II SA/Wa 2316/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 września 2021 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Prezydent [...]. [...] (zwany dalej "Prezydentem [...].") decyzją z [...] sierpnia 2020r. nr [...] orzekł o utracie przez A. B. (zwany dalej "Skarżącym") statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2020r. i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W podstawie prawnej powołano art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r., poz. 256, ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a), art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a) i pkt 4 oraz ust. 4c i 4ca ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2020r., poz. 1409 ze zm., zwana dalej: "u.p.z.i.r.p."). W uzasadnieniu wskazano, że z posiadanych dokumentów wynika, że Skarżący nie stawił się po raz pierwszy w Urzędzie Pracy [[...] (zwany dalej "Urzędem Pracy") w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a) i pkt 4 u.p.z.i.r.p. w takim przypadku następuje utrata statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni. Odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 120 dni od dnia niestawienia się w Urzędzie Pracy, przy spełnieniu warunków do jego nabycia zawartych w ustawie - w wyniku ponownej rejestracji. 2. Skarżący w odwołaniu podniósł, że ww. decyzja potwierdza nieprawdę i łamie art. 58 i art. 65 § 2 oraz art. 93 k.c., a także art. 67 Konstytucji RP, gdyż Skarżący stawił się w urzędzie i powiadomił Panią B., która Go rejestrowała, o przyczynie niestawiennictwa [...] sierpnia. Wyjaśnił, że miał otrzymać z Urzędu telefon potwierdzający, ale go nie otrzymał. Relację Skarżącego potwierdziła żona. Skarżący wskazał, że był chory i załączył zaświadczenie lekarskie z [...] czerwca 2020r. i wyjaśnił, że poinformował Urząd telefonicznie o możliwości stawiennictwa we wrześniu – okresowa poprawa zdrowia. 3. Wojewoda [...] (zwany dalej "Wojewodą") decyzją z [...] października 2020r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta [...]., w podstawie prawnej powołując m.in. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a) i pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 u.p.z.i.r.p. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że Skarżący [...] maja 2020r. zarejestrował się w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. Prezydent [...]. decyzją [...] maja 2020r. nr [...] orzekł o uznaniu Skarżącego z dniem [...] maja 2020r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Skarżącemu wyznaczono na [...] sierpnia 2020r. termin obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy, ale Skarżący w tym dniu nie stawił się i w okresie do 7 dni nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. W związku z tym Prezydent [...]. ww. decyzją z [...] sierpnia 2020r. orzekł o utracie przez Skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2020r. Zdaniem Wojewody, złożone przez Skarżącego odwołanie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 33 ust. 3 u.p.z.i.r.p. bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W przypadku bezrobotnego będącego dłużnikiem alimentacyjnym, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 90 dni. Art. 33 ust. 4 pkt 3 i 4 u.p.z.i.r.p. stanowi, że starosta pozbawia bezrobotnego statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. W związku z tym pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w urzędzie pracy na okres 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa, 270 dni w przypadku trzeciego i kolejnego niestawiennictwa. Ww. przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Wojewoda po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego stwierdził, że Skarżący zapoznał się z wyznaczonym na [...] sierpnia 2020r. terminem obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy, co potwierdził własnoręcznie podpisem na dokumencie "Karta wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej". Termin ww. zgłoszenia wpisano czytelnie, w sposób niebudzący wątpliwości. W związku z tym Skarżący