II SA/Wa 232/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 lipca 2021 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." – utrzymano w mocy orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] czerwca 2020 r. Odmówiono nim - wobec podania p. K.J., zwanego dalej "Wnioskodawcą" - wydania zaświadczenia o treści: "[...], w stanie spoczynku K. J. w postępowaniu administracyjnym wszczętym podaniem o jednorazowe odszkodowanie z dnia [...] grudnia 2011 r., na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji z dnia 16 grudnia 1972 roku, posiada ustalone prawo do jednorazowego odszkodowania, za choroby związane ze szczególnymi warunkami, lub właściwościami służby czynnej w Policji, w wymiarze 40 procent trwałego uszczerbku na zdrowiu, za które z mocy przywołanej ustawy i w sprawie o odszkodowanie przysługują należności publicznoprawne odszkodowania". Uzasadniając orzeczenie organ przywołał następujące okoliczności faktyczne oraz uwarunkowania prawne sprawy: – postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń uregulowano w dziale VII K.p.a. - Wydawanie zaświadczeń (art. 217-220); jest ono rodzajem postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym i odformalizowanym; zaświadczenie jest urzędowym poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego, potwierdzającym istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym; jako dokument urzędowy zaświadczenie korzysta z domniemania dwojakiego rodzaju: prawdziwości oraz zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego dokument pochodzi (tak: wyrok NSA o sygn. akt I OSK 1898/10 – dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"); zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu; nie rozstrzyga więc żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani tez nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego (tak: wyrok NSA o sygn. akt I OSK 1778/11 – dostępny w CBOSA), – w tym świetle zasadnie odmówiono postanowieniem organu I. instancji wydania zaświadczenia o żądanej treści; podzielono argumentację uzasadnienia danego aktu, że zaświadczenie byłoby oczywiście niezgodne z posiadanymi przez organ danymi; jak bowiem wynika z posiadanej dokumentacji, Okręgowa Komisja Lekarska Ministrerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] - w orzeczeniu z [...] stycznia 2015 r.– określiła procentowy uszczerbek na zdrowiu Wnioskodawcy w wymiarze 20% w związku z [...] z [...] uszkodzeniem mięśnia [...] oraz 20% w związku z nawracającymi zaburzeniami [...]; w związku z powyższym orzeczeniem oraz z uwagi na ograniczenie czasowe dla dochodzenia roszczeń odszkodowawczych decyzją z [...] lutego 2015 r. odmówiono przyznania Wnioskodawcy jednorazowego odszkodowania pieniężnego, – na skutek złożenia odwołania od powyższej decyzji, Sąd Rejonowy dla [...] w [...] - w wyroku z [...] listopada 2018 r. (sygn. akt [...]) zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał Wnioskodawcy prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby, pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, w wysokości odpowiadającej 20 % uszczerbku na zdrowiu, – Komenda Wojewódzka Policji w [...] wykonała prawomocny wyrok o sygn. akt [...] – [...] września 2019 r. wypłacono Wnioskodawcy jednorazowe odszkodowanie w wysokości 20% uszczerbku na zdrowiu, – w związku z tym wydanie przez organ I. instancji zaświadczenia o żądanej treści oczywiście przeczyłoby faktom i aktualnemu stanowi prawnemu, – nie zmieniają tego zarzuty zażalenia Wnioskodawcy - postanowienie organu I. instancji odpowiada prawu. W skardze Wnioskodawca podniósł, że "nie sposób zgodzić się z rozstrzygnięciami organów Policji, działaniami podejmowanymi niejawnie w zakresie sprawy, uzasadnieniami prawnymi, z których wynika i wywodzi się dopuszczalność niejawnych bez czynnego udziału strony w postępowaniu wyjaśniającym w administracji czynności procesowo-dowodowych, dowolności ich przyjęcia dla dokonania oceny stanu sprawy, a poprzez to działania organów Policji mających cechy działań i czynności mających na celu stworzenie w sprawie strony nowej i takiej jaka przyjęto dla wydania aktów administracyjnych rzeczywistości faktycznej, mającej bezsporny wpływ na prawa i uprawnienia podmiotowe.". Wskazano również: "[...] uchybiono zakresowi dowodowemu z opinii z biegłych komisji lekarskiej, co do której to opinii z orzeczenia w sprawie o odszkodowanie nigdy nie został, jak i nie mógł być wobec nie zaskarżenia tej opinii przez moją osobę, oraz