II SA/Wa 231/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na nowe stanowisko służbowe postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] Komendant Główny Straży Granicznej po rozpatrzeniu odwołania K. K. od rozkazu personalnego Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] października 2016 r. w sprawie zwolnienia z dniem [...] listopada 2016 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska [...] w Zespole do Spraw Przestępstw i Wykroczeń Grupy Operacyjno-Śledczej Placówki SG kat. [...] [...]. i przeniesienia oraz mianowania z dniem [...] grudnia 2016 r. na stanowisko [...] Zespołu do Spraw Przestępstw i Wykroczeń Grupy Operacyjno-Śledczej Placówki SG kat. [...] w [...], uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska i daty mianowania na nowe stanowisko, ustalił nowy termin zwolnienia z zajmowanego stanowiska na dzień [...] stycznia 2017 r. i nowy termin mianowania na nowe stanowisko na dzień [...] lutego 2017 r. oraz w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. Pismem z dnia 11 stycznia 2017 r. K. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozkaz personalny Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż stan zdrowia wynikający z doznanego na służbie urazu niesie za sobą konieczność szczególnej dbałości o określone jego elementy, a zalecenia lekarskie nie pozostawiają wątpliwości, że przeciążanie kręgosłupa jest niewskazane w ramach pracy zawodowej oraz grozi poważnymi konsekwencjami do niepełnosprawności włącznie. Tym samym wykonanie zaskarżonej decyzji, której bezpośrednim i nieuniknionym efektem jest znaczne przeciążenie uszkodzonego kręgosłupa stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody na zdrowiu skarżącego oraz spowodowania nieodwracalnych skutków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego organ podniósł, iż wskazanie przez skarżącego, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne pogorszenie stanu zdrowia bez przedstawienia przez skarżącego jakichkolwiek dowodów potwierdzających możliwość pogorszenia stanu zdrowia, jak również w sytuacji gdy z orzeczenia lekarskiego nr [...] jednoznacznie wynika, że brak jest przeciwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych, nie prowadzi do poglądu, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu (art. 61 § 1 P.p.s.a.). Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonego aktu może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej. Wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, Sąd winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Wnioskodawca ma obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i mianowania na nowe stanowisko służbowe została już wykonana, bowiem określała ona wprost datę zwolnienia na dzień [...] stycznia 2016 r. i datę mianowania na dzień [...] lutego 2016 r. Natomiast warunkiem zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest istnienie możliwości wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie ma zatem podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji, już wystąpiły. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania ma funkcję wyłącznie prewencyjną i nie daje możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Wstrzymanie wykonania decyzji jest w takim przypadku bezprzedmiotowe (vide postanowienia NSA z 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 59/08 i z 10 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 716/09 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast skutki mogą być zniwelowane jedynie wówczas, gdy skarga zostanie uwzględniona (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt I OZ 896/08). Wobec powyższego w sprawie nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej polegającego na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w postanowieniu.