zobowiązany był stawić się w wyznaczonym terminie. Rejestracja w Urzędzie Pracy ma charakter dobrowolny, a gdy zainteresowana osoba uzyska status bezrobotnego, powinna przestrzegać nałożonych na nią obowiązków. Z definicji bezrobotnego wynika, że status osoby bezrobotnej uwarunkowany jest nie tylko samą okolicznością pozostawania bez pracy, ale konieczna jest jeszcze zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Gotowość do podjęcia zatrudnienia oznacza sytuację, gdy osoba ma zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, by pracę świadczyć. Jednym z głównych elementów uzyskania i utrzymania statusu bezrobotnego jest gotowość do podjęcia zatrudnienia, a co za tym idzie dyspozycyjność. Z art. 33 ust. 3 u.p.z.i.r.p. wynika, że termin obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy, w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy - wyznaczana Urząd Pracy, a nie bezrobotny. Niedopełnienie tego obowiązku skutkuje konsekwencjami przewidzianymi w art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. Rejestracja w urzędzie pracy to nie tylko przywileje, ale i obowiązki, z których osoba bezrobotna powinna się wywiązywać. Samo pozostawanie bez pracy nie oznacza jeszcze, że osoba taka korzysta ze statusu bezrobotnego, bowiem konieczna jest zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Powołane przepisy jednoznacznie wskazują, że w przypadku niespełnienia obowiązków bezrobotnego organ ma obowiązek podjąć decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego i rozstrzygnięcie to nie ma charakteru uznaniowego. Przepisy u.p.z.i.r.p. dopuszczają możliwość niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, jednakże na bezrobotnym spoczywa wówczas obowiązek poinformowania o przyczynie niestawiennictwa w okresie do 7 dni i wykazania, że była ona uzasadniona. Pojęcie uzasadnionej przyczyny w u.p.z.i.r.p. jest pojęciem nieokreślonym, ale w ocenie Wojewody chodzi o takie powody niestawiennictwa, które uniemożliwiały mu stawienie się w wyznaczonym terminie. Chodzi tu zatem o takie przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Wskazana przez Skarżącego w odwołaniu choroba mogłaby zostać uznana za uzasadnioną przyczynę nieobecności na obowiązkowej wizycie, ale Urząd Pracy powinien zostać o niej poinformowany w terminie wskazanym w przepisach. Ustawodawca nie wskazał formy, w jakiej można powiadomić o przyczynie nieobecności w urzędzie pracy, zatem możliwe jest np. powiadomienie telefoniczne, listowne, drogą mailową, czy za pomocą osób trzecich. Skarżący w odwołaniu wskazuje, że powiadomił Urząd Pracy o przyczynie niestawiennictwa [...] sierpnia 2020r., natomiast wizytę w ww. Urzędzie miał wyznaczoną na [...] sierpnia 2020r. Przekroczony został więc termin 7 dni, o którym mowa w u.p.z.i.r.p. Skarżący w odwołaniu zarzucił Prezydentowi [...]. obejście prawa ciężko chorego obywatela. Wojewoda poinformował jednak, że rejestrowanie się w urzędzie pracy wyłącznie w celu wsparcia w chorobie, mija się z celem rejestracji jako osoba bezrobotna. Samo pozostawanie bez pracy nie oznacza, że osoba taka korzysta ze statusu bezrobotnego, bowiem konieczna jest jeszcze zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Przy rejestracji w urzędzie pracy każdy rejestrujący się otrzymuje pakiet informacji o obowiązkach i prawach, i jako osoba dorosła i myśląca powinien rozumieć, że w jego dobrym interesie leży zapoznanie się z nimi. Taki pakiet otrzymał również Skarżący. To osoba rejestrująca się jako bezrobotny oświadcza, że chce i może pracować - jednocześnie prosi o pomoc w poszukiwaniu odpowiedniej pracy. Wojewoda, odnosząc się do wskazanych w odwołaniu przepisów k.c., podniósł, że nie mają one zastosowania do decyzji Prezydenta [...]