niedopuszczalności kwestionowania takiej wiążącej opinii z niezbędnej wiedzy medycznej do zakwestionowania przez jakikolwiek organ Policji, tym samym nieuzasadnionego braku uwzględnienia tegoż wiążącego dowodu z takiej opinii OKL MSW w [...] z dnia [...] stycznia 2015 roku numer [...], zakreślającego datę początku inwalidztwa trwającego nieprzerwanie w związku ze służbą w Policji od dnia [...] grudnia 2004 roku i w tym zakresie ustalenia, uznania i stwierdzenia w zakresie zakreślonych w tej opinii chorób trwałego i łącznego 40-to procentowego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego szczególnymi warunkami lub właściwościami służby czynnej strony, na podstawie i w oparciu o zebrane przez komisję i przedłożone komisji środki dowodowe w tym przedmiocie, gdzie co więcej, Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał i przyznał te okoliczności jako okoliczności faktyczne w zakresie mojej służby czynnej w policji, na co wskazuje załączony odpis protokołu z rozprawy sadowej.". W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniejszą argumentację. W piśmie procesowym (k. 39-42) Wnioskodawca podtrzymał zarzuty. Wywodził, że negatywne orzeczenie organu wyklucza skorzystanie przezeń z uprawnień, jakie przysługują mu wobec utraty zdrowia w związku z pełnieniem służby. Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Sąd zważył, co następuje: Skargę oddalono, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie nie narusza bowiem prawa. Organ słusznie skonstatował brak przesłanek dla wydania zaświadczenia o żądanej przez Wnioskodawcę treści. Trafnie opisano uwarunkowania prawne, określające ramy wydawania zaświadczeń i w ustalonym stanie faktycznym wskazano na brak przesłanek do wydania żądanego zaświadczenia. Wobec uprzedniego zreferowania stanowiska organu ponowne jego przytaczanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje je za własne. Odnosząc się do argumentacji skargi wypada jedynie dodać, co następuje. Co trafnie odnotowuje organ administracji, konkretne żądanie Wnioskodawcy dotyczy opisu jego sytuacji prawnej nie zaś potwierdzenia dotyczących go informacji, znajdujących odzwierciedlenie w konkretnych, dostępnych dla danego organu ewidencjach, rejestrach czy innych bazach danych. Jak wskazał organ I. instancji, nie posiadał on w swoich zasobach informacji, że Wnioskodawca jest uprawniony do odszkodowania z tytułu 40% trwałego uszczerbku na zdrowiu, w myśl przepisów powołanej przezeń ustawy. Wykracza z kolei poza granice danej sprawy - o wydanie zaświadczenia – ustalanie, czy w istocie takie uprawnienie Wnioskodawcy przysługuje, np. wobec określonej interpretacji treści wyroku sądu powszechnego, czy też innego dokumentu, który jednak samodzielnie nie statuuje sytuacji prawnej osoby w kwestii potwierdzenia prawa do odszkodowania w określonej wysokości (np. orzeczenie komisji lekarskiej, opinia biegłych lekarzy itp.). Trafnie zauważył organ administracji, że samo żądane zaświadczenie nie może natomiast w istocie kreować sytuacji prawnej wnoszącego o jego wydanie. Ku temu zaś zmierza niewątpliwie Wnioskodawca. Chybione są w tym kontekście zarzuty, jakoby sprawy we właściwym zakresie nie wyjaśniono, czy też jakoby pozbawiono stronę prawa udziału w postępowaniu wyjaśniającym. W istocie takowego bowiem nie prowadzono. Żadne okoliczności faktyczne sprawy w jej granicach - dopuszczalności wydania zaświadczenia żądanej treści - nie budziły ani nie budzą wątpliwości. Wobec sformułowanej w skardze i dodatkowym piśmie Wnioskodawcy argumentacji, jakoby zaskarżony akt mógł stanowić przeszkodę dla uzyskania należnych świadczeń, należy ponownie wskazać, że podstawą wydania zaświadczenia mogą być wyłącznie dane posiadane w zasobach ewidencji organu. W rozpatrywanym przypadku, nie dysponował on dokumentem, który samodzielnie statuowałby uprawnienie opisane we wniosku o wydanie zaświadczenia. Z kolei sporów, co do należnych świadczeń byłych funkcjonariuszy, nie rozstrzyga się przez wydanie zaświadczenia. W takiej sytuacji nie naruszono ani przepisu prawa materialnego, zakreślającego ramy możliwości wydania zaświadczenia, które zamieszczono zresztą w akcie o charakterze procesowym, jakim jest K.p.a. (konkretnie - art. 218 § 1), ani też przepisów ogólnych postępowania administracyjnego, z których treści wynika obowiązek właściwego wyjaśnienia sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia. Z przedstawionych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.