, że skarżący w złożonym oświadczeniu podał nieprawdę, co znajduje również potwierdzenie w jego wyjaśnieniach znajdujących się protokole rozprawy sporządzonym w dniu 30 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1429/13, w którym podał, że "chcąc jednak wykazać organowi, że faktycznie jest osobą bezdomną podał, że nocował w noclegowniach". Jak słusznie podniósł organ, okoliczności te nie zostały potwierdzone w wyniku przeprowadzonych czynności w toku prowadzonego postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną uchwałą. W związku z powyższym zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów nie mogły zostać uwzględnione, gdyż organ nie naruszył przepisów postępowania, jak również przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej uchwały. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.