., bo prowadzenie postępowań dotyczących, np. utraty statusu bezrobotnego, odbywa się zgodnie z przepisami u.p.z.i.r.p. i k.p.a. Przepisy u.p.z.i.r.p., a nie k.c., nakładają na bezrobotnego obowiązek informowania o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa na obowiązkowej wizycie w urzędzie pracy i powiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, i to u.p.z.i.r.p. nakłada na organ zatrudnienia obowiązek pozbawienia statusu bezrobotnego, w przypadku gdy bezrobotny nie wywiąże się ze swoich obowiązków. Wojewoda, odnosząc się do zarzutu łamania art. 67 Konstytucji RP, wskazał, że z konstytucyjnego prawa do zabezpieczenia społecznego nie wynikają uprawnienia obywatela o określonej treści. Konstytucja RP nie determinuje ani form zabezpieczenia społecznego, ani jego zakresu. Ww. przepis stanowi jedynie pewien wzorzec, określający w sposób ogólny ramy zabezpieczenia społecznego, kierunki polityki państwa i jest adresowany głównie do organów prawodawczych. Przepis ten stanowi źródło gwarancji, a nie praw podmiotowych obywatela do zabezpieczenia społecznego, które konkretyzują się w ustawach zwykłych. Art. 67 Konstytucji RP precyzuje m.in. u.p.z.i.r.p., w której przewidziano sytuacje powodujące utratę statusu osoby bezrobotnej. Skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie i nie poinformował w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, więc organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że Skarżący nie spełnił warunku wynikającego z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. Przedstawiona przez Skarżącego w odwołaniu argumentacja nie stanowi podstawy do uchylenia ww. decyzji Prezydenta m.st. Skoro było to pierwsze niestawienie się Skarżącego na wizytę w wyznaczonym terminie, ponowne nabycie statusu osoby bezrobotnej będzie możliwe nie wcześniej niż po upływie co najmniej 120 dni od dnia niestawiennictwa w urzędzie pracy, o ile zostaną spełnione warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] października 2020r., uzupełnionej pismem procesowym z [...] czerwca 2021r. ustanowionego z urzędu pełnomocnika, Skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji Wojewody i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, z uwagi na naruszenie: a) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. - przez zaniechanie ustalenia faktycznej przyczyny nieobecności Skarżącego na wyznaczonym terminie, przy jednoczesnym posiadaniu dokumentu potwierdzającego zły stan zdrowia Skarżącego i informacji o świadku mającym wiedzę na temat całej sytuacji, b) art. 10 § 1 k.p.a. - przez uniemożliwienie Skarżącemu wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, c) art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. - przez jego błędną wykładnię, dokonaną bez uwzględnienia rzeczywistego celu tego unormowania, a w szczególności bez koniecznej ochrony praw przyznanych osobom bezrobotnym. Pełnomocnik Skarżącego wniósł też o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu w związku z postępowaniem, obejmującej koszty wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu według norm przepisanych powiększonych o stawkę VAT w wysokości 23%, albowiem powyższe opłaty nie zostały zapłacone w całości ani też w części. Skarżący w uzasadnieniu powołał się na trudną sytuację majątkową i zwrócił uwagę na pozbawienie go możliwości leczenia, które daje status bezrobotnego, w sposób perfidny, oparty na kłamstwie i premedytacji. Skarżący podniósł, że dysponuje zaświadczeniem lekarskim z [...] czerwca 2020r. oraz oświadczeniem żony z [...] września 2020r., które wskazują, że doszło do działania na jego szkodę i krzywdę. Pełnomocnik, popierając skargę Skarżącego, odwołał się do orzecznictwa Sądów administracyjnych i wskazał, że interpretując uregulowania prawne związane z pozbawieniem statusu bezrobotnego w związku z niestawiennictwem w wyznaczonym terminie w Urzędzie Pracy należy mieć na względzie zarówno potrzebę ochrony interesu społecznego przed nadużywaniem uprawnień związanych ze statusem bezrobotnego, jak i ochronę praw osób bezrobotnych. Konieczne jest zatem takie rozumienie analizowanych regulacji prawnych, by nie prowadziły one do pozbawienia istotnych uprawnień osoby, która nie ponosi żadnej winy w uchybieniu obowiązkom nałożonym przez organ zatrudnienia (wyrok WSA w Warszawie z 10 lutego 2017r. sygn. akt II SA/Wa 1962/16). Przepisy u.p.z.i.r.p. nie definiują, jaka jest (prawnie) uzasadniona, a jaka nie jest (prawnie) uzasadniona przyczyna niestawiennictwa. Art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. ogólnie stanowi o "uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa", pozostawiając jego ocenę swobodzie, ale nie dowolności organu. Innymi słowy, bezrobotny starając się dopełnić obowiązku usprawiedliwienia niestawiennictwa, musi wiedzieć, co organ uzna za "uzasadnioną", a co może uznać za "nieuzasadnioną" przyczynę niestawiennictwa. Bezrobotny w zrozumiały dla niego sposób m.in. o tych przyczynach powinien być informowany w trakcie rejestracji w urzędzie pracy, która nie może polegać tylko na bezrefleksyjnym podpisywaniu kolejnych pouczeń oraz wynikających z nich konsekwencji. W stanie faktycznym sprawy ze stanowiska Skarżącego wprost wynika, że w toku rejestracji w Urzędzie Pracy poinformował pracownika o problemach zdrowotnych, uprzedzając, że nie jest w stanie kategorycznie stwierdzić, czy w dacie umówionego spotkania ([...].08.2020r.) jego stan zdrowia pozwoli mu na wizytę w urzędzie. Pomiędzy Skarżącym, a pracownikiem organu doszło do ustaleń w zakresie telefonicznego kontaktu przed wyznaczonym terminem spotkania, w celu potwierdzenia stanu zdrowia Skarżącego. W piśmie z [...] września 2020r. Skarżący wyraźnie wskazuje na dane świadka, który był w stanie potwierdzić ww. stanowisko. Organy obu instancji, mimo to nie dopełniły obowiązków wynikających z zasad czynnego udziału strony w postępowaniu. Z zasady tej wynikają dwojakiego rodzaju obowiązki organu administracji: - zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania; po drugie - umożliwienia stronie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zachowanie tych gwarancji procesowych nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek. Organ administracji w fazie między zakończeniem postępowania wyjaśniającego, a podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie ma obowiązek umożliwić stronie wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zawarte w art. 10 § 1 k.p.a. sformułowanie "przed wydaniem decyzji" wskazuje, że chodzi tu o ten moment postępowania, w którym organ, po zakończeniu postępowania wyjaśniającego, przechodzi do podjęcia rozstrzygnięcia. Możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji jest, więc dla strony niejako ostatnią szansą na przedstawienie i uzasadnienie swojego stanowiska. To zaś, czy strona skorzysta z przysługującego jej prawa, pozostawiono wyłącznie jej uznaniu. Organ pierwszej instancji nie poinformował Skarżącego o zamiarze wydania decyzji administracyjnej. Skarżący dopiero w odwołaniu z [...] września 2020r. zajął stanowisko w sprawie, przedstawiając dokumenty oraz powołując się na zeznania świadka. Pomimo tego organy obu instancji nie przeprowadziły w tym zakresie stosownego postępowania dowodowego i z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie zdołały należycie i dokładnie wyjaśnić stanu faktycznego, leżącego u podstaw wydanych decyzji, a w konsekwencji naruszyły art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. Wykładni tego przepisu dokonano bez uwzględnienia rzeczywistego celu tego unormowania, a w szczególności bez koniecznej ochrony praw przyznanych osobom bezrobotnym. Przepisy u.p.z.i.r.p. nie mogą powodować zastosowania sankcji wobec bezrobotnego, który znajdując się w sytuacji w istocie uniemożliwiającej mu działanie z powodu stanu zdrowia - fizycznego bądź psychicznego - nie może wywiązać się z obowiązków nałożonych nań ustawą. Wykładnia art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p., zgodna z art. 2 i art. 67 ust. 2 Konstytucji RP wymaga stwierdzenia, że przepisu tego nie stosuje się w przypadku, gdy z przyczyn niezawinionych przez bezrobotnego spełnienie wymogu usprawiedliwienia niestawiennictwa w terminie do 7 dni nie było możliwe (wyrok WSA w Gdańsku z 29 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 958/14). 5. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw. 2. Sąd na wstępie wyjaśnia, sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, z uwagi na art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."), gdyż Skarżący w uzupełnieniu skargi z [...] czerwca 2021r. zgłosił wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a Wojewoda w piśmie z [...] lipca 2021r. również zawnioskował o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Sąd stwierdza również, że Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r., poz. 137), powołano do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w ramach ww. kognicji bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, albo naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt. 1 P.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę, na mocy art. 151 P.p.s.a. 3. Zdaniem Sądu skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem wskazane przez pełnomocnika Skarżącego w skardze, jako naruszone przepisy prawa procesowego, a w szczególności art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 81 k.p.a., gdyby nawet zostały w sposób należyty zastosowane nie mogły spowodować wydania przez organy administracyjne obu instancji odmiennych decyzji w sprawie. Sąd zauważa bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 25 kwietnia 2005r. sygn. akt FPS 6/04 (dostępna na www.nsa.gov.pl) wskazał, że: 1. Niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że jest podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 tej ustawy. 2. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na gruncie przepisów k.p.a. odpowiednikiem ww. art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jest art. 10 § 1 k.p.a. Tym samym ww. uchwałę NSA należało mieć na względzie w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na zarzuty Skarżącego zawarte w skardze. Sąd podziela ponadto stanowisko ugruntowane w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Izbie Ogólnoadministracyjnej, że zarzut - naruszenia prawa do czynnego udziału strony w postępowaniu oraz uniemożliwienia jej złożenia wniosków dowodowych - mógłby odnieść skutek tylko wówczas, gdyby strona wykazała, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych i wadliwość ta mogłaby mieć wpływ istotny na wynik sprawy. Do strony stawiającej ww. zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z 28 lutego 2018r. sygn. akt II OSK 888/17, dostępny na www.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku prezentowanemu przez pełnomocnika w uzasadnieniu skargi, Skarżący powołując się w skierowanym do Wojewody odwołaniu od ww. decyzji Prezydenta [...]., orzekającej o utracie przez Skarżącego statusu osoby bezrobotnej, na zaświadczenie lekarskie z [...] czerwca 2020r. oraz na informacje, która miałaby potwierdzić jego żona, w żaden sposób nie wykazał, że stawił się w Urzędzie Pracy w terminie wyznaczonym na [...] sierpnia 2020r. (k. 10 akt administracyjnych sprawy) ani, że zachował termin, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. przez usprawiedliwienie przyczyny niestawiennictwa w terminie 7 dni od daty wyznaczonego stawiennictwa w Urzędzie Pracy. Zdaniem Sądu rację miał natomiast Wojewoda, wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przepisy art. 33 ust. 3 art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a) i 4 u.p.z.i.r.p. mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Do ich modyfikacji nie może dochodzić, np. w drodze czynności, polegającej m.in. na zgłoszeniu postulatów urzędnikowi Urzędu w toku rejestracji osoby bezrobotnej, co do wyznaczania terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 3 u.p.z.i.r.p., np. z uwagi na problemy zdrowotne. Termin ten wyznacza organ, a nie bezrobotny. Wynika to wprost z treści art. 33 ust. 3 u.p.z.i.r.p., który stanowi, że termin obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy, w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy - wyznacza Urząd Pracy. Termin, o którym mowa w art. 33 ust. 3 u.p.z.i.r.p., jak wynika z akt sprawy został Skarżącemu wyznaczony na [...] sierpnia 2020r. (k. 10 akt administracyjnych). Ustawodawca przewidział w art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. - o czym w sposób wyraźny poinformowano Skarżącego w pouczeniu z [...] maja 2020r., znajdującym się na Karcie Wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej (k. 10 akt administracyjnych) - że niezgłoszenie się w wyznaczonym terminie i niepowiadomienie w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w Centrum Aktywizacji Zawodowej, spowoduje utratę statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa, 270 dni w przypadku trzeciego i kolejnego niestawiennictwa. Pod tym pouczeniem widnieje własnoręczny podpis Skarżącego. Sąd zauważa, że jakkolwiek Skarżący załączył do odwołania zaświadczenie lekarskie wystawione [....] czerwca 2020r. (k. 13 akt administracyjnych), wskazujące na jego stan chorobowy, trwający od 2015r., tym niemniej nie przedstawił żadnego dowodu, że zostało ono złożone w Urzędzie Pracy w terminie wyznaczonym na [...] sierpnia 2020r., ani w terminie 7 dni, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. Termin na zgłoszenie się Skarżącego w Urzędzie Pracy (art. 33 ust. 3 u.p.z.i.r.p.) wpisano czytelnie, w sposób niebudzący wątpliwości na Karcie Wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej. W związku z tym Skarżący zobowiązany był stawić się w wyznaczonym terminie, tym bardziej, że do [...] sierpnia, jak wskazuje, nie otrzymał telefonu od urzędnika z Urzędu Pracy. Powołanie się przez Skarżącego w odwołaniu na datę [...] sierpnia 2020r. również nie wskazuje, że Skarżący dochował terminu wyznaczonego na [...] sierpnia 2020r., ani siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. Rację ma również Wojewoda, podnosząc w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wskazanie przez Skarżącego w odwołaniu, że powiadomił Urząd Pracy o przyczynie niestawiennictwa [...] sierpnia 2020r., natomiast wizytę w ww. Urzędzie miał wyznaczoną na [...] sierpnia 2020r., dowodzi, że przekroczony został termin 7 dni, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. Również zawarte przez Skarżącego w odwołaniu stwierdzenie, że "Urząd został powiadomiony telefonicznie o możliwości stawiennictwa we wrześniu - okresowa poprawa zdrowia" nie wyjaśnia, w jakiej dacie doszło do powiadomienia o tym Urzędu i czy miało to miejsce w terminie, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. Niedopełnienie obowiązku wynikającego z ww. przepisu skutkuje konsekwencjami utraty statusu bezrobotnego, o czym Skarżący był pouczany na piśmie w sposób wyraźny. Tym samym niemożliwe było skorzystanie z dorobku orzecznictwa Sądów administracyjnych, powołanego przez pełnomocnika Skarżącego w skardze, gdyż dotyczyło ono zgoła odmiennych sytuacji, gdy w aktach administracyjnych sprawy nie było wyraźnych dowodów potwierdzających, że Skarżącego poinformowano o konsekwencjach płynących z niezgłoszenia się Urzędzie Pracy, albo nie kwestionowano, że Skarżący zgłosił się w terminie 7 dni, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. do Urzędu Pracy wyjaśniając przyczynę uchybienia. Okoliczności te w sprawie nie zaszły, na co prawidłowo zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd podziela także ocenę Wojewody, że wskazana przez Skarżącego w odwołaniu choroba mogłaby zostać uznana za uzasadnioną przyczynę nieobecności na wyznaczonej wizycie, ale Urząd Pracy powinien zostać o niej poinformowany przez Skarżącego w terminie wskazanym w ww. przepisach. Ustawodawca nie wskazał formy, w jakiej można powiadomić o przyczynie nieobecności w urzędzie pracy, zatem możliwe jest np. powiadomienie telefoniczne, listowne, drogą mailową, czy za pomocą osób trzecich. W aktach administracyjnych nie ma dowodów na tą okoliczność, a pełnomocnik Skarżącego nie załączył ich również do skargi. Sąd stwierdza, że wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, organy nie mają obowiązku ustalać faktycznej przyczyny nieobecności Skarżącego w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie, o którym mowa w art. 33 ust. 3 u.p.z.i.r.p. To osoba, która nie dotrzymała ww. terminu i nie stawiła się w Urzędzie Pracy, stosownie do art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. powinna powiadomić organ najpóźniej w terminie 7 dniu od upływ terminu z art. 33 ust. 3 u.p.z.i.r.p. o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Późniejsze powiadomienie niż to wskazane w art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego, w zależności od liczby niestawiennictw. Powoływanie się przez Skarżącego, że informował o możliwości niestawiennictwa przy rejestracji, jako bezrobotny, nie stanowi uzasadnionej przyczyny tego niestawiennictwa w wyznaczonym terminie przez Urząd Pracy. Po pierwsze dlategom że w chwili rejestracji nie wiadomo czy okoliczność ta wystąpi w dniu ustalonego zgłoszenia się bezrobotnego do Urzędu Pracy. Po drugie Skarżący w terminie wskazanym w art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. nie przedstawił właściwemu organowi stosownych dokumentów, potwierdzających uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa. Zdaniem Sądu z punktu zasady zaufania do organów administracyjnych nie sposób też zakwestionować stanowiska Wojewody, że samo pozostawanie bez pracy nie oznacza, że osoba taka korzysta ze statusu bezrobotnego, bowiem konieczna jest jeszcze zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Rejestrowanie się w urzędzie pracy wyłącznie w celu wsparcia w chorobie, jest niezgodne z celem rejestracji, jako osoby bezrobotnej, która oświadcza, że chce i może pracować - jednocześnie prosi o pomoc w poszukiwaniu odpowiedniej pracy. Tym samym nie sposób uznać, że w sprawie doszło do naruszenia art. 67 Konstytucji RP. Przepis ten nie determinuje ani form zabezpieczenia społecznego, ani jego zakresu, lecz stanowi pewien wzorzec, określający w sposób ogólny ramy zabezpieczenia społecznego, kierunki polityki państwa, jest źródłem gwarancji obywatela do zabezpieczenia społecznego, które konkretyzuje się w ustawach, w tym m.in. w u.p.z.i.r.p. Sąd nie znalazł też podstaw do zakwestionowania stanowiska Wojewody w zakresie braku naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów kodeksu cywilnego oraz wyjaśnienia Skarżącemu, że w postępowaniu dotyczącym utraty statusu bezrobotnego organy administracyjne zobowiązane są stosować przepisy u.p.z.i.r.p. i k.p.a., nie zaś przepisy k.c. To bowiem przepisy u.p.z.i.r.p. nakładają na bezrobotnego obowiązek informowania o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa na obowiązkowej wizycie w urzędzie pracy i powiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, i to na mocy przepisów u.p.z.i.r.p., a nie przepisów k.c., organ administracyjny ma obowiązek pozbawić bezrobotnego statusu bezrobotnego, w przypadku gdy bezrobotny nie wywiąże się ze swoich obowiązków, co miało miejsce w sprawie. Przepisy u.p.z.i.r.p. nie definiują, jaka jest (prawnie) uzasadniona, a jaka nie jest (prawnie) uzasadniona przyczyna niestawiennictwa. Art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. ogólnie stanowi o "uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa", pozostawiając jego ocenę swobodzie, ale nie dowolności organu. Tym niemniej bezrobotny nie może uchybić swoim obowiązkom i terminom przewidzianym w art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p., co w sprawie wystąpiło i uzasadniało wydanie ww. decyzji przez organy obu instancji. 4. Sąd, reasumując stwierdza, że wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, orzeczenia organów administracyjnych obu instancji o utracie przez Skarżącego statusu osoby bezrobotnej były prawidłowe i zgodne z obowiązującym prawem, o czym świadczy w szczególności uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy rozpatrzył zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy i dokonał logicznych i spójnych ocen, prawidłowo stosując art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. 5. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie uznał, że zasadne jest oddalenie skargi, na mocy art. 151 P.p.s.a.